27 nóvember 2025
/
Nr. 900/2025 Úrskurður
Hinn
úrskurður nr.
í
stjórnsýslumáli nr.
Kæra [...]
I. Kröfur, kærufrestir og kæruheimild
Hinn
Kærandi krefst þess að hinni kærðu ákvörðun verði hrundið og að henni verði veitt ótímabundið dvalarleyfi en til vara að henni verði veitt tímabundið dvalarleyfi.
Fyrrgreind ákvörðun er kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests.
Lagagrundvöllur
Í máli þessu koma einkum til skoðunar ákvæði laga um útlendinga nr. 80/2016 ásamt síðari breytingum, reglugerð um útlendinga nr. 540/2017 ásamt síðari breytingum, ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993, ákvæði laga um landamæri nr. 136/2022, stjórnarskrá lýðveldisins Íslands, sbr. lög nr. 33/1944, mannréttindasáttmáli Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994 auk annarra alþjóðlegra skuldbindinga Íslands á sviði mannréttinda eftir því sem tilefni er til.
II. Málsatvik og málsmeðferð
Kærandi fékk fyrst útgefið dvalarleyfi á grundvelli fjölskyldusameiningar fyrir börn, sbr. 71. gr. laga um útlendinga, 9. mars 2023, með gildistíma til 24. janúar 2024. Leyfið hefur ekki verið endurnýjað. Hinn 3. apríl 2024 lagði kærandi fram umsókn um ótímabundið dvalarleyfi. Með ákvörðun Útlendingastofnunar, dags. 15. júlí 2025, var umsókn kæranda synjað. Í ákvörðuninni kom fram að kærandi hefði ekki dvalið á landinu á grundvelli dvalarleyfis sem geti verið grundvöllur ótímabundins dvalarleyfis í fjögur ár, sbr. 1. mgr. 58. gr. laga um útlendinga.
Ákvörðunin var birt fyrir kæranda samdægurs og kærð til kærunefndar útlendingamála 29. júlí 2025. Samhliða kæru lagði kærandi fram greinargerð en frekari gögn voru lögð fram 30. júlí og 12. ágúst 2025.
III. Málsástæður og rök kæranda
Í greinargerð kemur fram að kærandi hafi fengið fjölskyldusameiningu við móður sína sem hafi verið í hjúskap með íslenskum ríkisborgara. Hjúskap þeirra hafi verið slitið og búi kærandi nú með móður og bróður hjá móðursystur kæranda en á heimilinu búi einnig maki móðursystur kæranda og börn þeirra. Fram kemur að fyrrverandi maki móður kæranda hafi annast samskipti við Útlendingastofnun fyrir hönd fjölskyldunnar en hann ekki sinnt því að sækja um endurnýjun dvalarleyfa fyrir þeirra hönd. Verði kæranda gert að snúa til Brasilíu muni hún enda á götunni því engin ættmenni geti annast hana þar í landi. Að mati kæranda hljóti það að vera misskilningur að Útlendingastofnun telji að slíta eigi fjölskyldunni í sundur sem hafi náð góðum árangri í íslensku samfélagi. Sé það ekki í samræmi við ákvæði 58. gr. laga um útlendinga, einkum a-, og d-lið.
Fram kemur að kærandi hafi aðlagast íslensku samfélagi vel og starfi í leikskóla við góðan orðstír. Að sögn kæranda sé móðir hennar með ótímabundið dvalarleyfi í gildi en kærandi eigi auk þess yngri systur sem sé íslenskur ríkisborgari. Þá hafi enginn af ættingjum kæranda hérlendis komist í kast við lögin né þegið opinbera styrki. Byggir kærandi á því að fjölskyldan eigi rétt á fjölskyldusameiningu á grundvelli 3. mgr. 58. gr. laga um útlendinga auk þess sem það væri rangt að sundra fjölskyldunni.
IV. Niðurstaða kærunefndar útlendingamála
Í 58. gr. laga um útlendinga er fjallað um ótímabundið dvalarleyfi. Samkvæmt 1. mgr. 58. gr. er heimilt að veita útlendingi ótímabundið dvalarleyfi hafi hann dvalist hér á landi samfellt síðustu fjögur ár samkvæmt dvalarleyfi sem getur verið grundvöllur ótímabundins dvalarleyfis. Um nánari skilyrði fyrir veitingu ótímabundins dvalarleyfis er m.a. mælt fyrir um í a-e-liðum 1. mgr. 58. gr. laganna.
Samkvæmt gögnum málsins hafði kærandi dvalarleyfi í gildi frá 9. mars 2023 til 24. janúar 2024. Hinn 3. apríl 2024 sótti kærandi um ótímabundið dvalarleyfi en umsókn hennar var synjað með hinni kærðu ákvörðun Útlendingastofnunar. Með vísan til forsendna Útlendingastofnunar og gagna málsins að öðru leyti er ljóst að kærandi hefur ekki dvalið hér á landi samfellt síðustu fjögur ár samkvæmt dvalarleyfi sem geti verið grundvöllur ótímabundins dvalarleyfis. Þá fellur tilvik kæranda bersýnilega ekki að ákvæðum 3. mgr. 58. gr. sömu laga sem heimila útgáfu ótímabundins dvalarleyfis án þess að skilyrði um fyrri dvöl skv. 1. mgr. séu uppfyllt.
Að framangreindu virtu er ákvörðun Útlendingastofnunar um að synja kæranda um ótímabundið dvalarleyfi, sbr. 58. gr. laga um útlendinga, staðfest.
Varakrafa kæranda lýtur að útgáfu tímabundins dvalarleyfis. Samkvæmt fyrirliggjandi gögnum hefur kærandi sótt um dvalarleyfi á grundvelli sérstakra tengsla við landið, sbr. 78. gr. laga um útlendinga, og er sú umsókn til meðferðar hjá Útlendingastofnun. Með hliðsjón af 7. gr. laga um útlendinga kemur sú umsókn ekki til skoðunar kærunefndar á þessu stigi málsins. Er varakröfu kæranda því hafnað.
Í hinni kærðu ákvörðun komst Útlendingastofnun að þeirri niðurstöðu að kærandi væri hér á landi án dvalarleyfis. Samkvæmt 1. mgr. 104. gr. laga um útlendinga skal skýrt kveðið á um heimild útlendings til áframhaldandi dvalar við synjun umsóknar um dvalarleyfi eða endurnýjun á dvalarleyfi þar sem útlendingur er staddur hér á landi. Með hinni kærðu ákvörðun gætti Útlendingastofnun ekki að framangreindu og er því óhjákvæmilegt annað en að leggja fyrir Útlendingastofnun að taka afstöðu til áframhaldandi dvalarheimildar kæranda hér á landi.
Úrskurðarorð:
Ákvörðun Útlendingastofnunar um synjun umsóknar um ótímabundið dvalarleyfi er staðfest. Lagt er fyrir stofnunina að taka þann hluta málsins er varðar heimild til dvalar til meðferðar.
The decision of the Directorate of Immigration concerning the appellant‘s residence permit appliaction is affirmed. The Directorate is instructed to re-examine the appellants status in relation to article 104 of the Act on foreigners.