Úrskurður nr. 7/2026

Úrskurður nr. 7/2026

Föstudaginn 6. febrúar 2026 var í heilbrigðisráðuneytinu kveðinn upp svohljóðandi

 

Ú R S K U R Ð U R

Með kæru, 20. júní 2025, kærði […], hér eftir kærandi, ákvörðun embættis landlæknis, dags. 10. október 2024, um að vísa frá kvörtun hennar á grundvelli 12. gr. laga nr. 41/2007, um landlækni og lýðheilsu á þeim grundvelli að atvikin sem kærandi kvartaði yfir féllu ekki undir ákvæði laganna.

Af kæru kæranda má ráða að hún krefjist þess að ákvörðun embættis landlæknis verði ógilt og að lagt verði fyrir embætti landlæknis að taka kvörtun hennar til efnislegrar meðferðar.

Um kæruheimild má ráða að kærandi vísi til 6. mgr. 12. gr. laga nr. 41/2007, um landlækni og lýðheilsu. Kæra kæranda barst ráðuneytinu rúmum átta mánuðum eftir að ákvörðun embættis landlæknis lá fyrir í málinu. Hins vegar var ekki kveðið á um kæruheimild til handa kæranda í ákvörðun embættisins, hvorki í upphafi þann 3. maí 2024 né þegar embættið tók ákvörðun að nýju 10. október sama ár. Það var því ekki fyrr en kærandi fékk lokabréf frá umboðsmanni Alþingis í kjölfar kvörtunar hennar til umboðsmanns, dags. 30. apríl 2025, sem henni var ljóst að hún gæti kært ákvörðun embættisins til ráðuneytisins.

Samkvæmt 1. mgr. 27. gr. stjórnsýslulaga skal kæra borin fram innan þriggja mánaða frá því að aðila máls var tilkynnt um stjórnvaldsákvörðun nema lög mæli á annan veg. Í tilfelli kvörtunarmála gilda stjórnsýslulög að því leyti sem ekki er kveðið á um annað í ákvæði 12. gr. laga um landlækni og lýðheilsu. Af því má ráða að þriggja mánaða kærufrestur í 1. mgr. 27. gr. stjórnsýslulaga gildi í tilfelli málsmeðferðarkæru í kvörtunarmáli. Í 28. gr. stjórnsýslulaga er síðan fjallað um þær aðstæður þegar kæra berst að liðnum kærufresti. Samkvæmt 1. mgr. ákvæðisins skal vísa kæru frá að liðnum kærufresti, nema: 1. afsakanlegt verði talið að kæran hafi ekki borist fyrr, eða 2. veigamiklar ástæður mæli með því að kæran verði tekin til meðferðar. Í athugasemdum um 28. gr. frumvarps þess er varð að stjórnsýslulögum eru nefnd dæmi um undantekningar sem geta leitt til þess að afsakanlegt er að kæra hafi ekki borist fyrr. Er þar nefnt sem dæmi um slík tilvik þegar lægra sett stjórnvald hefur vanrækt að veita leiðbeiningar um kæruheimild skv. 20. gr. eða veitt rangar eða ófullnægjandi upplýsingar. Í 2. mgr. 28. gr. segir að kæru skuli ekki sinnt ef meira en ár er liðið frá því að ákvörðun var tilkynnt aðila.

Líkt og að framan greinir tók embætti landlæknis upphaflega ákvörðun í máli kæranda þann 3. maí 2024. Þann 10. október s.á. tók embættið ákvörðun að nýju sama efnis í kjölfar þess að kærandi fékk neikvæð svör frá Vinnueftirlitinu, sem hún hafði beint erindi sínu til fyrir tilstuðlan embættisins. Þá var fyrri ákvörðun embættisins jafnframt rökstudd með frekari hætti en í fyrra skiptið. Af þeim sökum, svo og með hliðsjón af formi og efni bréfs embættisins þann 10. október, telur ráðuneytið að í því bréfi hafi falist ný ákvörðun í máli kæranda þó niðurstaðan hafi verið sú sama. Af þeim sökum telur ráðuneytið að kæran hafi borist innan kærufrests á grundvelli 1 tölul. 1. mgr. 28. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993.

Meðferð málsins hjá ráðuneytinu

Kærandi kærði ákvörðun embættisins um að vísa frá kvörtun hennar til ráðuneytisins þann 20. júní 2025. Í kjölfarið óskaði ráðuneytið eftir umsögn embættis landlæknis um kæruna. Umsögn embættisins barst ráðuneytinu þann 28. júlí 2025. Þegar umsögn embættis landlæknis barst ráðuneytinu var kæranda boðið að gera athugasemdir við umsögn embættisins ásamt þeim fylgigögnum sem bárust frá embættinu. Athugasemdir kæranda bárust 16. september 2025. Lauk þá gagnaöflun og var málið tekið til úrskurðar.

Þegar kæra kæranda barst ráðuneytinu var ljóst að heilbrigðisráðherra væri vanhæf til að taka mál kæranda til meðferðar á grundvelli 4. tölul. 1. mgr. 3. gr. stjórnsýslulaga, nr. 37/1993. Þann 21. janúar 2026 féllst forseti Íslands á tillögu forsætisráðherra um að setja umhverfis-, orku- og loftslagsráðherra sem heilbrigðisráðherra í málinu. Hins vegar var talið að heilbrigðisráðherra ætti sjálf ekki sérstakra og verulegra hagsmuna að gæta í málinu og að vanhæfi ráðherra leiddi af þeim sökum ekki til vanhæfis starfsmanna ráðuneytisins. Er mál þetta því unnið af starfsmönnum ráðuneytisins í umboði setts heilbrigðisráðherra.

Málsatvik

Þann 22. júní 2023 kvartaði kærandi til embættis landlæknis yfir vinnubrögðum tveggja sálfræðinga á tilgreindri sálfræðistofu sem var fengin af vinnuveitanda kæranda til að gera úttekt á eineltistilkynningu kæranda sem beindist að sex samstarfskonum hennar á vinnustað hennar. Svo virðist sem erindi kæranda hafi verið lokað af embætti landlæknis án frekari afskipta.

Þann 20. mars 2024 tilkynnti kærandi embættinu að hún væri komin með nýtt netfang og óskaði eftir að samskipti yrðu frá þeim tíma í gegnum netfangið sem hún tilkynnti. Embættið sendi kæranda tölvupóst 3. maí 2024. Í tölvupóstinum kom fram sú niðurstaða embættisins að kvörtun kæranda vegna tveggja tilgreindra sálfræðinga væri ekki tilkomin vegna starfa þeirra sem heilbrigðisstarfsmenn eða vegna veitingu heilbrigðisþjónustu. Þar sem það væri mat embættisins að kvörtunin beindist ekki að veitingu heilbrigðisþjónustu og félli því ekki undir verksvið embættisins að gefa út álit vegna kvörtunarinnar var erindinu vísað frá. Þá kom fram í ákvörðun embættisins að það teldi að erindi kæranda ætti heima hjá Vinnueftirlitinu sem fari með framkvæmd mála skv. lögum nr. 46/1980, um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum.

Kærandi var ósátt með niðurstöðu embættisins og sendi tölvupóst 1. og 29. september og óskaði eftir upplýsingum um hvernig hún gæti fengið niðurstöðu embættisins frá 3. maí endurskoðaða. Tölvupóstinum fylgdi svar Vinnueftirlitsins til kæranda, dags. 28. júní 2024, en í svarinu kom fram sú afstaða Vinnueftirlitsins að það hefði ekki heimild að lögum til að fjalla efnislega um erindi kæranda. Einnig kom fram í svari eftirlitsins að lög nr. 46/1980 geri ekki ráð fyrir að stofnunin taki ákvörðun í málefnum einstaka starfsfólks. Hefji stofnunin stjórnsýslumál þá beinist það að atvinnurekandanum en ekki einstökum starfsmönnum, hvorki málshefjanda né öðrum.

Þann 10. október 2024 svaraði embættið tölvupósti kæranda frá 1. og 29. september. Í bréfi embættisins var fyrri afstaða þess ítrekuð um að kvörtun kæranda beindist ekki að veitingu heilbrigðisþjónustu og að embættið hefði ekki heimild að lögum til að taka kvörtun til meðferðar ef hún beindist ekki að veitingu heilbrigðisþjónustu. Að auki hafi sálfræðistofan tekið að sér verk fyrir vinnuveitanda kæranda en ekki kæranda sjálfa og útbúið skýrslu í þágu skólans. Leiðbeindi embættið kæranda um að leita sér aðstoðar lögmanns varðandi frekari leiðir til að koma máli hennar á réttan stað.

Af gögnum málsins verður ráðið að kærandi hafi í kjölfarið kvartað til umboðsmanns Alþingis vegna ítrekunar embættisins. Í lokabréfi umboðsmanns til kæranda, dags. 30. apríl 2025, kom fram að þar sem afstaða heilbrigðisráðherra til málsins lægi ekki fyrir þá fullnægði kvörtun kæranda til umboðsmanns ekki skilyrðum 3. mgr. 6. gr. laga nr. 85/1997, um umboðsmann Alþingis, um að úrskurður æðra stjórnvalds lægi fyrir í málinu. Beindi umboðsmaður Alþingis til kæranda að kæra ákvörðun embættis landlæknis til ráðuneytisins, en kæruleiðbeiningar höfðu ekki fylgt niðurstöðu embættisins, né var kæranda síðar veittar upplýsingar um rétt hennar til að kæra niðurstöðu embættisins til heilbrigðisráðuneytisins.

Í kjölfar lokabréfs umboðsmanns kærði kærandi niðurstöðu embættisins til ráðuneytisins, en það er sú niðurstaða sem er til umfjöllunar í þessu máli.

Málsástæður kæranda

Kærandi byggir í fyrsta lagi á að tveir sálfræðingar, sem kvörtun beindist að, á tilgreindri sálfræðistofu hafi við framkvæmd eineltisúttektar á vinnustað kæranda, sem var til komin vegna eineltistilkynningu kæranda, ekki starfað í samræmi við góðar venjur við framkvæmd verksins.

Í öðru lagi byggir kærandi á að starfsmenn sálfræðistofunnar hafi ekki starfað í samræmi við verklagsreglur stofunnar við framkvæmd eineltisúttektarinnar.

Í þriðja lagi byggir kærandi á að samskipti milli sálfræðistofunnar, sem þjónustuveitanda, og vinnuveitanda kæranda, sem þjónustuþega, undir meðferð og í kjölfar eineltisúttektarinnar hafi verið með öllu óeðlileg og sálfræðistofan m.a. boðið skólanum aðgang að lögmanni sálfræðistofunnar til að vera skólanum til halds og trausts.

Í fjórða lagi byggir kærandi á að málsmeðferð embættis landlæknis hafi ekki verið í samræmi við lög. Málsmeðferðin hafi dregist langt úr hófi fram, og svör embættisins við spurningum kæranda verið ófullnægjandi.

Umsögn embættis landlæknis

Í umsögn embættis landlæknis er ítrekuð sú afstaða embættisins að úttekt á einelti á vinnustað falli ekki undir heilbrigðisþjónustu eins og hún er skilgreind í 2. tölul. 3. gr. laga nr. 41/2007, um landlækni og lýðheilsu en það er forsenda þess að kvörtun skv. 12. gr. laganna sé tekin til efnislegrar meðferðar. Úttektin hafi verið unnin fyrir stjórnendur vinnustaðarins og hafi ekki falið í sér veitingu heilbrigðisþjónustu. Breyti þar engu þótt úttektaraðilar hafi verið sálfræðingar.

Að auki tekur embætti landlæknis fram að kærandi hafi ekki verið notandi heilbrigðisþjónustu sem kvartað var yfir. Af þeim sökum hafi kæruheimild ekki verið til staðar fyrir kæranda til æðra stjórnvalds.

Í þriðja lagi tekur embætti landlæknis fram að ekki var litið á kvörtun kæranda sem kvörtun enda varðaði hún ekki veitingu heilbrigðisþjónustu né var kærandi notandi heilbrigðisþjónustunnar. Þar af leiðandi væri ekki kæruheimild til staðar fyrir kæranda til æðra stjórnvalds.

Í fjórða lagi tekur embætti landlæknis fram að kæranda hafi verið leiðbeint eftir bestu vitund. Það hafi verið mat embættisins að erindi kæranda ætti helst heima hjá Vinnueftirlitinu í ljósi hlutverks þess. Þá hefði sálfræðistofan starfað fyrir vinnuveitanda kæranda, sem er framhaldsskóli, og því gæti erindi kæranda átt heima hjá mennta- og barnamálaráðuneytinu. Þá gæti einnig verið að hægt væri að kvarta til siðanefndar Sálfræðifélags Íslands yfir störfum sálfræðinganna tveggja sem komu að eineltisúttektinni.

Að lokum tekur embætti landlæknis fram að það hafi verið óviljaverk að loka máli kæranda hjá embættinu án frekari afskipta, eins og kom fram í tölvupósti embættisins dags. 20. mars 2024. Það hafi verið óvart án þess að nokkrum verði um það kennt. Það hafi verið leiðrétt um leið og kærandi hafði samband að nýju við embætti landlæknis og málið unnið í kjölfarið.

Athugasemdir kæranda við umsögn embættis landlæknis

Kærandi gerir í fyrsta lagi athugasemd við leiðbeiningar embættis landlæknis henni til handa þegar embættið tjáði henni að erindi hennar væri ekki á málefnasviði embættisins.

Í öðru lagi tekur kærandi fram að um þrjá sálfræðinga sé að ræða en ekki tvo líkt og kom fram í kvörtun hennar til embættis landlæknis.

Í þriðja lagi gerir kærandi athugasemd við að embættið hafi ekki rannsakað málið á grundvelli kvörtunar kæranda. Af gögnum málsins telur kærandi ljóst að sálfræðingarnir sem kvörtunin beinist að hafi brotið gegn öllum fjórum stoðum siðareglna SÍ.

Í fjórða lagi tekur kærandi fram að hún hafi lagt fram nægt magn gagna fyrir embætti landlæknis til að stofna eftirlitsmál á hendur heilbrigðisstarfsmönnunum sem kvörtun hennar beinist að. Kærandi telur að skilyrði til að svipta alla sálfræðingana starfsleyfi séu uppfyllt.

Niðurstaða

Í máli þessu er til skoðunar hvort ákvörðun embættis landlæknis um að vísa frá kvörtun kæranda hafi verið lögum samkvæm.

Lagagrundvöllur

Þar sem kvörtun kæranda barst embætti landlæknis fyrir gildistöku laga nr. 103/2023 sem gerðu m.a. breytingu á ákvæði 12. gr. laga nr. 41/2007, um landlækni og lýðheilsu, fer um meðferð málsins líkt og 12. gr. laganna var á þeim tíma sem kærandi kvartaði til embættis landlæknis.

Meðal hlutverka embættis landlæknis er að hafa eftirlit með heilbrigðisþjónustu og heilbrigðisstarfsmönnum og sinna kvörtunum almennings vegna heilbrigðisþjónustu, sbr. e. og j. liður 1. mgr. 4. gr. laga nr. 41/2007, um landlækni og lýðheilsu.

Hugtakið heilbrigðisþjónusta er skilgreint í 1. tölulið 4. gr. laga um heilbrigðisþjónustu, sbr. 2. tölulið 3. gr. laga um landlækni og lýðheilsu. Samkvæmt ákvæðunum er heilbrigðisþjónusta skilgreind sem hvers kyns heilsugæsla, lækningar, hjúkrun, almenn og sérhæfð sjúkrahúsþjónusta, sjúkraflutningar, hjálpartækjaþjónusta og þjónusta heilbrigðisstarfsmanna innan og utan heilbrigðisstofnana sem veitt er í því skyni að efla heilbrigði, fyrirbyggja, greina eða meðhöndla sjúkdóma eða endurhæfa sjúklinga. Skilgreiningu hugtaksins var ætlað að vera afar víðtæk, sbr. athugasemdir um 4. gr. frumvarps þess sem varð að lögum um heilbrigðisþjónustu en væri eftir sem áður ætlað að marka tiltekinn ramma um það hvaða þjónusta teljist heilbrigðisþjónusta í skilningi laganna.

Í II. kafla laga um landlækni og lýðheilsu er fjallað um eftirlit með heilbrigðisþjónustu, en í 12. gr. laganna er kveðið á um kvörtun til landlæknis. Samkvæmt 2. mgr. 12. gr. laganna, eins og ákvæðið var þegar kærandi bar fram kvörtun sína, var heimilt að beina formlegri kvörtun til embættisins vegna meintrar vanrækslu og mistaka við veitingu heilbrigðisþjónustu. Þá var notendum heilbrigðisþjónustunnar heimilt að bera fram formlega kvörtun til landlæknis ef þeir töldu að framkoma heilbrigðisstarfsmanna við veitingu heilbrigðisþjónustunnar hafi verið ótilhlýðileg. Samkvæmt 5. mgr. 12. gr. skal landlæknir að jafnaði afla umsagnar frá óháðum sérfræðingi eða sérfræðingum þegar kvörtun lýtur að meintri vanrækslu eða mistökum við sjúkdómsgreiningu eða meðferð. Er viðkomandi sérfræðingum, svo og landlækni sjálfum, rétt að kalla sjúkling til skoðunar ef sérstök ástæða þykir til. Þá gefur landlæknir út skriflegt álit að lokinni málsmeðferð. Í áliti sínu skal landlæknir tilgreina efni kvörtunarinnar, málsatvik og rök fyrir niðurstöðu sinni. Aðalniðurstöðu skal draga saman í lok álits. Um meðferð kvartana gilda stjórnsýslulög að því leyti sem við getur átt samkvæmt sama ákvæði. Samkvæmt 6. mgr. 12. gr. laga um landlækni og lýðheilsu er heimilt að kæra málsmeðferð landlæknis samkvæmt ákvæðinu til ráðherra. Í því felst að ráðuneytið endurskoðar ekki efnislega niðurstöðu álits landlæknis. Í áliti landlæknis felst ekki stjórnvaldsákvörðun í skilningi 2. mgr. 1. gr. stjórnsýslulaga enda kveður ákvæðið ekki á um rétt eða skyldu manna. Allt að einu gilda stjórnsýslulög eftir því sem við á.

Niðurstaða ráðuneytisins

Samkvæmt gögnum málsins beindist kvörtun kæranda að störfum tveggja sálfræðinga tilgreindrar  sálfræðistofu, en í athugasemdum kæranda við umsögn embættis landlæknis voru þrír sálfræðingar nefndir. Kærandi byggir kæru sína á að sálfræðingarnir hafi í starfi sínu við gerð eineltisúttektar gerst sekir um mistök og vanrækslu við veitingu heilbrigðisþjónustu henni til handa.

Í upphafi þarf að skoða hvort framkvæmd eineltisúttekt sálfræðinganna og skýrslugerð í kjölfar hennar sem var unnin fyrir vinnuveitanda kæranda í tilefni af eineltistilkynningu kæranda gagnvart sex samstarfskonum hennar geti talist til heilbrigðisþjónustu.

Samkvæmt 1. tölul. 4. gr. laga nr. 34/2012, um heilbrigðisþjónustu, er heilbrigðisþjónusta skilgreind sem: „hvers kyns heilsugæsla, lækningar, hjúkrun, almenn og sérhæfð sjúkrahúsþjónusta, sjúkraflutningar, hjálpartækjaþjónusta og þjónusta heilbrigðisstarfsmanna innan og utan heilbrigðisstofnana sem veitt er í því skyni að efla heilbrigði, fyrirbyggja, greina eða meðhöndla sjúkdóma eða endurhæfa sjúklinga.“ Líkt og hér að framan greinir var skilgreiningu hugtaksins ætlað að vera afar víðtæk, sbr. athugasemdir um 4. gr. frumvarps þess er varð að lögum um heilbrigðisþjónustu en væri eftir sem áður ætlað að marka tiltekinn ramma um það hvaða þjónusta teljist heilbrigðisþjónusta í skilningi laganna.

Umboðsmaður Alþingis hefur fjallað um mörkin milli heilbrigðisþjónustu og annarrar þjónustu heilbrigðisstarfsmanna vegna útgáfu vottorða, álitsgerða, faglegra yfirlýsinga og skýrslna. Í áliti umboðsmanns frá 15. apríl 2013, nr. 6767/2011, tók umboðsmaður fram að af orðalagi 2. mgr. 12. gr. laga um landlækni og lýðheilsu leiddi að taka þyrfti afstöðu til þess hverju sinni hvort efni kvörtunar félli undir gildissvið ákvæðisins. Í málinu reyndi á hvort álitsgerð heilbrigðisstarfsmanns, sem var unnin með mati á fyrirliggjandi gögnum fyrir vinnuveitanda og yfirstjórnanda tiltekins einstaklings félli undir veitingu heilbrigðisþjónustu. Að áliti umboðsmanns var svo ekki. Byggði umboðsmaður á að heilbrigðisstarfsmaðurinn hefði ekki verið með einstaklinginn til meðferðar áður, þá hefði hann ekki hitt einstaklinginn við gerð álitsgerðarinnar og aðeins stuðst við fyrirliggjandi gögn sem honum voru fengin.

Af gögnum málsins verður ráðið að kærandi tilkynnti um einelti í sinn garð til yfirmanna sinna af hendi sex samstarfskvenna sinna. Fjallað er um aðgerðir atvinnurekanda í tilfelli kvörtunar eða ábendingar um einelti í reglugerð nr. 1009/2015, um aðgerðir gegn einelti, kynferðislegri áreitni, kynbundinni áreitni og ofbeldi á vinnustöðum, sem er á forræði félags- og vinnumarkaðsráðuneytisins. Í 1. mgr. 7. gr. reglugerðarinnar segir m.a. að atvinnurekandi skuli við slíka tilkynningu, meta aðstæður í samvinnu við vinnuverndarfulltrúa vinnustaðarins, eftir því sem við á, og utanaðkomandi aðila ef með þarf. Af gögnum málsins má ráða að vinnuveitandi kæranda hafi m.a. á grundvelli ákvæðisins keypt þjónustu tilgreindrar sálfræðistofu vegna vinnu við rannsókn og mat á tilkynningu kæranda. Sálfræðistofan hafi í kjölfarið unnið eineltisúttekt í tilefni af tilkynningu kæranda.

Af framangreindu verður ráðið að sálfræðingarnir hafi starfað á grundvelli samnings við vinnuveitanda kæranda að tilteknu verkefni þar sem markmiðið var að meta hvort einelti hafi átt sér stað innan vinnustaðarins. Vinnuveitandi kæranda hafi því verið þjónustuþegi en sálfræðistofan þjónustuveitandi. Starfsmenn skólans, bæði kærandi og aðrir, m.a. þær sem tilkynning kæranda beindist að, hafi komið í viðtal hjá starfsmönnum stofunnar í þeim tilgangi að varpa ljósi á ástæður tilkynningarinnar og aðstæður að öðru leyti og hvort í þeim fælist einelti eða ekki. Með eineltisúttekt er meginmarkmiðið að varpa ljósi á atvik og aðstæður sem þegar hafa skapast og leggja mat á hvort um einelti í tilgreindu tilviki sé að ræða, sbr. áðurgreind 7. gr. reglugerðar nr. 1009/2015.

Það leiðir af skilgreiningu hugtaksins heilbrigðisþjónustu samkvæmt lögum að ekki er nægjanlegt að heilbrigðisstarfsmaður veiti einhverja þjónustu, heldur verður þjónustan að vera veitt í þeim tilgangi sem lýst er í skilgreiningu hugtaksins skv. lögum. Þá bendir ráðuneytið á að jafnvel þótt sálfræðingar kunni að vera vel til þess fallnir að rannsaka eineltismál, þekkingu sinnar vegna, er það ekki verkefni sem þeir einir hafa heimild til að sinna samkvæmt starfsleyfi sínu, sbr. reglugerð nr. 1130/2012, um menntun, réttindi og skyldur sálfræðinga og skilyrði til að hljóta starfsleyfi og sérfræðileyfi. Í þeirri vinnu er ekki um að ræða þjónustu sem er veitt í því skyni að efla heilbrigði, fyrirbyggja, greina eða meðhöndla sjúkdóma eða endurhæfa sjúklinga, þótt aðilar eineltismáls geti sótt slíka þjónustu í ljósi málanna.

Að auki gerir ákvæði 12. gr. laga nr. 41/2007, um landlækni og lýðheilsu, kröfu um að kvörtun stafi frá notanda heilbrigðisþjónustu eða nánasta aðstandanda hans. Í ljósi framangreinds er það niðurstaða ráðuneytisins að kærandi geti ekki talist hafa verið notandi heilbrigðisþjónustu í umrætt skipti. Viðtal starfsmanna sálfræðistofunnar við kæranda hafi byggt á hlutlausri greiningu á mögulegu einelti á vinnustað. Því hafi þ.a.l. verið ætlað að varpa ljósi á atvik og framkomu starfsmanna innan vinnustaðarins sem kærandi hefur talið að feli í sér einelti í sinn garð. Kærandi var af þeim sökum ekki notandi heilbrigðisþjónustu. Skilyrði 12. gr. laga nr. 41/2007, um landlækni og lýðheilsu eru þ.a.l. ekki uppfyllt.

Með hliðsjón af framangreindu er það niðurstaða ráðuneytisins að í þjónustu sálfræðistofunnar til handa vinnuveitanda kæranda hafi ekki falist veiting heilbrigðisþjónustu til handa kæranda. Þá hafi kærandi ekki verið notandi þjónustunnar í þeim skilningi. Því ber að staðfesta ákvörðun embættis landlæknis, dags. 3. maí og 10. október 2024, um að vísa frá kvörtun kæranda.

                                                             

Ú r s k u r ð a r o r ð

Ákvarðanir embættis landlæknis um að vísa frá kvörtun kæranda, dags. 3. maí og 10. október 2024, eru staðfestar.