Úrskurður nr. 172/2025

Hinn 28. febrúar 2025 er kveðinn upp svohljóðandi

úrskurður nr. 172/2025

í stjórnsýslumáli nr. KNU24100169

Kæra [...]

á ákvörðun Útlendingastofnunar

I. Kröfur, kærufrestir og kæruheimild

Hinn 25. október 2024 kærði [...], fd. [...], ríkisborgari Bretlands (hér eftir kærandi), ákvörðun Útlendingastofnunar, dags. 11. október 2024, um að synja umsókn hennar um ótímabundið dvalarleyfi, sbr. 58. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016.

Kærandi krefst þess að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi og að kæranda verði veitt dvalarleyfi hér á landi.

Fyrrgreind ákvörðun er kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests.

Lagagrundvöllur

Í máli þessu koma einkum til skoðunar ákvæði laga um útlendinga nr. 80/2016 ásamt síðari breytingum, reglugerð um útlendinga nr. 540/2017 ásamt síðari breytingum, ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993, stjórnarskrá lýðveldisins Íslands, sbr. lög nr. 33/1944, mannréttindasáttmáli Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, auk annarra alþjóðlegra skuldbindinga Íslands á sviði mannréttinda eftir því sem tilefni er til.

II. Málsatvik og málsmeðferð

Kærandi hefur ekki haft dvalarleyfi hér á landi. Hinn 9. september 2024 sótti hún um ótímabundið dvalarleyfi en með ákvörðun Útlendingastofnunar, dags. 11. október 2024, var umsókn kæranda synjað. Í ákvörðun Útlendingastofnunar kom fram að kærandi uppfyllti ekki skilyrði 58. gr. laga um útlendinga, sbr. einkum 1. og 3. mgr., um fyrri dvöl á grundvelli dvalarleyfis sem geti verið grundvöllur ótímabundins dvalarleyfis. Ákvörðunin var móttekin af kæranda 15. október 2024 og kærð til kærunefndar útlendingamála 25. október 2024. Stjórnsýslukæra kæranda innihélt röksemdir hennar en áskilinn var réttur til að leggja fram ítarlegri greinargerð og frekari gögn á síðari stigum málsins. Með tölvubréfi kærunefndar, dags. 28. október 2024, var kæranda veittur frestur til 8. nóvember 2024, til að leggja fram greinargerð vegna málsins. Kærandi brást ekki við tölvubréfi kærunefndar.

III. Málsástæður og rök kæranda

Í kæru kemur fram að kærandi sé í skráðri sambúð með íslenskum ríkisborgara. Að sögn kæranda deili þau sameiginlegu lögheimili á Englandi en eigi auk þess fasteign á Íslandi. Fram kemur að þau eigi fjölskyldumeðlimi og aðra ættingja í báðum löndum, og því vilji kærandi sækja um ótímabundið dvalarleyfi hér á landi. Í kæru er greint frá fjárhagsstöðu þeirra hjóna og atvinnurekstri að öðru leyti. Þau hafi hug á því að búa áfram á Englandi en vilji geta ferðast óhindrað á milli Englands og Íslands til þess að dvelja með stórfjölskyldum sínum. Reglur sem gildi um hámarksdvöl án dvalarleyfis, sbr. 1. mgr. 49. gr. laga um útlendinga, takmarki dvöl þeirra á Íslandi. Því óskar kærandi eftir ótímabundnu dvalarleyfi á Íslandi, svo hún geti komið og farið eftir hentisemi til landsins. Kærandi vísar einnig til þess að hún hafi dvalið hér á landi í um 90 daga á ári síðastliðin sjö ár og hafi því myndað tengsl við landið. Kærandi kveðst uppfylla lagaskilyrði fyrir dvalarleyfi vegna fjölskyldusameiningar að lágmarki, en kveðst þar að auki uppfylla almenn efnisskilyrði fyrir ótímabundnu dvalarleyfi sem rakin eru í 1. mgr. 58. gr. laga um útlendinga, þ.e. stafliðum a-e.

IV. Niðurstaða kærunefndar útlendingamála

Samkvæmt gögnum málsins er kærandi breskur ríkisborgari, og hafði ekki skráð dvöl sína hér á landi fyrir útgöngu Bretlands úr Evrópusambandinu, sbr. til hliðsjónar bráðabirgðaákvæði XI. við lög um útlendinga. Því gilda ákvæði V.-X. kafla laganna um dvöl hennar að öðru leyti. Á grundvelli 1. mgr. 49. gr. laga um útlendinga er kæranda almennt heimilt að dvelja hér á landi í allt að 90 daga á hverju 180 daga tímabili. Hyggist hún dvelja lengur ber henni að hafa dvalarleyfi, sbr. 1. mgr. 50. gr. laga um útlendinga.

Samkvæmt 1. mgr. 58. gr. laga um útlendinga er heimilt að veita útlendingi ótímabundið dvalarleyfi hafi hann dvalist hér á landi samfellt síðustu fjögur ár samkvæmt dvalarleyfi sem geti verið grundvöllur ótímabundins dvalarleyfis. Óumdeilt er að kærandi hefur aldrei haft dvalarleyfi hér á landi sem geti verið grundvöllur ótímabundins dvalarleyfis, sbr. 1. mgr. 58. gr. laga um útlendinga. Þá er ekkert í gögnum málsins sem bendir til þess að kærandi sé undanþegin skilyrðum um fyrri dvöl vegna atriða sem tilgreind eru í 3. mgr. 58. gr. laga um útlendinga.

Að öllu framangreindu virtu er hin kærða ákvörðun Útlendingastofnunar, um að synja kæranda um ótímabundið dvalarleyfi, staðfest.

Telji kærandi sig uppfylla skilyrði fyrir tímabundnu dvalarleyfi, t.a.m. vegna fjölskyldusameiningar, líkt og rakið var í kæru, er henni leiðbeint að sækja um slíkt dvalarleyfi hjá Útlendingastofnun. Með þessum leiðbeiningum hefur kærunefnd þó ekki tekið afstöðu til þess hvort kærandi uppfylli önnur skilyrði laga um útlendinga til útgáfu dvalarleyfis.

Úrskurðarorð:

Ákvörðun Útlendingastofnunar er staðfest.

The decision of the Directorate of Immigration is affirmed.

Þorsteinn Gunnarsson

Valgerður María Sigurðardóttir