Mál nr. 58/2026-Úrskurður

Úrskurðarnefnd velferðarmála

Mál nr. 58/2026

Mánudaginn 15. júní 2026

A

gegn

Vinnumálastofnun

Ú R S K U R Ð U R

Mál þetta úrskurða Hólmfríður Birna Guðmundsdóttir lögfræðingur, Agnar Bragi Bragason lögfræðingur og Arnar Kristinsson lögfræðingur.

Með kæru, dags. 22. janúar 2026, kærði A, til úrskurðarnefndar velferðarmála ákvörðun Vinnumálastofnunar, dags. 6. janúar 2026, um að fella niður rétt hans til atvinnuleysisbóta í tvo mánuði.

I.  Málsatvik og málsmeðferð

Kærandi sótti um greiðslur atvinnuleysisbóta hjá Vinnumálastofnun 7. nóvember 2025. Með ákvörðun Vinnumálastofnunar, dags. 6. janúar 2026, var kæranda tilkynnt að umsókn hans hefði verið samþykkt en með vísan til starfsloka hans væri réttur til atvinnuleysisbóta felldur niður í tvo mánuði á grundvelli 1. mgr. 54. gr. laga nr. 54/2006 um atvinnuleysistryggingar.

Kæra barst úrskurðarnefnd velferðarmála 22. janúar 2026. Með bréfi, dags. 27. janúar 2026, óskaði úrskurðarnefndin eftir greinargerð Vinnumálastofnunar ásamt gögnum málsins. Greinargerð Vinnumálastofnunar barst 17. febrúar 2026 og var hún kynnt kæranda með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 18. febrúar 2026. Athugasemdir bárust frá kæranda 24. febrúar 2026 og voru þær kynntar Vinnumálastofnun með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 25. febrúar 2026. Frekari athugasemdir bárust frá kæranda 23. mars 2026. Með bréfi, dags. 20. apríl 2026, óskaði úrskurðarnefndin eftir nánari skýringum frá Vinnumálastofnun vegna hinnar kærðu ákvörðunar. Viðbótarskýringar bárust frá kæranda 20. apríl 2026 og voru þær kynntar Vinnumálastofnun með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 21. apríl 2026. Svar Vinnumálastofnunar barst 6. maí 2026 og var það kynnt kæranda með bréfi úrskurðarnefndar, dagsettu sama dag. Athugasemdir vegna skýringa Vinnumálastofnunar bárust frá kæranda 18. maí 2026 og voru þær kynntar Vinnumálastofnun með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 19. maí 2026. Frekari athugasemdir bárust ekki.

II.  Sjónarmið kæranda

Í kæru til úrskurðarnefndar kemur fram að kæranda hafi verið sagt upp fyrra starfi og þá skráð sig atvinnulausan 7. nóvember. Kærandi hafi byrjað í nýju starfi 17. nóvember og afskráð sig í lok mánaðar í samræmi við leiðbeiningar starfsmanns. Að sögn kæranda hafi starfinu lokið fyrr en hann hafi gert ráð fyrir þar sem verkefninu hafi verið lokið snemma en ekki vegna atvika sem verði rakin til hans og því hafi hann aftur orðið atvinnulaus. Þann 4. desember hafi kærandi lagt fram nýja umsókn og fengið leiðbeiningar um að óska eftir að fyrri umsókn hans yrði tekin aftur upp. Sú umsókn hafi verið samþykkt 6. janúar með tveggja mánaða viðurlögum og upplýsingum um að unnt væri að vinna af sér tímabil viðurlaga. Kærandi hafi unnið 86 til 89 klukkustundir sem samsvari um tveggja vikna vinnu. Að mati kæranda uppfylli það skilyrðið en sú vinna hafi ekki verið tekin til greina við ákvörðun Vinnumálastofnunar. Afleiðing þess hafi verið að kærandi hafi misst rétt til tekjutengdra bóta fyrstu þrjá mánuðina. Þá hafi kærandi beðið eftir greiðslum atvinnuleysisbóta í yfir þrjá mánuði og því telji kærandi að viðurlagatímabilið sé í reynd þegar liðið. Kærandi fari fram á endurskoðun á máli hans, að vangreiddar fjárhæðir verði greiddar afturvirkt og að réttur til tekjutengdra bóta verði endurreistur í samræmi við fyrri meðaltekjur.

Í athugasemdum kæranda frá 24. febrúar 2026 vegna greinargerðar Vinnumálastofnunar kemur fram að starfið sem hann hafi tekið að sér hafi verið raunverulegt starf en ekki tilfallandi. Kærandi hafi sinnt sínum skyldum, aflað sér nýrrar færni og lagt sitt af mörkum til verkefnisins. Starfið hafi verið kynnt sem starf í fjórar til sex vikur með möguleika á áframhaldandi starfi en því hafi lokið fyrr af ástæðum sem hann hafi ekki haft stjórn á. Kærandi mótmæli þeirri túlkun sem lögð hafi verið til grundvallar í máli hans. Í tilkynningu sem kærandi hafi fengið komi fram að vinna í að minnsta kosti tvær vikur myndi uppfylla skilyrði. Að mati kæranda uppfylli hann það skilyrði, ásamt öðrum skilyrðum, þar á meðal að hann hafi ekki átt sök á starfslokum. Kærandi hafi við heimsókn á skrifstofu Vinnumálastofnunar fengið þær upplýsingar að eftir lok tímabils viðurlaga yrðu greiðslur miðaðar við nýjustu tekjur hans. Kærandi hafi í góðri trú treyst þeim upplýsingum við ákvörðun um að snúa aftur til vinnu og fjárhagsskipulagningu. Að sögn kæranda hafi ákvörðun Vinnumálastofnunar verulegar fjárhagslegar afleiðingar sem hafi ekki verið fyrirsjáanlegar. Kærandi hafi hagað sér í góðri trú á grundvelli þeirra upplýsinga sem honum hafi verið veittar. Kærandi ítreki að hann óski eftir því að málið verði endurskoðað með hliðsjón af öllum aðstæðum og að greiðslur verði leiðréttar.

Í athugasemdum kæranda frá 23. mars 2026 greinir kærandi frá því að hann telji ákvörðun byggja á persónulegum skoðunum fremur en gildandi reglum, sem hann hafi farið eftir. Markmið kæranda hafi verið að finna vinnu en ekki að misnota kerfið. Ástæða fyrir starfslokum kæranda hafi verið vegna aðstæðna sem hann hafi ekki haft stjórn á. Kærandi ítreki að hann telji sig hafa uppfyllt öll skilyrði til að hafa unnið af sér viðurlögin.

Í viðbótarskýringum kæranda frá 20. apríl 2026 kemur fram að kærandi hafi unnið í næstum fjögur ár án nokkurra vandamála eða agaviðurlaga. Atvikið sem hafi leitt til uppsagnar kæranda hafi verið einstakt atvik og endurspegli ekki heildarstarfsferil hans. Kærandi lýsi yfir áhyggjum varðandi meðalhóf ef beitt sé fullum viðurlögum án þess að tekið sé tillit til langs og annars hreins starfsferils hans. Eftir að fyrra starfi kæranda hafi lokið hafi ætlun hans verið að snúa aftur til vinnu eins fljótt og auðið væri og halda áfram að vinna á stöðugan hátt. Kærandi hafi verið virkur í atvinnuleit og þegið stöðu sem hann hafi gengt í raun og veru. Það hafi ekki verið aukavinna. Kærandi hafi mætt í vinnu daglega, þar á meðal reglulega til og frá Reykjavík og sinnt skyldum sínum. Kærandi hafi ætlað sér að halda áfram að vinna. Verkefnið hafi upphaflega átt að standa yfir í að minnsta kosti fjórar vikur með skýrum möguleika á frekari verkefnum og áframhaldandi þátttöku. Hins vegar hafi því lokið fyrr og engin frekari verkefni hafi verið veitt. Að auki hafi kærandi ekki getað lokið litlum hluta af fyrirhuguðum vinnutíma vegna stutts veikindatímabils. Heildarvinnutími kæranda hefði verið nærri 100 klukkustundum hefði það ekki gerst. Kærandi hafi ekki haft stjórn á þessum aðstæðum.

Í ákvörðun Vinnumálastofnunar komi fram að til að vinna af sér viðurlög verði einstaklingur að hefja vinnu í að minnsta kosti lágmarkstíma og vinna raunverulegt starf. Kærandi uppfylli nákvæmlega þessi skilyrði. Kærandi hafi fengið vinnu, unnið raunverulegt starf og unnið í um það bil tvær vikur sem samsvari lágmarkstíma sem lýst sé. Innleiðing strangari krafna eftir á sé ekki studd af orðalagi ákvörðunar og grafi undan réttaröryggi. Kærandi hafi fylgt öllum nauðsynlegum málsmeðferðarskrefum. Kærandi hafi stöðvað atvinnuleysisskráningu sína þegar hann hafi byrjað í vinnu og eftir að verkefninu hafi lokið fyrr hafi hann í samræmi við leiðbeiningar Vinnumálastofnunar sótt um að fyrri umsókn yrði tekin upp. Að mati kæranda fari túlkun Vinnumálastofnunar út fyrir orðalag upprunalegu ákvörðunarinnar. Skilyrðin hafi verið skýr og kærandi hafi uppfyllt þau í reynd. Kærandi óski eftir því að úrskurðarnefnd meti mál hans á sanngjarnan hátt og í réttu hlutfalli, með hliðsjón af starfssögu hans, einlægri viðleitni hans til að snúa aftur til starfa og að hann hafi uppfyllt tilgreind skilyrði.

Í athugasemdum kæranda frá 18. maí 2026 kemur fram að kærandi telji yfirlýsingu Vinnumálastofnunar styðja afstöðu hans. Vinnumálastofnun staðfesti að kærandi hafi tilkynnt ráðninguna sem fullt starf og að hann hafi óskað eftir að vera tekin af atvinnuleysisskrá vegna þess að hann hafi talið sig vera kominn aftur í fasta vinnu. Að mati kæranda sýni þetta greinilega að vinnan hafi verið raunveruleg og alvarleg, ekki tilviljunarkennd eða tímabundin vinna sem hafi aðeins verið samþykkt til að hafa áhrif á atvinnuleysisréttindi. Þegar kærandi hafi byrjað störf hjá B hafi hann talið að ráðningin myndi halda áfram í nokkrar vikur með mögulegum framtíðarverkefnum í kjölfarið. Kærandi hafi þess vegna hagað sér heiðarlega og tilkynnt Vinnumálastofnun að hann teldi sig ekki lengur atvinnulausan. Þær aðstæður hafi svo breyst og þá hafi kærandi leitað aftur til Vinnumálastofnunar. Starfsmenn stofnunarinnar hafi ráðlagt kæranda að óska eftir að fyrri umsókn hans yrði tekin aftur upp í stað þess að gera nýja umsókn. Kærandi hafi fylgt þeim leiðbeiningum og verið í góðri trú allan tímann. Kærandi skilji því ekki hvers vegna þessi staða sé nú notuð gegn honum þegar hann hafi treyst á leiðbeiningar frá Vinnumálastofnun.

Kærandi leggi áherslu á að fyrir þetta ferli hafi honum verið tilkynnt að eftir viðurlagatímabil yrðu greiðslur hans reiknaðar út frá fyrri tekjum hans. Hins vegar, aðeins tveimur mánuðum síðar, hafi kæranda verið tilkynnt að svo yrði ekki. Kærandi hefði líklega ekki beðið eftir atvinnuleysisbótum ef hann hefði vitað það frá upphafi, heldur einbeitt sér strax að því að finna aðra vinnu. Kærandi hafi þegið það sem hann hafi talið raunverulegt fullt starf. Kærandi hafi tekið sig af atvinnuleysisskrá vegna þess að hann hafi ekki talið sig eiga lengur rétt á bótum. Ráðningu kæranda hafi lokið óvænt og fyrr en áætlað hafi verið. Að því loknu hafi kærandi fylgt leiðbeiningum Vinnumálastofnunar varðandi upptöku fyrri umsóknar hans. Kærandi óski eftir því að úrskurðarnefndin taki tillit til raunverulegra aðstæðna málsins og þeirrar staðreyndar að hann hafi brugðist heiðarlega við á grundvelli upplýsinga og leiðbeininga frá Vinnumálastofnun.

III.  Sjónarmið Vinnumálastofnunar

Í greinargerð Vinnumálastofnunar kemur fram að upphaf máls kæranda megi rekja til þess að hann hafi sótt um atvinnuleysistryggingar 7. nóvember 2025. Samhliða umsókn kæranda hafi borist afrit af uppsagnarbréfi þar sem fram komi að kæranda hefði fyrirvaralaust verið sagt upp störfum hjá C vegna brots í starfi. Brot kæranda hafi falist í því að ólögleg efni hafi mælst í lyfjaprófi sem kærandi hafi lagt fram á starfsstöð atvinnurekanda. Umrætt lyfjapróf hafi verið framkvæmt þann 15. október 2025 en niðurstöður úr því prófi hafi legið fyrir þann 3. nóvember 2025. Sökum alvarlegs brots kæranda í starfi á öryggis- og starfsreglum hafi atvinnurekandi neyðst til að segja kæranda samstundis upp störfum. Kæranda hafi ekki verið greidd laun á uppsagnarfresti.

Þann 17. nóvember 2025 hafi kærandi ráðið sig í starf hjá B og afskráð sig í kjölfarið af atvinnuleysisbótum. Þann 4. desember 2025 hafi kærandi sótt um atvinnuleysisbætur að nýju þar sem starf hjá B hafi einungis reynst vera tímabundið í nokkrar vikur. Kærandi hafi óskað eftir að nýjasta umsókn um atvinnuleysisbætur yrði miðuð við dagsetningu fyrri umsóknar, þ.e. 7. nóvember 2025.

Með erindi, dags. 11. desember 2025, hafi verið óskað eftir skriflegri afstöðu kæranda á ástæðum starfsloka hans hjá C og B. Skriflegar skýringar hafi borist samdægurs frá kæranda þar sem fram komi að honum hafi verið sagt upp störfum sökum þess að ólögleg efni hefðu fundist í lyfjaprófi. Að sögn kæranda hafi hann ekki verið undir áhrifum en hafi ekki viljað mótmæla brottrekstrinum. Jafnframt hafi komið fram í skýringum kæranda að hann hafi fundið nýja vinnu þann 17. nóvember 2025 sem hafi tekið enda þann 3. desember 2025 sökum verkefnaskorts. Sú vinna hafi verið tilfallandi og staðið yfir skemur en kærandi hafi búist við. Við ráðningu hafi kærandi staðið í þeirri trú að umrædd vinna myndi standa yfir í að minnsta kosti fjórar til sex vikur.

Með erindi, dags. 6. janúar 2026, hafi kæranda verið tilkynnt að umsókn hans um atvinnuleysisbætur, dags. 7. nóvember 2025, hefði verið samþykkt og að útreiknaður bótaréttur væri 100%. Með vísan til starfsloka kæranda hjá C hafi honum verið gert að sæta tveggja mánaða biðtíma eftir greiðslum atvinnuleysistrygginga á grundvelli 1. mgr. 54. laga um atvinnuleysistryggingar.

Framangreind ákvörðun Vinnumálastofnunar hafi verið kærð til úrskurðarnefndar velferðarmála þann 22. janúar 2026. Í kæru bendi kærandi á að hann hafi með vinnu sinni á tímabilinu 17. nóvember til 3. desember 2025 unnið af sér tveggja mánaða biðtíma sem honum hafi verið gert að sæta vegna starfsloka hjá C. Af þeim sökum telji kærandi að fella eigi niður tveggja mánaða biðtíma eftir greiðslu atvinnuleysisbóta sem honum hafi verið gert að sæta með ákvörðun þann 6. janúar 2026. Kærandi fari jafnframt fram á að fá greiddar tekjutengdar atvinnuleysisbætur.

Lög nr. 54/2006 um atvinnuleysistryggingar gildi um atvinnuleysistryggingar launamanna eða sjálfstætt starfandi einstaklinga á innlendum vinnumarkaði þegar þeir verði atvinnulausir, sbr. 1. gr. laganna.

Tilgangur laga um atvinnuleysistryggingar sé að tryggja þeim sem tryggðir séu og misst hafi fyrra starf sitt tímabundna fjárhagsaðstoð í þrengingum sínum. Lögin veiti þeim fjárhagslegt úrræði og beri að gera ríkar kröfur til þeirra sem segi upp störfum sínum að hafa til þess gildar ástæður samkvæmt lögunum, enda eigi almennt ekki að þiggja atvinnuleysisbætur í stað þess að gegna launuðu starfi.

Í 1. mgr. 54. gr. laga um atvinnuleysistryggingar sé kveðið á um þau tilvik þegar starfi sé sagt upp án gildra ástæðna. Þar segi orðrétt:

,,Sá sem telst tryggður samkvæmt lögum þessum en hefur sagt starfi sínu lausu án gildra ástæðna skal ekki eiga rétt á greiðslu atvinnuleysisbóta skv. VII. kafla fyrr en að tveimur mánuðum liðnum, sem ella hefðu verið greiddar bætur fyrir, frá móttöku umsóknar um atvinnuleysisbætur, sbr. þó 4. mgr. Hið sama gildir um þann sem missir starf sitt af ástæðum sem hann sjálfur á sök á.“

Orðalagið ,,gildar ástæður“ hafi verið túlkað þröngt og fá tilvik hafi verið talin falla þar undir. Í athugasemdum við 1. mgr. 54. gr. í greinargerð með frumvarpi til laga um atvinnuleysistryggingar komi fram að með ákvæðinu sé verið að undirstrika það markmið vinnumarkaðskerfisins að stuðla að virkri atvinnuþátttöku fólks.

Almennt verði sá sem sé valdur að eigin uppsögn að færa fram gildar skýringar í skilningi 54. gr. laga um atvinnuleysistryggingar ef hann sæki um atvinnuleysistryggingar í kjölfar starfsloka. Slík niðurstaða leiði af markmiði laga um atvinnuleysistryggingar og því grundvallarsjónarmiði að baki atvinnuleysistryggingakerfisins að stuðla að virkri atvinnuþátttöku fólks.

Ein af meginskyldum launamanns í vinnusambandi sé að vinna þau störf sem hann hafi verið ráðinn til að vinna samkvæmt ráðningarsamningi, að hlýða lögmætum fyrirmælum og að tilkynna vinnuveitanda ef hann sé ófær um að mæta til vinnu eða sinna því starfi sem hann hafi verið ráðinn til að vinna. Fyrir liggi að kæranda hafi verið sagt upp störfum hjá C þann 3. nóvember 2025 í kjölfar þess að jákvæð niðurstaða hafi komið úr lyfjaprófi sem kæranda hafi verið gert að sæta þann 15. október 2025. Kæranda hafi fyrirvaralaust verið sagt upp störfum í kjölfarið. Launagreiðslur til kæranda hafi verið stöðvaðar frá og með 3. nóvember 2025 og ekki hafi verið krafist vinnuframlags hans á uppsagnarfresti. Í skýringum kæranda komi fram að hann hafi ekki mótmælt niðurstöðum úr lyfjaprófinu. Kærandi telji að raunverulegar ástæður fyrir fyrirvaralausri uppsögn megi rekja til annarra þátta.

Það sé afstaða Vinnumálastofnunar að kærandi hafi verið valdur að eigin uppsögn og að skýringar kæranda á starfslokum geti ekki talist gildar í skilningi laga um atvinnuleysistryggingar. Kæranda beri að sæta tveggja mánaða biðtíma eftir greiðslu atvinnuleysisbóta, sbr. 1. mgr. 54. gr. laganna.

Þá standi eftir hvort kærandi hafi unnið af sér tveggja mánaða biðtíma með vinnu sinni hjá B frá 17. nóvember 2025 til 3. desember 2025. Í 3. mgr. 54. gr. segi:

„Taki hinn tryggði starfi sem ekki er hluti af vinnumarkaðsaðgerðum meðan á biðtíma skv. 1. mgr. stendur fellur biðtíminn niður eftir að hinn tryggði hefur starfað í a.m.k. hálfan mánuð áður en hann sækir aftur um atvinnuleysisbætur enda hafi hann sagt starfinu lausu eða misst það af gildum ástæðum. Vari starfið í skemmri tíma, hann hefur sagt starfi sínu lausu án gildra ástæðna eða misst það af ástæðum sem hann á sjálfur sök á heldur biðtíminn áfram að líða þegar hinn tryggði sækir aftur um atvinnuleysisbætur, sbr. einnig 56. gr.“

Að mati Vinnumálastofnunar eigi 3. mgr. 54. laganna ekki við í máli kæranda. Fyrir liggi að kærandi hafi farið fram á að nýjasta umsókn hans um atvinnuleysisbætur, dags. 4. desember 2025, yrði miðuð við dagsetningu fyrri umsóknar, þ.e. 7. nóvember 2025. Vinna kæranda hjá B hafi verið tilfallandi vinna samhliða greiðslum atvinnuleysisbóta og kærandi hafi því ekki verið virkur í atvinnuleit í a.m.k. hálfan mánuð áður en hann hafi sótt aftur um atvinnuleysisbætur.

Í ljósi alls framangreinds sé það niðurstaða Vinnumálastofnunar að rétt hafi verið staðið í máli kæranda og að ákvörðun um tveggja mánaða biðtíma á grundvelli 1. mgr. 54. gr. laga um atvinnuleysistryggingar með vísan til starfsloka hans skuli standa óhögguð.

Í skýringum Vinnumálastofnunar vegna erindis úrskurðarnefndar, dags. 20. apríl 2026, kemur fram að fyrir liggi að kærandi hafi síðast sótt um greiðslur atvinnuleysisbóta með umsókn, dags. 7. nóvember 2025. Samkvæmt fyrirliggjandi uppsagnarbréfi í máli kæranda frá C, dags. 3. nóvember 2025, hafi kæranda verið sagt upp störfum vegna brota í starfi. Kærandi hafi lagt fram ráðningarsamning þar sem fram komi að fyrsti starfsdagur í starfi hans hjá B hafi verið 17. nóvember 2025.

Í 3. mgr. 54. gr. laga um atvinnuleysistryggingar sé mælt fyrir um að atvinnuleitandi geti fengið biðtíma sinn felldan niður ef hann taki starfi sem sé ekki hluti af vinnumarkaðsaðgerðum meðan á biðtíma standi. Í ákvæðinu segi að biðtíminn falli niður eftir að hinn tryggði hafi starfað í a.m.k. hálfan mánuð áður en hann sæki aftur um atvinnuleysisbætur, enda hafi hann sagt starfinu lausu eða misst það af gildum ástæðum. Ef starfið vari í skemmri tíma haldi biðtíminn áfram að líða þegar hinn tryggði sæki aftur um atvinnuleysisbætur.

Í tilfelli kæranda hafi hann ekki afskráð sig af atvinnuleysisskrá þegar hann hafi byrjað störf hjá B. Kærandi hafi skráð tilfallandi vinnu hjá B samhliða því að vera skráður atvinnulaus hjá stofnuninni frá og með 17. nóvember 2025. Biðtími kæranda hafi því haldið áfram að líða. Þar sem kærandi hafi áfram verið skráður atvinnulaus hafi hann aldrei sótt aftur um atvinnuleysisbætur. Ákvæði 3. mgr. 54. gr. laga um atvinnuleysistryggingar eigi því ekki við í máli kæranda.

IV.  Niðurstaða

Kærð er ákvörðun Vinnumálastofnunar, dags. 6. janúar 2026, um að fella niður rétt kæranda til atvinnuleysisbóta í tvo mánuði á grundvelli 1. mgr. 54. gr. laga nr. 54/2006 um atvinnuleysistryggingar.

Ákvæði 1. mgr. 54. gr. laganna er svohljóðandi:

„Sá sem telst tryggður samkvæmt lögum þessum en hefur sagt starfi sínu lausu án gildra ástæðna skal ekki eiga rétt á greiðslu atvinnuleysisbóta skv. VII. kafla fyrr en að tveimur mánuðum liðnum, sem ella hefðu verið greiddar bætur fyrir, frá móttöku umsóknar um atvinnuleysisbætur, sbr. þó 4. mgr. Hið sama gildir um þann sem missir starf af ástæðum sem hann á sjálfur sök á.“

Samkvæmt gögnum málsins sótti kærandi um atvinnuleysisbætur hjá Vinnumálastofnun 7. nóvember 2025 í kjölfar þess að honum var sagt upp störfum hjá C. Á meðan umsókn kæranda var enn í vinnslu hjá Vinnumálastofnun fékk hann vinnu hjá B, eða 17. nóvember 2025. Kærandi tilkynnti Vinnumálastofnun um þá vinnu 22. nóvember 2025 og tók fram að áætlað væri að vinnan stæði yfir í fjórar til sex vikur. Kærandi óskaði eftir leiðbeiningum frá stofnuninni um hvernig hann ætti að bera sig að varðandi þessa stöðu, hvort hann ætti að sækja aftur um atvinnuleysisbætur að starfi loknu eða tilkynna Vinnumálastofnun um starfslokin. Kæranda var með tölvupósti 27. nóvember 2025 greint frá því að hann gæti klárað fyrirliggjandi umsókn sína og fengið greiddar atvinnuleysisbætur fyrir tímabilið 7. til 16. nóvember 2025. Þá gæti kærandi afskráð sig á „Mínum síðum“ frá 17. nóvember 2025 og sótt um atvinnuleysisbætur á ný þegar og ef hann yrði atvinnulaus aftur. Í kjölfarið afskráði kærandi sig af atvinnuleysisskrá frá og með 17. nóvember 2025 með þeirri skýringu að hann hefði farið í vinnu. Fyrir liggur að starfi kæranda lauk fyrr en áætlað var og sótti hann á ný um atvinnuleysisbætur 4. desember 2025. Daginn eftir kom kærandi á þjónustuskrifstofu Vinnumálastofnunar til að fá aðstoð og ráðleggingar varðandi sína stöðu. Að endingu var kæranda með ákvörðun Vinnumálastofnunar, dags. 6. janúar 2026, tilkynnt að umsókn hans um atvinnuleysisbætur, dags. 7. nóvember 2025, hefði verið samþykkt en með vísan til starfsloka hjá C væri réttur hans til atvinnuleysisbóta felldur niður í tvo mánuði, sem fyrr segir.

Kærandi hefur ekki mótmælt því að hafa sjálfur átt sök á uppsögninni heldur lýtur ágreiningur málsins að því hvort kærandi hafi uppfyllt skilyrði 3. mgr. 54. gr. laga nr. 54/2006 með framangreindu starfi sínu hjá B Ákvæðið er svohljóðandi:

„Taki hinn tryggði starfi sem ekki er hluti af vinnumarkaðsaðgerðum meðan á biðtíma skv. 1. mgr. stendur fellur biðtíminn niður eftir að hinn tryggði hefur starfað í a.m.k. hálfan mánuð áður en hann sækir aftur um atvinnuleysisbætur enda hafi hann sagt starfinu lausu eða misst það af gildum ástæðum. Vari starfið í skemmri tíma, hann hefur sagt starfi sínu lausu án gildra ástæðna eða misst það af ástæðum sem hann á sjálfur sök á heldur biðtíminn áfram að líða þegar hinn tryggði sækir aftur um atvinnuleysisbætur, sbr. einnig 56. gr.“

Vinnumálastofnun hefur annars vegar vísað til þess að kærandi hafi farið fram á að umsókn hans um atvinnuleysisbætur frá 4. desember 2025 yrði miðuð við dagsetningu fyrri umsóknar, þ.e. 7. nóvember 2025. Vinna kæranda hjá B hafi verið tilfallandi vinna samhliða greiðslum atvinnuleysisbóta og kærandi hafi því ekki verið virkur í atvinnuleit í a.m.k. hálfan mánuð áður en hann hafi sótt aftur um atvinnuleysisbætur. Hins vegar hefur stofnunin vísað til þess að kærandi hafi ekki afskráð sig af atvinnuleysisskrá þegar hann hóf störf hjá B og því ekki sótt aftur um atvinnuleysisbætur. Ákvæði 3. mgr. 54. gr. laga nr. 54/2006 ætti því ekki við í máli kæranda.

Með vísan til þess sem að framan er rakið og fyrirliggjandi gagna málsins getur úrskurðarnefndin ekki fallist á afstöðu Vinnumálastofnunar. Úrskurðarnefndin telur ljóst að kærandi hafi sannarlega afskráð sig af atvinnuleysisskrá frá og með 17. nóvember 2025 og sótt á ný um atvinnuleysisbætur 4. desember 2025. Að því virtu ber Vinnumálastofnun að taka afstöðu til þess hvort ákvæði 3. mgr. 54. gr. laga nr. 54/2006 eigi við í máli kæranda, þ.e. hvort vinna hans hjá B uppfylli skilyrði ákvæðisins.

Með vísan til þess er ákvörðun Vinnumálastofnunar um að fella niður rétt kæranda til atvinnuleysisbóta í tvo mánuði felld úr gildi og málinu vísað til nýrrar meðferðar stofnunarinnar.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Ákvörðun Vinnumálastofnunar, dags. 6. janúar 2026, um að fella niður rétt A, til atvinnuleysisbóta í tvo mánuði, er felld úr gildi og málinu vísað til nýrrar meðferðar stofnunarinnar.

F.h. úrskurðarnefndar velferðarmála

 

Hólmfríður Birna Guðmundsdóttir