Úrskurður nr. 224/2026

Hinn 5. maí 2026 er kveðinn upp svohljóðandi

úrskurður nr. 224/2026

í stjórnsýslumáli nr. KNU26020110

Kæra [...]I. Kröfur, kærufrestir og kæruheimild

Hinn 26. febrúar 2026 kærði [...], fd. [...], ríkisborgari Nígeríu (hér eftir kærandi), ákvarðanir Lögreglustjórans á Suðurnesjum, dags. 12. febrúar 2026, um að ógilda vegabréfsáritun hans til Íslands, sem gefin var út með ákvörðun utanríkisþjónustunnar 5. febrúar 2026, og um frávísun frá Íslandi.

Kærandi krefst þess að hinar kærðu ákvarðanir um frávísun og ógildingu á vegabréfsáritun verði felldar úr gildi.

Fyrrgreindar ákvarðanir eru kærðar á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests.

Lagagrundvöllur

Í máli þessu koma einkum til skoðunar ákvæði laga um útlendinga nr. 80/2016 ásamt síðari breytingum, reglugerð um útlendinga nr. 540/2017 ásamt síðari breytingum, ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993, ákvæði laga um landamæri nr. 136/2022, reglugerð um för yfir landamæri nr. 866/2017, reglugerð Evrópuþingsins og ráðsins 2016/399 um för yfir landamæri, stjórnarskrá lýðveldisins Íslands, sbr. lög nr. 33/1944, mannréttindasáttmáli Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, auk annarra alþjóðlegra skuldbindinga Íslands á sviði mannréttinda eftir því sem tilefni er til.

II. Málsatvik og málsmeðferð

Með umsókn, dags. 29. janúar 2026, óskaði kærandi eftir vegabréfsáritun til Íslands og Schengen-svæðisins fyrir þriggja daga dvöl frá 10. til 12. febrúar 2026 sem ferðamaður. Umsókn kæranda var lögð fram í Bretlandi. Vegabréfsáritun kæranda var gefin út með ákvörðun utanríkisþjónustunnar, dags. 5. febrúar 2026, og heimilaði kæranda dvöl á Schengen-svæðinu á tímabilinu 10. febrúar til 4. mars 2026. Kærandi kom til Íslands 12. febrúar 2026, með flugi frá Birmingham, Bretlandi. Með ákvörðunum Lögreglustjórans á Suðurnesjum, dags. sama dag, var vegabréfsáritun kæranda ógilt og kæranda vísað frá landinu.

Ákvörðun um synjun, ógildingu eða afturköllun vegabréfsáritunar byggist á stöðluðu eyðublaði sem öll þátttökuríki Schengen-samstarfsins notast við, sbr. viðauka 6 við reglugerð um vegabréfsáritanir. Í ákvörðun lögreglu í máli kæranda er merkt við reit um ógildingu vegabréfsáritunar (e. annulled). Í eyðublaðinu er aukinheldur hægt að merkja við reiti á bilinu 1-17 þar sem fram koma ástæður þess að áritunin var ógilt. Í ákvörðun í máli kæranda er merkt í reit 10 þess efnis að upplýsingar sem veittar voru um tilgang og skilyrði fyrirhugaðrar dvalar væru ekki áreiðanlegar. Í athugasemdum við ákvörðun um ógildingu áritunarinnar kemur fram að tilgangur ferðarinnar og ferðaáætlun hafi ekki verið í samræmi við upplýsingar sem gefnar voru upp í umsókn um vegabréfsáritun og grunur sé um að vegabréfsáritun hafi verið fengin á fölskum forsendum.

Samhliða framangreindri ákvörðun um ógildingu vegabréfsáritunar tók lögregla ákvörðun um frávísun kæranda á grundvelli a- og c-liða 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga. Í athugasemdum við ákvörðun um frávísun kemur fram að ferðaáætlun hafi ekki verið í samræmi við umsókn um vegabréfsáritun.

Samkvæmt samantekt lögreglu, dags. 13. febrúar 2026, hafi lögregla verið kölluð til vegna komu kæranda til landsins en hann hafi greint frá því að ætla að dvelja hér á landi í einn dag og fara síðan til Hollands í brúðkaup vinar síns og þaðan aftur til Bretlands 16. febrúar 2026. Af þeim sökum hafi honum verið boðið til frekari viðræðna í aðstöðu lögreglu. Kæranda hafi verið afhent upplýsingablað þar sem honum hafi verið kynntur réttur sinn til að hafa samband við lögfræðing á eigin kostnað, fulltrúa heimaríkis og viðurkennd mannréttindasamtök. Kærandi hafi afþakkað túlk þar sem hann talaði og skildi ensku vel. Í fylgibréfi kæranda með umsókn um vegabréfsáritun kemur fram að hann hafi ætlað að dvelja hér á landi í tvo daga og hafi ætlað að skoða Reykjavík, söfn og Hallgrímskirkju. Kærandi kvaðst vinna sem sendibílstjóri í Bretlandi og hafa verið búsettur þar undanfarin sjö ár en hann eigi eiginkonu sem sé breskur ríkisborgari og barn þar í landi. Kærandi hafi greint frá því að ætla að ferðast um Ísland í einn dag og fljúga síðan til Amsterdam í Hollandi 13. febrúar 2026. Þar hafi kærandi ætlað að hitta eiginkonu sína sem hafi ætlað að fljúga þangað frá Lundúnum. Kærandi og eiginkona hans hafi ætlað að fara til Rotterdam í brúðkaup 14. febrúar 2026 hjá vini kæranda og fara aftur til Lundúna 16. febrúar 2026. Þá hafi kærandi og eiginkona hans átt brúðkaupsafmæli sem þau hafi viljað halda upp á í leiðinni. Kærandi hafi framvísað flugbókunum fyrir framangreinda ferðaáætlun. Aðspurður hvers vegna eiginkona hans hafi ekki ferðast með honum kvað kærandi að þar sem hún væri breskur ríkisborgari þyrfti hún ekki vegabréfsáritun inn á Schengen-svæðið. Kærandi væri aðeins með íslenska vegabréfsáritun og hafi því þurft að ferðast fyrst hingað til lands. Kærandi kvaðst hafa stuttan tíma til að ferðast hér á landi en hann hafi ætlað að taka leigubíl frá flugvellinum á hótel í Keflavík, en sú gisting hafi verið staðfest og fyrirfram greidd. Kærandi hafi m.a. viljað sjá norðurljós, menninguna, fossa og söfn. Kærandi hafi ekki getað nefnt ákveðna staði á nafn og tekið upp símann sinn til að finna nöfn á stöðum hér á landi. Kærandi hafi síðan ætlað að fara aftur út á flugvöll daginn eftir með leigubíl og fljúga til Amsterdam en hann hafi ætlað að taka lest þaðan til Rotterdam til að hitta eiginkonu sína. Kærandi hafi framvísað hótelbókun í Rotterdam frá 13. til 16. febrúar 2026. Upphaflega hafi ferðin til Íslands átt að fara fram 10. til 12. febrúar 2026 og síðan hafi hann og eiginkona hans ætlað að ferðast áfram til Hollands. Kærandi kvaðst hafa greint frá framangreindu í umsókn um vegabréfsáritun. Ákveðið hafi verið að frávísa kæranda á grundvelli a- og c-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga og ógilda vegabréfsáritun hans þar sem ferðaáætlun sem kærandi hafi gefið upp í umsókn um vegabréfsáritun hafi ekki verið í samræmi við núverandi ferðaáætlun og tilgangur ferðar hafi þótt ótrúverðugur. Kærandi kvaðst hafa tekið fram í ferðaáætlun með umsókn um vegabréfsáritun að hann hafi ætlað að fara til Hollands en samkvæmt gögnum um umsókn um áritun hafi það ekki komið fram auk þess sem ekki hafi verið minnst á að hann myndi ferðast með eiginkonu sinni. Kærandi hafi farið með flugi til Manchester í Bretlandi 12. febrúar 2026.

Kærandi kærði ákvörðun Lögreglustjórans á Suðurnesjum til kærunefndar útlendingamála 26. febrúar 2026. Vegna ákvörðunar um frávísun var kæranda skipaður talsmaður samkvæmt 3. mgr. 13. gr. laga um útlendinga með bréfi Útlendingastofnunar, dags. 2. mars 2026. Greinargerð kæranda barst 18. mars 2026.

III. Málsástæður og rök kæranda

Í greinargerð kæranda er byggt á því að stjórnsýslureglur hafi ekki verið virtar við ákvarðanatöku í máli hans. Lögregla hafi ekki gætt meðalhófs við ákvörðun um að ógilda vegabréfsáritun kæranda enda hafi honum verið heimilt að breyta ferðaáætlun sinni án þess að til ógildingar kæmi. Kærandi hafi lagt fram fullnægjandi gögn og skýringar sem markast innan lögskýringa á því sem telst vera lögmætur tilgangur fyrir dvöl innan Schengen-svæðisins og Íslands.

Kærandi byggir á því að ógilding á vegabréfsáritun hans hafi ekki átt að koma til skoðunar og sé því ólögmæt. Kærandi vísar til 1. mgr. 35. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir og telur að um ranga beitingu á lagareglum sé að ræða. Í tilviki kæranda hafi öll skilyrði fyrir útgáfu vegabréfsáritunar verið uppfyllt þegar hann hafi sótt um áritun og upplýsingar veittar í góðri trú um fyrirhugaða dvöl innan Schengen-svæðisins. Ferðaáætlun kæranda hafi tekið breytingum eftir að vegabréfsáritun hafi verið gefin út. Ef ástæða hafi verið til að endurskoða gildi áritunarinnar vegna breyttra atvika þá hafi átt að beita reglum um afturköllun, samkvæmt 2. mgr. 35. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir, en ekki ógildingu að mati kæranda. Afturköllun eigi við þegar skilyrði fyrir útgáfu séu ekki lengur uppfyllt, en ógilding feli í sér að skilyrðin hafi aldrei verið uppfyllt eða að um sviksamlega háttsemi hafi verið að ræða við umsókn. Slík forsenda sé bersýnilega röng í máli kæranda. Ekki sé ástæða til að draga í efa ásetning kæranda til að yfirgefa Schengen-svæðið áður en vegabréfsáritun renni út, né áreiðanleika upplýsinga sem hann hafi veitt við umsókn. Kærandi hafi ætlað að ferðast innan Schengen-svæðisins og yfirgefa það í samræmi við gildistíma áritunarinnar. Breytingar á ferðaáætlun hafi ekki í för með sér að kærandi uppfylli ekki grundvallarskilyrði um réttmætan tilgang ferðar og ásetning til að fara frá yfirráðasvæði aðildarríkja Schengen. Kærandi vísar til 7. mgr. 20. gr. laga um útlendinga og b-liðar 33. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir, en enginn rökstuddur vafi sé uppi í máli kæranda. Öll framlögð gögn og upplýsingar beri með sér að kærandi hafi ætlað sér að ferðast innan Schengen-svæðisins og yfirgefa það áður en áritunin rynni út, en breyting á ferðaáætlun komi ekki í veg fyrir það.

Kærandi telji að ákvörðun um frávísun hafi ekki verið rökstudd sem brjóti gegn 22. gr. stjórnsýslulaga. Kærandi vísar til þess að ákvörðunin geti ekki byggt á a-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga enda sé ógilding vegabréfsáritunar ólögmæt og standist ekki skoðun þar sem forsendur fyrir útgáfu áritunarinnar hafi ekki verið sviksamlegar í eðli sínu. Kærandi vísar jafnframt til 10. gr. stjórnsýslulaga og telur að engin rannsókn hafi átt sér stað á aðstæðum hans. Lögreglan hafi jafnframt brotið gegn leiðbeiningarskyldu sinni, sbr. 7. gr. stjórnsýslulaga, þar sem honum hafi ekki verið boðið að skýra nánar frá tilgangi komu sinnar eða honum leiðbeint að sýna fram á frekari gögn. Þá hafi kæranda ekki verið gefinn kostur á að koma á framfæri andmælum áður en honum var birt hin kærða ákvörðun. Kærandi telji að c-liður 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga eigi ekki við þar sem hann hafi verið með bókaða gistingu hér á landi og ferðaáætlun líkt og komi fram í samantekt lögreglu. Kærandi telji að lögreglan hafi ekki gætt meðalhófs við ákvarðanatöku í máli hans.

IV. Niðurstaða kærunefndar útlendingamála

Ákvörðun um ógildingu vegabréfsáritunar

Líkt og að framan greinir fékk kærandi útgefna vegabréfsáritun með ákvörðun utanríkisþjónustunnar 5. febrúar 2026. Áritunin heimilaði kæranda dvöl á Schengen-svæðinu á tímabilinu 10. febrúar til 4. mars 2026. Með ákvörðun Lögreglustjórans á Suðurnesjum, dags. 12. febrúar 2026, var vegabréfsáritun kæranda ógild. Í stöðluðu ákvörðunareyðublaði til að tilkynna um og rökstyðja synjun, ógildingu eða afturköllun vegabréfsáritunar, sbr. viðauki 6 í reglugerð um vegabréfsáritun, er hægt að merkja í reiti um synjun, ógildingu eða afturköllun vegabréfsáritunar. Í ákvörðun í máli kæranda er líkt og áður segir merkt í reit um ógildingu og til skýringar merkt í reit 10 þess efnis að upplýsingar sem veittar voru um tilgang og skilyrði fyrirhugaðrar dvalar væru ekki áreiðanlegar. Í athugasemdum við ákvörðun um ógildingu áritunarinnar kemur fram að tilgangur ferðarinnar og ferðaáætlun hafi ekki verið í samræmi við upplýsingar sem gefnar voru upp í umsókn um vegabréfsáritun og grunur sé um að vegabréfsáritun hafi verið fengin á fölskum forsendum.

Ákvæði 20. gr. laga um útlendinga og reglugerðar um vegabréfsáritanir fela í sér innleiðingu reglugerðar Evrópuþingsins og ráðsins (EB) nr. 810/2009 um bandalagsreglur um vegabréfsáritanir en um það vísast einnig til frekari skuldbindinga íslenska ríkisins á sviði Schengen-samstarfsins. Reglugerð um vegabréfsáritanir er sett með stoð í 8. mgr. 20. gr. laga um útlendinga, en þar kemur fram að ráðherra setji reglur um vegabréfsáritanir, þar á meðal um skilyrði fyrir að veita þær. Samkvæmt 2. mgr. 4. gr. laga um útlendinga er lögregla meðal valdbærra stjórnvalda til þess að taka ákvarðanir á grundvelli laga um útlendinga og afleiddra réttarheimilda. Embætti Lögreglustjórans á Suðurnesjum fer með eftirlit með einstaklingum um för yfir ytri landamæri og er lögbært yfirvald til að ógilda eða afturkalla vegabréfsáritun samkvæmt 9. mgr. 35. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir. Að auki tekur lögregla ákvarðanir um landgöngu einstaklinga, sbr. 1. mgr. 106. gr. a laga um útlendinga, en í a-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga er m.a. tekið fram að heimilt sé að frávísa einstaklingum sem ekki fullnægja reglum sem settar eru um vegabréfsáritanir.

Ákvörðun lögreglu um ógildingu vegabréfsáritunar kæranda byggir á 35. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir en samkvæmt 1. mgr. ákvæðisins skal ógilda vegabréfsáritun ef í ljós kemur að skilyrði fyrir útgáfu hennar voru ekki uppfyllt þegar hún var gefin út, einkum ef rík ástæða er til að ætla að vegabréfsáritunin sé fengin með sviksamlegum hætti. Vegabréfsáritun skal að jafnaði ógilt af lögbærum yfirvöldum aðildarríkisins sem gaf hana út. Lögbærum yfirvöldum annars aðildarríkis er heimilt að ógilda vegabréfsáritun og skal þá yfirvöldum aðildarríkisins, sem gaf út vegabréfsáritunina, tilkynnt um ógildingu hennar. Líkt og að framan greinir lagði lögregla til grundvallar að tilgangur ferðar kæranda við komu hans hingað til lands hafi verið ótrúverðugur og auk þess ekki verið í samræmi við ferðaáætlanir sem komu fram í umsókn hans um vegabréfsáritun. Hafi þannig verið tilefni til að ógilda vegabréfsáritun kæranda. Í umsókn um vegabréfsáritun hafi komið fram að kærandi vildi koma til Íslands sem ferðamaður.

Játa verður handhöfum vegabréfsáritunar ákveðið svigrúm til að breyta ferðaáformum sínum þegar svo ber undir, innan gildissviðs og marka útgefinna áritana, að því gefnu að breytingarnar eigi sér eðlilegar skýringar. Svigrúm til slíkra breytinga er þó ekki án takmarkana enda miðast útgáfa áritana við tilteknar forsendur sem verða að standast í meginatriðum. Í því samhengi skal t.a.m. litið til verulegra breytinga á fyrirhuguðum dvalartíma, tilvika þar sem útgáfuríki áritunar er ekki aðaláfangastaður, og tilvika þar sem fylgigögn eru þannig úr garði gerð að upphaflegri umsókn yrði hafnað með vísan til gagnanna. Meðal fylgigagna málsins er umsókn kæranda um vegabréfsáritun, dags. 29. janúar 2026, þar sem fram kemur að kærandi hafi ætlað að dvelja á Íslandi í þrjá daga á tímabilinu 10. til 12. febrúar 2026. Í fylgibréfi með umsókn um áritun kemur fram að kærandi hyggist koma hingað til lands sem ferðamaður. Framangreindu til stuðnings hafi kærandi lagt fram fylgigögn á borð við flugbókanir frá Bretlandi til Íslands 10. febrúar 2026 og frá Íslandi til Bretlands 12. febrúar 2026 og bókun á farfuglaheimili í Reykjavík með sömu dagsetningum. Á grundvelli forsendna sem kærandi bar fyrir sig hafi hann fengið útgefna vegabréfsáritun. Við komu til landsins, 12. febrúar 2026, hafi þær forsendur þó ekki staðist en kærandi hafi við komu til landsins greint frá því að ætla að dvelja á Íslandi í eina nótt og fara svo til Hollands í brúðkaup vinar síns en hann ætti flug þaðan 16. febrúar 2026.

Samkvæmt framangreindu hafði ferð kæranda, sem hann byggði umsókn um vegabréfsáritun á, tekið verulegum breytingum og var kærandi ekki lengur með bókað flug aftur til Bretlands frá Íslandi líkt og umsóknin kvað á um. Gögnin bera þá með sér að Ísland hafi ekki verið aðaláfangastaður kæranda en hann hugðist einungis dvelja á Íslandi í sólarhring og ferðast svo til Amsterdam í Hollandi. Kærandi hafi sýnt fram á flugbókun frá Rotterdam í Hollandi til Bretlands 16. febrúar 2026. Af gögnum málsins er ljóst að tilgangur kæranda með umsókn hans um vegabréfsáritun til Íslands og koma hans hingað til lands hafi verið að komast inn á Schengen-svæðið og að Ísland hafi ekki verið aðaláfangastaður kæranda líkt og umsóknin byggði á. Samkvæmt framansögðu verður lagt til grundvallar að framlagning gagna hjá utanríkisþjónustunni hafi verið á röngum forsendum. Samkvæmt framangreindu hafi upplýsingar um tilgang og skilyrði ferðar kæranda ekki verið áreiðanlegar auk þess sem rökstudd ástæða hafi verið til að draga í efa áreiðanleika fylgiskjala sem lögð voru fram, sbr. til hliðsjónar ii-lið a-liðar og b-lið 1. mgr. 33. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir. Af framangreindu leiðir að útgáfa áritunar til handa kæranda hafi byggst á röngum forsendum og voru skilyrði fyrir útgáfu hennar því ekki uppfyllt þegar hún var gefin út. Var lögreglu því heimilt að ógilda vegabréfsáritun kæranda 12. febrúar 2026 og er sú ákvörðun staðfest. Með vísan til framangreinds verður ekki fallist á með kæranda að um ranga beitingu á lagareglum sé að ræða og að frekar hafi átt að beita reglum um afturköllun í máli hans.

Ákvörðun um frávísun

Samkvæmt 1. mgr. 49. gr. laga um útlendinga er útlendingi sem þarf vegabréfsáritun til landgöngu óheimilt að dveljast hér á landi lengur en áritunin segir til um nema sérstakt leyfi komi til. Kærandi er ríkisborgari Nígeríu og fékk útgefna vegabréfsáritun með ákvörðun utanríkisþjónustunnar, dags. 5. febrúar 2026.

Ákvörðun Lögreglustjórans á Suðurnesjum um frávísun kæranda, dags. 12. febrúar 2026, byggir á a- og c-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga, sbr. reglugerð um för yfir landamæri nr. 866/2017. Samkvæmt 1. mgr. 106. gr. a laga um útlendinga tekur lögreglustjóri ákvörðun um frávísun við komu til landsins samkvæmt 1. mgr. 106. gr. laganna. Útlendingastofnun tekur ákvörðun um frávísun eftir komu til landsins og aðrar ákvarðanir samkvæmt XII. kafla laganna.

Í 106. gr. laga um útlendinga er kveðið á um frávísun við komu til landsins. Samkvæmt a-lið 1. mgr. ákvæðisins er m.a. heimilt að vísa útlendingi frá landi við komu til landsins eða allt að sjö sólarhringum frá komu ef hann fullnægir ekki reglum sem settar eru um vegabréf, vegabréfsáritun, ferðaheimild eða komu til landsins. Líkt og þegar hefur verið rakið tók Lögreglustjórinn á Suðurnesjum ákvörðun um að ógilda vegabréfsáritun kæranda og hefur sú ákvörðun verið staðfest af kærunefnd. Voru skilyrði til frávísunar á grundvelli a-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga því uppfyllt.

Samkvæmt c-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga er heimilt að frávísa útlendingi við komu til landsins þegar hann hefur ekki tilskilið leyfi til dvalar eða vinnu eða getur ekki leitt líkur að þeim tilgangi sem gefinn er upp fyrir dvölinni, sbr. c-lið ákvæðisins. Í greinargerð með frumvarpi því sem varð að gildandi lögum um útlendinga segir m.a. að ákvæði c-liðar mæli fyrir um að heimilt sé að vísa útlendingi frá landi ef hann geti ekki leitt líkur að þeim tilgangi sem gefinn sé upp fyrir dvölinni. Sé ákvæðið efnislega samhljóða c-lið 1. mgr. 5. gr. reglugerðar (EB) nr. 562/2006 um för fólks yfir landamæri. Þá er í greinargerðinni vísað til 5. gr. reglugerðar um för yfir landamæri nr. 866/2017.

Í 5. gr. reglugerðar nr. 866/2017 um för yfir landamæri er mælt fyrir um skilyrði fyrir komu útlendinga til landsins sem hvorki eru EES- né EFTA borgarar. Kemur þar fram að útlendingur sem hvorki er EES- né EFTA-borgari, sem hyggst dvelja á Schengen-svæðinu, þ.m.t. Íslandi, í allt að 90 daga á 180 daga tímabili verði, auk þeirra skilyrða sem koma fram í 106. gr. laga um útlendinga, að uppfylla þau skilyrði sem fram koma í a-e-liðum ákvæðisins.

Til sönnunar á að framangreindum skilyrðum 5. gr. reglugerðarinnar fyrir komu sé fullnægt sé landamæraverði m.a. heimilt að krefja útlending samkvæmt 1. mgr. um eftirfarandi gögn vegna ferðalaga af persónulegum ástæðum: Gögn sem sýna fram á tryggt húsnæði, t.d. boðsbréf frá gestgjafa eða önnur gögn sem sýna fram á hvar viðkomandi hyggst búa, gögn sem staðfesta ferðaáætlun, staðfesting bókunar á skipulagðri ferð eða önnur gögn sem varpa ljósi á fyrirhugaða ferðaáætlun og gögn varðandi heimferð, s.s. farmiða.

Með vísan til framangreindra röksemda fyrir ógildingu vegabréfsáritunar kæranda voru skilyrði til frávísunar á grundvelli c-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga uppfyllt.

Í málatilbúnaði kæranda er byggt á því að ákvörðun lögreglu um frávísun hafi ekki verið nægjanlega rökstudd, sbr. 22. gr. stjórnsýslulaga, og að ákvarðanir lögreglu um ógildingu vegabréfsáritunar og frávísun brjóti í bága við rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga. Að mati kæranda hafi lögregla einnig brotið gegn reglum um meðalhóf og leiðbeiningarskyldu.

Í ákvörðun lögreglu um frávísun, dags. 12. febrúar 2026, kemur fram að kærandi eigi rétt á eftirfarandi rökstuðningi, sbr. 1. mgr. 21. gr. stjórnsýslulaga. Samkvæmt gögnum málsins hafi kærandi ekki óskað eftir eftirfarandi rökstuðningi. Með vísan til framangreindrar niðurstöðu í máli kæranda verður ekki fallist á að brotið hafi verið gegn 10. gr. stjórnsýslulaga eða að brotið hafi verið gegn reglum um meðalhóf og leiðbeiningarskyldu. Með vísan til framangreinds er ekki tilefni til að gera athugasemdir við ákvarðanir Lögreglustjórans á Suðurnesjum.

Samantekt

Að öllu framangreindu virtu eru ákvarðanir Lögreglustjórans á Suðurnesjum um að ógilda vegabréfsáritun kæranda á grundvelli 1., sbr. 9. mgr. 35. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir, sbr. 8. mgr. 20. gr. og 2., sbr. 4. mgr. 4. gr. laga um útlendinga, og frávísa honum á grundvelli a- og c-liða 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga, staðfestar.

Úrskurðarorð:

Ákvarðanir Lögreglustjórans á Suðurnesjum eru staðfestar.

The decisions of the Police Commissioner of Suðurnes District are affirmed.

Þorsteinn Gunnarsson

Vera Dögg Guðmundsdóttir