Mál nr. 138/2025-Úrskurður

Úrskurðarnefnd velferðarmála

Mál nr. 138/2025

Fimmtudaginn 22. maí 2025

A

gegn

Reykjavíkurborg

Ú R S K U R Ð U R

Mál þetta úrskurða Hólmfríður Birna Guðmundsdóttir lögfræðingur, Agnar Bragi Bragason lögfræðingur og Eva Dís Pálmadóttir lögfræðingur.

Með kæru, dags. 4. mars 2025, kærði A, til úrskurðarnefndar velferðarmála ákvörðun Reykjavíkurborgar, dags. 22. janúar 2025, um að synja umsókn hans um fjárhagsaðstoð.

I.  Málsatvik og málsmeðferð

Með umsókn, dags. 12. júní 2024, sótti kærandi um fjárhagsaðstoð til framfærslu aftur í tímann fyrir tímabilið 1. júní 2024 til 30. júní 2024. Umsókn kæranda var synjað og staðfesti áfrýjunarnefnd velferðarráðs þá niðurstöðu með ákvörðun, dags. 22. janúar 2025.

Kæra barst úrskurðarnefnd velferðarmála 4. mars 2025. Með bréfi, dags. 6. mars 2025, óskaði úrskurðarnefndin eftir greinargerð Reykjavíkurborgar ásamt gögnum málsins. Greinargerð Reykjavíkurborgar barst 20. mars 2025 og var hún kynnt kæranda með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 25. mars 2025. Athugasemdir bárust frá kæranda 3. apríl 2025 og voru þær kynntar Reykjavíkurborg með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 8. apríl 2025. Svar barst frá Reykjavíkurborg 10. apríl 2025 og var það kynnt kæranda með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 28. apríl 2025. Frekari athugasemdir bárust ekki. Með erindi úrskurðarnefndar, dags. 20. maí 2025, var óskað eftir viðbótar gögnum frá Reykjavíkurborg og bárust þau nefndinni samdægurs.

II.  Sjónarmið kæranda

Kærandi greinir frá því að hafa verið synjað um fjárhagsaðstoð fyrir júní 2024, fyrst þann 9. desember 2024. Allt tímabilið hafi mál hans verið í lausu lofti þrátt fyrir að hann hafi uppfyllt öll skilyrði fjárhagsaðstoðar. Þegar kærandi hafi í byrjun júlí 2024 spurst fyrir um hvenær hann fengi fjárhagsaðstoð hafi hann fengið svar um að hún yrði líklega greidd á næstu dögum, en það hafi aldrei verið gert.

Kærandi telji að ákvörðunin hafi verið byggð á persónulegum sjónarmiðum félagsráðgjafa síns sem hafi reynt að skipuleggja fund með kæranda. Kærandi hafi neitað því og félagsráðgjafinn hafi þá veitt honum þrjá mánuði til að hugsa málið, sem sé gefið til kynna með greiðslum í júlí, ágúst og september 2024. Kærandi hafi einnig neitað honum í október 2024 og þá hafi greiðslurnar hætt skyndilega. Félagsráðgjafinn hafi farið að leita að alls kyns ástæðum svo kæranda yrði ekki lengur veitt fjárhagsaðstoð.

Í athugasemdum kæranda vegna greinargerðar Reykjavíkurborgar bendir kærandi á að ekkert sem komi fram í greinargerðinni eigi að hafa áhrif á greiðslu fjárhagsaðstoðar fyrir júní 2024. Kærandi hafi ekki farið frá Íslandi í þeim mánuði.

Hvað varði þá staðreynd að kærandi sé ekki giftur hafi hann áður lagt fram gögn um að hann sé skilinn. Það hafi verið í lok árs 2023 og geti því ekki haft áhrif á uppsafnaða fjárhagsaðstoð árið 2024. Kærandi hafi einnig lagt fram gögn um að hann hafi ekki verið með neinar tekjur árið 2024. Þau fyrirtæki sem séu í eigu kæranda í B hafi ekki stundað neina starfsemi. Því sé óljóst hvers vegna umsókn um fjárhagsaðstoð hafi verið synjað og hægt hafi verið að framfylgja þeirri synjun sex mánuðum síðar án þess að tilgreina sérstaklega hvaða skjöl hafi vantað.

Þá vilji kærandi ítreka óviðeigandi hegðun félagsráðgjafa síns. Um leið og kærandi hafi opinberað hegðun hans hafi hann vísað máli kæranda til samstarfsmanns síns.

III.  Sjónarmið Reykjavíkurborgar

Í greinargerð Reykjavíkurborgar kemur fram að kærandi sé X ára gamall karlmaður frá B. Misvísandi upplýsingar hafi borist hvað varði fjölskylduhagi og félagslega stöðu kæranda en reynt verði eftir fremsta megni að gera grein fyrir stöðu hans með hliðsjón af fyrirliggjandi gögnum og upplýsingum. Kærandi sé með skráð lögheimili að C en ekki sé vitað hvar hann dvelji né hvort eða hversu mikið hann greiði í húsaleigu. Þá hafi hann um tíma nýtt neyðarskýli Reykjavíkurborgar. Að sögn kæranda eigi hann þrjú börn, tvö fullorðin og eitt undir 18 ára aldri, en óljóst sé hvar börnin dvelji. Kærandi hafi fengið dvalarleyfi hér á landi þann 16. janúar 2023. Kærandi hafi verið skráður giftur í þjóðskrá en í fyrsta viðtali sínu hjá félagsráðgjafa á Vesturmiðstöð þann 8. júní 2023 hafi hann greint frá því að eiginkona sín og börn byggju í Evrópu. Í seinna viðtali sínu á Vesturmiðstöð þann 17. október 2023 hafi hann verið beðinn um upplýsingar um maka hans og börn til að geta lagt mat á stöðu hans, svo sem skattskýrslur, fæðingarvottorð og giftingarvottorð. Þann 19. október 2023 hafi hann aftur verið beðinn um að skila inn fæðingarvottorði sínu, fæðingarvottorð barnanna, skattskýrslu, bankayfirliti og yfirliti yfir eignir hans og maka í B, fyrir 15. nóvember 2023. Framangreindum gögnum hafi ekki verið skilað en eiginkona hans hafi neitað að afhenda upplýsingar um sig og börnin, að hans sögn. Þann 30. nóvember 2023 hafi hjúskaparstaða hans í þjóðskrá verið uppfærð í „ekkill“ eftir að kærandi hefði skilað inn fölsuðu dánarvottorði vegna látinnar eiginkonu sinnar að nafni D. Í viðtali ráðgjafa Vesturmiðstöðvar við kæranda þann 3. desember 2024 hafi framangreint dánarvottorð verið dregið í efa og kærandi hafi skömmu síðar sent afrit af dómsúrskurði þar sem honum hafi verið veittur lögskilnaður við eiginkonu sína. Þjóðskrá hafi samþykkt framangreint skjal og þann 9. desember 2024 hafi hjúskaparstöðu kæranda verið breytt afturvirkt í þjóðskrá í „skilinn að lögum“, eða frá 28. maí 2024. Vesturmiðstöð Reykjavíkurborgar hafi sent tilkynningu til Þjóðskrár um mikilvægi þess að rýna í hjúskaparstöðu kæranda nánar og skoða vel skjöl sem hann hafi skilað inn.

Kærandi eigi íbúð í B og upplýsingar úr fyrirtækjaskrá B sýni að kærandi sé skráður eigandi þriggja fyrirtækja þar í landi þrátt fyrir yfirlýsingu hans um eignaleysi. Þá hafi kærandi stofnað fyrirtæki í B eftir komu sína til Íslands í nafni eiginkonu sinnar sem hann hafi áður sagt látna en sé nú skilinn við. Samkvæmt úrskurðum héraðsdóma í B hafi kærandi verið dæmdur til að greiða meðlag með einu barni og fyrrverandi konu hans veittur skilnaður við hann. Kærandi kveðist eignalaus en jafnframt að hann eigi fyrirtæki í Bsem skili engum tekjum. Kærandi hafi sótt um endurhæfingu hjá Virk og sú umsókn sé í vinnslu. Kærandi hafi skilað inn læknisvottorði vegna óvinnufærni sökum verkja í mjöðmum og hnjám, dags. 1. nóvember 2024. Samkvæmt upplýsingum úr staðgreiðsluskrá hafi hann verið í vinnu í desember 2024.

Kærandi hafi þegið fjárhagsaðstoð til framfærslu tímabilið 1. janúar 2023 til 30. september 2024, fyrir utan tímabilið 1. júní 2024 til 30. júní 2024. Velferðarsvið Reykjavíkurborgar hafi óskað eftir upplýsingum frá Landamæraeftirlitinu um flugferðir kæranda sem hafi borist í maí 2024. Á yfirliti frá Landamæraeftirlitinu hafi komið í ljós ítrekaðar ferðir hans erlendis á tímabilinu 1. janúar 2023 til 30. mars 2024. Hann hefði þá farið 13 sinnum til útlanda og dvalið erlendis samtals í 200 daga á tímabilinu. Ráðgjafi kæranda hafi óskað eftir að gerð yrðu ofgreiðslufyrirmæli vegna framangreinds tímabils en vegna mistaka hafi þau ekki verið útbúin og umsókn kæranda vegna tímabilsins 1. júní 2024 til 30. júní 2024 ekki synjað formlega fyrr en í desember 2024 og þá á grundvelli ófullnægjandi gagna, sbr. 9. mgr. 8. gr. reglna um fjárhagsaðstoð frá Reykjavíkurborg, þar sem umrætt skuldabréf hefði ekki verið undirritað. Umræddri umsókn hefði réttilega átt að synja á grundvelli 1. mgr. 8. gr. og 14. gr. framangreindra reglna og beðist sé velvirðingar á þeim mistökum.

Þann 12. júní 2024 hafi kærandi sótt um fjárhagsaðstoð til framfærslu aftur í tímann fyrir tímabilið 1. júní 2024 til 30. júní 2024. Með bréfi, dags. 9. desember 2024, hafi umsókn kæranda verið synjað á grundvelli 9. mgr. 8. gr. reglna um fjárhagsaðstoð frá Reykjavíkurborg fyrir framangreint tímabil. Kærandi hafi skotið framangreindri synjun til áfrýjunarnefndar velferðarráðs sem hafi tekið málið fyrir á fundi sínum þann 22. janúar 2025 og afgreitt það með eftirfarandi bókun:

„Áfrýjunarnefnd velferðarráðs staðfesti synjun starfsmanna á Vesturmiðstöð Reykjavíkurborgar um fjárhagsaðstoð fyrir tímabilið 1. júní 2024 til 30. júní 2024, skv. 1. mgr. 8. gr. og 14. gr. reglna Reykjavíkurborgar um fjárhagsaðstoð.“

Þann 4. mars 2025 hafi kærandi skotið framangreindri ákvörðun áfrýjunarnefndar velferðarráðs til úrskurðarnefndar velferðarmála.

Núgildandi reglur um fjárhagsaðstoð frá Reykjavíkurborg með áorðnum breytingum hafi tekið gildi þann 1. apríl 2021 og verið samþykktar á fundi velferðarráðs Reykjavíkurborgar þann 24. febrúar 2021 og á fundi borgarráðs þann 4. mars 2021. Umræddar reglur séu settar á grundvelli 21. gr. laga nr. 40/1991 um félagsþjónustu sveitarfélaga. Litið sé svo á að fjárhagsaðstoð til framfærslu frá sveitarfélagi sé neyðaraðstoð sem ekki beri að veita nema engar aðrar bjargir séu fyrir hendi. Í 1. gr. reglnanna komi fram að skylt sé að veita fjárhagsaðstoð til framfærslu einstaklinga og fjölskyldna sem ekki geti séð sér og sínum farborða án aðstoðar, sbr. IV. og VI. kafla laga nr. 40/1991 um félagsþjónustu sveitarfélaga, með síðari breytingum, sbr. og III. kafla reglnanna. Um fjárhagsaðstoð til framfærslu frá Reykjavíkurborg gildi sú meginregla að umsækjandi fái einungis greidda fjárhagsaðstoð til framfærslu ef hann geti ekki framfleytt sér. Umrædd meginregla eigi sér stoð í 2. gr. reglna um fjárhagsaðstoð, sbr. 19. gr. laga nr. 40/1991 um félagsþjónustu sveitarfélaga sem kveði meðal annars á um skyldu hvers og eins að framfæra sjálfan sig, maka sinn og börn yngri en 18 ára.

Líkt og komið hafi fram hafi kærandi þegið fjárhagsaðstoð sér til framfærslu fyrir tímabilið 1. janúar 2023 til 30. september 2024, fyrir utan tímabilið 1. júní 2024 til 30. júní 2024. Eftir að upplýsingar hafi borist frá Landamæraeftirlitinu um ítrekaðar ferðir kæranda erlendis á tímabilinu 1. janúar 2024 til 30. mars 2024 hafi verið talið nauðsynlegt að skoða mál hans nánar. Við framangreinda skoðun hafi komið í ljós að kærandi ætti þrjú fyrirtæki í B samkvæmt upplýsingum sem hafi komið fram á opinberum miðlum þar í landi. Hann sé skráður stofnandi og eigandi fyrirtækis (E), þar sem hann sé eigandi 20% hlutabréfa. Framangreint fyrirtæki eigi 1.000.000 X sem jafngildi 3.331.525 kr. í lögbundnum sjóði. Þá sé hann einnig skráður fyrir Góðgerðarsamtökum (F) og einkahlutafélagi (D) sem hann hafi stofnað 8. janúar 2024. Að eigin sögn fái kærandi ekki tekjur frá þeim fyrirtækjum sem hann sé skráður eigandi að. Þá hafi hann neitað að loka framangreindum fyrirtækjum, eins og gerð sé krafa um í 14. gr. reglna um fjárhagsaðstoð. Rétt hefði því verið að synja umsókn kæranda á grundvelli 14. gr. reglnanna.

Á tímabilinu 1. júní 2024 til 30. júní 2024 hafi hjúskaparstaða kæranda í þjóðskrá verið skráð sem ekkill eftir að hann hefði skilað fölsuðu dánarvottorði vegna látinnar eiginkonu sinnar til Þjóðskrár sem hafi síðar verið breytt í skilinn að lögum eftir að hann hefði skilað inn dómsúrskurði þess efnis að hann væri skilinn að lögum, líkt og fram komi að framan. Þar sem misvísandi upplýsingar og fölsuð gögn hafi borist frá kæranda megi draga í efa hvort kærandi hafi í raun verið skilinn að lögum á umræddu tímabili og því hefði einnig átt að synja umsókn hans um fjárhagsaðstoð á grundvelli 1. mgr. 8. gr. reglna þar sem maki hafi ekki undirritað umsókn.

Umsókn kæranda hafi ranglega verið synjað á grundvelli 9. mgr. 8. gr. reglna um fjárhagsaðstoð líkt og áður hafi komið fram. Miðað við framangreint hafi kærandi ekki uppfyllt ákvæði 1. mgr. 8. gr. og 14. gr. reglna um fjárhagsaðstoð, þar sem eiginkona kæranda hafi ekki undirritað umsókn um fjárhagsaðstoð og hann hafi ekki verið búinn að loka fyrirtækjum sínum í B. Að framangreindu virtu hafi kærandi ekki átt rétt á fjárhagsaðstoð fyrir tímabilið 1. júní 2024 til 30. júní 2024.

Að lokum skuli taka fram að gögn og útskýringar kæranda vegna stöðu hans þyki ótrúverðug og misvísandi. Tekið skuli fram að mikið af þeim gögnum sem litið hafi verið til í tengslum við rannsókn á máli þessu sé á B, svo sem dómsúrskurðir, læknisvottorð frá B og upplýsingar úr fyrirtækjaskrá B sem menningarmiðlari Vesturmiðstöðvar hafi tekið að sér að fara yfir í tengslum við mál kæranda. Óski úrskurðarnefnd velferðarmála eftir framangreindum gögnum muni velferðarsvið Reykjavíkurborgar verða við þeirri beiðni.

Með hliðsjón af öllu framansögðu hafi áfrýjunarnefnd velferðarráðs því talið að synja bæri kæranda um fjárhagsaðstoð til framfærslu aftur í tímann fyrir tímabilið 1. júní 2024 til 30. júní 2024 á grundvelli 1. mgr. 8. gr. og 14. gr. reglna um fjárhagsaðstoð frá Reykjavíkurborg og staðfest synjun starfsmanna Vesturmiðstöðvar Reykjavíkurborgar á fjárhagsaðstoð fyrir áðurgreint tímabil.

Með vísan til alls framangreinds verði að telja að ákvörðun áfrýjunarnefndar velferðarráðs Reykjavíkurborgar hafi hvorki brotið gegn fyrrgreindum reglum um fjárhagsaðstoð, sbr. 21. gr. laga nr. 40/1991 um félagsþjónustu sveitarfélaga, né öðrum ákvæðum laganna, stjórnsýslulögum nr. 37/1993 eða fleiri lögum.

Í svari Reykjavíkurborgar, dags. 10. apríl 2025, er vísað til þess að ekki sé hægt að leggja mat á innihald þeirra skjala sem kærandi hafi skilað inn með athugasemdum sínum þann 7. apríl 2025 þar sem þau séu á B. Það sé á ábyrgð kæranda að þýða skjöl yfir á íslensku. Að öðru leyti ítreki áfrýjunarnefnd velferðarráðs Reykjavíkurborgar framkomna greinargerð sína, dags. 20. mars 2025.

IV.  Niðurstaða

Kærð er ákvörðun Reykjavíkurborgar um að synja umsókn kæranda um fjárhagsaðstoð fyrir tímabilið 1. júní 2024 til 30. júní 2024 á grundvelli 1. mgr. 8. gr. og 1. mgr. 14. gr. reglna Reykjavíkurborgar um fjárhagsaðstoð.

Markmið félagsþjónustu á vegum sveitarfélaga er að tryggja fjárhagslegt og félagslegt öryggi og stuðla að velferð íbúa á grundvelli samhjálpar, sbr. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 40/1991 um félagsþjónustu sveitarfélaga. Samkvæmt 2. mgr. 1. gr. laganna skal þess gætt við framkvæmd félagsþjónustunnar að hvetja einstaklinginn til ábyrgðar á sjálfum sér og öðrum, virða sjálfsákvörðunarrétt hans og styrkja hann til sjálfshjálpar. Um leið skulu við framkvæmd félagsþjónustunnar sköpuð skilyrði til að einstaklingurinn geti tekið virkan þátt í samfélaginu á eigin forsendum. Félagsleg þjónusta skuli í heild sinni miða að valdeflingu og miðast við einstaklingsbundnar þarfir og aðstæður. Með félagsþjónustu er átt við þjónustu, aðstoð og ráðgjöf, meðal annars í tengslum við fjárhagsaðstoð, sbr. 1. mgr. 2. gr.

Í 1. mgr. 12. gr. laganna kemur fram að sveitarfélag skuli sjá um að veita íbúum þjónustu og aðstoð samkvæmt lögunum og jafnframt tryggja að þeir geti séð fyrir sér og sínum. Sveitarfélög skuli tryggja að stuðningur við íbúa sem hafi barn á framfæri sé í samræmi við það sem sé barninu fyrir bestu. Þá segir í 2. mgr. 12. gr. að aðstoð og þjónusta skuli jöfnum höndum vera til þess fallin að bæta úr vanda og koma í veg fyrir að einstaklingar og fjölskyldur komist í þá aðstöðu að geta ekki ráðið fram úr málum sínum sjálf. Í athugasemdum með ákvæði 12. gr. í frumvarpi til laga nr. 40/1991 kemur fram að skyldur sveitarfélaga miðist annars vegar við að veita þjónustu og aðstoð samkvæmt lögunum og hins vegar að tryggja að íbúar geti séð fyrir sér og fjölskyldum sínum.

Í VI. kafla laga nr. 40/1991 er kveðið á um fjárhagsaðstoð en í 19. gr. laganna kemur fram sú grundvallarregla að hverjum manni sé skylt að framfæra sjálfan sig, maka sinn og börn yngri en 18 ára. Samkvæmt 21. gr. laganna skal sveitarstjórn setja reglur um framkvæmd fjárhagsaðstoðar að fengnum tillögum félagsmálanefndar er metur þörf og ákveður fjárhagsaðstoð til einstaklinga í samræmi við reglur sveitarstjórnar, sbr. 2. mgr. sömu greinar. Lög nr. 40/1991 veita þannig sveitarfélögum ákveðið svigrúm til útfærslu á fjárhagsaðstoð til einstaklinga. Í samræmi við það og ákvæði stjórnarskrárinnar um sjálfstjórn sveitarfélaga er mat á þeirri útfærslu að meginstefnu til lagt í hendur hverrar sveitarstjórnar er þjónustuna veitir. Verður ekki við því mati hróflað af hálfu úrskurðarnefndar velferðarmála, svo fremi það byggi á lögmætum sjónarmiðum og sé í samræmi við lög að öðru leyti.

Í 1. gr. reglna um fjárhagsaðstoð frá Reykjavíkurborg er kveðið á um lagagrundvöll fjárhagsaðstoðar. Þar kemur fram í 1. mgr. að skylt sé að veita fjárhagsaðstoð til framfærslu einstaklinga og fjölskyldna sem ekki geta séð sér og sínum farborða án aðstoðar. Í 2. gr. reglnanna kemur einnig fram sama grundvallarregla og í 19. gr. laga nr. 40/1991 að hverjum manni sé skylt að framfæra sjálfan sig, maka sinn og börn yngri en 18 ára.

Í 8. gr. framangreindra reglna er fjallað um umsóknir um fjárhagsaðstoð og fylgigögn. Þar segir í 1. mgr.:

„Umsókn um fjárhagsaðstoð skal leggja fram með rafrænum hætti á vefsíðu Reykjavíkurborgar. Umsókn getur einnig verið lögð fram á sérstöku eyðublaði hjá miðstöðvum Reykjavíkurborgar, undirrituðu af umsækjanda sem þá skal framvísa gildu persónuskilríki með mynd. Þegar sótt er um fjárhagsaðstoð til framfærslu í fyrsta skipti eða þegar liðnir eru sex mánuðir frá því síðast var sótt um fjárhagsaðstoð til framfærslu er umsækjanda skylt að sanna á sér deili með því að mæta á viðeigandi miðstöð Reykjavíkurborgar og sýna skilríki með mynd. Bregðist umsækjandi ekki við kröfu um að sanna á sér deili er heimilt að stöðva afgreiðslu umsóknar og/eða greiðslu fjárhagsaðstoðar til framfærslu. Sanna skal á sér deili innan tveggja virkra daga frá því að umsókn var lögð fram nema lögmæt forföll hamli því, s.s. veikindi eða fötlun.“

Í 14. gr. reglnanna er kveðið á um atvinnurekendur, sjálfstætt starfandi einstaklinga og fólk í hlutastörfum. Þar kemur fram í 1. mgr. að atvinnurekendur og sjálfstætt starfandi einstaklingar sem hafi lægri tekjur en sem nemi grunnfjárhæð, eigi rétt á fjárhagsaðstoð að því tilskildu að umsækjandi geti sýnt fram á að hafa stöðvað atvinnurekstur sinn og leitað réttar síns til atvinnuleysisbóta í samræmi við ákvæði laga um atvinnuleysistryggingar nr. 54/2006, sbr. og 6. mgr. 1. gr. reglna þessara.

Fyrir liggur að umsókn kæranda um fjárhagsaðstoð fyrir tímabilið 1. til 30. júní 2024 var synjað á þeim forsendum að eiginkona kæranda hefði ekki undirritað umsókn um fjárhagsaðstoð og að kærandi hefði ekki lokað fyrirtækjum sínum í B.

Af hálfu Reykjavíkurborgar hefur komið fram að kærandi eigi þrjú fyrirtæki í B. Hann sé skráður stofnandi og 20% eigandi E. Fyrirtækið eigi 1.000.000 X sem jafngildi 3.331.525 kr. í lögbundnum sjóði. Kærandi sé einnig skráður fyrir tilteknum góðgerðarsamtökum og einkahlutafélagi sem hann hafi stofnað 8. janúar 2024. Að eigin sögn fái kærandi ekki tekjur frá þeim fyrirtækjum sem hann sé skráður eigandi að. Þá hefur Reykjavíkurborg vísað til þess að kærandi hafi neitað að loka framangreindum fyrirtækjum eins og gerð sé krafa um í 14. gr. reglna um fjárhagsaðstoð.

Þar sem kærandi hefur ekki sýnt fram á með fullnægjandi hætti að hann hafi stöðvað rekstur fyrirtækja sinna uppfyllir hann ekki framangreint skilyrði 14. gr. reglna Reykjavíkurborgar um fjárhagsaðstoð. Með vísan til þess er synjun Reykjavíkurborgar á umsókn kæranda um fjárhagsaðstoð fyrir tímabilið 1. júní 2024 til 30. júní 2024 staðfest.

 

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Ákvörðun Reykjavíkurborgar, dags. 4. mars 2025, um að synja umsókn A, um fjárhagsaðstoð fyrir tímabilið 1. júní 2024 til 30. júní 2024, er staðfest.

F.h. úrskurðarnefndar velferðarmála

Hólmfríður Birna Guðmundsdóttir