Úrskurður félags- og húsnæðismálaráðuneytis 5/2026

Föstudaginn 6. mars 2026 var í félags- og húsnæðismálaráðuneytinu kveðinn upp svohljóðandi

ú r s k u r ð u r:

Með erindi til félags- og vinnumarkaðsráðuneytis, nú félags- og húsnæðismálaráðuneyti, sbr. forsetaúrskurð nr. 4/2025, um skiptingu Stjórnarráðs Íslands í ráðuneyti, dags. 28. maí 2024, kærði Guðmundur B. Ólafsson, lögmaður, fyrir hönd A, kt. […], ákvörðun Ábyrgðasjóðs launa, dags. 16. apríl 2024, um synjun á ábyrgð sjóðsins á kröfu kæranda á hendur þrotabúi Eyktarhæðar ehf., kt. 510220-1530.

Málavextir og málsástæður

Mál þetta varðar ákvörðun Ábyrgðasjóðs launa um synjun á ábyrgð sjóðsins á kröfu kæranda á hendur þrotabúi Eyktarhæðar ehf. um vangreidd laun og vangreitt orlof sem og vangreidda orlofs- og desemberuppbót. Þeirri ákvörðun vildi kærandi ekki una og kærði hann ákvörðunina til ráðuneytisins með erindi, dags. 28. maí 2024, með vísan til 16. gr. laga nr. 88/2003, um Ábyrgðasjóð launa. Í erindi kæranda kemur meðal annars fram að kærandi hafi starfað við almenn tilfallandi störf hjá hlutaðeigandi félagi en starfsemi félagsins hafi falist í að reka bar. Jafnframt er bent á að í ráðningarsamningi komi fram að kærandi hafi verið ráðinn sem framkvæmdastjóri en hann hafi þó aldrei starfað sem slíkur og að skráður framkvæmdastjóri í fyrirtækjaskrá hafi verið annar aðili. Þá kemur fram að launakjör kæranda hafi verið í samræmi við lágmarkskjör kjarasamnings VR en starf kæranda hafi einkum falist í innkaupum, mönnun vakta, afgreiðslu á bar og þrifum.

Í erindi kæranda kemur enn fremur fram að kröfu kæranda hafi verið lýst í þrotabú hlutaðeigandi félags og að krafan hafi verið viðurkennd sem forgangskrafa af skiptastjóra búsins. Ábyrgðasjóður launa hafi þrátt fyrir það hafnað kröfunni á þeirri forsendu að kærandi hafi verið framkvæmdastjóri félagsins samkvæmt kröfulýsingu og ráðningarsamningi. Fram kemur að kærandi hafi leiðrétt framangreint með ábendingu til Ábyrgðasjóðs launa og jafnframt bent á að um mistök hafi verið að ræða við gerð kröfulýsingar þar sem hann hafi hvorki verið skráður framkvæmdastjóri né starfað sem slíkur. Þá kemur fram að Ábyrgðasjóður launa hafi í kjölfarið tekið málið upp að nýju en komist að sömu niðurstöðu og áður.

Í erindi kæranda kemur einnig fram að kærandi telji ágreining málsins snúast annars vegar um heimild Ábyrgðasjóðs launa til að hafna og endurmeta ákvörðun skiptastjóra um hvort skilyrði 112. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. séu fyrir hendi og hins vegar um hvort sjóðurinn hafi heimild til að taka ákvörðun um synjun á ábyrgð sjóðsins á grundvelli starfsheitis í ráðningarsamningi, óháð því hvort viðkomandi hafi gegnt því starfi samkvæmt opinberri skráningu.

Í erindi kæranda kemur jafnframt fram að í ákvörðun Ábyrgðasjóðs launa hafi verið vísað til greinargerðar með lögum um Ábyrgðasjóð launa. Þá er tekið fram að frá setningu laga um Ábyrgðasjóð launa hafi dómstólar margoft dæmt um skilyrði forgangskrafna varðandi launakröfur. Að mati kæranda sé greinargerð með lögum um Ábyrgðasjóð launa einungis vísbending um þau sjónarmið sem hafi verið uppi við setningu laganna á sínum tíma. Fram kemur að í greinargerðinni og skýringum með 10. gr. laganna sé að mati kæranda einungis byggt á tveimur meginsjónarmiðum. Annars vegar sé litið til starfstitils og stöðu með vísan í þá lagalegu ábyrgð sem hvíli á framkvæmdastjórum og stjórnarmönnum félaga samkvæmt lögum um hlutafélög og einkahlutafélög og hins vegar sé gengið út frá því að slíkir aðilar njóti hags af rekstri eða njóti fjárhagslegra hagsmuna. Bendir kærandi á að í dómaframkvæmd sé ekki horft til starfstitla nema viðkomandi beri slíka ábyrgð samkvæmt lögum og vísar til dóms Landsréttar í máli nr. 78/2019 máli sínu til stuðnings.

Í erindi kæranda kemur fram að hann hafi hvorki verið stjórnarmaður né framkvæmdastjóri hjá umræddu félagi í skilningi hlutafélagalaga og hafi hvorki haft yfirsýn yfir fjárhag félagsins né hafi hann getað tekið skuldbindandi ákvarðanir í tengslum við rekstur þess. Kærandi hafi auk þess ekki haft neinna fjárhagslegra hagsmuna að gæta. Að mati kæranda hafi það að kærandi hafi getað undirritað eða móttekið uppsagnarbréf enga þýðingu gagnvart reglum Ábyrgðasjóðs launa sem vísi til framkvæmdastjóra og ábyrgðar hans samkvæmt hlutafélagalögum. Þá hafi þeir sem hafi sinnt mannauðsmálum í fyrirtækjum hingað til að mati kæranda ekki verið undanþegnir greiðslum úr Ábyrgðasjóði launa. Kærandi telji því að umrædd ákvörðun Ábyrgðasjóðs launa sé röng.

Þá telur kærandi að Ábyrgðasjóður launa hafi ekki gætt að meginreglum stjórnsýsluréttar, sérstaklega rannsóknarreglu og meðalhófsreglu, og að um íþyngjandi ákvörðun hafi verið að ræða.

Jafnframt er þess krafist í erindi kæranda að viðurkennd verði krafa um greiðslu Ábyrgðasjóðs launa vegna þóknunar að fjárhæð kr. 90.000 fyrir vinnu við innheimtu kröfu kæranda, sbr. 9. gr. laga um Ábyrgðasjóð launa. Fram kemur að reglugerð sem sett hafi verið um framkvæmd laganna sé að mati kæranda úrelt og hafi ekki verið uppfærð frá árinu 2003. Að mati kæranda samræmist hún ekki inntaki laganna og gangi gegn ákvæðum um að greiða skuli kostnað við innheimtu kröfu. Ábyrgðasjóður launa samþykki venjulega að greiða kostnað upp á kr. 14.000 að meðtöldum virðisaukaskatti en núverandi tímagjald lögmanna sé almennt frá kr. 30.000-40.000 án virðisaukaskatts.

Erindi kæranda var sent Ábyrgðasjóði launa til umsagnar með bréfi ráðuneytisins, dags. 11. júní 2024, og var sjóðnum veittur frestur til 26. júní sama ár til að veita ráðuneytinu umsögn sína. Þar sem umsögn Ábyrgðasjóðs launa barst ráðuneytinu ekki innan þess frests sem veittur hafði verið ítrekaði ráðuneytið beiðni sína um umsögn sjóðsins með bréfi, dags. 3. júlí 2024.

Í umsögn Ábyrgðasjóðs launa, dags. 9. júlí 2024, kemur meðal annars fram að umsókn kæranda hafi borist sjóðnum 20. júní 2023. Krafa kæranda hafi verið vegna vangreiddra launa fyrir tímabilið janúar til júlí 2022 sem og vegna vangreidds orlofs, orlofsuppbótar og desemberuppbótar. Fram kemur að Ábyrgðasjóður launa hafi hafnað kröfu kæranda með ákvörðun, dags. 6. febrúar 2024, á grundvelli 1. mgr. 10. gr. laga um Ábyrgðasjóð launa þar sem kærandi hafi verið framkvæmdastjóri hlutaðeigandi félags. Lögmaður kæranda hafi í kjölfarið óskað eftir endurskoðun á ákvörðun sjóðsins með erindi, dags. 6. febrúar 2024. Í kjölfarið hafi kæranda verið send ný ákvörðun sjóðsins, dags. 16. apríl 2024, sem og rökstuðningur fyrir ákvörðuninni. Sú ákvörðun hafi verið kærð til ráðuneytisins með erindi, dags. 28. maí 2024.

Í umsögn Ábyrgðasjóðs launa kemur fram að skv. 2. mgr. 2. gr. laga um Ábyrgðasjóð launa sé ábyrgð sjóðsins háð því skilyrði að kröfur sem njóti ábyrgðar sjóðsins séu viðurkenndar sem forgangskröfur skv. 112. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., nr. 21/1991, með fyrirvara um takmarkanir og frávik sem kveðið sé á um í II.-IV. kafla laga um Ábyrgðasjóð launa. Tekið er fram í umsögninni að Ábyrgðasjóður launa sé þó ekki bundinn af afstöðu skiptastjóra gagnvart kröfum í hlutaðeigandi þrotabú hverju sinni og þurfi ávallt að framkvæma sjálfstætt mat á því hvort krafa njóti ábyrgðar hjá sjóðnum. Afstaða skiptastjóra og túlkun hans á lögum um gjaldþrotaskipti o.fl. sé aðeins hluti af heildarmati sem þurfi að fara fram.

Í umsögn Ábyrgðasjóðs launa kemur einnig fram að í 10. gr. laga um Ábyrgðasjóð launa sé kveðið á um undanþágur frá ábyrgð sjóðsins en í 1. mgr. ákvæðisins sé kveðið á um að kröfur framkvæmdastjóra og stjórnarmanna gjaldþrota félaga njóti ekki ábyrgðar samkvæmt lögunum. Í gögnum málsins komi fram að samkvæmt undirrituðum ráðningarsamningi, dags. 17. mars 2021, hafi kærandi verið framkvæmdastjóri í 100% starfshlutfalli. Þá komi fram í gögnum málsins að kærandi hafi undirritað bæði ráðningarsamninga og annast uppsagnir starfsfólks fyrir hönd hlutaðeigandi félags. Með vísan til framangreinds hafi það verið niðurstaða sjóðsins að undanþága 10. gr. laga um Ábyrgðasjóð launa ætti við í málinu og kröfum kæranda hafi því verið hafnað. 

Einnig segir í umsögn Ábyrgðasjóðs launa að kærandi hafi ekki lagt fram gögn sem sýni fram á breytingar á starfssviði kæranda. Það sé mat sjóðsins að opinber skráning segi ein og sér ekki til um hver sé í raun framkvæmdastjóri félags. Í skýrslu skiptastjóra hlutaðeigandi félags sé haft eftir fyrirsvarsmanni félagsins: „Ég er eigandi að húsnæði í gegnum R 101 ehf. út af vangoldinni leigu og annað slíkt. Þó ég hafi verið skráður eigandi að þessu félagi þá hef ég aldrei verið rekstraraðili þessa staðar. Ég var milligöngumaður þessara aðila sem reka staðinn, til þess að hafa skikk á fjármálum félagsins, og að menn væru að stela minna en ella út úr rekstrinum. Þeir aðilar sem voru rekstraraðilar áður höfðu farið með félag í þrot áður, Miami bar ehf.“ Þá er í skýrslu skiptastjóra haft eftir fyrirsvarsmanni félagsins að kærandi hafi annast rekstur staðarins í félagi við annan einstakling. Að mati Ábyrgðasjóðs launa megi af þessu og jafnframt af öðrum gögnum málsins sjá að kærandi hafi meðal annars getað skuldbundið félagið með gerð ráðningarsamnings við rekstrarstjóra auk þess sem kærandi hafi sagt fyrrgreindum rekstrarstjóra upp störfum. Þá hafi kærandi verið kosinn varamaður í stjórn hlutaðeigandi félags samkvæmt tilkynningu til Ríkisskattstjóra þann 11. maí 2020.

Með bréfi ráðuneytisins, dags. 10. júlí 2024, var kæranda gefinn kostur á að koma á framfæri við ráðuneytið athugasemdum við umsögn Ábyrgðasjóðs launa og var frestur veittur til 24. júlí sama ár.

Í svarbréfi kæranda, dags. 22. júlí 2024, kemur fram að kærandi telji málið snúast um hvort undanþága frá greiðslu úr Ábyrgðasjóði launa eigi við. Meginreglan sé að mati kæranda sú að beita eigi þröngri lögskýringu við túlkun undanþáguákvæða og það eigi einkum við um Ábyrgðasjóð launa þar sem sjóðnum sé ætlað að vera öryggisnet fyrir launþega vegna missis framfærslu við gjaldþrot félaga. Fram kemur að kærandi telji Ábyrgðasjóð launa ekki hafa haft þessa meginreglu að leiðarljósi í máli því sem hér um ræði.

Einnig kemur fram í svarbréfi kæranda að kærandi telji að undanþáguákvæði laga um Ábyrgðasjóð launa byggi á 3. mgr. 112. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. en þar sé kveðið á um að launakröfur framkvæmdastjóra félags njóti ekki forgangsréttar eins og segi í lögum um Ábyrgðasjóð launa. Dómstólar hafi túlkað ákvæðið sem svo að þrátt fyrir að einstaklingar beri titilinn framkvæmdastjóri þá þurfi að taka hvert tilvik fyrir sig til skoðunar. Huga þurfi að því hvort starfinu fylgi veruleg völd við rekstur og stjórnun félags og sé því að mati kæranda ekki nægjanlegt að líta eingöngu á starfstitilinn. Ítrekar kærandi í þessu sambandi vísun til dóms Landsréttar í máli nr. 78/2019 og túlkun dómstólsins á hugtakinu nákominn í skilningi laga um gjaldþrotaskipti o.fl.

Í svarbréfi kæranda kemur fram að kjarni málsins sé sá að kærandi hafi ekki verið framkvæmdastjóri í eðlilegum skilningi þess orðs þó það hafi staðið í ráðningarsamningi. Þannig hafi hann ekki haft heimild til að skuldbinda hlutaðeigandi félag í tengslum við rekstur þess, líkt og hafi verið raunin í tilvitnuðum dómi Landsréttar. Enn fremur bendir kærandi á í svarbréfi sínu að í framburði skráðs framkvæmdastjóra félagsins, eiganda og leigusala í skýrslutöku hjá skiptastjóra hafi komið fram að þeir sem hafi rekið félagið hafi ekki haft heimild til að skuldbinda félagið án hans vitneskju.

Þá segir í svarbréfi kæranda að framkvæmdastjóri og eigandi hlutaðeigandi félags hafi verið einn og sami maðurinn og jafnframt sá eini sem hafi verið með prókúru í félaginu. Hann hafi séð um greiðslu allra reikninga og tekið allar skuldbindandi ákvarðanir í tengslum við félagið eins og hafi komið skýrt fram í framburði hans í skýrslutöku hjá skiptastjóra.

Að mati kæranda sé ástæðan fyrir reglum um undanþágu frá greiðslum úr Ábyrgðasjóði launa til framkvæmdastjóra félaga sú að þeir taki skuldbindandi ákvarðanir sem hafi áhrif á rekstur og þeir eigi að hafa yfirsýn yfir reksturinn. Í ljósi þess megi þeir ekki haga rekstrinum með þeim hætti að þeir geti haft hag af gjaldþroti. Að mati kæranda séu þeir sem sjái um hluta daglegs rekstrar ekki rekstraraðilar í þeim skilningi að þeir hafi yfirsýn yfir reksturinn í heild sinni þar sem þeir hafi ekki heimild til að skuldbinda félagið án samþykkis framkvæmdastjóra.

Einnig kemur fram í svarbréfinu að kærandi telji að það eina sem tiltekið sé í umsögn Ábyrgðasjóðs launa sé að kærandi hafi skrifað undir ráðningarsamning starfsmanna. Í öllum fyrirtækjum séu ráðnir starfsmenn sem sjái um starfsmannamál, þá oft nefndir mannauðsstjórar. Að undirrita ráðningarsamninga sé hluti af þeirra starfsskyldum. Hingað til hafi að mati kæranda ekki verið talið að kröfur þessara starfsmanna um greiðslur úr Ábyrgðasjóði launa njóti ekki forgangsréttar vegna slíkra starfsskyldna.

Niðurstaða

Í 1. mgr. 16. gr. laga nr. 88/2003, um Ábyrgðasjóð launa, er kveðið á um að heimilt sé að kæra til ráðuneytisins ákvarðanir Ábyrgðasjóðs launa sem teknar eru á grundvelli laganna. Mál þetta lýtur að ágreiningi um ábyrgð Ábyrgðasjóðs launa á kröfu kæranda á hendur þrotabúi vinnuveitanda.

Í 1. gr. laga um Ábyrgðasjóð launa kemur fram að markmið laganna sé að tryggja launamönnum og lífeyrissjóðum greiðslur vegna vangoldinna krafna þeirra við gjaldþrot vinnuveitanda eða þegar dánarbú vinnuveitanda er til opinberra skipta og erfingjar ábyrgjast ekki skuldbindingar. Í 1. mgr. 2. gr. laganna er kveðið á um að starfrækja skuli Ábyrgðasjóð launa sem ábyrgist greiðslur á kröfum um vangoldin laun, bætur vegna slita á ráðningarsamningum, orlof, bætur vegna vinnuslysa og lífeyrisiðgjöld í bú vinnuveitanda sem hefur staðfestu og rekur starfsemi hér á landi. Kröfur sem njóta ábyrgðar Ábyrgðasjóðs launa eru síðan nánar skilgreindar í a-e lið 5. gr. laganna. Samkvæmt a-lið ákvæðisins tekur ábyrgð sjóðsins til krafna launamanns í bú vinnuveitanda um vinnulaun í allt að þrjá starfsmánuði í þjónustu vinnuveitanda og í b-lið ákvæðisins er kveðið á um að ábyrgð sjóðsins taki til krafna um bætur vegna launamissis í allt að þrjá mánuði vegna slita á ráðningarsamningi hafi kröfuhafi ekki ráðið sig til starfa hjá öðrum vinnuveitanda eða hafið sjálfstæðan rekstur á því tímabili. Samkvæmt c-lið sama ákvæðis tekur ábyrgð sjóðsins einnig til krafna um orlofslaun sem réttur hefur unnist til á ábyrgðartímabili, sbr. 4. gr. laganna.

Í 2. mgr. 2. gr. laga um Ábyrgðasjóð launa kemur fram það meginskilyrði fyrir ábyrgð sjóðsins að kröfur launamanna hafi verið samþykktar sem forgangskröfur skv. 112. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl., með fyrirvara um takmarkanir og frávik sem kveðið er á um í II.-IV. kafla laga um Ábyrgðasjóð launa. Í athugasemdum við 2. gr. frumvarps þess er varð að lögum nr. 88/2003, um Ábyrgðasjóð launa, kemur meðal annars fram að með ákvæðinu sé „kveðið á um það meginskilyrði fyrir ábyrgð sjóðsins að kröfur launamanna annars vegar og lífeyrissjóða hins vegar hafi verið samþykktar sem forgangskröfur skv. 112. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., nr. 21/1991. Þar sem ábyrgð sjóðsins á einstökum kröfum endurspeglar ekki í einu og öllu ákvæði 112. gr. gjaldþrotaskiptalaga er tekið fram að áskilnaður um viðurkenningu kröfu sem forgangskröfu er með fyrirvara um þau takmörk og frávik sem kveðið er nánar á um í II.–IV. kafla frumvarpsins. Er með þessu undirstrikuð sérstaða þeirra reglna sem hér um ræðir bæði að því er varðar sjálft gildissvið þeirra og nánari skilyrði fyrir ábyrgð sjóðsins á einstökum kröfum.“ Í fyrrnefndum athugasemdum kemur jafnframt fram að við mat Ábyrgðasjóðs launa á því hvort krafa njóti ábyrgðar sjóðsins bindi viðurkenning skiptastjóra á forgangsrétti kröfu skv. 112. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. ekki hendur sjóðsins, enda sé gert ráð fyrir að sjóðurinn taki ávallt sjálfstæða afstöðu til þess hvort krafa njóti ábyrgðar sjóðsins samkvæmt þeim sérstöku reglum sem lögin kveði á um. Þá kemur fram að áskilnaður um viðurkenningu skiptastjóra á forgangsrétti kröfu gefi kröfunni, í þeim tilvikum þegar það á við, engu að síður ákveðið vægi við mat sjóðsins og það sé því hlutverk Ábyrgðasjóðs launa að meta sjálfstætt hvort kröfur launafólks í þrotabú vinnuveitanda þess skuli njóta ábyrgðar sjóðsins.

Í 10. gr. laga um Ábyrgðasjóð launa er kveðið á um tilteknar undanþágur frá ábyrgð sjóðsins. Í 1. mgr. ákvæðisins segir að kröfur framkvæmdastjóra og stjórnarmanna hins gjaldþrota fyrirtækis njóti ekki ábyrgðar samkvæmt lögunum. Sama gildi um kröfur launamanns sem hafi verið eigandi, einn eða ásamt maka sínum eða öðrum nákomnum, að verulegum hlut í hinu gjaldþrota fyrirtæki og hafi haft umtalsverð áhrif á rekstur þess. Í athugasemdum við 10. gr. frumvarps þess er varð að lögum um Ábyrgðasjóð launa kemur meðal annars fram að í 1. mgr. 10. gr. frumvarpsins sé „kveðið á um að kröfur framkvæmdastjóra og stjórnarmanna njóti ekki ábyrgðar samkvæmt lögum þessum. Sama gildir um kröfur þeirra sem eiga, einir eða ásamt maka eða öðrum nákomnum, verulegan hlut í hinu gjaldþrota fyrirtæki ásamt því að hafa umtalsverð áhrif á rekstur þess. Hin rekstrarlega ábyrgð hvílir á stjórnendum hins gjaldþrota fyrirtækis auk þess sem þeir eiga að hafa yfirsýn yfir fjárhagsstöðu félagsins. Um hlutverk og ábyrgð félagsstjórnar og framkvæmdastjórnar er m.a. fjallað í 68. gr. laga um hlutafélög, nr. 2/1995. Segir í ákvæði þessu að félagsstjórn fari með málefni félagsins og skuli annast um að skipulag félags og starfsemi sé jafnan í réttu og góðu horfi. Skal stjórnin annast um að nægilegt eftirlit sé haft með bókhaldi og meðferð fjármuna félagsins. Sambærileg ákvæði er að finna í lögum um einkahlutafélög, nr. 138/1994. Í 64. gr. gjaldþrotaskiptalaga er einnig kveðið á um að skuldara sem er bókhaldsskyldur sé skylt að gefa bú sitt upp til gjaldþrotaskipta þegar svo er ástatt að hann getur ekki staðið í fullum skilum við lánardrottna sína þegar kröfur þeirra falla í gjalddaga og ekki verður talið sennilegt að greiðsluörðugleikar hans muni líða hjá innan skamms. Í ljósi þessa er ekki talið eðlilegt að sjóðurinn ábyrgist kröfur framangreindra aðila um laun, launatengd réttindi og bætur vegna missis launa í uppsagnarfresti. Skiptir í því sambandi ekki máli þótt þeir verði eftir atvikum taldir launamenn í skilningi skattalaga.“

Í athugasemdum við 10. gr. frumvarps þess er varð að lögum um Ábyrgðasjóð launa kemur jafnframt fram að með ákvæðinu séu lagðar til breytingar sem geti í mörgum tilvikum leitt til þess að það ráðist af huglægu mati hvort kröfur aðila sem tengjast eigendum eða stjórnendum gjaldþrota fyrirtækis njóti ábyrgðar sjóðsins. Tilgangur ákvæðisins sé að koma í veg fyrir að launakröfur einstaklinga sem beri rekstrarlega ábyrgð og hafi yfirsýn yfir fjárhagstöðu gjaldþrota félags njóti forgangsréttar við gjaldþrot félags.

Í máli þessu liggur meðal annars fyrir skriflegur ráðningarsamningur þar sem fram kemur að kærandi hafi verið ráðinn til að gegna starfi framkvæmdastjóra hlutaðeigandi félags. Í gögnum málsins liggur einnig fyrir kröfulýsing kæranda í þrotabú hlutaðeigandi félags, dags. 12. júní 2023, þar sem kærandi er jafnframt titlaður framkvæmdastjóri félagsins. Þá kemur fram í skýrslu sem skiptastjóri tók af eiganda og stjórnarmanni félagsins, dags. 9. maí 2023, að kærandi hafi séð um rekstur félagsins í félagi við annan einstakling en fyrrnefnd skýrsla liggur einnig fyrir í gögnum málsins.

Af gögnum málsins má því að mati ráðuneytisins ráða að kærandi hafi verið ráðinn til að gegna starfi framkvæmdastjóra hjá hlutaðeigandi félagi og hafi jafnframt gegnt því starfi í raun þar sem ekkert í gögnum málsins sýni fram á annað. Það að kærandi hafi gengið í almenn tilfallandi störf fyrir hlutaðeigandi félag verður ekki talið renna stoðum undir það að kærandi hafi ekki gegnt stöðu framkvæmdastjóra. Það verður að mati ráðuneytisins að teljast eðlilegt, ekki síst við rekstur minni félaga, að framkvæmdastjórar gangi í hin ýmsu störf.

Að mati ráðuneytisins kveður 10. gr. laga um Ábyrgðasjóð launa með skýrum hætti á um að kröfur framkvæmdastjóra gjaldþrota félags njóti ekki ábyrgðar samkvæmt lögunum og er það hlutverk Ábyrgðasjóðs launa að leggja sjálfstætt mat það hvort einstaklingur hafi gegnt starfi framkvæmdastjóra. Í því sambandi leggur ráðuneytið áherslu á að við mat Ábyrgðasjóðs launa á því hvort krafa njóti ábyrgðar sjóðsins bindur viðurkenning skiptastjóra á forgangsrétti kröfu skv. 112. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. ekki hendur sjóðsins.

Í ljósi alls framangreinds er það niðurstaða ráðuneytisins að Ábyrgðasjóði launa hafi borið að hafna ábyrgð sjóðsins á umræddri kröfu kæranda þar sem krafan hafi ekki uppfyllt skilyrði laga um Ábyrgðasjóða launa fyrir ábyrgð sjóðsins.

Ú r s k u r ð a r o r ð:

 

Ákvörðun Ábyrgðasjóðs launa, dags. 16. apríl 2024, um synjun á ábyrgð sjóðsins á kröfu A á hendur þrotabúi Eyktarhæðar ehf., skal standa.