Úrskurður nr. 257/2024

Hinn 11. mars 2024 er kveðinn upp svohljóðandi

úrskurður nr. 257/2024

í stjórnsýslumáli nr. KNU24020146

Kæra [...]

á ákvörðun

Útlendingastofnunar

I. Kröfur, kærufrestir og kæruheimild

Hinn 19. febrúar 2024 kærði [...], fd. [...], ríkisborgari Kína (hér eftir kærandi), ákvörðun Útlendingastofnunar, dags. 6. febrúar 2024, um að synja henni um vegabréfsáritun til Íslands.

Af kæru má ráða að kærandi krefjist þess að ákvörðun Útlendingastofnunar verði felld úr gildi og fallist verði á beiðni hennar um vegabréfsáritun til Íslands.

Fyrrgreind ákvörðun er kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests.

Lagagrundvöllur

Í máli þessu gilda einkum ákvæði laga um útlendinga nr. 80/2016, reglugerð um útlendinga nr. 540/2017, ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993, reglugerð um vegabréfsáritanir nr. 795/2022, Schengen-samningurinn og verklagsreglur þess samnings.

II. Málsatvik og málsmeðferð

Með umsókn, dags. 26. janúar 2024, óskaði kærandi eftir vegabréfsáritun til Íslands og Schengen-svæðisins fyrir 11 daga dvöl frá 21. mars til 31. mars 2024. Umsókn kæranda var synjað með ákvörðun Útlendingastofnunar, dags. 6. febrúar 2024. Hinn 19. febrúar 2024 barst kærunefnd kæra frá kæranda.

III. Málsástæður og rök kæranda

Kærandi skilaði inn athugasemdum með kæru til kærunefndar ásamt fylgiskjölum. Í athugasemdum kæranda kom meðal annars fram að kærandi hafi selt fasteign sína og ætti því peninga svo sem meðfylgjandi bankareikningsyfirlit sýndi fram á. Kærandi kvaðst engin símtöl hafa fengið í tengslum við umsókn sína. Kærandi kvaðst hafa lagt fram öll nauðsynleg gögn.

Kærandi lagði á kærustigi fram skjáskot af banka smáforriti sem ætti að sýna fram á að hún ætti meira en 4.000.000 kínversk júan.

IV. Niðurstaða kærunefndar útlendingamála

Samkvæmt 1. mgr. 20. gr. laga um útlendinga þurfa útlendingar að hafa vegabréfsáritun til að koma hingað til lands, nema annað sé ákveðið í reglum sem ráðherra setur. Ríkisborgarar Kína þurfa vegabréfsáritun til Íslands, sbr. viðauka 8 við reglugerð um vegabréfsáritanir. Í 6. mgr. 20. gr. laga um útlendinga koma fram skilyrði til útgáfu vegabréfsáritunar og í 33. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir er tilgreint hvenær synja skuli um vegabréfsáritun. Heimilt er samkvæmt fyrrgreindri 6. mgr. 20. gr. að veita útlendingi vegabréfsáritun sem gildir á öllu Schengen-svæðinu ef grunnskilyrðum a - h liða sömu greinar er fullnægt.

Samkvæmt 7. mgr. 20. gr. laga um útlendinga skal vegabréfsáritun ekki veitt ef ástæða er til að vefengja uppgefinn tilgang ferðar útlendings hingað til lands eða réttmæti upplýsinga sem hann hefur veitt. Er þessi regla áréttuð í 8. mgr. ákvæðisins en þar kemur fram að við mat á umsókn um vegabréfsáritun skuli auk þjóðernis taka tillit til félagslegrar stöðu og hættu á að útlendingur dvelji lengur á Schengen-svæðinu en honum er heimilt. Með aðild að Schengen-samstarfinu tókust íslensk stjórnvöld á hendur skyldu til að fylgja samræmdum reglum um útgáfu vegabréfsáritana. Hafa stjórnvöld sem annast afgreiðslu umsókna um vegabréfsáritanir mótað tilteknar verklagsreglur til að styðjast við, byggðar á efnisreglum Schengen-samningsins. Í athugasemdum með frumvarpi til laga um útlendinga kemur fram að við mat á einstökum atriðum sé nauðsynlegt að taka tillit til reynslu og framkvæmdar annarra Schengen-ríkja. Leiði það af eðli samstarfsins að mikilvægt sé að samræmis sé gætt á þessu sviði svo sömu skilyrði gildi um vegabréfsáritanir á Schengen-svæðinu.

Samkvæmt 33. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir skal með fyrirvara um 1. mgr. 25. gr. reglugerðarinnar synjað um vegabréfsáritun í tilteknum tilvikum. Meðal þeirra tilvika sem tilgreind eru í ákvæðinu er ef umsækjandi getur ekki fært rök fyrir tilgangi eða skilyrðum fyrirhugaðrar dvalar sinnar, sbr. ii.-lið a-liðar ákvæðisins, eða ef rökstudd ástæða sé til að draga í efa að fylgiskjöl, sem umsækjandi leggur fram, séu ósvikin eða að innihald þeirra sé rétt, eða áreiðanleika framburðar umsækjanda eða ásetning hans til að yfirgefa yfirráðasvæði aðildarríkjanna áður en vegabréfsáritunin sem sótt er um rennur út, sbr. b-lið ákvæðisins.

Synjunarform Útlendingastofnunar er staðlað form sem öll þátttökuríki Schengen-samstarfsins notast við. Í forminu er hægt að merkja við reiti á bilinu 1-17, þ.e. ástæður þess að umsóknum sé synjað. Í ákvörðun í máli kæranda er merkt í reiti 2 og 13, þ.e. að ekki hafi verið færð rök fyrir tilgangi og skilyrðum fyrirhugaðrar dvalar og að rökstudd ástæða sé til að draga í efa ásetning kæranda um að fara frá yfirráðasvæði aðildarríkjanna áður en vegabréfsáritunin rennur út. Ákvörðuninni fylgdu viðbótarathugasemdir, þar sem fram kemur að samkvæmt umsókn kæranda sé hún atvinnulaus. Staðfest bréf frá gestgjafa hafi ekki fylgt umsókninni. Bankareikningsyfirlit hafi verið dregin í efa vegna atvinnuleysis kæranda. Þá hafi kærandi takmörkuð tengsl við Kína og ekki hafi verið hægt að staðfesta flugáætlanir. Uppfyllti kærandi þar með ekki skilyrði 20. gr. laga um útlendinga sem og 33. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir.

Með vísan til 21. gr. stjórnsýslulaga var kæranda jafnframt leiðbeint um að hún gæti óskað eftir skriflegum rökstuðningi innan 14 daga frá tilkynningu ákvörðunar. Samkvæmt gögnum málsins liggur ekki fyrir skriflegur rökstuðningur vegna ákvörðunar í máli kæranda.

Meðferð umsóknar kæranda fór fram hjá íslenska sendiráðinu í Peking, sbr. 10. mgr. 20. gr. laga um útlendinga. Þyki skilyrði ekki fyrir hendi til útgáfu áritunar er mál lagt fyrir Útlendingastofnun til ákvörðunar.

Fram kemur í dagbókarfærslu í málaskrá Útlendingastofnunar að kærandi hafi í tvígang ekki svarað símtali frá sendiráði Íslands í Peking þar sem taka átti viðtal við hana vegna umsóknar hennar. Í athugasemdum kæranda til kærunefndar kom fram að kærandi hefði engin símtöl fengið og gaf kærandi upp símanúmer sem kærunefndin gæti náð í hana. Símanúmerið sem kærandi gaf kærunefnd er sama símanúmer og hún tilgreindi á umsóknareyðublaði um vegabréfsáritun. Þar sem kærandi svaraði ekki símtölum sendiráðsins svaraði hún heldur ekki þeim spurningum sem átti að bera fram við hana í gegnum síma. Ekki verður bætt úr því á kærustigi. Því er ástæða til að vefengja bæði uppgefinn tilgang ferðar kæranda hingað til lands og réttmæti annarra upplýsinga sem kærandi hafði veitt, sbr. 2. málsl. 7. mgr. 20. gr. laga um útlendinga. Þegar af þeirri ástæðu er ekki tilefni til að fjalla um aðrar málsástæður kæranda.

Að öllu framangreindu virtu tekur kærunefnd undir það mat Útlendingastofnunar að rökstudd ástæða hafi verið til að ætla að kærandi geti ekki fært rök fyrir tilgangi og skilyrðum fyrirhugaðrar dvalar sinnar, og að rökstudd ástæða hafi verið til að vefengja áreiðanleika framburðar kæranda, sbr. ii. tölul. a-liðar og b-lið 1. mgr. 33. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir. Hafi þannig verið ástæða til að vefengja bæði uppgefinn tilgang ferðar kæranda hingað til lands eða réttmæti annarra upplýsinga sem kærandi hafði veitt, sbr. 2. málsl. 7. mgr. 20. gr. laga um útlendinga, sbr. einnig d-lið 6. mgr. 20. gr. laga um útlendinga. Verður hin kærða ákvörðun um að synja kæranda um vegabréfsáritun til landsins því staðfest.

Úrskurðarorð:

Ákvörðun Útlendingastofnunar er staðfest.

The decision of the Directorate of Immigration is affirmed.

Fyrir hönd kærunefndar útlendingamála,

Valgerður María Sigurðardóttir, varaformaður