Nr. 624/2024 Úrskurður

Hinn 19. júní 2024 er kveðinn upp svohljóðandi

úrskurður nr. 624/2024

í stjórnsýslumáli nr. KNU24010119

 

Kæra [...]

á ákvörðun

Útlendingastofnunar

 

I.            Kröfur, kærufrestir og kæruheimild

Hinn 30. janúar 2023 kærði [...], kt. [...], ríkisborgari Úganda ( hér eftir kærandi), ákvörðun Útlendingastofnunar, dags. 16. janúar 2024, um að hafna umsókn hans um dvalarleyfi fyrir foreldra, sbr. 72., sbr. 4. mgr. 51. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016. Með ákvörðuninni var kæranda einnig brottvísað frá landinu, sbr. 2. mgr. 98. gr. laga um útlendinga.

Kærandi krefst þess aðallega að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi. Til vara krefst kærandi þess að málinu verði vísað til nýrrar meðferðar hjá Útlendingastofnun.

Fyrrgreind ákvörðun er kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests.

Lagagrundvöllur

Í máli þessu koma einkum til skoðunar ákvæði laga um útlendinga nr. 80/2016 ásamt síðari breytingum, reglugerð um útlendinga nr. 540/2017 ásamt síðari breytingum, ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993, ákvæði laga um landamæri nr. 136/2022, stjórnarskrá lýðveldisins Íslands, sbr. lög nr. 33/1944, mannréttindasáttmáli Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, auk annarra alþjóðlegra skuldbindinga Íslands á sviði mannréttinda eftir því sem tilefni er til.

II.            Málsatvik og málsmeðferð

Kærandi fékk fyrst útgefið dvalarleyfi hér á landi 30. september 2010 til 15. september 2011, á grundvelli 12. gr. c. þágildandi laga um útlendinga nr. 96/2002. Að lokinni dvöl kæranda fór hann til Noregs og fékk þar alþjóðlega vernd. Hinn 12. apríl 2022 sótti kærandi um dvalarleyfi á Íslandi vegna skorts á starfsfólki en umsókn þeirri var synjað með ákvörðun Útlendingastofnunar, dags. 6. júlí 2022. Með ákvörðun norskra stjórnvalda, dags. 3. janúar 2023 var alþjóðleg vernd kæranda afturkölluð með vísan til þess að kærandi hafði veitt norskum stjórnvöldum rangar upplýsingar um auðkenni sitt og bakgrunn vegna umsóknar um alþjóðlega vernd. Var kæranda auk þess vísað brott frá Noregi og gert að sæta ótímabundnu endurkomubanni á Schengen-svæðið.

Kærandi sótti um dvalarleyfi foreldra, sbr. 72. gr. laga um útlendinga, 29. janúar 2023 en umsókn þeirri var hafnað með ákvörðun Útlendingastofnunar, dags. 16. janúar 2024. Í ákvörðun stofnunarinnar kemur fram að kærandi uppfyllti ekki skilyrði 51. gr. laga um útlendinga. Ætti undanþága 3. mgr. ákvæðisins ekki við í máli hans og var umsókn kæranda því hafnað á grundvelli 4. mgr. 51. gr. laga um útlendinga. Með ákvörðuninni var kæranda jafnframt brottvísað á grundvelli 2. mgr. 98. gr. laga um útlendinga en honum var ekki gert að sæta sérstöku endurkomubanni þar sem hann sætti þá þegar ótímabundnu endurkomubanni á Schengen-svæðið.

Ákvörðunin var móttekin 16. janúar 2024 og kærð til kærunefndar útlendingamála 30. janúar 2024. Með tölvubréfi, dags. 14. febrúar 2024, lagði kærandi fram greinargerð vegna málsins. Í kæru óskaði kærandi eftir frestun réttaráhrifa á ákvörðun Útlendingastofnunar á meðan málið væri til meðferðar hjá kærunefndinni, sbr. 2. mgr. 29. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Með úrskurði kærunefndar nr. 547/2024, dags. 23. maí 2024, var beiðni þeirri hafnað. Með tölvubréfi kærunefndar, dags. 10. júní 2024, óskaði nefndin eftir skýringum og upplýsingum um fyrri ferðir kæranda til heimaríkis. Frekari gögn bárust með tölvubréfi, dags. 12. júní 2024.

III.       Málsástæður og rök kæranda

Í greinargerð vísar kærandi til þess að hin kærða ákvörðun sé haldin verulegum annmörkum, einkum m.t.t. til rannsóknar- og meðalhófsreglu stjórnsýsluréttar, sem leiða eigi til niðurfellingar ákvörðunar Útlendingastofnunar. Kærandi mótmælir ekki tilvísun Útlendingastofnunar til 1. og 2. mgr. 51. gr. laga um útlendinga en mótmælir því að hann uppfylli ekki skilyrði 3. mgr. 51. gr. laga um útlendinga um ríkar sanngirnisástæður. Athugasemdir við ákvæðið fjalli um það að ákvæðinu skuli beitt þegar tryggja þurfi samvistir fjölskyldna eða þegar miklir hagsmunir séu í húfi sem kærandi telji eiga við í sínu tilviki.

Í 71. gr. stjórnarskrárinnar sé öllum tryggð friðhelgi einkalífs, heimilis og fjölskyldu. Sömu sjónarmið komi fram í 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Mannréttindasáttmálinn skilgreini þó ekki hugtakið „fjölskylda“ en Mannréttindadómstóll Evrópu hafi samþykkt margvíslegar tegundir af fjölskyldum, þ.m.t. eitt foreldri og eitt barn. Einnig hafi komið fram að hugtakið byggi á tengslum, en kærandi hafi lagt hart að sér að byggja upp og mynda tengsl við barn sitt sl. tvö ár. Því hafnar kærandi rökstuðningi Útlendingastofnunar um að mannréttindasáttmáli Evrópu styðji ekki málatilbúnað hans um fjölskyldusameiningu þar sem ekki sé um kjarnafjölskyldu að ræða.

Samkvæmt 9. mgr. barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna, sbr. lög nr. 19/2013 sé meginregla að barn skuli ekki skilið frá foreldrum sínum, en ef slíkt sé talið nauðsynlegt samkvæmt viðeigandi lögum og málsmeðferð verði að taka tillit til hagsmuna barnsins. Lögskýringarsjónarmiðið „það sem barninu er fyrir bestu“ hafi verið lagt til grundvallar í íslenskum barnarétti, sbr. t.d. 2. mgr. 1. gr. barnalaga nr. 76/2003, 3. gr. barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna og 1. mgr. 4. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Því hefur barn kæranda ótvíræða hagsmuni af úrlausn málsins og uppbyggingu tengsla við föður sinn. Að mati kæranda séu gríðarlegir hagsmunir í húfi sem falla undir 3. mgr. 51. gr. laga um útlendinga. Að mati kæranda hafi ekki verið tekið tillit til hagsmuna barnsins né kæranda sem foreldris í hinni kærðu ákvörðun sem teljist alvarlegur annmarki á meðferð málsins.

Með sömu röksemdum um fjölskyldulíf kæranda vísar hann til 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga. Þar að auki verði það kæranda verulega erfitt að komast aftur til landsins vegna endurkomubanns norskra stjórnvalda. Verði kærandi sendur til heimaríkis er ljóst að bæði tímafrekt og kostnaðarsamt verði að ferðast þangað og þaðan til Íslands auk þess sem barn kæranda yrði tæplega sent í slíkt ferðalag. Þar að auki telur kærandi að Útlendingastofnun hafi ekki gætt að rannsóknarskyldu sinni þar sem ekki hafi verið fjallað um skjöl og ljósmyndir sem sýni fram á viðleitni kæranda til þess að byggja upp samband við barn sitt. Enn fremur vísast til umgengnissamnings kæranda í þessu samhengi. Þá hafnar kærandi því að íslenskum stjórnvöldum sé rétt og skylt að vísa kæranda úr landi á grundvelli 2. mgr. 98. gr. laga um útlendinga. Þar að auki telur kærandi að umfjöllun Útlendingastofnunar um 42. gr. laga um útlendinga og skýrslur um heimaríki kæranda sýni ekki fram á að Útlendingastofnun hafi rannsakað málið nægjanlega vel. Hvað meðalhófsreglu stjórnsýsluréttar varðar, vísar kærandi til þess að vægari úrræði hafi verið fyrir hendi. Því sé hafnað að kærandi falli ekki undir undanþáguákvæði 3. mgr. 51. gr. og 102. gr. laga um útlendinga. Um sé að ræða brottvísun sem sé kæranda íþyngjandi en líkt og þegar hefur komið fram hafi málið ekki verið nægjanlega rannsakað.

IV.       Niðurstaða kærunefndar útlendingamála

Umsókn um dvalarleyfi

Í 1. mgr. 51. gr. laga um útlendinga kemur fram sú meginregla að útlendingur sem sækir um dvalarleyfi í fyrsta skipti skuli sækja um leyfið áður en hann kemur til landsins og er honum óheimilt að koma til landsins fyrr en umsóknin hefur verið samþykkt. Frá því skilyrði er heimilt að víkja ef umsækjandi um dvalarleyfi er undanþeginn áritunarskyldu eða hann er staddur hér á landi og aðstæður hans falla undir a-c-lið 1. mgr. 51. gr. Samkvæmt 2. mgr. 51. gr. laga um útlendinga gilda undantekningar 1. mgr. á meðan umsækjandi hefur heimild til dvalar á grundvelli gildrar vegabréfsáritunar eða á grundvelli dvalar án áritunar. Samkvæmt 3. mgr. 51. gr. laga um útlendinga er einnig heimilt að víkja frá 1. mgr. í tilvikum þar sem ríkar sanngirnisástæður mæli með því. Sæki útlendingur um dvalarleyfi hér á landi án þess að vera undanþeginn því að sækja um áður en hann kemur til landsins skv. 1. og 2. mgr. skal hafna umsókninni á þeim grundvelli. Það sama á við ef umsækjandi kemur til landsins áður en umsókn er samþykkt, sbr. 4. mgr. 51. gr. laganna.

Samkvæmt gögnum málsins er kærandi ríkisborgari Úganda og þarf því vegabréfsáritun til landgöngu, sbr. 10. tölul. viðauka 9 við reglugerð um vegabréfsáritanir nr. 795/2022. Í málinu er ekki deilt um beitingu 1. og 2. mgr. 51. gr. laga um útlendinga. Ber því að hafna umsókn kæranda á grundvelli 4. mgr. 51. gr. laga um útlendinga nema að ríkar sanngirnisástæður mæli með því að vikið verði frá 1. mgr., sbr. 3. mgr. 51. gr. laga um útlendinga. Í 3. mgr. 51. gr. laga um útlendinga kemur fram að heimilt sé að víkja frá 1. mgr. í öðrum tilvikum en þar séu upp talin ef ríkar sanngirnisástæður mæli með því. Ákvæði 3. mgr. 51. gr. laga um útlendinga er matskennt lagaákvæði en hugtakið „ríkar sanngirnisástæður“ er ekki útfært nánar í lögunum eða í reglugerð um útlendinga, líkt og ráðherra hefur heimild til. Eru einu leiðbeiningarnar sem stjórnvöld hafa við beitingu ákvæðisins þau sjónarmið sem fram koma í greinargerð í frumvarpi því sem varð að lögum um útlendinga, en þar segir m.a. um 3. mgr. að ætlunin sé að ákvæðinu sé beitt þegar tryggja þarf samvistir fjölskyldna eða þegar miklir hagsmunir séu í húfi.

Málatilbúnaður kæranda grundvallast einkum á samvistum við barn hans, með hliðsjón af rétti til fjölskyldulífs í skilningi 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu og hagsmuna barnsins, sbr. t.d. 2. mgr. 1. gr. barnalaga, 3. gr. barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna og 1. mgr. 4. gr. barnaverndarlaga.

Samkvæmt gögnum málsins á kærandi barn hér á landi sem fætt er árið 2012 en meðal fylgigagna málsins er staðfesting sýslumanns á samkomulagi um umgengni, dags. 31. janúar 2023. Af gögnum málsins verður jafnframt ráðið að kærandi og barnsmóðir hans hafa ekki verið í sambúð eða hjúskap, hvorki við fæðingu barnsins né síðar. Kærandi hafði dvalarleyfi í gildi hér á landi á árunum 2010 til 2011, skömmu fyrir fæðingu barnsins. Eftir lok gildistíma leyfisins sóttist kærandi ekki eftir frekari dvöl heldur fór til Noregs og sótti þar um alþjóðlega vernd. Kærandi hafði alþjóðlega vernd í gildi þar í landi sem lauk með ákvörðun norskra stjórnvalda, dags. 3. janúar 2023, um afturköllun verndar hans, brottvísun og ótímabundið endurkomubann vegna rangrar upplýsingagjafar um auðkenni sitt og grundvöll verndar.

Skömmu eftir ákvarðanatöku norskra stjórnvalda undirrituðu kærandi og barnsmóðir hans umgengnissamning, sem tók gildi 31. janúar 2023 og var ætlað að gilda tímabundið til 31. desember 2023. Samkvæmt samningnum átti kærandi að hitta barn sitt aðra hverja helgi, fyrst um sinn í tvo klukkutíma á laugardegi og tvo á sunnudegi, síðan í fjóra klukkutíma hvorn dag, og frá apríl 2023 í sex klukkutíma hvorn dag. Þar að auki myndu kærandi og barn hans eiga í samskiptum með myndsímtali einu sinni í viku og hátíðardagar og leyfi yrðu ákveðin eftir nánara samkomulagi foreldra. Samkvæmt samningnum hafa tengsl kæranda og barns hans verið lítil enda var faðir kæranda búsettur erlendis alla tíð frá fæðingu drengsins. Þeir hafi hist stuttlega þegar barnið var tveggja og þriggja ára og voru símasamskipti lítil sem engin. Samningurinn hafi verið gerður þegar drengurinn var 11 ára.

Af framangreindu verður ráðið að sú ákvörðun kæranda að flytjast búferlum til Noregs hafi leitt til þess að tengsl kæranda við son sinn hafi verið lítil, ef nokkur, þar til nú. Kærandi hefur ekki reynt að koma á sambandi við son sinn fyrr en eftir að norsk stjórnvöld tóku ákvörðun um að brottvísa kæranda og gera honum að sæta endurkomubanni. Einnig má ráða af gögnum málsins að kærandi sé ekki aðalframfærandi barnsins. Lögheimili og fastur dvalarstaður barnsins er hjá móður, sem fer ein með forsjá þess. Að teknu tilliti til framangreinds er það mat kærunefndar að dvöl kæranda sé ekki nauðsynleg til að sameina fjölskyldu eða að miklir hagsmunir séu í húfi í skilningi 3. mgr. 51. gr. laga um útlendinga. Kærandi getur lagt inn umsókn um dvalarleyfi á ný eftir að hann hefur yfirgefið landið. Að öllu framangreindu virtu er það niðurstaða kærunefndar að ríkar sanngirnisástæður séu ekki fyrir hendi í málinu, sbr. 3. mgr. 51. gr. laga um útlendinga. Verður því staðfest ákvörðun Útlendingastofnunar um að hafna umsókn hans um dvalarleyfi, sbr. 4. mgr. 51. gr. laga um útlendinga.

Brottvísun

Í e-lið 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga kemur fram að heimilt sé að vísa útlendingi úr landi sem er án dvalarleyfis ef stjórnvald í Schengen-ríki hefur tekið endanlega ákvörðun um frávísun hans eða brottvísun fyrir brot gegn ákvæðum laga um komu og dvöl útlendinga. Í 2. mgr. 98. gr. laga um útlendinga segir að svo framarlega sem 102. gr. eigi ekki við skuli vísa útlendingi úr landi sem dvelst ólöglega í landinu eða þegar tekin hefur verið ákvörðun sem bindur enda á heimild útlendings til dvalar í landinu.

Með hliðsjón af ákvörðun norskra stjórnvalda um brottvísun og ótímabundið endurkomubann kæranda, dags. 3. janúar 2023, og framangreindrar niðurstöðu um dvalarleyfisumsókn kæranda eru hlutlæg skilyrði til brottvísunar samkvæmt e-lið 1. mgr. 98. gr. og 2. mgr. 98. gr. laga um útlendinga fyrir hendi í tilviki kæranda.

Í 102. gr. laga um útlendinga er kveðið á um vernd gegn frávísun og brottvísun og takmarkanir á ákvörðun um brottvísun. Samkvæmt 3. mgr. 102. gr. skal ekki ákveða brottvísun ef hún, með hliðsjón af málsatvikum, alvarleika brots og tengslum útlendings við landið, felur í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart útlendingi eða nánustu aðstandendum hans. Sérstaklega skal taka tillit til þess ef um barn eða nánasta aðstandanda barns er að ræða og skal það sem barni er fyrir bestu haft að leiðarljósi við ákvörðun.

Með bréfi, dags. 12. október 2023, var kæranda leiðbeint um að honum kynni að verða ákvörðuð brottvísun frá landinu og gefið færi á að koma að andmælum hvað það varðar. Kærandi lagði fram andmæli með greinargerð, dags. 3. nóvember 2023. Í andmælum kæranda er byggt á því að takmarkanir á heimild til brottvísunar í 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga eigi við í málinu.

Að sögn kæranda verði að skoða ákvörðun um brottvísun með hliðsjón af málsatvikum. Kærandi hafi átt rétt á því að leggja fram dvalarleyfisumsókn vegna tengsla við barn sitt. Brottvísun myndi fela í sér íþyngjandi og ósanngjarna ráðstöfun gagnvart kæranda sem hafi rík tengsl við Ísland í gegnum fjölskyldu og fyrri heimsóknir. Kærandi sé ríkisborgari Úganda, þurfi vegabréfsáritun til Íslands og hafi hlotið ótímabundið endurkomubann á Schengen-svæðið og því sé nær útilokað fyrir hann að snúa aftur til landsins verði honum brottvísað. Þá sé hæpið að barn kæranda geti heimsótt hann í Úganda. Kærandi óttast aðstæður í heimaríki, og bendir á að honum hafi upphaflega verið veitt alþjóðleg vernd vegna aðstæðna sinna þar. Þar að auki eigi barn hans rétt á því að þekkja báða foreldra og njóta umönnunar og samvista við þau bæði. Í því felist m.a. sameiginleg framfærsluskylda foreldra og ber stjórnvöldum, með hliðsjón af barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna, að veita foreldrum viðeigandi aðstoð við að uppfylla framfærsluskyldur sínar. Stjórnvöldum á sviði útlendingamála ber að gæta að framangreindu við töku ákvarðana sinna. Að rífa kæranda úr lífi barnsins myndi hafa óafturkræf áhrif á tengsl þeirra og líðan barnsins. Því telur kærandi ákvörðun um brottvísun ósanngjarna ráðstöfun í skilningi 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga.

Kærunefnd hefur yfirfarið hina kærðu ákvörðun og gögn málsins. Líkt og fram kemur í umfjöllun um dvalarleyfisumsókn kæranda var það niðurstaða nefndarinnar að aðstæður kæranda væru ekki slíkar að dvöl hans hér á landi væri nauðsynleg vegna fjölskyldusameiningar. Leit nefndin einkum til framferðis kæranda í aðdraganda fæðingar barnsins og á árunum á eftir. Hafi kærandi með þeirri háttsemi að yfirgefa landið og sækja um alþjóðlega vernd í Noregi hlaupið undan skyldum sínum gagnvart barninu, með hliðsjón af ákvæðum barnalaga nr. 76/2003.

Hvað aðstæður í heimaríki varðar lítur kærunefnd til þess að alþjóðleg vernd kæranda í Noregi hefur verið afturkölluð auk þess sem honum var brottvísað og gert að sæta endurkomubanni. Við töku slíkrar ákvörðunar felst m.a. mat á aðstæðum kæranda gagnvart heimaríki, þörf hans fyrir vernd og hættu á að verða fyrir ofsóknum, ómannúðlegri eða vanvirðandi meðferð. Hefur kærandi ekki borið fyrir sig að mat norskra stjórnvalda á aðstæðum hans í heimaríki hafi verið rangt eða gert grein fyrir ástæðum þess að hann óttist að snúa þangað á ný. Af heimildum um Úganda, s.s. skýrslu bandaríska utanríkisráðuneytisins frá 22. apríl 2024 og skýrslu Human Rights Watch frá 29. febrúar 2024 verður ekki séð að hver sem þangað snúi eigi á hættu að sæta meðferð sem fari í bága við ákvæði 1. mgr. 42. gr. laga um útlendinga. Í dvalarleyfisumsókn kæranda kemur fram að hann eigi þrjú börn í heimaríki. Samkvæmt upplýsingum sem kærandi lagði fram með tölvubréfi, dags. 12. júní 2024, hafi hann hitt konu í Rúanda í desember 2015 sem kvaðst eiga barn með kæranda. Þau hafi síðan eignast annað barn saman í september 2016 og kærandi hafi stutt þau fjárhagslega. Í desember 2017 hafi kærandi síðan hitt þau aftur í nokkrar vikur áður en hann hafi haldið að nýju til Noregs. Þá kemur fram að kærandi hafi farið til heimaríkis í febrúar 2022 og endurnýjað vegabréf sitt. Hann hafi dvalið þar til 14. mars 2022.

Kærandi hefur borið fyrir sig að langt og tímafrekt sé að ferðast til heimaríkis hans. Af því tilefni lítur kærunefnd til tengsla og fyrri samvista kæranda og barnsins. Af gögnum málsins má ekki ráða að barn kæranda hafi heimsótt hann í Noregi, hvorki einn né í fylgd móður. Að teknu tilliti til þess hefur það ekki sérstaka þýðingu í málinu að langt sé fyrir barn kæranda að ferðast til Úganda.

Með vísan til framangreinds er það niðurstaða kærunefndar að gögn málsins bendi ekki til þess að brottvísun kæranda feli í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart honum eða nánustu aðstandendum hans, sbr. 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga. Er það niðurstaða kærunefndar að ákvörðun um brottvísun sé í samræmi við lög og er tilgangur hennar að framfylgja lögmætum markmiðum laga um útlendinga.

Samkvæmt framansögðu verður staðfest ákvörðun Útlendingastofnunar um brottvísun kæranda með vísan til e-liðar 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga vegna brottvísunar og endurkomubanns stjórnvalds í Schengen-ríki en einnig vegna 2. mgr. 98. gr. laga um útlendinga, enda dvelur hann ólöglega í landinu. Með hinni kærðu ákvörðun var kæranda ekki gert að sæta endurkomubanni enda sætir hann þegar ótímabundnu endurkomubanni á Schengen-svæðið.

Í greinargerð kæranda eru gerðar athugasemdir við málsmeðferð Útlendingastofnunar, einkum varðandi rannsóknar- og meðalhófsreglu stjórnsýsluréttar. Kærunefnd hefur nú yfirfarið hina kærðu ákvörðun, fylgigögn málsins og málsmeðferð Útlendingastofnunar að öðru leyti og telur ekki ástæðu til þess að gera athugasemdir við málsmeðferð stofnunarinnar í máli kæranda.

Kæranda er jafnframt bent á að hann geti lagt fram nýja dvalarleyfisumsókn á sama eða öðrum grundvelli eftir að hann yfirgefur Ísland, með fyrirvara um 101. gr. og d-lið 1. mgr. 55. gr. laga um útlendinga. Með þessum leiðbeiningum hefur kærunefnd þó ekki tekið afstöðu til þess hvort kærandi uppfylli önnur skilyrði laga um útlendinga til útgáfu dvalarleyfis.

Samantekt

Með vísan til alls þess sem að framan er rakið og forsendna hinnar kærðu ákvörðunar er ákvörðun Útlendingastofnunar staðfest hvað varðar umsókn um dvalarleyfi og brottvísun á grundvelli e-liðar 1. mgr. 98. gr. og 2. mgr. 98. gr. laga um útlendinga.

Athygli kæranda er vakin á því að samkvæmt 6. mgr. 104. gr. laga um útlendinga frestar málshöfðun fyrir dómstólum til ógildingar á endanlegri ákvörðun um að útlendingur skuli yfirgefa landið ekki framkvæmd hennar. Að kröfu útlendings getur kærunefnd útlendingamála þó ákveðið að fresta réttaráhrifum endanlegrar ákvörðunar sé talin ástæða til þess. Krafa þess efnis skal gerð ekki síðar en sjö dögum eftir birtingu endanlegrar ákvörðunar. Skal frestun bundin því skilyrði að útlendingur beri málið undir dómstóla innan fimm daga frá birtingu ákvörðunar um frestun réttaráhrifa úrskurðar og óski eftir því að það hljóti flýtimeðferð. Nú er beiðni um flýtimeðferð synjað og skal þá mál höfðað innan sjö daga frá þeirri synjun. Þó getur kærunefnd útlendingamála tekið ákvörðun um að fresta framkvæmd ákvörðunarinnar ef sýnt er fram á að verulega breyttar aðstæður hafi skapast frá því að endanleg ákvörðun var tekin.

 

Úrskurðarorð:

Ákvörðun Útlendingastofnunar er staðfest.

The decision of the Directorate of Immigration is affirmed.

 

Valgerður María Sigurðardóttir

 

Gunnar Páll Baldvinsson                                                                                             Sandra Hlíf Ocares