Nr. 606/2025 Úrskurður

Hinn 21. ágúst 2025 er kveðinn upp svohljóðandi

úrskurður nr. 606/2025

í stjórnsýslumálum nr. KNU25050061

 

Kæra [...]

I.          Kröfur, kærufrestir og kæruheimild

Hinn 19. maí 2025 kærði [...], fd. [...], ríkisborgari Albaníu (hér eftir kærandi) ákvörðun Útlendingastofnunar, dags. 5. maí 2025, um brottvísun og endurkomubann til Íslands í þrjú ár, sbr. b-lið 1. mgr. 98. gr. og 2. mgr. 101. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016.

Kærandi krefst þess aðallega að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi en til vara krefst hann þess að honum verði ekki brottvísað með vísan til 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga. Til þrautavara krefst kærandi þess að sér verði veittur frestur til að yfirgefa Schengen-svæðið, sbr. 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga. Að auki krefst kærandi þess að réttaráhrifum hinnar kærðu ákvörðunar verði frestað á meðan málið er til meðferðar hjá kærunefnd, sbr. 2. mgr. 29. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993.

Fyrrgreind ákvörðun er kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests.

Lagagrundvöllur

Í máli þessu koma einkum til skoðunar ákvæði laga um útlendinga nr. 80/2016 ásamt síðari breytingum, reglugerð um útlendinga nr. 540/2017 ásamt síðari breytingum, ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993, ákvæði laga um landamæri nr. 136/2022, reglugerð um för yfir landamæri nr. 866/2017, ásamt síðari breytingum, stjórnarskrá lýðveldisins Íslands, sbr. lög nr. 33/1944, mannréttindasáttmáli Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, auk annarra alþjóðlegra skuldbindinga Íslands á sviði mannréttinda eftir því sem tilefni er til.

II.            Málsatvik og málsmeðferð

Samkvæmt gögnum málsins hafði lögregla fyrst afskipti af kæranda á Keflavíkurflugvelli 21. janúar 2025, þegar hann kom til landsins. Aðspurður kvaðst kærandi ætla að dvelja í fjóra daga. Sýndi hann fram á farmiða úr landi að nýju 25. janúar 2025 og bókun fyrir gistingu og annarri afþreyingu. Hafði kærandi 1020 evrur meðferðis. Var honum heimiluð landganga.

Hinn 22. apríl 2025 var kærandi handtekinn vegna gruns um sölu og dreifingu fíkniefna og ólögmæta dvöl. Hinn 23. apríl 2025 var kæranda birt tilkynning um hugsanlega brottvísun og endurkomubann, sbr. b-lið 1. mgr. 98. gr. og 2. mgr. 101. gr. laga um útlendinga. Fram kom í tilkynningunni að kærandi hefði gefið rangar eða augljóslega villandi upplýsingar gagnvart lögreglu til þess að fá inngöngu í landið. Hafi dvalartími og tilgangur reynst annar en kærandi hafi gefið upp. Kæranda var veittur þriggja daga frestur til þess að leggja fram andmæli vegna málsins en lagði ekki fram andmæli hjá Útlendingastofnun.

Með ákvörðun Útlendingastofnunar, dags. 5. maí 2025, var kæranda gert að sæta brottvísun og þriggja ára endurkomubanni, sbr. b-lið 1. mgr. 98. gr. og 2. mgr. 101. gr. laga um útlendinga. Vísaði Útlendingastofnun til upplýsinga sem kærandi hafði veitt við afskipti lögreglu á Keflavíkurflugvelli. Fram kom að degi eftir komu til landsins hafi lögregla haft afskipti af kæranda í miðbæ Reykjavíkur þegar hann var á ferð með samlöndum sínum sem áður hafi hlotið refsidóma fyrir sölu og dreifingu fíkniefna. Þegar kærandi var handtekinn aftur 22. apríl 2025 hafði hann dvalið í 92 daga á Schengen-svæðinu þrátt fyrir yfirlýsingar þess efnis að hann myndi einungis dvelja í fimm daga, eða til 25. janúar 2025. Þá stæðu ákvæði 102. gr. laga um útlendinga ekki í vegi fyrir brottvísun kæranda. Á grundvelli e-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga var frestur til sjálfviljugrar heimfarar felldur niður.

Ákvörðunin var birt fyrir kæranda 9. maí 2025 og kærð til kærunefndar útlendingamála 19. maí 2025. Hinn 22. maí 2025 lagði kærandi fram röksemdir til stuðnings beiðni um frestun réttaráhrifa og 2. júní 2025 lagði kærandi fram greinargerð vegna málsins. Með tölvubréfi kærunefndar, dags. 29. júlí 2025, óskaði nefndin eftir frekari skýringum og gögnum frá kæranda vegna málsins. Hinn 1. ágúst 2025 bárust svör kæranda.

Með úrskurði kærunefndar nr. 432/2025, dags. 23. maí 2025, var beiðni kæranda um frestun réttaráhrifa, sbr. 2. mgr. 29. gr. stjórnsýslulaga, hafnað. Samkvæmt upplýsingum Útlendingastofnunar var kærandi færður til heimaríkis með heimferða- og fylgdadeild ríkislögreglustjóra 26. maí 2025.

III.       Málsástæður og rök kæranda

Í greinargerð reifar kærandi atvik málsins, afskipti lögreglu og hina kærðu ákvörðun. Um málsástæður sínar vísar kærandi í fyrsta lagi til þess að ákvörðunin brjóti gegn 10. og 13. gr. stjórnsýslulaga. Útlendingastofnun hafi brotið gegn rannsóknarreglunni þegar hún hafi ályktað um huglæga afstöðu kæranda vegna framlengingar dvalar og hafi ákvörðun þannig verið tekin án þess að málið væri fullupplýst. Af sömu ástæðum byggir kærandi á því að stofnunin hafi brotið gegn andmælarétti hans með því að gefa honum ekki kost á því að tjá sig um framangreint.

Byggir kærandi einnig á því að brotið hafi verið gegn 104. gr. laga um útlendinga með því að veita honum ekki frest til sjálfviljugrar heimfarar. Telur kærandi að ekki sé unnt að beita e-lið 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga og byggir á því að ákvæðið áskilji að útlendingur hafi veitt vísvitandi rangar upplýsingar við umsókn. Kveðst kærandi hvorki hafa sótt um alþjóðlega vernd né dvalarleyfi við komu til landsins og sé stjórnvöldum því óheimilt að beita ákvæði 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga. Í öðru lagi kveðst kærandi ekki hafa gefið rangar upplýsingar um tilgang dvalar sinnar við komu til landsins. Breyting hafi orðið á áætlunum hans og hafi hann ákveðið að dvelja lengur, líkt og honum hafi verið heimilt. Vísar kærandi einnig til lögskýringargagna vegna e-liðar 104. gr. laga um útlendinga varðandi tilskipun 2008/115/EB um að heimilt sé að fella niður frest hafi útlendingur veitt mjög rangar upplýsingar. Telur kærandi að hann hafi ekki gefið mjög rangar upplýsingar í skilningi laganna, t.a.m. leynt auðkenni sínu.

Kærandi byggir einnig á því að 2. mgr. 104. gr. sé lögfest í samræmi við 7. gr. tilskipunar 2008/115/EB sem hafi ekki verið tekin upp í EES-samninginn. Íslensk stjórnvöld hafi þó gengist undir þjóðréttarlegar skuldbindingar á grundvelli Schengen-samstarfsins. Í íslenskum rétti sé almennt viðurkennd sú meginregla að túlka beri landsrétt til samræmis við þær þjóðréttarlegu skuldbindingar sem íslenska ríkið hefur gengist undir. Samkvæmt 1. mgr. 7. gr. tilskipunarinnar skuli almennt veita útlendingi 7-30 daga frest til að yfirgefa landið en í 4. mgr. greinarinnar komi m.a. fram að heimilt sé að stytta eða fella niður frestinn ef útlendingur hafi gefið misvísandi eða rangar upplýsingar við umsókn. Sé kæranda því ómögulegt að gefa rangar eða misvísandi upplýsingar sem fullnægi áskilnaði 7. gr. tilskipunar 2008/115/EB. Vísar kærandi einnig til dóms Evrópudómstólsins í máli nr. C-61/11 El Dridi frá 28. apríl 2011 um 2. lið formálsorða tilskipunarinnar að hafa beri mannúð, grundvallarréttindi og mannlega reisn að leiðarljósi við brottvísanir. Hafi dómstóllinn líka byggt á því að nema kveðið sé á um annað skuli gefa þeirri reglu forgang að einstaklingum sé heimilt að yfirgefa landið sjálfviljugur, sbr. einnig 1. mgr. 7. gr. tilskipunarinnar. Í máli C-554/13 Z. Zh. og I. O. frá 11. júní 2015 hafi dómstóllinn einnig vísað til þess að ríki gætu einungis í sérstökum aðstæðum stytt 7-30 daga frest eða fellt hann alveg niður. Þrátt fyrir að dómarnir hafi ekki fordæmisgildi í íslenskum rétti veiti þeir engu að síður vísbendingar um framkvæmd umræddra Schengen-gerða.

Að auki byggir kærandi á sjónarmiðum um meðalhóf og takmörkun á tjóni. Þannig beri stjórnvöldum, þegar þau hafi val um fleiri en eina leið til að ná markmiði sem stefnt er að með töku ákvörðunar, að velja það úrræði sem vægast sé. Hafa verði í huga að þeim mun tilfinnanlegri sem ákvörðun sé verði að gera strangari kröfur til sönnunar. Í málinu hafi frestur kæranda til sjálfviljugrar heimfarar verið felldur niður. Sé kæranda því gert ómögulegt að yfirgefa Schengen-svæðið innan frests og fá endurkomubannið fellt úr gildi. Þá verði hann fluttur brott af lögreglu og þurfi að endurgreiða þann kostnað, kjósi hann að koma til landsins síðar.

Kærandi byggir einnig á sjónarmiðum um vernd gegn brottvísun, sbr. 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga. Að sögn kæranda hafi hann endurnýjað kynni við vinkonu sína og hafi þau hafið ástarsamband og hyggist ganga í hjónaband í framtíðinni. Unnusta kæranda sé búsett löglega á Íslandi og væri ákvörðun um brottvísun því sérstaklega ósanngjörn ráðstöfun.

IV.       Niðurstaða kærunefndar útlendingamála

Á grundvelli b-liðar 1. mgr. 98. gr. er heimilt að vísa útlendingi úr landi sem er án dvalarleyfis ef hann hefur brotið alvarlega eða margsinnis gegn einu eða fleiri ákvæðum laganna, hefur af ásetningi eða stórkostlegu gáleysi gefið efnislega rangar eða augljóslega villandi upplýsingar í máli samkvæmt lögunum eða kemur sér hjá því að hlíta ákvörðun sem felur í sér að hann skuli yfirgefa landið.

Í málinu reynir á hvort kærandi hafi af ásetningi eða stórkostlegu gáleysi gefið efnislega rangar eða augljóslega villandi upplýsingar í máli samkvæmt lögum um útlendinga, en ekkert í gögnum málsins bendir til þess að hann hafi komið sér hjá því að hlíta ákvörðun um að yfirgefa landið, eða hafi brotið alvarlega eða margsinnis gegn einu eða fleiri ákvæðum laganna. Af málsgögnum er ljóst að lögregla hafði afskipti af kæranda á Keflavíkurflugvelli við komu til landsins en til þess að vera heimiluð landganga þurfti kærandi að uppfylla skilyrði 106. gr. laga um útlendinga, ásamt 5. gr. reglugerðar um för yfir landamæri nr. 866/2017. Samkvæmt fyrirliggjandi gögnum er ljóst að afskipti lögreglu lutu einkum að því að kanna hvort hann uppfyllti ákvæði c-, og d-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga, sbr. 5. gr. reglugerðar um för yfir landamæri. Um það vísast til umfjöllunar í lögregluskýrslu varðandi gistingu á Íslandi, farmiða úr landi, og framfærslugögn, og bar kæranda að greina satt og rétt frá fyrirhugaðri dvöl sinni hér á landi. Af umfjölluninni má ráða að kærandi hafi ætlað að dvelja hér á landi í fimm daga og haft vísi að ferðaáætlun. Komst lögregla að þeirri niðurstöðu að heimila honum landgöngu.

Í skýrslu lögreglu kemur fram að kærandi hafi verið handtekinn 22. apríl 2025 og að við öryggisleit á honum hafi fundist meint kannabisefni og reiðufé. Skoðun á farsíma kæranda hafi einnig leitt í ljós smáskilaboð um fíkniefnasölu. Þá hafi kærandi greint lögreglu ranglega frá dvalarstað sínum og í fyrstu greint lögreglu frá því að dvelja við [...] í Reykjavík en síðar hafi komið í ljós að hann dveldi á [...]. Lögregla hafi framkvæmt húsleit í íbúðinni, að fengnu samþykki kæranda og að honum viðstöddum. Við leitina hafi fundist meint fíkniefni og farsími sem hafi innihaldið skilaboð um fíkniefnasölu. Samkvæmt skýrslunni hafi lögregla áður haft afskipti af kæranda í samneyti við aðila sem lögregla lýsti sem þekktum brotamönnum með sögu um sölu og dreifingu fíkniefna. Þá búi annar umræddra brotamanna að [...], hvar kærandi hafi kvaðst dvelja við fyrstu afskipti lögreglu.

Fyrir liggur að dvöl kæranda tók umtalsverðum breytingum eftir komu til landsins en ekki er um það deilt að kærandi dvaldi lengur í landinu en hann greindi frá við komu. Kærandi hefur vísað til heimildar sinnar til allt að 90 daga dvalar og byggir á ástarsambandi við vinkonu sína. Kærandi telur að annmarkar hafi verið á meðferð málsins, einkum varðandi rannsóknarreglu, andmælarétt, og meðalhóf. Að auki byggir hann á því að ekki hafi verið heimilt að fella niður frest til sjálfviljugrar heimfarar.

Af gögnum málsins má ráða að málsmeðferð Útlendingastofnunar, með hliðsjón af undirbúningi lögreglu, miðaði að því að upplýsa málið og gera kæranda kleift að greina frá aðstæðum sínum og málsatvikum. Tilkynning um hugsanlega brottvísun var birt fyrir kæranda 23. apríl 2025, að viðstöddum túlki. Í tilkynningunni var kæranda greint frá réttindum sínum í samræmi við 11. gr. laga um útlendinga en auk þess var honum veittur þriggja daga frestur til þess að leggja fram andmæli. Samkvæmt gögnum málsins lagði kærandi ekki fram andmæli innan veitts frests né óskaði eftir því að fresturinn yrði framlengdur. Að framangreindu virtu var meðferð málsins í samræmi við 10. og 13. gr. stjórnsýslulaga og málsástæðum kæranda um þau atriði hafnað. Samkvæmt því sem þegar hefur verið rakið lagði kærandi fram röksemdir með greinargerð sinni til kærunefndar. Með tölvubréfi kærunefndar, dags. 29. júlí 2025, lagði nefndin fyrir kæranda að leggja fram gögn sem gætu varpað skýrara ljósi á dvöl hans hér á landi. Nánar tiltekið óskaði nefndin eftir upplýsingum um fyrirhugaða flugferð úr landi, ásamt gögnum og upplýsingum um framfærslu og dvalarstað hérlendis. Kærandi svaraði erindi kærunefndar með tölvubréfi, dags. 1. ágúst 2025. Í svörum kæranda kemur m.a. fram að hann hafi ekki bókað sér farmiða til heimaríkis að nýju. Þá hafi hann notið aðstoðar unnustu til framfærslu hér á landi og kveðst hafa greitt húsaleigu fyrir íbúð að [...] og þá hafi hann einnig fengið að dvelja hjá unnustu sinni. Kærandi lagði ekki fram gögn á borð við leigusamning, kvittanir vegna leigugreiðslna eða millifærsluyfirlit varðandi leiguíbúð eða framfærslu að öðru leyti.

Með vísan til 1. mgr. 49. gr. laga um útlendinga og 1. mgr. 8. gr. reglugerðar um útlendinga hefur kærandi heimild til dvalar í allt að 90 daga hér á landi. Samhliða því verður að játa honum svigrúm til breytinga á ferðahögum í samræmi við almennar ferðavenjur. Þrátt fyrir það er ljóst að kærandi framlengdi ferð sína ekki um nokkra daga vegna afmarkaðs tilgangs eða heimsókna á tiltekna ferðamannastaði heldur fjölgaði ferðadögum kæranda úr 5 dögum í 92, eða yfir leyfilegt hámark. Í samræmi við það byggði framburður og fylgigögn kæranda, sem hann bar fyrir sig við afskipti á Keflavíkurflugvelli, á forsendum sem ekki stóðust, enda tóku gögnin mið af dvöl frá 21. til 25. janúar 2025.

Með vísan til framangreinds er ljóst að kærandi færði fram efnislega rangar skýringar og upplýsingar sem reyndust villandi þegar lögregla hafði afskipti af honum við löggæslueftirlit, en um skyldu kæranda til upplýsingagjafar þegar þess er krafist vísast m.a. til 106. gr. laga um útlendinga og 5. gr. reglugerðar um för yfir landamæri. Framburður kæranda hjá lögreglu og í greinargerð hjá kærunefnd, er misvísandi miðað við fyrri upplýsingar og ótrúverðugur í meginatriðum. Kærandi fékk tækifæri til þess að leggja fram gögn og skýringar til stuðnings málatilbúnaði sínum, sbr. tölvubréf kærunefndar, dags. 29. júlí 2025. Gögn og skýringar sem kærandi lagði fram eru ekki til þess fallin að styrkja trúverðugleika framburðarins. Bera gögn málsins ekki annað með sér en að kærandi hafi verið staddur á landinu til þess að fremja refsiverða háttsemi, þ.e. að selja og dreifa fíkniefnum og þá hafi hann ekki verið búinn að gera ráðstafanir til þess að yfirgefa Ísland áður en 90 daga dvalarheimild hans lyki.

Að framangreindu virtu gaf kærandi, af ásetningi eða stórkostlegu gáleysi, efnislega rangar eða augljóslega villandi upplýsingar í máli samkvæmt lögum um útlendinga, og eru skilyrði til brottvísunar samkvæmt b-lið 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga uppfyllt.

Í 102. gr. laga um útlendinga er kveðið á um vernd gegn frávísun og brottvísun og takmarkanir á ákvörðun um brottvísun. Samkvæmt 3. mgr. 102. gr. skal brottvísun ekki ákveða ef hún, með hliðsjón af málsatvikum, alvarleika brots og tengslum útlendings við landið, felur í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart útlendingi eða nánustu aðstandendum hans.

Á kærustigi bar kærandi fyrir sig að hafa kynnst konu á Íslandi sem hann kvað vera vinkonu sína. Þau hafi hafið ástarsamband og hefðu hug á því að giftast. Með tölvubréfi kæranda, dags. 1. ágúst 2025 lagði kærandi fram afrit af skjali um skráningu í sambúð, sem undirritað er af kæranda og umræddri konu 15. apríl 2025. Kærandi greindi ekki frá vinskap sínum við konu sem dveldi hérlendis við afskipti lögreglu á Keflavíkurflugvelli og því er lagt til grundvallar að samband þeirra hafi hafist eftir að kærandi kom hingað til lands. Samkvæmt málsferilsyfirliti Útlendingastofnunar mætti kærandi í afgreiðslu stofnunarinnar 12. maí 2025 ásamt umræddri konu og upplýsti að þau stefndu á að gifta sig og sækja um dvalarleyfi vegna hjúskapar. Hafi þau fylgt erindinu eftir með tölvubréfum, dags. 12. og 15. maí 2025. Í dómaframkvæmd Mannréttindadómstóls Evrópu hefur verið litið svo á að brottvísun og endurkomubann geti skert rétt einstaklinga til friðhelgi einkalífs og fjölskyldu. Þó geti slíkar ákvarðanir verið í samræmi við lög og tilgangur þeirra geti verið að framfylgja lögmætum markmiðum, t.a.m. í þágu almannaöryggis eða þeim markmiðum sem sett eru í lögum um útlendinga, sbr. t.d. dóma Mannréttindadómstóls Evrópu í málum Alleleh og fl. gegn Noregi (nr. 569/20) frá 23. júní 2022 og Üner gegn Hollandi (nr. 464210/99), frá 18. október 2006. Í máli kæranda lítur nefndin til þess sem hér að framan hefur verið rakið, þ.e. að samband kæranda við unnustu sína hér á landi hafi varað stutt, hafist eftir að kærandi kom til landsins, auk þess sem þeim mátti báðum vera það ljóst að kæranda hefði verið gert að sæta brottvísun og endurkomubanni, sem birt hafði verið fyrir kæranda 9. maí 2025 og hefði ekki heimild til dvalar hér á landi. Kærandi hefur dvalið hér á landi í skamman tíma og hefur ekki lagt fram gögn eða upplýsingar til að sýna fram á önnur tengsl við landið. Ákvörðun um brottvísun og endurkomubann kæranda er í samræmi við lög og tilgangur hennar er að framfylgja lögmætum markmiðum laga um útlendinga. Felur brottvísunin því ekki í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart kæranda eða nánustu aðstandendum hans í skilningi 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga.

Samkvæmt framansögðu verður staðfest ákvörðun Útlendingastofnunar um brottvísun kæranda með vísan til b-liðar 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga.

Í 2. mgr. 101. gr. laga um útlendinga kemur fram að endurkomubann skuli að jafnaði ekki vara lengur en fimm ár og eigi skemur en tvö ár. Þó geti endurkomubann varað lengur en fimm ár þegar útlendingur telst ógn við öryggi ríkisins, almannaöryggi eða allsherjarreglu. Við ákvörðun um lengd endurkomubanns skuli litið til einstaklingsbundinna aðstæðna hverju sinni. Í hinni kærðu ákvörðun var kæranda gert að sæta endurkomubanni til þriggja ára. Að teknu tilliti til atvika málsins, forsendna hinnar kærðu ákvörðunar og úrskurðaframkvæmdar kærunefndar verður þriggja ára endurkomubann kæranda staðfest.

Samkvæmt 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga skal að jafnaði veita útlendingi frest í 7-30 daga til að yfirgefa landið sjálfviljugur. Samkvæmt e-lið ákvæðisins er m.a. heimilt að veita styttri frest eða fella hann niður í tilvikum þegar útlendingi er vísað úr landi á grundvelli b-liðar 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga. Þrautavarakrafa kæranda byggir á því að honum verði veittur frestur til sjálfviljugrar heimfarar líkt og þegar hefur verið fjallað um. Samkvæmt athugasemdum við ákvæðið í frumvarpi til laga um útlendinga er ljóst að meginreglan um 7-30 daga frest er í samræmi við 7. gr. tilskipunar 2008/115/EB. Enn fremur er ljóst að heimildir stjórnvalda til þess að stytta frest eða fella hann niður á grundvelli a-, b-, og c-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga eiga skírskotun til 4. mgr. 7. gr. tilskipunar 2008/115/EB. Aðrir stafliðir ákvæðisins, það er d-, e-, og f-liðir eru á hinn bóginn séríslenskir og umræddri tilskipun eða túlkun Evrópudómstólsins á einstökum ákvæðum hennar óviðkomandi. Ákvörðun um að fella niður frest kæranda byggist á e-lið 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga. Lagagrundvöllur málsins er b-liður 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga og með vísan til e-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga verður staðfest niðurstaða Útlendingastofnunar að fella niður frest kæranda til sjálfviljugrar heimfarar.

Að teknu tilliti til 4. mgr. 101. gr. laga um útlendinga hófst endurkomubann kæranda til landsins þegar hann var færður úr landi 26. maí 2025. Athygli kæranda er jafnframt vakin á því að samkvæmt 3. mgr. 101. gr. laga um útlendinga er heimilt, samkvæmt umsókn þar um, að fella endurkomubann úr gildi hafi aðstæður breyst frá því ákvörðun um brottvísun var tekin. Vegna fyrirætlana kæranda að ganga í hjúskap með einstaklingi sem hefur dvalarleyfi á Íslandi er kæranda bent á að hann getur lagt fram dvalarleyfisumsókn frá heimaríki, með fyrirvara um 101. gr. og d-lið 1. mgr. 55. gr. laga um útlendinga. Með þessum leiðbeiningum hefur kærunefnd þó ekki tekið afstöðu til þess hvort kærandi uppfylli önnur skilyrði laga um útlendinga til útgáfu dvalarleyfis.

Samantekt

Að öllu framangreindu virtu er hin kærða ákvörðun staðfest.

Úrskurðarorð:

Ákvörðun Útlendingastofnunar er staðfest.

 

The decision of the Directorate of Immigration is affirmed.

 

 

 

Þorsteinn Gunnarsson                                                  Valgerður María Sigurðardóttir