Mál nr. 205/2025-Úrskurður

Úrskurðarnefnd velferðarmála

Mál nr. 205/2025

Fimmtudaginn 5. júní 2025

A

gegn

Vinnumálastofnun – Fæðingarorlofssjóði

Ú R S K U R Ð U R

Mál þetta úrskurða Hólmfríður Birna Guðmundsdóttir lögfræðingur, Agnar Bragi Bragason lögfræðingur og Eva Dís Pálmadóttir lögfræðingur.

Með kæru, dags. 30. mars 2025, kærði A, til úrskurðarnefndar velferðarmála ákvörðun Fæðingarorlofssjóðs, dags. 24. febrúar 2025, um að synja umsókn hans um greiðslur úr Fæðingarorlofssjóði.

I.  Málsatvik og málsmeðferð

Með umsókn, dags. 24. september 2024, sótti kærandi um greiðslur úr Fæðingarorlofssjóði vegna fæðingar barns þann X 2024. Með ákvörðun Fæðingarorlofssjóðs, dags. 14. október 2024, var umsókn kæranda synjað á þeirri forsendu að hann hefði ekki verið í samfelldu starfi á innlendum vinnumarkaði í sex mánuði fyrir fæðingardag barns. Kærandi fór fram á endurupptöku málsins með erindi, dags. 19. desember 2024. Með ákvörðun Fæðingarorlofssjóðs, dags. 24. febrúar 2025, var umsókn kæranda synjað á ný.

Kæra barst úrskurðarnefnd velferðarmála 30. mars 2025. Með bréfi, dagsettu sama dag, óskaði úrskurðarnefndin eftir greinargerð Fæðingarorlofssjóðs ásamt gögnum málsins. Greinargerð sjóðsins barst 5. maí 2025 og var hún kynnt kæranda með bréfi úrskurðarnefndarinnar, dags. 7. maí 2025. Athugasemdir bárust ekki.

II.  Sjónarmið kæranda

Í kæru er þess krafist að ákvörðun Fæðingarorlofssjóðs verði felld úr gildi og að sjóðnum verði gert að samþykkja umsókn kæranda um greiðslur úr Fæðingarorlofssjóði.

Tekið er fram að Fæðingarorlofssjóður hafi þann 24. október 2024 synjað kæranda um greiðslur úr sjóðnum á þeim grundvelli að kærandi hefði ekki verið samfellt í starfi síðustu sex mánuðina fyrir fæðingardag barns. Þann 19. desember 2024 hafi kærandi farið fram á endurupptöku málins og byggt á því að hann ætti rétt á greiðslum úr fæðingarorlofssjóði, sbr. 56. gr. laga nr. 144/2020 um fæðingar- og foreldraorlof og samnings um samræmingu á sviði almannatrygginga milli Íslands, furstadæmisins Liechtensteins, konungsríkisins Noregs og Sameinaða konungsríkisins Stóra- Bretlands og Norður-Íslands. Fæðingarorlofssjóður hafi aftur synjaði umsókn kæranda með ákvörðun, dags. 24. febrúar 2025, á sömu forsendum í fyrri ákvörðun sinni. Kærandi byggi á því að 56. gr. laga um fæðingar- og foreldraorlof, sbr. jafnframt 1. mgr. 58. gr. tilgreinds samnings, feli í sér undantekningu frá því hvað teljist til þátttöku á innlendum vinnumarkaði, enda hafi Ísland skuldbundið sig til þess að viðurkenna áunninn réttindi kæranda í Bretlandi. Þá hafi hann átt rétt til atvinnuleysisbóta í Bretlandi sem og hér á landi hefði hann sóst eftir þeim. Því ætti kærandi að teljast uppfylla skilyrði 22. gr. laga um fæðingar- og foreldraorlof, enda leiði það af tilgreindum milliríkjasamningi og 56. gr. laganna. Þessu til stuðning vísi kærandi einkum til endurupptökubeiðni sinnar. Kærandi byggi á því að framangreint beri með sér að hin kærða ákvörðun sé ógildanleg þar sem hún brjóti gegn lögmætisreglu stjórnsýsluréttar og sé jafnframt efnislega röng.

Af hinni kærðu ákvörðun verði ekki annað ráðið en að Fæðingarorlofssjóður hafi eingöngu miðað við innlendan ávinnslurétt til atvinnuleysisbóta án þess að taka tillit til áunninna starfstímabila í Bretlandi. Ísland sé aðili að samningi um samræmingu á sviði almannatrygginga milli Íslands og Sameinaða konungsríkisins Stóra-Bretlands og Norður-Írlands sem hafi öðlast gildi 1. janúar 2024. Samkvæmt 1. mgr. 58. gr. samningsins skuli stofnun taka til greina, að því marki sem nauðsynlegt sé, tryggingatímabil og starfstímabil launþega sem lokið sé samkvæmt löggjöf annarra ríkja eins og þeim hefði verið lokið samkvæmt þeirri löggjöf sem hún starfi eftir. Með vísan til framangreinds telji kærandi að Vinnumálastofnun hafi brotið gegn ákvæðum framangreinds samnings með því að taka ekki tillit til starfstímabila hans í Bretlandi við mat á rétti hans til atvinnuleysisbóta og þar með þátttöku á innlendum vinnumarkaði samkvæmt lögum um fæðingar- og foreldraorlof. Af því leiði að túlka verði 56. gr. laga um fæðingar- og foreldraorlof í samræmi við alþjóðlegar skuldbindingar Íslands sem leiði af sér að Fæðingarorlofssjóði hefði borið að samþykkja umsókn kæranda.

Kærandi byggi á því að Fæðingarorlofsjóður hafi við meðferð málsins brotið gegn rannsóknarskyldu sinni, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, enda beri hin kærða ákvörðun ekki með sér að Fæðingarorlofssjóður hafi kynnt sér málsástæður kæranda þar sem hvergi sé vikið að þeim í hinni kærðu ákvörðun. Þá skuli í samræmi við 1. mgr. 22. stjórnsýslulaga vísa til þeirra réttarreglna sem ákvörðun stjórnvalds sé byggð á. Kærandi byggi á því að hann fái jafnframt ekki í raun notið andmælaréttar, sbr. 13. gr. stjórnsýslulaga, þar sem hvergi sé vikið að málsástæðum hans sem þó hafi verið skilmerkilegar og málefnalegar. Það hafi bersýnilega verið tilefni til þess að fjalla um þær.

Í hinni kærðu ákvörðun Fæðingarorlofssjóðs segi: „til að hægt sé að taka til greina starfstíma foreldris í öðrum EES ríkjum þarf að berast vottorð um áunnin 3 starfstímabil og tryggingatímabil frá viðkomandi aðildarríki.“ Kærandi byggi í fyrsta lagi á því að Bretland sé ekki aðili að aðildarríki að samningnum um Evrópska efnahagssvæðið né sé því að finna nokkra lagastoð í lögum um fæðingarorlof að kærandi þurfi að leggja fram slíkt vottorð. Þar með verði slíkar skyldur ekki lagðar á kæranda. Jafnvel þó að svo væri þá hefði Fæðingarorlofssjóði borið að leiðbeina kæranda um að afla slíks vottorðs, sbr. 7. gr. stjórnsýslulaga. Kærandi telji það þó óþarft, enda beri framlögð gögn með sér að slíkt sé óþarft. Með vísan til framangreinds sé þess krafist að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi og að lagt verði fyrir Fæðingarorlofssjóð að samþykkja umsókn kæranda um greiðslur úr sjóðnum.

III.  Sjónarmið Fæðingarorlofssjóðs

Í greinargerð Fæðingarorlofssjóðs kemur fram að kærandi hafi með umsókn, dags. 24. september 2024, sótt um greiðslur úr Fæðingarorlofssjóði vegna fæðingar barns þann X 2024.

Í 1. mgr. 21. gr. laga nr. 144/2020 um fæðingar- og foreldraorlof sé kveðið á um að foreldri öðlist rétt til greiðslna úr Fæðingarorlofssjóði eftir að hafa verið í samfelldu starfi á innlendum vinnumarkaði í sex mánuði fyrir fæðingardag barns eða fyrir þann tíma þegar barn komi inn á heimili við frumættleiðingu eða töku í varanlegt fóstur.

Í 2. tölul. 4. gr. laganna sé að finna orðskýringu á samfelldu starfi. Með samfelldu starfi samkvæmt lögunum sé átt við að minnsta kosti 25% starfshlutfall í hverjum mánuði á innlendum vinnumarkaði yfir tiltekið tímabil og því geti verið um að ræða tímabil sem afmarkist ekki af heilum almanaksmánuðum. Enn fremur teljist til samfellds starfs þau tilvik sem talin séu upp í a. til f. liðum 2. mgr. 22. gr.

Í 1. mgr. 22. gr. laga nr. 144/2020 segi síðan að þátttaka á innlendum vinnumarkaði  samkvæmt 21. gr. feli í sér að starfa sem starfsmaður, sbr. 4. tölul. 4. gr., sjálfstætt starfandi einstaklingur, sbr. 3. tölul. 4. gr., eða sem starfsmaður og sjálfstætt starfandi, sbr. 5. tölul. 4. gr.

Loks sé í 2. mgr. 22. gr. laganna talið upp í eftirfarandi sex stafliðum hvað teljist jafnframt til þátttöku á vinnumarkaði:

1. orlof eða leyfi starfsmanns, sbr. 4. tölul. 4. gr., samkvæmt lögum, kjarasamningi eða ráðningarsamningi þótt ólaunað sé að hluta eða öllu leyti og starfsmaðurinn hafi á því tímabili sem um ræðir verið í a.m.k. 25% starfshlutfalli,
2. sá tími sem foreldri fær greiddar atvinnuleysisbætur, er á biðtíma eftir slíkum bótum, hefði átt rétt á þeim hefði foreldrið skráð sig án atvinnu eða hefur hætt atvinnuleit tímabundið vegna orlofs erlendis og ekki hafa liðið meira en tíu virkir dagar þar til atvinnuleit hefur hafist að nýju samkvæmt gildandi lögum um atvinnuleysistryggingar, hafi starfshlutfall foreldris á viðmiðunartíma framangreindra greiðslna verið a.m.k. 25%,
3. sá tími sem foreldri fær greiðslur í sorgarleyfi á grundvelli laga um sorgarleyfi eða hefði átt rétt á slíkum greiðslum hefði foreldrið sótt um þær hjá Vinnumálastofnun, hafi starfshlutfall foreldris á viðmiðunartíma framangreindra greiðslna verið a.m.k. 25%,
4. sá tími sem foreldri fær greidda sjúkra- eða slysadagpeninga, er á biðtíma eftir dagpeningum eða hefði átt rétt á þeim hefði foreldri sótt um þá til sjúkratryggingastofnunarinnar samkvæmt lögum um sjúkratryggingar og lögum um slysatryggingar almannatrygginga, eða fær greiðslur sjúkradagpeninga úr sjúkrasjóði stéttarfélags enda hafi foreldri látið af launuðum störfum af heilsufarsástæðum, hafi starfshlutfall foreldris á viðmiðunartíma framangreindra greiðslna verið a.m.k. 25%,
5. sá tími sem foreldri nýtur bóta frá tryggingafélagi sem koma í stað launa vegna tímabundins atvinnutjóns af völdum slyss, hafi starfshlutfall foreldris á viðmiðunartíma framangreindra greiðslna verið a.m.k. 25%,
6. sá tími er foreldri fær tekjutengdar greiðslur skv. III. kafla laga um greiðslur til foreldra langveikra eða alvarlegra fatlaðra barna eða hefði átt rétt á slíkum greiðslum hefði foreldri sótt um þær til Tryggingastofnunar ríkisins, hafi starfshlutfall foreldris á viðmiðunartíma framangreindra greiðslna verið a.m.k. 25%.

Fæðingardagur barns kæranda hafi verið X 2024. Ávinnslutímabil kæranda sé því frá X 2024 og fram að fæðingardegi barns. Til að öðlast rétt til greiðslna úr Fæðingarorlofssjóði hafi kærandi þurft að hafa verið í samfelldu starfi á innlendum vinnumarkaði á tímabilinu samkvæmt framangreindum ákvæðum.

Samkvæmt staðgreiðsluskrá Skattsins hafi kærandi þegið laun frá C frá maí til september 2024. Engar tekjur séu skráðar á kæranda í apríl 2024 og samkvæmt ráðningarsamningi hafi hann hafið störf hjá C 22. maí 2024. Ágreiningur málsins snúi því að tímabilinu X til 21. maí 2024. Á því tímabili hafi kærandi verið með lögheimili hér á landi en fyrir liggi staðfesting frá Greiðslustofu atvinnuleysisbóta um að hann hefði ekki átt rétt á atvinnuleysisbótum tímabilið 1. október 2023 til 30. apríl 2024. Þá styðji gögn málsins ekki að kærandi hafi átt rétt á atvinnuleysisbótum frá Bretlandi eftir að hann hafi fært lögheimili sitt til Íslands.

Að mati Fæðingarorlofssjóðs liggi þannig skýrt fyrir að á tímabilinu X til 21. maí 2024 uppfylli kærandi ekki skilyrði þess að hafa verið í samfelldu starfi á innlendum vinnumarkaði samkvæmt 1. og 2. mgr. 21. gr. laga nr. 144/2020, sbr. og b. lið 2. mgr. 22. gr. laganna.  Þá verði ekki séð að aðrir stafliðir 2. mgr. 22. gr. laganna geti átt við um aðstæður kæranda á þessu tímabili.

Frá framangreindu skilyrði um að foreldri á innlendum vinnumarkaði þurfi að hafa verið samfellt í sex mánuði á innlendum vinnumarkaði fyrir fæðingardag barns til þess að öðlast rétt til greiðslna úr Fæðingarorlofssjóði sé einungis að finna eitt ákvæði í lögum nr. 144/2020 um fæðingar- og foreldraorlof sem mæli fyrir um skemmra tímabil en það og við hvaða aðstæður það skuli gert.

Þannig komi fram í 2. mgr. 21. gr. laganna að þegar foreldri hafi starfað á innlendum vinnumarkaði að minnsta kosti síðasta mánuðinn á ávinnslutímabili samkvæmt 1. mgr. skuli að því marki sem nauðsynlegt sé taka tillit til starfstímabila þess sem starfsmanns eða sjálfstætt starfandi einstaklings í öðru aðildarríki að samningnum um Evrópska efnahagssvæðið, Norðurlandasamningnum um almannatryggingar, stofnsamningi Fríverslunarsamtaka Evrópu eða samningi milli ríkisstjórnar Íslands annars vegar og ríkisstjórnar Danmerkur og heimastjórnar Færeyja hins vegar á ávinnslutímabilinu, enda hafi störf foreldris veitt foreldrinu rétt samkvæmt lögum þess ríkis um fæðingarorlof. Foreldri skuli láta tilskilin vottorð um áunnin starfstímabil og tryggingatímabil í öðru ríki í samræmi við ákvæði samninganna fylgja með umsókn um greiðslur úr Fæðingarorlofssjóði.

Samkvæmt 56. gr. laga nr. 144/2020 skuli taka tillit til milliríkjasamninga á sviði almannatrygginga og félagsmála sem Ísland sé aðili að við framkvæmd laganna. Í 10. gr. samnings um samræmingu á sviði almannatrygginga milli Íslands, Furstadæmisins Liechtensteins, Konungsríkisins Noregs og Sameinaða konungsríkisins Stóra-Bretlands og Norður-Írlands sem hafi tekið gildi 1. janúar 2024 sé fjallað um söfnun tímabila og skuli því einnig taka tillit til starfstímabila starfsmanns eða sjálfstætt starfandi einstaklings í Bretlandi í skilningi 2. mgr. 21. gr. laga nr. 144/2020.

Ákvæði 2. mgr. 21. gr. laga nr. 144/2020 sé þannig fortakslaust um að áunnin starfstímabil og þar með tryggingatímabil í öðrum aðildarríkjum að samningnum um Evrópska efnahagssvæðið skuli staðfest af þar til bærum tryggingastofnunum í aðildarríkjunum, enda hafi störf foreldris veitt foreldrinu rétt samkvæmt lögum þess ríkis um fæðingarorlof. Í gögnum málsins liggi ekki fyrir staðfesting á tryggingatímabili í öðru ríki.

Að mati Fæðingarorlofssjóðs liggi þannig skýrt fyrir að á tímabilinu X til 21. maí 2024 uppfylli kærandi ekki skilyrði þess að hafa verið í samfelldu starfi á innlendum vinnumarkaði samkvæmt 1. mgr. 21. gr. og 1. og 2. mgr. 22. gr. laga nr. 144/2020. Þá uppfylli kærandi heldur ekki skilyrði 2. mgr. 21. gr. laganna um að foreldri hafi hafið störf á innlendum vinnumarkaði innan tíu virkra daga frá því að það hætti störfum á vinnumarkaði í öðru aðildarríki, auk þess sem ekki liggi fyrir staðfesting frá öðru aðildarríki um starfs- og tryggingatímabil kæranda sem hafi veitt honum rétt samkvæmt lögum þess ríkis og fæðingarorlof.

Með vísan til alls framangreinds telji Fæðingarorlofssjóður að kæranda hafi réttilega verið synjað um greiðslur úr Fæðingarorlofssjóði, sbr. bréf til hans, dags. 14. október 2024 og 24. febrúar 2025.

IV.  Niðurstaða

Kærð er ákvörðun Fæðingarorlofssjóðs, dags. 24. febrúar 2025, um að synja umsókn kæranda um greiðslur úr Fæðingarorlofssjóði.

Í 21. gr. laga nr. 144/2020 um fæðingar- og foreldraorlof er kveðið á um rétt foreldris til greiðslna úr Fæðingarorlofssjóði. Þar segir í 1. mgr. að foreldri öðlist rétt til greiðslna úr Fæðingarorlofssjóði eftir að hafa verið í samfelldu starfi á innlendum vinnumarkaði í sex mánuði fyrir fæðingardag barns eða fyrir þann tíma þegar barn komi inn á heimili við frumættleiðingu eða töku í varanlegt fóstur, sbr. 2. og 4. mgr. 8. gr., og því geti verið um að ræða tímabil sem afmarkist ekki af heilum almanaksmánuðum.

Í 22. gr. laga nr. 144/2020 kemur fram að þátttaka foreldris á innlendum vinnumarkaði samkvæmt 21. gr. feli í sér að starfa sem starfsmaður, sbr. 4. tölul. 4. gr., sjálfstætt starfandi, sbr. 3. tölul. 4. gr., eða sem starfsmaður og sjálfstætt starfandi, sbr. 5. tölul. 4. gr. Fullt starf starfsmanns miðist við 172 vinnustundir á mánuði en þó skuli jafnan tekið tillit til fjölda vinnustunda sem samkvæmt kjarasamningi teljist fullt starf. Þá teljast enn fremur til þátttöku á innlendum vinnumarkaði þau tilvik sem talin eru upp í 2. mgr. 22. gr. laganna en ákvæðið er svohljóðandi:

1. orlof eða leyfi starfsmanns, sbr. 4. tölul. 4. gr., samkvæmt lögum, kjarasamningi eða ráðningarsamningi þótt ólaunað sé að hluta eða öllu leyti og starfsmaðurinn hafi á því tímabili sem um ræðir verið í a.m.k. 25% starfshlutfalli,
2. sá tími sem foreldri fær greiddar atvinnuleysisbætur, er á biðtíma eftir slíkum bótum, hefði átt rétt á þeim hefði foreldrið skráð sig án atvinnu eða hefur hætt atvinnuleit tímabundið vegna orlofs erlendis og ekki hafa liðið meira en tíu virkir dagar þar til atvinnuleit hefur hafist að nýju samkvæmt gildandi lögum um atvinnuleysistryggingar, hafi starfshlutfall foreldris á viðmiðunartíma framangreindra greiðslna verið a.m.k. 25%,
3. sá tími sem foreldri fær greiðslur í sorgarleyfi á grundvelli laga um sorgarleyfi eða hefði átt rétt á slíkum greiðslum hefði foreldrið sótt um þær hjá Vinnumálastofnun, hafi starfshlutfall foreldris á viðmiðunartíma framangreindra greiðslna verið a.m.k. 25%,
4. sá tími sem foreldri fær greidda sjúkra- eða slysadagpeninga, er á biðtíma eftir dagpeningum eða hefði átt rétt á þeim hefði foreldri sótt um þá til sjúkratryggingastofnunarinnar samkvæmt lögum um sjúkratryggingar og lögum um slysatryggingar almannatrygginga, eða fær greiðslur sjúkradagpeninga úr sjúkrasjóði stéttarfélags enda hafi foreldri látið af launuðum störfum af heilsufarsástæðum, hafi starfshlutfall foreldris á viðmiðunartíma framangreindra greiðslna verið a.m.k. 25%,
5. sá tími sem foreldri nýtur bóta frá tryggingafélagi sem koma í stað launa vegna tímabundins atvinnutjóns af völdum slyss, hafi starfshlutfall foreldris á viðmiðunartíma framangreindra greiðslna verið a.m.k. 25%,
6. sá tími sem foreldri fær tekjutengdar greiðslur skv. III. kafla laga um greiðslur til foreldra langveikra eða alvarlega fatlaðra barna, nr. 22/2006, eða hefði átt rétt á slíkum greiðslum hefði foreldri sótt um þær til Tryggingastofnunar ríkisins, hafi starfshlutfall foreldris á viðmiðunartíma framangreindra greiðslna verið a.m.k. 25%.

Barn kæranda fæddist X 2024. Sex mánaða ávinnslutímabil samkvæmt 21. gr. laga nr. 144/2020 er því frá X 2024 og fram að fæðingardegi barnsins. Til þess að eiga rétt á greiðslum úr Fæðingarorlofssjóði þurfti kærandi því að hafa verið samfellt á innlendum vinnumarkaði á því tímabili í skilningi 22. gr. laganna. Ágreiningur málsins lýtur að tímabilinu X til 21. maí 2024 en óumdeilt er að kærandi var í samfelldu starfi á innlendum vinnumarkaði á öðrum tíma ávinnslutímabilsins.

Í 2. mgr. 21. gr. laganna segir að þegar foreldri hafi starfað á innlendum vinnumarkaði að minnsta kosti síðasta mánuðinn á ávinnslutímabili samkvæmt 1. mgr. skuli Vinnumálastofnun, að því marki sem nauðsynlegt er, taka tillit til starfstímabila þess sem starfsmanns og/eða sjálfstætt starfandi í öðru aðildarríki að samningnum um Evrópska efnahagssvæðið, Norðurlandasamningnum um almannatryggingar, stofnsamningi Fríverslunarsamtaka Evrópu eða samningi milli ríkisstjórnar Íslands annars vegar og ríkisstjórnar Danmerkur og heimastjórnar Færeyja hins vegar á ávinnslutímabilinu, enda hafi störf foreldrisins veitt foreldrinu rétt samkvæmt lögum hlutaðeigandi ríkis um fæðingarorlof. Foreldri skuli láta tilskilin vottorð um áunnin starfstímabil og tryggingatímabil í öðru aðildarríki í samræmi við ákvæði samninganna fylgja með umsókn um greiðslur úr Fæðingarorlofssjóði samkvæmt 20. gr.

Samkvæmt 56. gr. laga nr. 144/2020 skal við framkvæmd laganna taka tillit til milliríkjasamninga á sviði almannatrygginga og félagsmála sem Ísland sé aðili að. Í 10. gr. samnings um samræmingu á sviði almannatrygginga milli Íslands, Furstadæmisins Liechtensteins, Konungsríkisins Noregs og Sameinaða konungsríkisins Stóra-Bretlands og Norður-Írlands sem tók gildi 1. janúar 2024 er fjallað um söfnun tímabila og skal því einnig taka tillit til starfstímabila starfsmanns eða sjálfstætt starfandi einstaklings í Bretlandi í skilningi 2. mgr. 21. gr. laga nr. 144/2020.

Þar sem kærandi starfaði á innlendum vinnumarkaði síðasta mánuðinn á framangreindu ávinnslutímabili sínu kom undanþáguákvæði 2. mgr. 21. gr. laga nr. 144/2020 til skoðunar í máli hans. Engin gögn liggja fyrir í málinu sem benda til þess að kærandi hafi starfað í Bretlandi á því tímabili sem ágreiningur málsins lýtur að, frá X til 21. maí 2024. Framangreint skilyrði 2. mgr. 21. gr. laga nr. 144/2020 er því ekki uppfyllt.

Samkvæmt framangreindu og gögnum málsins uppfyllir kærandi ekki skilyrði 21. gr. laga nr. 144/2020 um að hafa verið í samfelldu starfi á innlendum vinnumarkaði í sex mánuði fyrir fæðingardag barns, en ekkert hefur komið fram í málinu um að stafliðir 2. mgr. 22. gr. laganna geti átt við um kæranda á því tímabili sem deilt er um. Ákvörðun Fæðingarorlofssjóðs um að synja umsókn kæranda um greiðslur úr sjóðnum er því staðfest.

 

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Ákvörðun Fæðingarorlofssjóðs, dags. 24. febrúar 2025, um að synja umsókn A, um greiðslur úr Fæðingarorlofssjóði, er staðfest.

F.h. úrskurðarnefndar velferðarmála

Hólmfríður Birna Guðmundsdóttir