Mál nr. 149/2025-Úrskurður

Úrskurðarnefnd velferðarmála

Mál nr. 149/2025

Miðvikudaginn 4. júní 2025

A

gegn

Tryggingastofnun ríkisins

Ú R S K U R Ð U R

Mál þetta úrskurða Rakel Þorsteinsdóttir lögfræðingur, Unnþór Jónsson lögfræðingur og Kristinn Tómasson læknir.

Með rafrænni kæru, móttekinni 7. mars 2025, kærði A, til úrskurðarnefndar velferðarmála ákvörðun Tryggingastofnunar ríkisins frá 6. mars 2025 þar sem umsókn kæranda um örorkulífeyri og tengdar greiðslur var synjað.

I.  Málsatvik og málsmeðferð

Kærandi sótti um örorkulífeyri og tengdar greiðslur frá Tryggingastofnun ríkisins með umsókn 25. febrúar 2025. Með ákvörðun stofnunarinnar, dags. 6. mars 2025, var umsókn kæranda synjað á þeim forsendum að endurhæfing væri ekki fullreynd.

Kæra barst úrskurðarnefnd velferðarmála 7. mars 2025. Með bréfi, dags. 11. mars 2025, óskaði úrskurðarnefnd eftir greinargerð Tryggingastofnunar ríkisins ásamt gögnum málsins. Með bréfi, dags. 31. mars 2025, barst greinargerð Tryggingastofnunar ríkisins og var hún send kæranda til kynningar með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 1. apríl 2025. Athugasemdir bárust frá kæranda 2. apríl 2025 og voru þær sendar Tryggingastofnun ríkisins til kynningar með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 3. apríl 2025. Frekari athugasemdir bárust frá umboðsmanni kæranda með bréfi, dags. 2. maí 2025, og voru þær sendar Tryggingastofnun ríkisins með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 7. maí 2025. Efnislegar athugasemdir bárust ekki.  

II.  Sjónarmið kæranda

Með kæru fylgdi ákvörðun Tryggingastofnunar ríkisins, dags. 6. mars 2025, þar sem umsókn kæranda um örorkulífeyri og tengdar greiðslur var synjað. Í greinargerð B, félagsráðgjafa hjá Barnaverndar- og félagsþjónusta C, sem fylgdi með kæru, kemur fram að nefndin hafi haft málefni kæranda til vinnslu um langt skeið. Kærandi hafi fengið samþykkta fjárhagsaðstoð til lengri tíma vegna óvinnufærni en hann hafi glímt við geð- og fíknivanda um langt skeið. Kærandi hafi á sínum tíma þurft umfangsmikinn stuðning barnaverndar og hafi öll sín fullorðinsár þurft á stuðningi félagsþjónustu að halda, en erfitt hafi reynst að halda honum í virkni vegna geð- og fíknivanda.

Fyrri ráðgjafar kæranda hjá félagsþjónustu C hafi reynt að halda utan um virkniáætlanir áður en sótt hafi verið um endurhæfingu, en þær áætlanir hafi ekki gengið eins og vonast hafi verið eftir og því hafi ekki verið sótt um endurhæfingu hjá Tryggingastofnun. Sótt hafi verið um örorku en þeim umsóknum hafi verið synjað þar sem endurhæfing hafi ekki verið talin fullreynd af hálfu Tryggingastofnunar. Ástæða þess að ekki hafi verið hægt að reyna við endurhæfingu sé fíkni- og geðvandi kæranda frá X ára aldri.

Staða kæranda sé sú sama og hjá […] en B félagsráðgjafi hafi aðstoðað hann árið 2022/2023 að sækja um örorku og hafi niðurstaða Tryggingstofnunar einnig verið kærð til úrskurðarnefndar velferðaramál […] sem hafi samþykkt örorku hans. […] kæranda hafi einnig fengið samþykkta áframhaldandi örorku hjá Tryggingastofnun og því sé til staðar fordæmi þess að einstaklingur í hans stöðu fái samþykkta örorku þar til að hann treysti sér til að taka þátt í eiginlegri endurhæfingu. Meðal annars komi fram í meðfylgjandi læknisvottorði að ráðlagt sé að örorka verði samþykkt tímabundin til þriggja ára. Í samvinnu við kæranda hafi verið tekin sú ákvörðun að sækja um tímabundna örorku þar sem ekki sé talið að endurhæfing sé raunhæf miðað við núverandi stöðu og sé það einnig staðfest í læknisvottorði, dags. 3. janúar 2025. Auk þess staðfesti læknisvottorðið óvinnufærni kæranda og að ekki megi búast við að færni aukist.

Í athugasemdum kæranda frá 2. apríl 2025 kemur fram að saga hans og […] sé nákvæmlega eins, í raun hafi þó kærandi átt við meiri vanda að stríða. […] hafi ekki farið til sama læknis og læknir kæranda hafi gleymt að taka fram þann hrottalega félagskvíða og félagsfælni sem hafi leitt til þess að hann liggi heima í djúpum þunglyndisköstum. Kærandi geti farið til hvaða læknis sem er og fengið vottorð um örorku vegna þess að venjulegir læknar og félagsþjónustan séu sammála því að hann þurfi á örorku að halda. Kærandi sé andlega veikur á virkilega háu stigi og geti ekki unnið og hvað þá sinnt endurhæfingu. Kærandi sé tannlaus og hafi hvorki efni á tannlæknaþjónustu né húsaleigu. Sögur […] séu nákvæmlega eins, sama hvað Tryggingastofnun haldi fram.

Læknisvottorðið sé fimmta vottorðið sem kærandi hafi fengið og það hafi verið gert í flýti. Lögfræðingar, félagsþjónustan og fjölskylda geta staðfest veikindi kæranda frá barnsaldri.

Í athugasemdum umboðsmanns kæranda, dags. 2. maí 2025, komi fram að kærandi hafi sótt um örorkulífeyri hjá Tryggingastofnun í þrígang. Í fyrsta sinn 17. nóvember 2022, í annað sinn 28. ágúst 2024 og nú síðast 6. mars 2025. Öllum umsóknunum hafi verið synjað á þeim grunni að endurhæfing væri ekki fullreynd.

Í greinargerð Tryggingastofnunar, dags. 31. mars 2025, sé ákvörðunin um að synja kæranda um örorkulífeyri ítrekuð á þeim grunni að afgreiðslan sé í senn lögmæt og málefnaleg. Tryggingastofnun sé upptekin af því að kærandi eigi við vímuefnavanda að stríða. Mál hans séu skoðuð þröngt og ekki sé litið til þess hve fjölþættan vanda hann glími við, en kærandi eigi við lyfjafíkn að stríða auk margvíslegra geðrænna vandamála.

Í athugasemdum umboðsmanns kæranda er greint frá því sem fram komi í læknisvottorði D, dags. 25. apríl 2025.

Ekki þurfi að fjölyrða um það að kæranda uppfylli 1. mgr. 25. gr. laga nr. 100/2007 um almannatryggingar, eins og fram komi í læknisvottorði. Í því sé kærandi greindur með þrjá læknisfræðilega viðurkennda sjúkdóma auk lyfjafíknar. Tómt mál sé að tala um að kæranda falli undir 1. mgr. 7. gr. laga nr. 99/2007 um félagslega aðstoð, því eins og fram komi í vottorðinu sé hann talinn óvinnufær með öllu og ekki sé búist við að færni hans aukist í framtíðinni.

Niðurstaða læknisvottorðsins sé að hann sé óvinnufær og að engar líkur séu á að færni aukist, hvorki eftir læknismeðferð, endurhæfingu eða með tímanum. Í vottorðinu komi orðrétt fram: „Tel hann með öllu óvinnufæran. Tel hann engan veginn hæfan í endurhæfingu. Mæli eindregið með að hann fái varanlega örorku.“

Eins og komið hafi fram hafi kærandi í þrígang sótt um að vera metinn til varanlegrar örorku og hafi jafn oft verið synjað. Hann sé með öllu óvinnufær vegna fjölþætts vanda/sjúkdómsgreininga og hafi hvorki getu né einbeitingu til að vera í endurhæfingu samkvæmt skýru mati heimilislæknis. Faðir kæranda sé örvilnaður um framtíð sonar síns, en þess beri að geta að kærandi [] sem metinn hafi verið til örorku, án þess að endurhæfing hafi verið reynd, og segi faðir hans að ef eitthvað sé, þá glími kærandi við verra heilsufar […].

Ljóst sé að lífi kæranda sé alvarlega ógnað komist hann ekki á örorku, hann loki sig af og þjáist af mikilli „paranoiu“ og hafi sífelldar fjárhagsáhyggjur. Ástandið sé að sliga hans nánustu sem hafi ekki næga fjármuni til þess að halda honum uppi.

Í því ljósi að læknisfræðileg gögn bendi til þess að endurhæfing sé algjörlega óraunhæf sé sett fram sú krafa að kærandi verði metinn til varanlegrar örorku.

III.  Sjónarmið Tryggingastofnunar ríkisins

Í greinargerð Tryggingastofnunar ríkisins kemur fram að kærð sé ákvörðun stofnunarinnar, dags. 6. mars 2025, þar sem umsókn um örorku hafi verið synjað á þeim grundvelli að endurhæfing hafi ekki verið fullreynd.

Kveðið sé á um skilyrði og ávinnslu örorkulífeyris í 24. gr. laga nr. 100/2007 um almannatryggingar, þar sem segi að rétt til örorkulífeyris öðlist þeir sem metnir séu til a.m.k. 75% örorku, sbr. 25. gr. sömu laga, séu 18 ára eða eldri en hafi ekki náð ellilífeyrisaldri eins og hann sé ákveðinn skv. 1. mgr. 16. gr., og séu tryggðir hér á landi, sbr. búsetuskilyrði greinarinnar.

Í 1. mgr. 25. gr. laga um almannatryggingar segi að greiðslur örorkulífeyris séu bundnar því skilyrði að umsækjendur hafi verið metnir til a.m.k. 75% örorku til langframa vegna afleiðinga læknisfræðilega viðurkenndra sjúkdóma eða fötlunar. Þá segi í 2. mgr. 25. gr. að Tryggingastofnun meti örorku þeirra sem sæki um örorkulífeyri samkvæmt sérstökum örorkustaðli, en að heimilt sé að setja það skilyrði að umsækjandi gangist undir sérhæft mat á möguleikum til endurhæfingar og viðeigandi endurhæfingu áður en til örorkumats komi, sbr. 7. gr. laga nr. 99/2007 um félagslega aðstoð.

Í 1. mgr. 7. gr. laga um félagslega aðstoð segi að heimilt sé að greiða endurhæfingarlífeyri í allt að 36 mánuði þegar ekki verði séð hver starfshæfni einstaklings sem sé á aldrinum 18 til 67 ára verði til frambúðar eftir sjúkdóma eða slys. Greiðslur skuli inntar af hendi á grundvelli endurhæfingaráætlunar. Skilyrði fyrir greiðslum sé að umsækjandi hafi átt lögheimili hér á landi samfellt 12 síðustu mánuði og taki þátt í endurhæfingu með starfshæfni að markmiði sem teljist fullnægjandi að mati framkvæmdaraðila og eigi hvorki rétt til launa í veikindaleyfi né greiðslna frá sjúkrasjóðum eða teljist tryggður samkvæmt lögum um atvinnuleysistryggingar. Í 2. mgr. 7. gr. segi að heimilt sé að framlengja greiðslutímabil skv. 1. mgr. um allt að 24 mánuði, enda sé starfsendurhæfing með það að markmiði að auka atvinnuþátttöku enn talin raunhæf að mati framkvæmdaraðila.

Málavextir séu þeir að kærandi, sem sé X ára gamall, glími við lyfjafíkn (F19.2), kvíða (F41.9) og athyglisbrest (F90.0). Eins og komi fram í læknisvottorði hafi hann frá 16 ára aldri verið í neyslu og mjög mikilli frá 18 ára aldri. Hann hafi starfað um tíma sem sjómaður og hafi afplánað dóm á Litla Hrauni.

Kærandi hafi fyrst sótt um endurhæfingarlífeyri 16. júní 2019 en þeirri umsókn hafi verið vísað frá með bréfi, dags. 23. ágúst 2019, þar sem nauðsynleg gögn hafi ekki borist. Kærandi hafi sótt að nýju um endurhæfingarlífeyri 9. ágúst 2021 sem hafi verið synjað með bréfi, dags. 11. október 2021, þar sem að virk starfsendurhæfing taldist ekki hafa verið í gangi samkvæmt innsendum gögnum. Hann hafi sótt aftur um endurhæfingarlífeyri 16. mars 2022, en hafi verið synjað með bréfi, dags. 28. mars 2022, þar sem nýjar upplýsingar hafi ekki gefið tilefni til breytinga á fyrra mati. Kærandi hafi í kjölfarið sótt um örorkulífeyri 16. nóvember 2022 sem hafi verið synjað með bréfi, dags. 17. nóvember 2022, á þeim grundvelli að endurhæfing væri ekki fullreynd. Hann hafi sótt að nýju um örorkulífeyri 5. og 29. júlí 2024 en hafi aftur verið synjað með bréfi, dags. 28. ágúst 2024, á sama grundvelli og áður. Kærandi hafi loks sótt um örorkulífeyri 25. febrúar 2025 sem hafi enn á ný verið synjað með bréfi, dags. 6. mars 2025, á þeim grundvelli að endurhæfing væri ekki fullreynd.

Samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga um almannatryggingar sé Tryggingastofnun heimilt að setja það skilyrði að kærandi gangist undir sérhæft mat á möguleikum til endurhæfingar og viðeigandi endurhæfingu áður en til örorkumats komi, sbr. 7. gr. laga um félagslega aðstoð.

Endurhæfing hafi ekki enn verið reynd og telji læknar Tryggingastofnunar rétt og eðlilegt að látið sé reyna á endurhæfingu áður en kærandi verði sendur í örorkumat, ekki síst sökum ungs aldurs kæranda. Í synjunarbréfi TR sé eftirfarandi tekið fram:

„Fram koma upplýsingar um vímuefnavanda. Upplýst er að umsækjandi ætli að flytja aftur á E.

Að mati Tryggingastofnunar er meðferð/endurhæfing ekki fullreynd og telst þá ekki tímabært að taka afstöðu til örorku þinnar. Beiðni um örorkumat er því synjað.“

Í bréfi B félagsráðgjafa, f.h. félagsþjónustu C, séu reifuð nokkur sjónarmið til stuðnings umsóknar kæranda. Komi þar m.a. fram að […] kæranda hafi fengið samþykkta örorku. Læknar Tryggingastofnunar hafa borið saman mál […] og telja færniskerðingu hafa verið meiri í tilviki […] sem hafi fengið örorkulífeyri samþykktan. Að auki sé rétt að benda á að sá einstaklingur hafi ekki fengið samþykktan örorkulífeyri strax, heldur eftir töluvert ferli.

Í læknisvottorði sé tímabundin örorka nefnd sem möguleiki sem eigi við kæranda, en tímabundin örorka sé ekki eiginlegur möguleiki í núgildandi kerfi, heldur sé örorka metin á þeim grundvelli að ljóst þyki að færniskerðing verði varanleg til frambúðar og að endurhæfing sé fullreynd í því samhengi, þó að örorkumöt séu oft tímabundin í framkvæmd, til að endurmeta réttindin með reglulega millibili. Að auki sé rétt að taka fram að verði umsókn kæranda um örorkulífeyri samþykkt yrði örorkulífeyrir hans í raun ótímabundinn, þar sem örorkulífeyrir verður varanlegur til 67 ára aldurs í nýju kerfi sem taki gildi 1. september 2025.

Í ljósi alls framangreinds sé niðurstaða Tryggingastofnunar sú að afgreiðslan á umsókn kæranda sé í senn lögmæt og málefnaleg. Fyrir nefndinni fari Tryggingastofnun þannig fram á staðfestingu á kærðri ákvörðun um að synja kæranda um örorkulífeyri.

IV.  Niðurstaða

Mál þetta varðar ákvörðun Tryggingastofnunar ríkisins, dags. 6. mars 2025, þar sem kæranda var synjað um örorkulífeyri og tengdar greiðslur. Ágreiningur málsins lýtur að því hvort heimilt hafi verið að synja kæranda um örorkumat samkvæmt 25. gr. laga nr. 100/2007 um almannatryggingar á þeim grundvelli að endurhæfing samkvæmt 7. gr. laga nr. 99/2007 um félagslega aðstoð hafi ekki verið fullreynd.

Samkvæmt 1. mgr. 25. gr. laga um almannatryggingar eru greiðslur örorkulífeyris bundnar því skilyrði að umsækjendur hafi verið metnir til að minnsta kosti 75% örorku til langframa vegna afleiðinga læknisfræðilega viðurkenndra sjúkdóma eða fötlunar. Samkvæmt 1. málsl. 2. mgr. 25. gr. laga um almannatryggingar metur Tryggingastofnun ríkisins örorku þeirra sem sækja um örorkulífeyri samkvæmt sérstökum örorkustaðli.

Samkvæmt 2. málsl. 2. mgr. 25. gr. laga um almannatryggingar er heimilt að setja það skilyrði að umsækjandi gangist undir sérhæft mat á möguleikum til endurhæfingar og viðeigandi endurhæfingu áður en til örorkumats kemur, sbr. 7. gr. laga um félagslega aðstoð. Í 1. mgr. og 2. mgr. 7. gr. laga um félagslega aðstoð segir:

„Heimilt er að greiða endurhæfingarlífeyri í allt að 36 mánuði þegar ekki verður séð hver starfshæfni einstaklings sem er á aldrinum 18 til 67 ára verður til frambúðar eftir sjúkdóma eða slys. Greiðslur skulu inntar af hendi á grundvelli endurhæfingaráætlunar. Skilyrði fyrir greiðslum er að umsækjandi hafi átt lögheimili hér á landi samfellt síðustu 12 mánuði og taki þátt í endurhæfingu með starfshæfni að markmiði sem telst fullnægjandi að mati framkvæmdaraðila og eigi hvorki rétt til launa í veikindaleyfi né greiðslna frá sjúkrasjóðum eða teljist tryggður samkvæmt lögum um atvinnuleysistryggingar.

Heimilt er að framlengja greiðslutímabil skv. 1. mgr. um allt að 24 mánuði enda sé starfsendurhæfing með það að markmiði að auka atvinnuþátttöku enn talin raunhæf að mati framkvæmdaraðila, sbr. 1. mgr.“

Meðfylgjandi umsókn kæranda um örorkulífeyri var læknisvottorð D, dags 3. janúar 2025, þar sem greint er frá sjúkdómsgreiningunum lyfjafíkn, kvíði ásamt truflun á virkni og athygli. Um fyrra heilsufar segir:

„Löng neyslusaga. Ekkert unnið frá unglingsaldri. Hefur verið á litla Hrauni í varðhaldi“

Um heilsuvanda og færniskerðingu segir:

„Hefur verið í neyslu frá 16 ára aldri mjög mikilli frá 18 ára, segist ekkert geta unnið, var á sjó einu sinni en hefur brennt allar brýr að baki sér.

Var á Litla Hrauni.

Hefur verið ráðlagt af lögfræðingi og félagsráðgjafa að sækja um örorku.

Býr hjá […] sem stendur en ætlar að flytja aftur í E“

Í vottorðinu kemur fram það mat læknis að kærandi sé óvinnufær og að ekki megi búast við því að færni aukist og er mælt með örorku til a.m.k. þriggja ára.

Einnig liggur fyrir læknisvottorð D, dags. 5. júlí 2024, vegna fyrri umsóknar kæranda um örorkulífeyri. Það er greint frá sömu sjúkdómsgreiningum og í læknisvottorði, dags. 3. janúar 2025. Um heilsuvanda segir:

„Sótt um örorku í annað sinn.

Hefur verið í neyslu frá 16 ára aldri mjög mikilli frá 18 ára, segist ekkert geta unnið, var á sjó einu sinni en hefur brennt allar brýr að baki sér.

Hefur verið á Litla Hrauni.

Vill komast á örorku- hefur rætt v ið sinn félagsráðgjafa og var ráðlagt að sækja um .

Á […] sem er á örorku vegna geðræns vanda,

Býr á áfangaheimili og edrú og nýlega kominn úr meðferð.

Mjög löng saga um kvíða, heilsukvíða og þunglyndi. Löng saga um fíkn. Verið á félagsbótum frá 18 ára aldri. Mikil ADHD einkenni, haft gagn af Elvanse“

Í vottorðinu kemur fram það mat læknis að kærandi hafi verið óvinnufær frá 1. júlí 2024 og að ekki megi búast við að færni aukist.

Í nánar áliti læknis á vinnufærni og horfum á aukinni færni segir:

„Um er að ræða einstakling sem ekki hefur unnið í 10 ár.. Geðrænn vandi og lyfjafíkn. Mikil ADHD einkenni . Er nú á áfangaheimili og er edrú. Tel mjög ólíkegt að hann fari aftur til vinnu eða geti sinnt endurhæfingu annarri en að sinna edrúmennsku. Mæli eindregið með örorku til þriggja ára.“

Í athugasemdum segir.

„í fyrra vottorði stóð að hann hafi verið á Spáni í ár en það mun vera misskilningur“

Einnig liggur fyrir læknisvottorð D, dags. 6. október 2022, vegna umsóknar um örorkulífeyri, þar er greint frá sjúkdómsgreiningunum kvíða og lyfjafíkn. Í vottorðinu segir meðal annars

„Undirrituð reynir að vísa honum til félagsþjónsutunnar mtt að fara í Karlasmiðju og hugsanlega í Virk í framhaldinuen A hringir hér aftur og óskar eftir að undirrituð sendi beiðni um örorkubætu“

Þá kemur fram það mat læknisins að kærandi sé óvinnufær en að búast megi við að færni aukist eftir læknismeðferð. Í athugasemdum segir:

„Undirrituð telur að hann hafi ekki áhuga á endurhæfingu sem stendur“

Einnig liggja fyrir eldri læknisvottorð vegna umsókna kæranda um endurhæfingarlífeyri.

Í fyrirliggjandi spurningalista vegna færniskerðingar, sem kærandi lagði fram með umsókn um örorkumat, svaraði hann spurningum sem snúa að líkamlegri og andlegri færni. Í lýsingu á heilsuvanda er greint frá lyfjafíkn, kvíða, ADHD, félags- og heilsukvíða auk þunglyndis. Af svörum kæranda verður ráðið að hann eigi erfitt að lyfta og bera vegna verkja. Kærandi svarar spurningu um það hvort að hann glími við geðræn vandamál þannig að hann sé með mikinn geðrænan vanda, hafi verið í neyslu frá 13 ára aldri sem hafi haft mikil áhrif á líkamlega- og andlega heilsu. Auk þess er hann með mikinn kvíða sem tengist heilsufari og félagslegum aðstæðum.

Úrskurðarnefnd velferðarmála, sem meðal annars er skipuð lækni, leggur sjálfstætt mat á öll fyrirliggjandi gögn. Eins og áður hefur komið fram er Tryggingastofnun ríkisins heimilt að setja það skilyrði að umsækjandi um örorkulífeyri gangist undir sérhæft mat á möguleikum til endurhæfingar og viðeigandi endurhæfingu áður en til örorkumats kemur, sbr. 2. mgr. 25. gr. laga um almannatryggingar. Í hinni kærðu ákvörðun kemur fram að ekki hafi verið tímabært að taka afstöðu til örorku kæranda þar sem endurhæfing hafi ekki verið fullreynd. Þá var kæranda leiðbeint að fá ráðgjöf hjá heimilislækni um þau endurhæfingarúrræði sem væru í boði og vísað á endurhæfingarlífeyri.

Fyrir liggur að kærandi býr við ýmis vandamál af andlegum toga og hefur ekki fengið greiddan endurhæfingarlífeyri. Í læknisvottorði D, dags 3. janúar 2025, kemur fram að óskað sé eftir tímabundinni örorku og þá er greint frá því að kærandi ætli sér að flytja aftur á E.

Úrskurðarnefnd velferðarmála telur að hvorki verði ráðið af þeim upplýsingum sem koma fram í framangreindum gögnum né af eðli veikinda kæranda að endurhæfing geti ekki komið að gagni. Þá verður ekki ráðið af gögnum málsins að mál kæranda sé sambærilegt við mál nr. XX, enda lágu fyrir ítarleg gögn um að mörg úrræði hefðu þegar verið reynd í því máli. Þá liggur fyrir að kærandi hefur ekki fengið greiddan endurhæfingarlífeyri frá Tryggingastofnun en heimilt er að greiða endurhæfingarlífeyri í allt að 60 mánuði samkvæmt 7. gr. laga um félagslega aðstoð. Með hliðsjón af framangreindu telur úrskurðarnefnd velferðarmála rétt að láta reyna á endurhæfingu í tilviki kæranda áður en til örorkumats kemur.

Að öllu framangreindu virtu er það niðurstaða úrskurðarnefndar velferðarmála að staðfesta ákvörðun Tryggingastofnunar ríkisins, dags. 6. mars 2025, um að synja kæranda um örorkumat.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Ákvörðun Tryggingastofnunar ríkisins um að synja A, um örorkumat, er staðfest.

F.h. úrskurðarnefndar velferðarmála

Rakel Þorsteinsdóttir