Mál nr. 128/2025-Úrskurður

Úrskurðarnefnd velferðarmála

Mál nr. 128/2026

Fimmtudaginn 21. maí 2026

A

gegn

Reykjavíkurborg

Ú R S K U R Ð U R

Mál þetta úrskurða Hólmfríður Birna Guðmundsdóttir lögfræðingur, Agnar Bragi Bragason lögfræðingur og Eva Dís Pálmadóttir lögfræðingur.

Með kæru, dags. 18. febrúar 2026, kærði A, til úrskurðarnefndar velferðarmála ákvörðun velferðarsviðs Reykjavíkurborgar, dags. 26. nóvember 2025, um að synja umsókn hans um stuðningsþjónustu í formi heimastuðnings.

I.  Málsatvik og málsmeðferð

Kærandi var með samþykktan stuðning í formi heimastuðnings á grundvelli umsóknar þar um, dags. 25. nóvember 2024. Í júlí 2025 fór fram endurmat á þörf kæranda fyrir þann stuðning þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að hann væri fær um að annast þrif sjálfur. Kæranda var því synjað um stuðning í formi heimastuðnings og var sú ákvörðun staðfest af áfrýjunarnefnd velferðarráðs 26. nóvember 2025. Kærandi fór fram á rökstuðning fyrir þeirri ákvörðun og var hann veittur með bréfi Reykjavíkurborgar, dags. 22. desember 2025.

Kæra barst úrskurðarnefnd velferðarmála 18. febrúar 2026 og rökstuðningur fyrir kæru barst frá umboðsmanni kæranda, B félagsráðgjafa, 12. mars 2026. Með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 17. mars 2026, var óskað eftir greinargerð Reykjavíkurborgar ásamt gögnum málsins. Greinargerð barst úrskurðarnefndinni 13. apríl 2026 og var hún kynnt umboðsmanni kæranda með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 14. apríl 2026. Viðbótargögn bárust frá kæranda 28. apríl 2026 og 20. maí 2026.

II.  Sjónarmið kæranda

Í kæru til úrskurðarnefndar er vísað til þess að í rökstuðningi Reykjavíkurborgar frá 22. desember 2025 komi fram að kæranda hafi verið veittur heimastuðningur frá nóvember 2024 til júlí 2025 í formi vikulegs innlits með það að markmiði að gera hann sjálfstæðari við almennt heimilishald eins og innkaup og heimilisþrif. Ráðgjafi hafi metið það svo að fækka heimsóknum í aðra hvora viku fram til júlí 2025 þar sem ekki hafi verið talin þörf á frekari stuðningi. Ráðgjafi hafi metið það sem svo að markmiðum væri náð og að kærandi þyrfti ekki á heimastuðningi að halda til að sinna heimilishaldi.

Áfrýjunarnefndar velferðarráðs Reykjavíkurborgar hafi staðfest synjun Norðurmiðstöðvar um stuðningsþjónustu í formi heimastuðnings í samræmi við d. lið. 1. mgr. 4. gr. reglna Reykjavíkurborgar um stuðningsþjónustu. Markmið þjónustunnar væri að þjálfa og styðja kæranda til að leita bestu lausna við heimilishald og athafnir daglegs lífs til að hann gæti búið heima, bjargað sér sjálfur og verið félagslega virkur. Í 2. mgr. 7. gr. reglna um mat á stuðningsþörf sé gert ráð fyrir að horft sé til heildaraðstæðna umsækjenda og skipulags daglegs lífs. Samkvæmt mati á þjónustuþörf hafi verið metið sem svo að kærandi gæti sinnt öllum athöfnum daglegs lífs þótt að líkamleg geta væri misjöfn frá degi til dags. Kærandi sé ekki með matið sem hafi verið framkvæmt. Í þessum gögnum komi væntanlega fram hvernig geta kæranda hafi verið metin og þörf hans fyrir stuðningsþjónustu.

Kærandi tekur fram að hann hafi verið án stuðningsþjónustu frá júlí 2025 og staðan í dag sé þannig að hann eigi mjög erfitt með að sinna þrifum á heimilinu. Einstaklingur sem veiti kæranda stuðningsþjónustu hafi aðstoðað hann við þrifin. Kærandi sé með samþykkta 16 tíma á mánuði fyrir stuðningsþjónustu og því sé hluti af þeim tímum nýttur fyrir aðstoð við þrif. Þessum tíma væri betur varið í að tryggja félagslega virkni sem sé tilgangur stuðningsþjónustunnar. Auk þess ættu þrif ekki að vera hluti af stuðningsþjónustu. Samkvæmt læknisvottorði, útgefnu 2. febrúar 2026, staðfesti læknir að kærandi sé með erfiðan ME sjúkdóm sem hamli honum við erfið verk þar sem kærandi örmagnist mjög fljótt. Það hafi áhrif á dagana á eftir og þá sé kærandi að mestu bundinn við rúm og þarfnist hvíldar. Þrátt fyrir að upphaflega markmiðið hafi verið að gera kæranda sjálfstæðan eins og hægt sé, sé staðan sú að hann eigi mjög erfitt með að sinna þrifum. Af þeim gögnum sem kærandi hafi aðgang að sé ekki hægt að sjá á hverju sú ákvörðun byggi að hann þurfi ekki aðstoð við þrif frá júlí 2025. Ekki hafi orðið breyting á ástandi kæranda sem gæti skýrt þá niðurstöðu. 

III.  Sjónarmið Reykjavíkurborgar

Í greinargerð Reykjavíkurborgar kemur fram að kærandi sé X ára gamall maður, einhleypur og barnlaus. Kærandi sé greindur með væga þroskahömlun, kvíðaröskun, miðlungs til slæma vefjagigt og M.E. sjúkdóm (myalgic enephalomyelitis). Kærandi búi í leiguíbúð hjá Brynju leigufélagi. Hann sé í atvinnu með stuðning en erfiðlega hafi gengið að halda honum í vinnu vegna úthaldsleysis sem fylgi því að vera með ME sjúkdóm. Kærandi noti að sögn hjólastól og hækjur þegar líkamlegt ástand hans sé slæmt. Kærandi sé með stoðþjónustu einu sinni í viku. Kærandi hafi sótt um stuðning í formi heimastuðnings með umsókn, dags. 25. nóvember 2024. Samþykkt hafi verið að veita kæranda stuðning í formi heimastuðnings, þ.e. vikulegri aðstoð við þrif, í þrjá mánuði. Stuðningur við kæranda í formi heimaþjónustu, þ.e. þrifum, hafi verið endurmetinn reglulega og honum fækkað niður í stuðning aðra hvora viku. Kærandi hafi verið með stuðning í formi þrifa samfleytt fram til júlí 2025 þegar stuðningi hafi verið hafnað í kjölfar endurmats, sbr. d. lið 1. mgr. 4. gr. reglna Reykjavíkurborgar um stuðningsþjónustu. Framangreint endurmat hafi farið fram þann 7. júlí 2025 þar sem komist hafi verið að þeirri niðurstöðu að kærandi væri fær um að annast þrif sjálfur og því hafi stuðningi í formi heimastuðnings verið synjað. Vegna villu í málaskrá borgarinnar hafi ekki verið hægt að senda svarbréf til hans fyrr en þann 4. nóvember 2025. Farið hafi verið í gegnum niðurstöðu matsins með kæranda símleiðis. Kærandi hafi skotið umræddri synjun til áfrýjunarnefndar velferðarráðs þann 7. nóvember 2025 sem hafi tekið málið fyrir á fundi sínum þann 26. nóvember 2025 og afgreitt það með eftirfarandi bókun:

„Áfrýjunarnefnd velferðarráðs staðfesti synjun Norðurmiðstöðvar Reykjavíkurborgar um stuðningsþjónustu í formi heimastuðnings, skv. d. lið 1. mgr. 4. gr. reglna Reykjavíkurborgar um stuðningsþjónustu.“

Kærandi hafi óskað eftir rökstuðning í málinu sem hafi verið sendur honum með bréfi þann 22. desember 2025. Kærandi hefur skotið framangreindri ákvörðun áfrýjunarnefndar velferðarráðs Reykjavíkurborgar til úrskurðarnefndar velferðarmála.

Núgildandi reglur Reykjavíkurborgar um stuðningsþjónustu hafi tekið gildi þann 1. febrúar 2022. Reglurnar hafi verið samþykktar á fundi velferðarráðs þann 6. október 2021 og á fundi borgarráðs þann 14. október 2021. Umræddar reglur séu settar með stoð í 25.-27. gr. og X. kafla laga nr. 40/1991 um félagsþjónustu sveitarfélaga og 1. tölul. 1. mgr. 13. gr. laga nr. 125/1999 um málefni aldraðra. Markmið stuðningsþjónustu sé að leiðbeina, styðja og þjálfa notendur sem þurfi, aðstæðna sinna vegna, á stuðningi að halda við heimilishald og athafnir daglegs lífs til þess að geta búið heima, bjargað sér sjálfir og verið félagslega virkir. Stuðningurinn byggist fyrst og fremst á þeim markmiðum sem notandi setji sér til að ráða við daglegt líf.

Í 3. gr. reglna Reykjavíkurborgar um stuðningsþjónustu sé fjallað um stuðning samkvæmt reglunum. Undir 3. mgr. 3. gr. sé talinn upp sá stuðningur sem átt sé við með orðinu stuðningsþjónusta í reglunum. Fram komi í b. lið 3. mgr. 3. gr. reglnanna að stuðningur við heimilishald sé stuðningur við þau verk sem þurfi að leysa af hendi á heimili notanda svo hann geti búið heima. Auk þess sé veittur stuðningur við að nýta velferðartækni sem auðveldi notanda heimilishald og starfsfólki að veita þjónustuna. Þá sé tekið fram í 4. mgr. 3. gr. reglnanna að leitast sé við að koma til móts við einstaklingsbundnar þarfir hvers og eins og að notandi skuli vera á heimilinu þegar stuðningur sé veittur. Þá skuli notandi taka þátt í þeim verkum sem leysa þurfi af hendi, eftir því sem kostur sé. Ef aðstæður séu með þeim hætti að notandi geti ekki verið til staðar geti stuðningur við heimilishald farið fram gegn skriflegu samþykki notanda. Þá sé jafnframt tekið fram í 5. mgr. 3. gr. reglnanna að við veitingu stuðnings skuli leitast við að nýta stafrænar og tæknilegar lausnir og að það skuli háð samráði við viðkomandi einstakling.

Í 4. gr. reglnanna séu tilgreind skilyrði fyrir því að umsókn um stuðningsþjónustu verði samþykkt. Ákvæðið sé svohljóðandi:

„Umsækjandi skal uppfylla öll eftirtalin skilyrði til að fá stuðningsþjónustu samkvæmt reglum þessum.

a) Umsækjandi skal vera orðinn 18 ára. Ef um er að ræða stuðning við barnafjölskyldur vísast til reglna Reykjavíkurborgar um stuðning við börn og fjölskyldur þeirra. Ef umsækjandi er fatlaður og hefur mjög sértækar stuðningsþarfir vísast til reglna Reykjavíkurborgar um stoð- og stuðningsþjónustu við fatlað fólk með langvarandi stuðningsþarfir.

b) Umsækjandi skal eiga lögheimili í Reykjavík þegar sótt er um.

c) Umsækjandi skal búa í sjálfstæðri búsetu. Einstaklingar, sem dveljast á sjúkrahúsi/eru innlagðir á spítala, búa á hjúkrunarheimili eða stofnun þar sem greidd eru daggjöld frá ríkinu, eiga ekki rétt á þjónustu samkvæmt reglum þessum.

d) Umsækjandi skal vera metinn í þörf fyrir stuðningsþjónustu samkvæmt 7. gr. reglna þessara.

Umsækjanda skal tilkynnt um hvort umsókn hans hafi verið samþykkt.“

Líkt og fram komi í d. lið 1. mgr. 4. gr. reglnanna skuli umsækjandi vera metinn í þörf fyrir stuðningsþjónustu samkvæmt 7. gr. reglnanna. Fram komi í 7. gr. að mat á stuðningsþörf fari fram í samvinnu við umsækjanda og sé framkvæmt á heimili umsækjanda. Við matið sé tekið tillit til markmiða og þarfa umsækjanda fyrir stuðning, líkamlegs og andlegs heilsufars, félagslegrar virkni, styrkleika og félags- og fjölskylduaðstæðna og færni umsækjanda til að sinna athöfnum daglegs lífs. Þegar aðstoð við heimilishald sé metin og fleiri fullorðnir einstaklingar búi á heimilinu skuli metið hvort þeir séu færir um að annast heimilið. Þá komi fram í 2. mgr. 7. gr. reglnanna að við mat á stuðningsþörf sé horft til heildaraðstæðna umsækjanda og skipulags daglegs lífs. Markmiðið sé að þjálfa og styðja umsækjanda til að leita bestu mögulegu lausna við heimilishald og athafnir daglegs lífs, til þess að hann geti búið heima, bjargað sér sjálfur og verið félagslega virkur. Stuðningur byggist fyrst og fremst á þeim markmiðum sem notandi setji sér til að ráða við daglegt líf.

Í júlí 2025 hafi verið gert mat á þjónustuþörf kæranda og metið sem svo að hann væri ekki í þörf fyrir stuðning í formi heimaþjónustu þar sem hann gæti sinnt öllum athöfnum daglegs lífs þótt líkamleg geta hans væri misjöfn frá degi til dags. Starfsfólk heimaþjónustunnar hafi ekki séð hjálpartæki heima hjá kæranda svo sem hækjur eða hjólastól. Þá hafi verið litið til þess að kæranda hafi gengið vel að halda heimilinu við á milli heimsókna frá heimaþjónustunni, enda sé það markmið heimaþjónustunnar að styðja umsækjanda í því að geta búið heima og bjargað sér sjálfur. Þá skuli einnig tekið fram að kærandi geti farið allra sinna ferða sjálfur, hann heimsæki fjölskyldu, fari í búðir, fari daglega í sund og sinni sínum áhugamálum. Þá beri að taka fram að kærandi hafi aftur sótt um stuðning í formi heimastuðnings í febrúar 2026 og sú umsókn sé í vinnslu hjá heimaþjónustu Reykjavíkurborgar.

Með vísan til framangreinds hafi áfrýjunarnefnd velferðarráðs því staðfest synjun starfsmanna velferðarsviðs Reykjavíkurborgar á stuðningsþjónustu í formi heimastuðnings, sbr. d. lið 1. mgr. 4. gr. gr. reglna Reykjavíkurborgar um stuðningsþjónustu.

Með vísan til alls framangreinds verði að telja að ákvörðun áfrýjunarnefndar velferðarráðs Reykjavíkurborgar hafi hvorki brotið gegn fyrrgreindum reglum um stuðningsþjónustu, sbr. 25.- 27. gr. og X. kafla laga nr. 40/1991 um félagsþjónustu sveitarfélaga, né öðrum ákvæðum laga nr. 40/1991 eða ákvæðum stjórnsýslulaga nr. 37/1993.

IV.  Niðurstaða

Kærð er ákvörðun Reykjavíkurborgar, dags. 26. nóvember 2025, um að synja kæranda um stuðningsþjónustu í formi heimastuðnings.

Markmið félagsþjónustu á vegum sveitarfélaga er að tryggja fjárhagslegt og félagslegt öryggi og stuðla að velferð íbúa á grundvelli samhjálpar, sbr. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 40/1991 um félagsþjónustu sveitarfélaga. Samkvæmt 2. mgr. 1. gr. laganna skal þess gætt við framkvæmd félagsþjónustunnar að hvetja einstaklinginn til ábyrgðar á sjálfum sér og öðrum, virða sjálfsákvörðunarrétt hans og styrkja hann til sjálfshjálpar. Um leið skulu við framkvæmd félagsþjónustunnar sköpuð skilyrði til að einstaklingurinn geti tekið virkan þátt í samfélaginu á eigin forsendum. Félagsleg þjónusta skuli í heild sinni miða að valdeflingu og miðast við einstaklingsbundnar þarfir og aðstæður. Með félagsþjónustu er átt við þjónustu, aðstoð og ráðgjöf, meðal annars í tengslum við stuðningsþjónustu, sbr. 1. mgr. 2. gr.

Í VII. kafla laga nr. 40/1991 er fjallað um stuðningsþjónustu. Markmið stuðningsþjónustu er að aðstoða og hæfa notendur sem þurfa aðstæðna sinna vegna á stuðningi að halda við athafnir daglegs lífs og/eða til þess að rjúfa félagslega einangrun. Stuðningsþjónusta skal stefna að því að efla viðkomandi til sjálfsbjargar og gera honum kleift að búa sem lengst í heimahúsi, sbr. 25. gr. laganna. Samkvæmt 1. mgr. 26. gr. laganna er sveitarfélagi skylt að sjá um stuðningsþjónustu til handa þeim sem búa á eigin heimilum og þurfa aðstoð vegna skertrar getu, fjölskylduaðstæðna, álags, veikinda eða fötlunar. Stuðningsþjónustu skal veita svæðisbundið með þeim hætti sem best hentar á hverjum stað. Aðstoð skal veitt fjölskyldum barna sem metin eru í þörf fyrir stuðning. Aðstoð skal veitt innan og utan heimilis samkvæmt reglum sem sveitarfélagið setur.

Í 3. mgr. 26. gr. laganna kemur fram að ráðherra skuli gefa út leiðbeiningar um framkvæmd stuðningsþjónustu, tímafjölda og mat á þörf fyrir þjónustu í samráði við Samband íslenskra sveitarfélaga. Þá segir að sveitarstjórn skuli setja nánari reglur um stuðningsþjónustu á grundvelli leiðbeininga ráðherra. Lög um félagsþjónustu sveitarfélaga veita þannig sveitarfélögum ákveðið svigrúm til að meta sjálf, miðað við aðstæður á hverjum stað, hvers konar þjónustu þau vilja veita. Í samræmi við þetta og ákvæði stjórnarskrárinnar um sjálfstjórn sveitarfélaga er mat á þeirri útfærslu að meginstefnu til lagt í hendur viðkomandi sveitarstjórnar. Verður ekki við því mati hróflað af hálfu úrskurðarnefndar velferðarmála, svo fremi það byggi á lögmætum sjónarmiðum og sé í samræmi við lög að öðru leyti.

Núgildandi reglur Reykjavíkurborgar um stuðningsþjónustu tóku gildi 1. febrúar 2022. Þar segir í 2. gr. að markmið stuðningsþjónustu sé að leiðbeina, styðja og þjálfa notendur sem þurfi, aðstæðna sinna vegna, á stuðningi að halda við heimilishald og athafnir daglegs lífs til þess að geta búið heima, bjargað sér sjálfir og verið félagslega virkir. Stuðningurinn byggist fyrst og fremst á þeim markmiðum sem notandi setji sér til að ráða við daglegt líf.

Með stuðningsþjónustu er meðal annars átt við stuðning við heimilishald, sbr. b. lið 3. mgr. 3. gr. framangreindra reglna. Stuðningur við heimilishald er stuðningur við þau verk sem þarf að leysa af hendi á heimili notanda svo hann geti búið heima. Auk þess er veittur stuðningur við að nýta velferðartækni sem auðveldar notanda heimilishald og starfsfólki að veita þjónustuna.

Þá segir í 4. mgr. 3. gr. reglnanna að leitast sé við að koma til móts við einstaklingsbundnar þarfir hvers og eins og að notandi skuli vera á heimilinu þegar stuðningur sé veittur. Þá skuli notandi taka þátt í þeim verkum sem leysa þarf af hendi, eftir því sem kostur sé. Ef aðstæður séu með þeim hætti að notandi geti ekki verið til staðar geti stuðningur við heimilishald farið fram gegn skriflegu samþykki notanda. Þá er jafnframt tekið fram í 5. mgr. 3. gr. reglnanna að við veitingu stuðnings skuli leitast við að nýta stafrænar og tæknilegar lausnir og að það skuli háð samráði við viðkomandi einstakling.

Í 4. gr. reglna um stuðningsþjónustu er greint frá skilyrðum fyrir því að umsókn um stuðningsþjónustu verði samþykkt. Ákvæðið er svohljóðandi:

„Umsækjandi skal uppfylla öll eftirtalin skilyrði til að fá stuðningsþjónustu samkvæmt reglum þessum.

a) Umsækjandi skal vera orðinn 18 ára. Ef um er að ræða stuðning við barnafjölskyldur vísast til reglna Reykjavíkurborgar um stuðning við börn og fjölskyldur þeirra. Ef umsækjandi er fatlaður og hefur mjög sértækar stuðningsþarfir vísast til reglna Reykjavíkurborgar um stoð- og stuðningsþjónustu við fatlað fólk með langvarandi stuðningsþarfir.

b) Umsækjandi skal eiga lögheimili í Reykjavík þegar sótt er um.

c) Umsækjandi skal búa í sjálfstæðri búsetu. Einstaklingar, sem dveljast á sjúkrahúsi/eru innlagðir á spítala, búa á hjúkrunarheimili eða stofnun þar sem greidd eru daggjöld frá ríkinu, eiga ekki rétt á þjónustu samkvæmt reglum þessum.

d) Umsækjandi skal vera metinn í þörf fyrir stuðningsþjónustu samkvæmt 7. gr. reglna þessara.

Umsækjanda skal tilkynnt um hvort umsókn hans hafi verið samþykkt.“

Í 7. gr. reglnanna er fjallað um mat á stuðningsþörf. Þar segir í 1. mgr. að mat á stuðningsþörf fari fram í samvinnu við umsækjanda og sé framkvæmt á heimili umsækjanda. Við matið sé tekið tillit til markmiða og þarfa umsækjanda fyrir stuðning, líkamlegs og andlegs heilsufars, félagslegrar virkni, styrkleika og félags- og fjölskylduaðstæðna og færni umsækjanda til að sinna athöfnum daglegs lífs. Þegar aðstoð við heimilishald sé metin og fleiri fullorðnir einstaklingar búi á heimilinu skuli metið hvort þeir séu færir um að annast heimilið. Mat á stuðningsþörf nái einnig til möguleika á að nýta tækni, hjálpartæki og/eða þess að breyta verklagi í athöfnum daglegs lífs með tilliti til nýrrar tækni kjósi umsækjandi það. Við mat á stuðningsþörf skuli einnig taka mið af mati samkvæmt viðeigandi matstækjum. Þá segir í 2. mgr. 7. gr. reglnanna að við mat á stuðningsþörf sé horft til heildaraðstæðna umsækjanda og skipulags daglegs lífs. Markmiðið sé að þjálfa og styðja umsækjanda til að leita bestu mögulegu lausna við heimilishald og athafnir daglegs lífs, til þess að hann geti búið heima, bjargað sér sjálfur og verið félagslega virkur. Stuðningur byggist fyrst og fremst á þeim markmiðum sem notandi setji sér til að ráða við daglegt líf.

Reykjavíkurborg hefur vísað til þess að mat á þjónustuþörf kæranda hafi verið gert í júlí 2025. Það hafi verið metið sem svo að kærandi væri ekki í þörf fyrir stuðning í formi heimaþjónustu þar sem hann gæti sinnt öllum athöfnum daglegs lífs þótt líkamleg geta hans væri misjöfn frá degi til dags. Starfsfólk heimaþjónustunnar hafi ekki séð hjálpartæki heima hjá kæranda svo sem hækjur eða hjólastól. Þá hafi verið litið til þess að kæranda hafi gengið vel að halda heimilinu við á milli heimsókna frá heimaþjónustunni, enda væri það markmið heimaþjónustunnar að styðja umsækjanda í því að geta búið heima og bjargað sér sjálfur. Einnig hefur sveitarfélagið vísað til þess að kærandi geti farið allra sinna ferða sjálfur, hann heimsæki fjölskyldu, fari í búðir, fari daglega í sund og sinni sínum áhugamálum.

Úrskurðarnefnd velferðarmála hefur yfirfarið gögn málsins og telur ekki ástæðu til að gera athugasemd við framangreint mat Reykjavíkurborgar. Ekki verður annað ráðið en að sveitarfélagið hafi lagt einstaklingsbundið og heildstætt mat á aðstæður kæranda sem leiddi til þess að kærandi var ekki metinn í þörf fyrir stuðning í formi heimaþjónustu. Skilyrði framangreinds d. liðar 4. gr. reglna um stuðningsþjónustu var því ekki uppfyllt.

Að því virtu er það niðurstaða úrskurðarnefndarinnar að staðfesta beri synjun Reykjavíkurborgar á umsókn kæranda um stuðningsþjónustu.

 

 

 

 

 

 

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Ákvörðun velferðarsviðs Reykjavíkurborgar, dags. 26. nóvember 2025, um að synja umsókn A, um stuðningsþjónustu í formi heimastuðnings, er staðfest.

F.h. úrskurðarnefndar velferðarmála

 

Hólmfríður Birna Guðmundsdóttir