Nr. 807/2025 Úrskurður

Hinn 23. október 2025 er kveðinn upp svohljóðandi

úrskurður nr. 807/2025

í stjórnsýslumáli nr. KNU25070018

 

Kæra [...]

I.          Kröfur, kærufrestir og kæruheimild

Hinn 30. júní 2025 kærði [...], fd. [...], ríkisborgari Albaníu (hér eftir kærandi), ákvörðun Lögreglustjórans á Suðurnesjum, dags. 28. júní 2025, um frávísun frá Íslandi.

Kærandi krefst þess að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi.

Fyrrgreind ákvörðun er kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests.

Lagagrundvöllur

Í máli þessu koma einkum til skoðunar ákvæði laga um útlendinga nr. 80/2016 ásamt síðari breytingum, reglugerð um útlendinga nr. 540/2017 ásamt síðari breytingum, ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993, ákvæði laga um landamæri nr. 136/2022, reglugerð um för yfir landamæri nr. 866/2017, reglugerð Evrópuþingsins og ráðsins 2016/399 um för yfir landamæri (Schengen-landamærareglurnar), stjórnarskrá lýðveldisins Íslands, sbr. lög nr. 33/1944, mannréttindasáttmáli Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, auk annarra alþjóðlegra skuldbindinga Íslands á sviði mannréttinda eftir því sem tilefni er til.

II.         Málsatvik og málsmeðferð

Kærandi kom til Íslands 27. júní 2025, með flugi frá Amsterdam, Hollandi. Með ákvörðun Lögreglustjórans á Suðurnesjum, dagsett 28. júní 2025, var kæranda vísað frá landinu.

Í hinni kærðu ákvörðun kemur fram að kæranda hafi verið frávísað frá Íslandi á grundvelli a-, og c-liða 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga. Í athugasemdum kemur fram að kærandi hafi ekki haft gild ferðaskilríki meðferðis.

Samkvæmt skýrslu lögreglu, dags. 7. júlí 2025, hafi kærandi verið í skoðun hjá tollgæslunni á Keflavíkurflugvelli sem hafi óskað eftir aðstoð lögreglu. Aðspurður hafi kærandi ekki haft vegabréf sitt meðferðis. Kæranda var kynntur réttur sinn til að leita sér aðstoðar lögmanns á eigin kostnað samkvæmt 11. gr. laga um útlendinga. Kærandi hafi greint frá því að hann væri kominn til landsins sem ferðamaður og myndi dvelja á Íslandi til 1. júlí 2025. Hann hafi framvísað farmiða úr landi ásamt bókunum fyrir gistingu. Aðspurður hafi kærandi viljað fara í Bláa Lónið, skoða söfn, hafa gaman og fá sér bjór á Íslandi. Kærandi kvaðst hafa verið í samskiptum við tiltekinn lögmann vegna mála hans hjá lögreglu en í skýrslunni kemur fram að ekkert umboð frá umræddum lögmanni hafi borist lögreglu. Aðspurður um vegabréf kvaðst kærandi hafa týnt vegabréfi sínu á alþjóðaflugvellinum í Amsterdam. Kærandi hafði enn ekki tilkynnt það stolið eða týnt þar sem kærandi hafi uppgötvað missinn á leið í flug og orðið hræddur um að missa af fluginu. Kærandi kvaðst hafa notað rúmenskt dvalarleyfiskort í innritunarvél og til þess að komast um borð í flugið. Hafi flugfélagið ekki gert athugasemd við framvísun dvalarleyfisskírteinisins sem ferðaskilríki. Síðar sama dag hafi lögregla móttekið tölvubréf frá lögmanni kæranda þar sem rakin eru ákvæði laga og reglugerða um ferðalög einstaklinga sem hafa dvalarleyfi innan annarra Schengen-ríkja. Í skýrslu lögreglu er tekið fram að ekki hafi legið fyrir umboð umrædds lögmanns en lögregla hafi áréttað að fram kæmi á dvalarleyfiskortum kæranda að ekki væri um að ræða ferðaskilríki.

Í kjölfarið hafi lögregla tekið ákvörðun um að frávísa kæranda á grundvelli a-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga þar sem hann fullnægði ekki reglum sem settar væru um vegabréf, vegabréfsáritun, ferðaheimild eða komu til landsins.

Kærandi kærði ákvörðun Lögreglustjórans á Suðurnesjum til kærunefndar útlendingamála 30. júní 2025. Með bréfi Útlendingastofnunar, dags. 1. júlí 2025, var kæranda skipaður talsmaður samkvæmt 3. mgr. 13. gr. laga um útlendinga. Greinargerð og önnur fylgigögn kæranda bárust 30. júní og 3. júlí 2025. Gögn frá lögreglu vegna málsins bárust kærunefnd 11. júlí 2025.

III.       Málsástæður og rök kæranda

Í greinargerð kæranda kemur fram að kærandi hafi komið til landsins með flugi frá Amsterdam, Hollandi. Lögregla hafi haft afskipti af honum til að kanna hvort hann uppfyllti skilyrði fyrir komu til landsins. Um væri að ræða annað skiptið sem kærandi væri stöðvaður af lögreglu á Keflavíkurflugvelli, en degi fyrr hafði honum verið frávísað. Kærandi hafi upplýst lögreglu um bókun í Bláa Lónið og flug til heimaríkis að lokinni dvöl. Um tíu klukkustundum eftir komu til landsins hafi lögregla birt kæranda ákvörðun um frávísun. Í ákvörðuninni komi fram að kærandi hafi ekki haft gild ferðaskilríki. Að mati kæranda sé ekki um að ræða efnislegan rökstuðning auk þess sem honum hafi ekki verið leiðbeint um rétt sinn til að óska eftir rökstuðningi. Við birtingu ákvörðunar hafi kæranda fyrst verið kynntur réttur sinn til að leita aðstoðar lögmanns á eigin kostnað.

Kærandi byggir á því að hin kærða ákvörðun hafi verið tekin áður en lögregla hafi haft afskipti af honum þar sem ákvörðunin sé tímasett á sömu mínútu og flugvél kæranda lenti. Með framangreindu hafi lögregla virt að vettugi málsmeðferðarreglur stjórnsýsluréttarins, þ.m.t. rannsóknarreglu, leiðbeiningarreglu og andmælareglu, og ekki gætt að því að ákvörðunin væri í samræmi við lög. Sé því um að ræða verulegan annmarka á formi og efni ákvörðunar.

Kærandi byggir einnig á verulegum málsmeðferðarannmörkum, efnislegum annmörkum, skorti á rökstuðningi, og ófullnægjandi birtingu ákvörðunar. Kærandi kveðst hafa uppfyllt reglur um komu til landsins í skilningi a-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga, þar sem hann hafi framvísað ítölsku auðkenniskorti. Vísar kærandi til þess að ítölsk stjórnvöld gefi út auðkenniskort sem geti verið notuð sem ferðaskilríki innan Schengen-svæðisins. Kveðst kærandi uppfylla skilyrði fyrir komu til landsins og hafi lögreglu ekki verið heimilt að frávísa honum með vísan til ófullnægjandi ferðaskilríkja. Jafnframt byggir kærandi á því að hann hafi gefið upp lögmætan tilgang fyrir dvöl sinni, sbr. c-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga. Að mati kæranda sé ljóst að hann hafi uppfyllt skilyrði a-, og c-liða 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga við komu til landsins og sé hin kærða ákvörðun því ólögmæt.

Byggir kærandi einnig á því að lögregla hafi farið umfram lögbundnar heimildir sínar og brotið gegn meginreglum stjórnsýsluréttar um réttmæti og lögmæti stjórnvaldsákvarðana. Framangreind brot feli í sér efnislegan annmarka sem leiði til ógildingar stjórnvaldsákvörðunar. Að auki er byggt á því að brotið hafi verið gegn meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga um markhæfni, þar sem ákvörðunin falli ekki að markmiðum 106. gr. laga um útlendinga. Vísar kærandi til þess að markmiðið sé að koma í veg fyrir að einstaklingar komi til landsins á fölskum forsendum með það fyrir augum að dvelja og vinna án leyfis. Ekkert í gögnum málsins bendi til þess að kærandi hafi komið í öðrum tilgangi en sem ferðamaður.

Hafi lögregla brotið gegn leiðbeiningarskyldu sinni, sbr. 7. gr. stjórnsýslulaga, með því að leiðbeina kæranda ekki um hvaða gögnum hún hafi óskað eftir og veita honum ekki leiðbeiningar um þær réttarheimildir sem reynt hafi á við úrlausn málsins. Með framangreindu hafi lögregla að auki brotið gegn andmælarétti hans, sbr. 13. gr. stjórnsýslulaga og 12. gr. laga um útlendinga.

Kærandi vísar til þess að lögregla hafi brotið gegn rétti hans samkvæmt 11. gr. laga um útlendinga þar sem kæranda hafi ekki verið leiðbeint um rétt sinn til að leita sér aðstoðar lögmanns á eigin kostnað við upphaf málsins. Kærandi vísar til tiltekinna úrskurða máli sínu til stuðnings. Hann telur að framangreindir annmarkar hafi leitt til þess að mál hans hafi ekki verið rannsakað í samræmi við 10. gr. stjórnsýslulaga. Frávísun sé íþyngjandi stjórnvaldsákvörðun sem kalli á ríka rannsóknarskyldu. Ekki sé unnt að láta kæranda bera hallann af því að hafa ekki lagt fram öll þau gögn sem tilgreind séu í 5. gr. reglugerðar um för yfir landamæri, þar sem lögregla hafi hvorki veitt honum viðeigandi leiðbeiningar um að leggja fram slík gögn, né upplýst hann hverju það gæti varðað að leggja þau ekki fram.

Kærandi byggir einnig á því að birting ákvörðunarinnar hafi ekki verið í samræmi við birtingarreglu 20. gr. stjórnsýslulaga og kveður hana hafa verið birta tíu klukkustundum eftir töku hennar. Vísar kærandi til athugasemda við 20. gr. í frumvarpi til stjórnsýslulaga þess efnis að stjórnvaldsákvörðun skuli kynnt aðilum máls án ástæðulausrar tafar. Töf á birtingu fyrir kæranda hafi ekki verið réttlætanleg, einkum í ljósi þess að frávísunarmál skuli afgreidd með hraði til að koma í veg fyrir frekari réttarspjöll. Hafi ákvörðunin heldur ekki innihaldið leiðbeiningar um rétt til rökstuðnings í samræmi við 1. tölul. 2. mgr. 20. gr. stjórnsýslulaga. Ákvörðunin hafi því ekki verið nægilega skýr til að kærandi geti metið réttarstöðu sína.

Loks byggir kærandi á því að frávísun hafi falið í sér brot gegn meginreglunni um réttarmætar væntingar þar sem hann hafi talið að hann ætti að fá inngöngu í landið og uppfyllt öll skilyrði fyrir komu til landsins.

IV.       Niðurstaða kærunefndar útlendingamála

Samkvæmt 1. mgr. 49. gr. laga um útlendinga er útlendingi, sem ekki þarf vegabréfsáritun til landgöngu, heimilt að dveljast hér á landi í 90 daga frá komu til landsins. Dvöl í öðru ríki sem tekur þátt í Schengen-samstarfinu telst jafngilda dvöl hér á landi. Kærandi er ríkisborgari Albaníu og þarf því ekki vegabréfsáritun til landgöngu hér á landi, enda sé hann handhafi vegabréfs með lífkennum.

Ákvörðun Lögreglustjórans á Suðurnesjum um frávísun kæranda, dags. 28. júní 2025, byggir á a-, og c-liðum 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga, sbr. reglugerð um för yfir landamæri nr. 866/2017.

Í 106. gr. laga um útlendinga er kveðið á um frávísun við komu til landsins. Samkvæmt 5. mgr. 106. gr. laga um útlendinga er heimilt að vísa útlendingi frá landi eftir reglum 1. mgr. þótt sjö sólarhringa fresturinn sé liðinn. Þó verður meðferð máls að hefjast innan níu mánaða frá komu hans til landsins. Samkvæmt 1. mgr. 106. gr. a laga um útlendinga tekur lögreglustjóri ákvörðun um frávísun við komu til landsins samkvæmt 1. mgr. 106. gr. laganna. Útlendingastofnun tekur ákvörðun um frávísun eftir komu til landsins og aðrar ákvarðanir samkvæmt XII. kafla laganna.

Í a-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga kemur fram að heimilt sé að vísa útlendingi frá landi við komu til landsins ef hann fullnægir ekki reglum sem settar eru um vegabréf, vegabréfsáritun, ferðaheimild eða komu til landsins. Samkvæmt 1. tölul. 3. gr. reglugerðar um för yfir landamæri eru ferðaskilríki skilgreind sem vegabréf eða annað kennivottorð sem viðurkennt er sem ferðaskilríki í stað vegabréfs við komu til landsins, sbr. viðauka 3. Viðauki 3 inniheldur lista kennivottorða sem viðurkennd eru sem ferðaskilríki í stað vegabréfs við komu til Íslands og brottför. Samkvæmt listanum eru m.a. viðurkennd ítölsk kennivottorð (ít. Carta d‘Itendità), útgefin til ríkisborgara Ítalíu. Í listanum kemur einnig fram að rúmensk kennivottorð (r. Carte d‘Identie), útgefin til ríkisborgara Rúmeníu teljist gild ferðaskilríki.

Í ákvörðun lögreglu kemur fram að kærandi hafi ekki haft gild ferðaskilríki meðferðis. Að sögn kæranda hafi hann týnt vegabréfi sínu á alþjóðaflugvellinum í Amsterdam, Hollandi. Kærandi byggir á því að hann hafi uppfyllt reglur um komu til landsins með því að framvísa öðrum skilríkjum gagnvart lögreglu sem hann telji vera gild ferðaskilríki. Meðal gagna málsins eru ítalskt kennivottorð nr. [...], útgefið [...] 2017, með gildistíma til [...] 2028. Að auki framvísaði kærandi rúmensku dvalarleyfisskírteini nr. [...], útgefnu [...] 2024, með gildistíma til [...] 2029. Samkvæmt framangreindu teljast kennivottorð, sem rakin eru í viðauka 3 við reglugerð um för yfir landamæri, til viðurkenndra ferðaskilríkja séu þau útgefin til ríkisborgara umræddra ríkja. Ljóst er af gögnum málsins að kærandi er hvorki ríkisborgari Ítalíu né Rúmeníu. Eru kennivottorðin og skilríkin því ekki viðurkennd ferðaskilríki og koma ekki í stað vegabréfs við komu til Íslands. Að framangreindu virtu fullnægir kærandi ekki þeim reglum sem settar eru um vegabréf, sbr. a-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga.

Samkvæmt c-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga er m.a. heimilt að vísa útlendingi frá landi við komu til landsins eða allt að sjö sólarhringum frá komu þegar hann hefur ekki tilskilið leyfi til dvalar eða vinnu eða getur ekki leitt líkur að þeim tilgangi sem gefinn er upp fyrir dvölinni. Í greinargerð með frumvarpi því sem varð að gildandi lögum um útlendinga segir m.a. að ákvæði c-liðar mæli fyrir um að heimilt sé að vísa útlendingi frá landi ef hann geti ekki leitt líkur að þeim tilgangi sem gefinn sé upp fyrir dvölinni. Sé ákvæðið efnislega samhljóða c-lið 1. mgr. 5. gr. reglugerðar (EB) nr. 562/2006 um för fólks yfir landamæri (Schengen landamærareglurnar). Þá er í greinargerðinni vísað til 5. gr. reglugerðar um för yfir landamæri nr. 866/2017.

Með reglugerð nr. 866/2017 um för yfir landamæri voru innleidd ákvæði reglugerðar Evrópuþingsins og ráðsins (ESB) nr. 2016/399 um setningu sambandsreglna um för fólks yfir landamæri (e. Schengen Borders Code) og tók reglugerðin við af áðurnefndri reglugerð nr. 562/2006. Í 5. gr. reglugerðar nr. 866/2017 er mælt fyrir um skilyrði fyrir komu útlendinga til landsins sem hvorki eru EES- né EFTA borgarar. Kemur þar fram að útlendingur sem hvorki er EES- né EFTA-borgari, sem hyggst dvelja á Schengen-svæðinu, þ.m.t. Íslandi, í allt að 90 daga á 180 daga tímabili verði, auk þeirra skilyrða sem koma fram í 106. gr. laga um útlendinga, að uppfylla þau skilyrði sem fram koma í a-e-liðum 1. mgr. 5. gr. ákvæðisins. Samkvæmt a-lið 1. mgr. 5. gr. reglugerðar ber útlendingi samkvæmt 1. mgr. að framvísa gildum, lögmætum og ófölsuðum ferðaskilríkjum eða öðru kennivottorði sem heimilar honum för yfir landamæri, sbr. viðauka 3. Ferðaskilríki skal vera gefið út á sl. 10 árum til þess að það teljist gilt og gildistími ferðaskilríkis vera í a.m.k. þrjá mánuði umfram brottfarardag, sbr. a-lið. Samkvæmt a-lið 4. mgr. 5. gr. reglugerðar um för yfir landamæri má heimila útlendingi undanþágu frá 1. mgr. sem ekki uppfyllir skilyrði fyrir komu samkvæmt 1. mgr. en er handhafi dvalarleyfis eða vegabréfsáritunar fyrir ferð til baka sem Schengen-ríki hefur gefið út vegna gegnumferðar svo hann komist til yfirráðasvæðis þess ríkis sem gaf út dvalarleyfið eða vegabréfsáritunina, nema honum hafi áður verið vísað brott frá Íslandi og endurkomubann er enn í gildi.

Líkt og að framan greinir hafði kærandi ekki gild ferðaskilríki við komu til landsins. Fullnægir hann því ekki skilyrði a-liðar 1. mgr. 5. gr. reglugerðar um för yfir landamæri. Undanþága a-liðar 4. mgr. 5. gr. reglugerðar um för yfir landamæri á heldur ekki við enda ljóst að kærandi var kominn til Íslands sem ferðamaður en var ekki að hagnýta sér Ísland sem gegnumferðarstað á leið sinni til Rúmeníu, hvar hann hafði dvalarleyfi í gildi.

Að framangreindu virtu uppfyllir kærandi ekki skilyrði 1. mgr. 5. gr. reglugerðar um för yfir landamæri og eru skilyrði til frávísunar, sbr. c-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga, því uppfyllt.

Kærandi vísar til þess að málsmeðferð lögreglunnar hafi brotið gegn 11. gr. laga um útlendinga. Kærandi vísar m.a. til úrskurða kærunefndar nr. 161/2025 frá 26. mars 2025, nr. 160/2025 frá 26. mars 2025, nr. 257/2025 frá 26. mars 2025, og nr. 256/2025 frá 26. mars 2025 sem hann telur sambærilega máli hans þar sem felldar hafi verið úr gildi ákvarðanir lögreglunnar þar sem aðilum hafi ekki verið leiðbeint um rétt sinn til að leita aðstoðar lögmanns við upphaf máls. Fyrir liggur að kæranda var leiðbeint um rétt sinn til að leita aðstoðar lögmanns eða annars fulltrúa á eigin kostnað við upphaf málsins samkvæmt 11. gr. laga um útlendinga. Verður ekki fallist á að málin séu sambærileg máli kæranda.

Kærandi telur að lögregla hafi brotið gegn 20. gr. stjórnsýslulaga varðandi birtingu ákvörðunar. Að sögn kæranda hafi ákvörðunin verið birt tíu klukkustundum eftir að hún hafi verið tekin. Ljóst er að tímamark ákvörðunarinnar miðast við landgöngu kæranda og því eðlilegt að hún taki mið af lendingartíma kæranda. Fyrir liggur að tollgæsla og lögregla áttu í samtölum við kæranda, m.a. með aðkomu túlks, sem hafi tekið nokkurn tíma. Í lok þeirra samtala hafi lögregla tekið ákvörðun um að frávísa kæranda og birt ákvörðunina fyrir honum í beinu framhaldi. Verður ekki fallist á með kæranda að málsmeðferð lögreglu hafi brotið gegn 9. eða 20. gr. stjórnsýslulaga. Kærandi vísar til þess að ákvörðunin hafi ekki verið í samræmi við 2. mgr. 20. gr., 21. og 22. gr. stjórnsýslulaga um rökstuðning. Í ákvörðuninni koma fram athugasemdir þess efnis að kærandi hafi ekki haft meðferðis eða lagt fram gild ferðaskilríki. Rökstuðningurinn er sannarlega knappur en hin kærða ákvörðun er fastmótuð að teknu tilliti til lagagrundvallar og niðurstöðu málsins. Gat kæranda ekki dulist að niðurstaðan byggðist á því að hann hefði ekki lagt fram gild ferðaskilríki. Að því virtu er rökstuðningur í málinu fullnægjandi og málsástæðum kæranda þar að lútandi hafnað. Kærandi vísar jafnframt til þess að málsmeðferð og ákvörðun lögreglunnar hafi brotið gegn 7., 10., 12. og 13. gr. stjórnsýslulaga, og 12. gr. laga um útlendinga. Með tilliti til framangreinds og að öðru leyti er ekki ástæða til þess að gera athugasemdir við framangreind atriði í málsmeðferð lögreglunnar í máli kæranda.

Samantekt

Að öllu framangreindu virtu er hin kærða ákvörðun um frávísun kæranda á grundvelli a-, og c-liða 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga, staðfest.

Athugasemdir við störf lögreglu 

Samkvæmt fyrirliggjandi gögnum tók lögregla hina kærðu ákvörðun 28. júní 2025 en hún var kærð til kærunefndar 30. júní 2025. Kærunefnd óskaði eftir afhendingu gagna málsins af hálfu Lögreglustjórans á Suðurnesjum með tölvubréfi, dags. 1. júlí 2025, og lét lögregla nefndinni gögn málsins í té 11. júlí 2025. Gagnasending lögreglu innihélt skjal, sem nefnt var samantekt, en dagsetning og undirritun skýrslugerðarinnar er 7. júlí 2025.

Samkvæmt 1. mgr. 27. gr. upplýsingalaga nr. 40/2012 ber stjórnvöldum, við meðferð stjórnsýslumála, að skrá upplýsingar um málsatvik sem veittar eru munnlega eða viðkomandi fær vitneskju um með öðrum hætti ef þær hafa þýðingu fyrir úrlausn máls og er ekki að finna í öðrum gögnum þess. Sama á við um helstu ákvarðanir um meðferð máls og helstu forsendur ákvarðana, enda komi þær ekki fram í öðrum gögnum málsins. Í athugasemdum við ákvæðið í frumvarpi til upplýsingalaga kemur fram að skráning upplýsinga í samræmi við umrætt lagaákvæði skuli gera eins fljótt og unnt er svo skráning upplýsinganna verði bæði nákvæm og rétt. Þá er haft í huga að oft er ekki fyrirséð á þeim tíma sem upplýsingar koma fram hvort þær hafi þýðingu fyrir málið sem ætti að leiða til þess að meira sé skráð en minna, þó ekki svo langt að það standi nauðsynlegri skilvirkni stjórnsýslunnar fyrir þrifum.

Framangreind skráningarskylda á við án tillits til þess hvort mál hefur sætt kæru til æðra stjórnvalds. Þrátt fyrir þetta verður ekki annað ráðið af gögnum málsins en að farist hafi fyrir að skrá formlega niður þau atvik sem lágu til grundvallar hinni kærðu ákvörðun og að það hafi ekki verið gert fyrr en rúmri viku eftir að ákvörðunin var tekin. Verður því ekki annað séð en að við meðferð lögreglu í máli kæranda hafi skráningarskylda 1. mgr. 27. gr. upplýsingalaga verið vanrækt, enda upplýsingarnar ekki skráðar eins fljótt og unnt var. Er því beint til lögreglu að gæta að framangreindu við meðferð mála um frávísun. Eins og atvikum málsins háttar er annmarkinn þó ekki slíkur að valdi ógildingu ákvörðunarinnar. Framangreindur annmarki hefur þó ekki áhrif á niðurstöðu málsins.

 

Úrskurðarorð:

 

Ákvörðun Lögreglustjórans á Suðurnesjum er staðfest.

The decision of the Police Commissioner of Suðurnes District is affirmed.

 

 

Valgerður María Sigurðardóttir                                 Vera Dögg Guðmundsdóttir