Úrskurður félags- og húsnæðismálaráðuneytis 20/2025

Mánudaginn 18. ágúst 2025 var í félags- og húsnæðismálaráðuneytinu kveðinn upp svohljóðandi

 

ú r s k u r ð u r:

Með erindi til félags- og vinnumarkaðsráðuneytis, nú félags- og húsnæðismálaráðuneyti, sbr. forsetaúrskurð nr. 4/2025, um skiptingu Stjórnarráðs Íslands í ráðuneyti, dags. 10. október 2024, sbr. einnig erindi til ráðuneytisins dags. 1. október 2024, var kærð til ráðuneytisins ákvörðun Vinnumálastofnunar, dags. 4. september 2024, um synjun á veitingu tímabundins atvinnuleyfis til handa A, sem er kínverskur ríkisborgari, fd. […], í því skyni að ráða sig til starfa hjá Mama Rama ehf.

 

Málavextir og málsástæður

Mál þetta varðar ákvörðun Vinnumálastofnunar um synjun á veitingu tímabundins atvinnuleyfis til handa A, sem er kínverskur ríkisborgari, í því skyni að ráða sig til starfa hjá Mama Rama ehf. Sótt hafði verið um umrætt atvinnuleyfi á grundvelli 8. gr. laga nr. 97/2002, um atvinnuréttindi útlendinga, vegna starfs sem krefst sérfræðiþekkingar.

 

Fyrrnefndri ákvörðun vildu kærendur ekki una og kærðu þeir ákvörðunina til ráðuneytisins með erindi, dags. 10. október 2024, sbr. einnig erindi til ráðuneytisins, dags. 1. október 2024. Í erindi kærenda er þess krafist að ákvörðun Vinnumálastofnunar, dags. 4. september 2024, verði felld úr gildi.

 

Í erindi kærenda kemur fram að viðkomandi útlendingur sé menntaður matreiðslumaður í heimalandi sínu. Jafnframt kemur fram að viðkomandi útlendingur hafi lagt fram skjöl sem staðfesti fyrrgreinda menntun hans og hafi skjölin verið alþjóðlega vottuð með Apostille-staðfestingu í samræmi við kröfur Haag-samningsins. Þá búi viðkomandi útlendingur yfir þeirri hæfni sem hlutaðeigandi atvinnurekandi leitist eftir. Enn fremur kemur fram að þrátt fyrir framangreint hafi Vinnumálastofnun krafist þess að ENIC-NARIC skrifstofan legði mat á umrædd gögn í tengslum við umsókn kærenda um tímabundið atvinnuleyfi til handa viðkomandi útlendingi. ENIC-NARIC skrifstofan hafi í kjölfarið eða þann 21. febrúar 2024 komist að þeirri niðurstöðu að viðkomandi útlendingur byggi yfir hæfni á hæfniþrepi tvö en þar sem hann hafi ekki lokið þjálfun og námi á Íslandi gæti hann ekki fengið hæfni sín staðfesta hér á landi.

 

Í erindi kærenda kemur enn fremur fram að þar sem viðkomandi útlendingur hafi ekki stundað nám hér á landi, þar sem nám í kínverskri matargerð sé ekki í boði hérlendis, væri honum ómögulegt að fá hæfni sína staðfesta hér á landi. Í kjölfar samskipta kærenda við ENIC-NARIC skrifstofuna hafi skrifstofan þó samþykkt að líta til þess að menntunarskjöl viðkomandi útlendings hafi verið alþjóðlega vottuð með Apostille-staðfestingu, sbr. bréf skrifstofunnar til kærenda, dags. 3. maí 2024. Efni bréfsins hafi þó ekki haft áhrif á afstöðu Vinnumálastofnunar til umsóknar kærenda um umrætt atvinnuleyfi þar sem stofnunin hafi gert kröfu um að viðkomandi útlendingur væri með starfsleyfi hér á landi áður en unnt væri að veita umrætt atvinnuleyfi. Því hafi kærendur farið þess á leit við háskóla-, iðnaðar- og nýsköpunarráðuneytið sem og sýslumannsembættið á Austurlandi að slíkt starfsleyfi yrði veitt en fengið þau svör að þeir sem lært hafi kínverska matargerð í Kína gætu ekki fengið útgefið starfsleyfi á því sviði hér á landi. Þá kemur fram í erindi kærenda að í ákvörðun Vinnumálastofnunar hafi einungis verið vísað til niðurstöðu ENIC-NARIC skrifstofunnar frá 21. febrúar 2024 án þess að horft hafi verið til bréfs skrifstofunnar til kærenda frá 3. maí 2024 en það sé mat kærenda að skilyrði fyrir veitingu umrædds atvinnuleyfis hafi verið uppfyllt sé litið til síðarnefnda bréfsins frá ENIC-NARIC skrifstofunni. Það sé því mat kærenda að ákvörðun Vinnumálastofnunar hafi ekki byggt á réttum gögnum.

 

Þá kemur fram í erindi kærenda að hlutaðeigandi atvinnurekandi hafi í hyggju að stækka matseðil sinn og bjóða upp á fjölbreyttari veitingar á veitingastað sínum þar sem ætlunin sé að viðkomandi útlendingur starfi. Að mati kærenda búi viðkomandi útlendingur yfir reynslu og hæfni sem gagnist hlutaðeigandi atvinnurekanda við þá vinnu sem framundan sé þar sem hann búi yfir þekkingu á matargerð frá Mið-Mongolíu og Xinjiang héraðinu í Kína.

 

Að lokum benda kærendur á að áður en hlutaðeigandi atvinnurekandi hafi tekið ákvörðun um að ráða viðkomandi útlending til starfa hafi hann auglýst eftir starfskrafti án árangurs en erfitt sé að finna matreiðslumann á Íslandi sem búi yfir þekkingu á matargerð frá Mið-Mongolíu og Xinjang héraðinu í Kína.

 

Erindi kærenda var sent Vinnumálastofnun til umsagnar með bréfi ráðuneytisins, dags. 17. október 2024, og var stofnuninni veittur frestur til 8. nóvember 2024 til að veita umbeðna umsögn. Með bréfum ráðuneytisins til Vinnumálastofnunar, dags. 15. nóvember 2024, 19. desember 2024 og 11. febrúar 2025, ítrekaði ráðuneytið erindi sitt til Vinnumálastofnunar, dags. 17. október 2024, þar sem óskað var eftir umsögn stofnunarinnar.

 

Í umsögn Vinnumálastofnunar, sem barst ráðuneytinu 24. febrúar 2025, ítrekar stofnunin afstöðu sína í málinu sem fram kemur í synjunarbréfi stofnunarinnar, dags. 4. september 2024, þess efnis að í máli þessu hafi skilyrði 8. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga ekki verið uppfyllt þar sem að viðkomandi útlendingi hafi ekki verið veitt starfsleyfi hér á landi.

 

Fram kemur í umsögninni að sótt hafi verið um tímabundið atvinnuleyfi vegna starfs sem krefst sérfræðiþekkingar og hafi meðferð umsóknarinnar verið hagað í samræmi við það. Um hafi verið að ræða starf matreiðslumanns og hafi Vinnumálastofnun fallist á að um væri að ræða starf sem krefst sérfræðiþekkingar í skilningi b-liðar 1. mgr. 8. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga, enda sé um að ræða lögverndað starfsheiti og megi þeir einir gegna slíkum störfum á innlendum vinnumarkaði sem hafa til þess gilt starfsleyfi samkvæmt reglugerð nr. 940/1999, um löggiltar iðngreinar, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1978, um handiðnað.

 

Í umsögn Vinnumálastofnunar kemur fram að þegar umsækjandi um tímabundið atvinnuleyfi óski eftir formlegu mati á námi til starfsréttinda skuli viðkomandi meðal annars sækja hjá ENIC-NARIC skrifstofunni um viðurkenningu á menntun sinni þannig að hann geti gegnt því starfi sem um ræðir hverju sinni, sbr. 3. mgr. 1. gr reglugerðar nr. 585/2011, um viðurkenningu á menntun og starfsreynslu til starfa í löggiltri iðn hér á landi. Í samræmi við 1. mgr. 6. gr. fyrrnefndrar reglugerðar beri ENIC-NARIC skrifstofunni að afla umsagnar frá þar til bærum fræðsluaðilum á viðkomandi sviði um þau gögn sem umsækjandi leggur fram með umsókn sinni hverju sinni, meðal annars til þess að ganga úr skugga um að starfið sem um ræðir sé hið sama og óskað sé eftir að gegna hér á landi. Enn fremur skuli umsögn ENIC-NARIC skrifstofunnar lúta að því hvort iðnmenntun og starfsreynsla umsækjanda hverju sinni samsvari þeim kröfum sem skilgreindar eru í 17.-19. gr. tilskipunar 2005/36/EB og geti numið allt að þriggja ára námi í skóla auk þriggja ára starfsreynslu þegar lengd viðkomandi menntunar hér á landi er fjögur ár.

 

Enn fremur kemur fram í umsögn Vinnumálastofnunar að stofnuninni hafi þann 6. júní 2024 borist í tölvupósti frá hlutaðeigandi atvinnurekanda staðfesting frá ENIC-NARIC skrifstofunni, dags. 21. febrúar 2024, þess efnis að nám viðkomandi útlendings í heimalandi yrði ekki metið til jafns við nám í matreiðslu hér á landi. Í niðurstöðu ENIC-NARIC skrifstofunnar hafi komið fram að viðkomandi hafi lokið tveggja ára námi í bakaraiðn í heimalandi sínu auk þess sem hann hafi starfað við matreiðslu og kökugerð í samtals átta ár á árunum 2010-2020. Þá kemur fram í niðurstöðu ENIC-NARIC skrifstofunnar að skrifstofan hafi jafnframt aflað umsagnar Iðunnar fræðsluseturs og að fenginni þeirri umsögn hafi það verið niðurstaða skrifstofunnar að kærandi uppfylli ekki skilyrði um menntun til að starfa í matreiðslu hér á landi þar sem inntak þess náms sem hann hafi lokið í heimalandi sínu sé ekki fullnægjandi. Þar af leiðandi yrði nám viðkomandi útlendings ekki metið til jafns við nám í matreiðslu hér á landi.

 

Þá kemur fram í umsögn Vinnumálastofnunar að í fyrirliggjandi bréfi ENIC-NARIC skrifstofunnar, dags. 16. apríl 2024, sem og í samhljóða bréfi, dags. 3. maí 2024, til viðkomandi útlendings hafi komið fram að samkvæmt fyrirliggjandi gögnum hafi viðkomandi útlendingur lokið diplómu í kínverskri matreiðslu og kökubakstri og útskrifast frá Meihaowilai Cooking School í heimalandi sínu árið 2010 auk þess sem hann hafi fengið viðurkenningu á hæfni á hæfnistigi fjögur sem matreiðslumaður í kínverskri matargerð þar í landi árið 2017. Enn fremur hafi komið fram að það hafi verið mat ENIC-NARIC skrifstofunnar að nám viðkomandi útlendings geti talist sambærilegt og starfsnámspróf á hæfniþrepi 2 í íslenska hæfnirammanum um íslenska menntun en miðað sé við að nám þurfi að minnsta kosti að vera í hæfniþrepi 4 í þeim ramma svo það geti talist sambærilegt iðnnámi hér á landi.

 

Loks kemur fram í umsögn Vinnumálastofnunar að af reifun kærenda af málavöxtum megi ráða að það sé mat kærenda að Vinnumálastofnun hafi ekki tekið tillit til bréfa ENIC-NARIC skrifstofunnar, dags. 16. apríl 2024 og 3. maí sama ár, heldur einungis niðurstöðu skrifstofunnar frá 21. febrúar 2024. Vinnumálastofnun bendir í því sambandi á að við skoðun gagnanna megi sjá að formleg niðurstaða ENIC-NARIC skrifstofunnar hafi verið birt þann 21. febrúar 2024. Við skoðun á bréfum ENIC-NARIC skrifstofunnar, dags. 16. apríl 2024 og 3. maí sama ár, komi einungis fram mat skrifstofunnar á því hvar raða megi námi viðkomandi útlendings í hinn íslenska hæfniramma en ekki sé um að ræða endurmat á niðurstöðu skrifstofunnar frá 21. febrúar 2024 þar sem staðfest hafi verið að nám viðkomandi útlendings verði ekki metið til jafns við nám í matreiðslu hér á landi. Afrit af menntunargögnum viðkomandi útlendings og niðurstaða ENIC-NARIC skrifstofunnar hafi þannig legið fyrir þegar ákvörðun Vinnumálastofnunar, dags. 4. september 2024, hafi verið tekin.

 

Með tölvubréfi ráðuneytisins, dags. 26. febrúar 2025, óskaði ráðuneytið eftir athugasemdum kærenda við umsögn Vinnumálastofnunar og var frestur veittur til 13. mars 2025. Í tölvubréfi kærenda, dags 26. febrúar 2025, ítreka kærendur áður fram komin sjónarmið sín í málinu.

 

Niðurstaða

Samkvæmt 1. mgr. 34. gr. laga nr. 97/2002, um atvinnuréttindi útlendinga, er atvinnurekanda og útlendingi sameiginlega heimilt að kæra til félags- og húsnæðismálaráðuneytis ákvörðun Vinnumálastofnunar á grundvelli laganna. Í máli þessu er kærð ákvörðun Vinnumálastofnunar, dags. 4 september 2024, um synjun á veitingu tímabundins atvinnuleyfis vegna starfs sem krefst sérfræðiþekkingar, sbr. 8. gr. laga nr. 97/2002, um atvinnuréttindi útlendinga.

 

Atvinnuleyfi vegna starfa útlendinga á innlendum vinnumarkaði eru veitt í samræmi við lög um atvinnuréttindi útlendinga, reglugerðir sem settar eru með heimild í þeim lögum og stefnu íslenskra stjórnvalda hverju sinni að teknu tilliti til alþjóðlegra skuldbindinga þeirra.

 

Samkvæmt 8. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga er heimilt að veita tímabundið atvinnuleyfi vegna starfs hér á landi sem krefst sérfræðiþekkingar. Skilyrði fyrir veitingu atvinnuleyfis samkvæmt ákvæðinu eru meðal annars að starfið sé samkvæmt lögum eða venju hér á landi þess eðlis að það krefjist þess að sá sem gegnir því búi yfir tiltekinni sérfræðiþekkingu sem og að sérfræðiþekking þess útlendings sem í hlut á hverju sinni sé nauðsynleg hlutaðeigandi fyrirtæki og feli í sér háskóla-, iðn-, list- eða tæknimenntun sem viðurkennd er hér á landi, sbr. b-, c- og d-lið 1. mgr. ákvæðisins. Samkvæmt ákvæðinu er Vinnumálastofnun heimilt að óska staðfestingar á menntun útlendingsins með viðeigandi skilríkjum í samræmi við íslenskar reglur telji stofnunin slíkt nauðsynlegt.

 

Í athugasemdum við 6. gr. frumvarps þess er varð að 8. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga, sbr. lög nr. 78/2008, um breytingu á lögum nr. 97/2002, um atvinnuréttindi útlendinga, og lögum nr. 47/1993, um frjálsan atvinnu- og búseturétt launafólks innan Evrópska efnahagssvæðisins, með síðari breytingum, kemur meðal annars fram að ákvæðið fjalli um veitingu atvinnuleyfa sem heimila atvinnurekendum að ráða til sín útlendinga sem ætlað er að gegna störfum sem krefjast sérfræðiþekkingar. Sé við það miðað „að tiltekinn útlendingur hafi til að bera sérfræðiþekkingu sem er nauðsynleg hlutaðeigandi fyrirtæki. Með ákvæði þessu eru leitast við að koma til móts við þarfir atvinnulífsins um sérfræðiþekkingu sem ekki er fáanleg meðal þeirra sem þegar hafa aðgengi að innlendum vinnumarkaði. Lagt er til að meginreglan verði að sérfræðiþekking hlutaðeigandi útlendinga takmarkist við háskóla-, iðn-, list- eða tæknimenntun sem viðurkennd er hérlendis auk þess að fullnægja þeim menntunarkröfum sem gerðar eru til starfsins hér á landi og að laun og önnur starfskjör séu til jafns við heimamenn í sömu störfum.“

 

Með 4. tölul. 122. gr. laga nr. 60/2016, um útlendinga, var 8. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga breytt, meðal annars í því skyni að skýra nánar til hvaða sjónarmiða skuli líta við mat á því hvaða störf það séu sem geti talist til starfa sem krefjast sérfræðiþekkingar þeirra sem þeim gegna. Í athugasemdum við umrætt ákvæði í frumvarpi því sem varð að lögum nr. 60/2016, um útlendinga, segir að „við framangreint mat skuli líta til gildandi laga á hverjum tíma sem og venju hér á landi þar sem miðað skuli við að um sé að ræða starf sem krefst sérfræðiþekkingar þegar það starf sem um ræðir er þess eðlis að aðrir en þeir sem hafa tiltekna sérfræðiþekkingu geti ekki gegnt því. Er því ekki gert ráð fyrir að starf teljist starf sem krefst sérfræðiþekkingar af þeirri ástæðu einni að atvinnurekandi óski eftir að starfsmaður með tiltekna sérfræðiþekkingu gegni því þegar um er að ræða starf þar sem almennt eru ekki gerðar slíkar kröfur til þeirra sem slíkum störfum gegna samkvæmt íslenskum lögum eða venju á innlendum vinnumarkaði.“ Þá segir enn fremur að þetta sé lagt til „þar sem mikilvægt þykir að kveða skýrt á um í 8. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga til hvaða sjónarmiða Vinnumálastofnun skuli líta við mat á því hvort tiltekið starf sé þess eðlis að það krefjist sérfræðiþekkingar þess sem ráðinn verður til að gegna því. Á þetta ekki síst við svo Vinnumálastofnun verði unnt að leggja mat á hvort skilyrði ákvæðisins hvað varðar eðli starfsins sem um ræðir sé uppfyllt áður en lagt er mat á hvort þau skilyrði sem fram koma í ákvæðinu og lúta að sérþekkingu viðkomandi útlendings sem ætlað er að gegna starfinu séu uppfyllt.“

 

Af efni ákvæðis 8. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga má því ráða að tilgangur ákvæðisins sé að koma til móts við þarfir atvinnulífsins hvað varðar sérfræðiþekkingu sem ekki er fáanleg meðal þeirra sem þegar hafa aðgengi að innlendum vinnumarkaði í þeim tilvikum þegar starf er þess eðlis að ekki er unnt að gegna því nema hlutaðeigandi starfsmaður hafi til að bera tiltekna sérfræðiþekkingu í formi menntunar sem tilgreind er í d-lið 1. mgr. ákvæðisins. Líkt og ákvæðið kveður á um er við það miðað að það starf sem um ræðir sé þess eðlis að sá sem því gegnir þurfi að búa yfir tiltekinni háskóla-, iðn-, list- eða tæknimenntun sem viðurkennd er hér á landi til að geta gegnt starfinu.

 

Það er því lögbundið skilyrði fyrir veitingu tímabundins atvinnuleyfis á grundvelli 8. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga, vegna starfs sem krefst sérfræðiþekkingar, að um sé að ræða starf sem krefst sérfræðiþekkingar. Það er jafnframt lögbundið skilyrði fyrir veitingu framangreinds atvinnuleyfis á grundvelli 8. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga að sá útlendingur sem í hlut á hverju sinni hafi lokið tiltekinni háskóla-, iðn-, list- eða tæknimenntun sem viðurkennd er hér á landi eða í undantekningartilvikum hefur yfir að ráða sérfræðiþekkingu sem jafna má við fyrrnefnda menntun að öðrum skilyrðum ákvæðisins uppfylltum, sbr. einnig b- og d-lið 1. mgr. ákvæðisins. Þá er það skilyrði að sérfræðiþekking útlendingsins sem í hlut á sé nauðsynleg hlutaðeigandi fyrirtæki, sbr. c-lið 1. mgr. sama ákvæðis.

 

Í ljósi framangreinds ber Vinnumálastofnun að meta hvort það starf sem um ræðir hverju sinni sé þess eðlis að það krefjist þess að sá sem því gegnir búi yfir tiltekinni sérfræðiþekkingu, sbr. 1. mgr. 8. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga áður en tímabundið atvinnuleyfi er veitt á grundvelli ákvæðisins. Við framangreint mat ber Vinnumálastofnun jafnframt að líta til þess hvort hér á landi séu gerðar sérstakar kröfur til þeirra sem gegna sambærilegum störfum án tillits til þess hvaða reglur gilda um sambærileg störf í öðrum ríkjum. Er í því sambandi meðal annars átt við kröfur um að þeir sem gegna umræddu starfi hér á landi búi yfir tiltekinni háskóla-, iðn-, list- eða tæknimenntun eða í undantekningartilvikum langri starfsreynslu við tiltekið starf sem leiðir til sérhæfðrar fagþekkingar sem nauðsynleg er til að viðkomandi starfsmanni sé unnt að gegna starfinu og jafna má við fyrrgreinda menntun. Er því að mati ráðuneytisins ekki átt við hvers konar kröfur um þekkingu eða hæfni sem vinnuveitandi kýs að gera til þeirra einstaklinga sem hann ræður til starfa sem krefjast ekki sérfræðiþekkingar í skilningi 8. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga. Enda þótt ætla verði atvinnurekendum ákveðið svigrúm í því sambandi eiga slíkar kröfur að mati ráðuneytisins ekki undir 8. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga.

 

Mál þetta lýtur að umsókn um tímabundið atvinnuleyfi til handa útlendingi sem er ríkisborgari í ríki utan Evrópska efnahagssvæðisins vegna starfs hér á landi við matreiðslu. Í máli þessu liggur fyrir að um er að ræða starf sem krefst sérfræðiþekkingar í skilningi 8. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga. Þá liggur fyrir að þeir einir megi gegna slíkum störfum á innlendum vinnumarkaði sem hafa til þess gilt starfsleyfi samkvæmt reglugerð nr. 940/1999, um löggiltar iðngreinar, sbr. 2. gr. laga nr. 42/1978, um handiðnað.

 

Í máli þessu liggur jafnframt fyrir að viðkomandi útlendingur óskaði eftir viðurkenningu ENIC-NARIC skrifstofunnar á menntun sinni og starfsreynslu en skrifstofunni hefur verið falið að viðurkenna nám og starfreynslu einstaklinga sem óska eftir að starfa á sviði löggiltra iðngreina hér á landi á grundvelli erlendrar starfsmenntunar, sbr. 4. gr. reglugerðar nr. 585/2011, um viðurkenningu á menntun og starfsreynslu til starfa í löggiltri iðn hér á landi. Í niðurstöðu ENIC-NARIC skrifstofunnar frá 21. febrúar 2024 kemur fram að það sé mat skrifstofunnar, að fenginni umsögn Iðunnar fræðsluseturs, að viðkomandi útlendingur uppfylli ekki skilyrði hvað varðar menntun til gegna starfi í matreiðslu hér á landi þar sem inntak þess náms sem viðkomandi útlendingur hafi sótt í sínu heimaríki hafi ekki verið fullnægjandi í því sambandi. Jafnframt kemur fram í umsögn ENIC-NARIC skrifstofunnar að nám viðkomandi útlendings verði ekki metið til jafns við nám í matreiðslu hér á landi. Það er mat ráðuneytisins að bréf ENIC-NARIC skrifstofunnar frá 16. apríl 2024 og 3. maí sama ár breyti ekki fyrri niðurstöðu skrifstofunnar, sem fram kemur í bréfi skrifstofunnar 21. febrúar 2024, en í bréfunum kemur fram að menntun viðkomandi útlendings megi jafna til starfsnámsprófs.

 

Í ljósi framangreinds er það mat ráðuneytisins að skilyrði þess að viðkomandi útlendingur búi yfir sérfræðiþekkingu sem það starf sem um ræðir krefst sé ekki uppfyllt í máli þessu, enda hefur ekki verið sýnt fram á þekking hans feli í sér háskóla-, iðn-, list- eða tæknimenntun sem viðurkennd er hér á landi líkt og áskilið er í d-lið 1. mgr. 8. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga.

 

Með vísan til alls framangreinds er það mat ráðuneytisins að hin kærða ákvörðun Vinnumálastofnunar hafi byggt á málefnalegum sjónarmiðum og að skilyrði fyrir veitingu tímabundins atvinnuleyfis á grundvelli 8. gr. laga um atvinnuréttindi útlendinga, vegna starfs sem krefst sérfræðiþekkingar, hafi ekki verið uppfyllt í máli þessu.

 

Úrskurðarorð

Ákvörðun Vinnumálastofnunar, dags. 4. september 2024, um synjun á veitingu tímabundins atvinnuleyfis til handa A, sem er kínverskur ríkisborgari, í því skyni að ráða sig til starfa hjá Mama Rama ehf., skal standa.