Úrskurður fjármála- og efnahagsráðuneytisins nr. 3/2026 þar sem kærð er ákvörðun Áfengis- og tóbaksverslunar ríkisins um innkaupabann á vörutegund

Kröfugerð kæranda:

Þann 29. júní 2025, barst fjármála- og efnahagsráðuneytinu kæra frá […], þar sem kærð er ákvörðun Áfengis- og tóbaksverslunar ríkisins (ÁTVR) um innkaupabann á vörutegundina […] sem er hluti af vöruúrvali ÁTVR í kjarnaflokki og kærandi flytur inn.

Jafnframt er kærð sú ákvörðun ÁTVR að gera það að skilyrði fyrir afléttingu innkaupabannsins á ofangreinda vörutegund að kærandi gæfi út kreditreikninga vegna hennar og fimm annarra vörutegunda.

Þá er kærð synjun ÁTVR á að endurgreiða kæranda það fé sem haft var af honum með ólögmætri þvingun á hálfu ÁTVR að fjárhæð 161.623 kr. Fjárhæðin er samtala sex kreditreikninga sem ÁTVR neyddi kæranda til að gefa út með því að beita hann með refsi- og þvingunaraðgerð í formi innkaupabanns á vörunúmerið […]. Þess er krafist að:

1) Ráðuneytið úrskurði að ÁTVR hafi verið óheimilt að beita innkaupabanni gagnvart vörutegundinni […]

2) Ráðuneytið úrskurði að ÁTVR hafi verið óheimilt að gera það að skilyrði fyrir afléttingu innkaupabannsins að kærandi gæfi út kreditreikninga vegna vara af vörutegundinni […] og vegna vara annarra vörutegunda, sbr. nánari tilgreiningu í kafla II í kærunni.

3) Ráðuneytið ógildi synjun ÁTVR á endurgreiðslu 161.623 kr. og leggi fyrir stofnunina að endurgreiða kæranda.

Í kafla I. í kæru sem ber yfirskriftina „Inngangur og kröfugerð“ er ekki sérstaklega vísað til kæruheimildar. Í 15. gr. laga nr. 86/2011, um verslun með áfengi og tóbak er tiltekið að ákvarðanir um rétt aðila, sem teknar eru á grundvelli laganna eru kæranlegar til ráðherra.  Þá er stjórnvaldsákvörðun lægra setts stjórnvalds kæranleg til ráðherra á grundvelli hinnar almennu kæruheimildar í 1. mgr. 26. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993.

Málavextir:

Kærandi lýsir ítarlega málsatvikum eins og þau blasa við honum í II. kafla kæru. Er tiltekið að þann 28. febrúar 2025 hafi komið í ljós að ÁTVR hafði með leynd gripið til refsi- og þvingunarúrræða gegn kæranda. Verður ekki annað ráðið af kæru en að kærandi telji að ÁTVR hafi tekið ákvörðun um að hætta innkaupum á sex vörutegundum á meðan í gangi væru útistandandi frávikamál. Umrædd frávikamál varða tilkynningu ÁTVR til kæranda um meinta galla á ákveðnum fjölda vara og að ekki yrði „keypt“ á meðan útistandandi frávikamál væru fyrir hendi. Óskaði ÁTVR eftir því að kærandi gæfi út kreditreikninga vegna hinnar gölluðu vöru og sækti hana til ÁTVR. Að mati kæranda ætti það undir ÁTVR að sýna fram á galla við áhættuskipti og leggja fram gögn því til staðfestu skv. lögum um lausafjárkaup nr. 50/2000.  Að öðru leyti vísast til kæru kæranda.

Í bréfi kæranda til ÁTVR, dags. 5. mars 2025, voru sett fram mótmæli við ólögmætri þvingun og misbeitingu valds af hálfu ÁTVR, gerð krafa um endurgreiðslu ofgreidds fjár og farið fram á afhendingu allra gagna sem málið varðar og rökstuðning fyrir ákvörðun ÁTVR. Að mati kæranda viðhafði ÁTVR ólögmæta þvingun og misbeitingu valds í formi innkaupabanns. Krafðist kærandi að ÁTVR myndi endurgreiða honum það fé sem ÁTVR áskildi sér með ólögmætum hætti. Jafnframt krafðist kærandi þess að fá afhent öll gögn málsins með vísan til 15. gr. stjórnsýslulaga sem og rökstuðnings fyrir ákvörðun um innkaupabann sbr. 21. gr. sömu laga.

Fyrrgreindu bréfi kæranda var svarað að hálfu ÁTVR þann 30. maí 2025 með tölvubréfi. Fór ÁTVR yfir málavexti auk þess sem gerð var grein fyrir þeim lögum og reglum sem gilda um innkaup ÁTVR á áfengi. Í bréfi sínu gerði ÁTVR grein fyrir því verklagi sem almennt gilti hjá stofnunni við rannsókn á vörubirgðum við innkaup. ÁTVR tiltók m.a. að með vísan til hagkvæmnissjónarmiða, sbr. 3. mgr. 4. gr. laga nr. 86/2011, um verslun með áfengi og tóbak, þá standi áralöng venjubundin framkvæmd til þess að fresta innkaupum á vöru ef birgir dregur lengi að bregðast við áskorunum um úrlausn frávikamáls eða frávikamál varðar meira en óverulegt magn.

Þá hafnaði ÁTVR málflutningi kæranda um meinta óvild og þ.a.l. vanhæfi starfsmanna ÁTVR.

Kom fram í niðurlagi bréfsins að innkaupum á vörunni […] hafi verið réttilega frestað.  Innkaupum á öðrum vörum hafi ekki verið frestað. Kröfu um endurgreiðslu að fjárhæð kr. 161.623, var hafnað.

Meðfylgjandi bréfi ÁTVR voru gögn sem málið varðar.

Til að varpa skýrari ljósi á málsatvik og samskipti kæranda og ÁTVR vegna málsins er hér gerð grein fyrir tölvupóstssamskiptum aðila í réttri tímaröð að því er varðar vörutegundina […], en í bréfi ÁTVR, frá 30. maí 2025, er farið yfir tímalínu samskipta frá því vart varð við galla í fimm vörutegundum.

21.11.2024. Í tölvubréfi sem ber yfirskriftina „ófullnægjandi ytri umbúðir“ er tilkynnt að 72 sölueiningar vörunnar, væru ósöluhæfar og því skráðar á claim lager. Nánar er tiltekið í tölvubréfinu að myglaði kassinn sé fyrir miðju á vörubretti.

2.12.2024. Tölvubréf ÁTVR hvar áréttað er að enn væru óleyst frávikamál, m.a. varðandi þá vöru sem hér er fjallað um. Mál varðandi aðrar vörur virðist leyst.

30.1.2025. Tölvubréf ÁTVR hvar óskað er upplýsinga um hvort að kreditreikninga væri að vænta vegna sex vörutegunda, m.a. fyrir þá vöru sem hér er fjallað um.

11.2.2025. Tölvubréf ÁTVR hvar óskað er upplýsinga um hvort að kreditreikninga væri að vænta vegna sex vörutegunda, þ. á m. fyrir þá vöru sem hér er fjallað um, og útlistað að útgáfa kreditreikninga sé forsenda þess að málinu sem hér er fjallað um verði lokið.

27.2.2025. Tölvubréf kæranda hvar spurt er hvers vegna ekki sé verið að kaupa inn vöruna sem hér er fjallað um.

28.2.2025. Tölvubréf kæranda hvar spurt er hvers vegna ekki sé verið að kaupa inn vöruna sem hér er fjallað um og tiltekið að mögulegt væri að afgreiða vörubirgðir innan skamms tíma að móttekinni pöntun.

28.2.2025. ÁTVR móttók 6 kreditreikninga, dags. 28.2.2025, þ.á m. kreditreikning fyrir 72 sölueiningum þeirrar vöru sem hér er fjallað um. Kærandi ritaði svohljóðandi athugasemd á alla reikningana: „Með fyrirvara um lögmæti ákvörðunar og kröfu ÁTVR“.

3.3.2025. ÁTVR gaf út innkaupapöntun fyrir 180 kössum (2160 sölueiningum) af vörunni sem hér er fjallað um.

Málsmeðferð:

Að mati kæranda braut málsmeðferð, ákvörðun og framkvæmd ÁTVR gegn reglum íslensks stjórnsýsluréttar.

1. Brotið gegn skýrleikareglu og birtingarreglu stjórnsýsluréttarins.

   Kærandi vísar til framangreinds tölvubréfs ÁTVR frá 30. mars 2025 þar sem fram kemur að ákvarðanir stofnunarinnar um innkaupabann hafi hvorki verið sérstaklega skrásettar né tilkynntar. Þannig var beitt óskráðri og ótilkynntri leynilegri ákvörðun gegn mikilvægum réttarhagsmunum kæranda. Af skýrleikareglu stjórnsýsluréttarins leiðir, að ákvarðanir stjórnvalda, svo ekki sé talað um íþyngjandi ákvarðanir sem varða stjórnarskrárvarða hagsmuni, þurfa að vera ákveðnar og skýrar. Að mati kæranda sé ljóst að ákvörðun og beiting innkaupabanns af hálfu ÁTVR gegn kæranda, auk skilyrðis fyrir afléttingu þess, stóðst hvorki mikilvægar réttaröryggisreglur né grundvallarreglur um réttláta málsmeðferð. Af því leiðir að ákvörðunin var ólögmæt og stofnuninni óheimil.

2. Brotið gegn andmælareglu.

   Kærandi heldur því fram að af gögnum málsins sé einsýnt að honum var ekki gefinn kostur á því að tjá sig um innkaupabannið áður en ákvörðun um það var tekin né um þá skilyrðisbindingu sem aflétting þess var háð. Þannig var brotið gegn mikilvægri réttaröryggisreglu og meginreglu um réttláta málsmeðferð við töku íþyngjandi ákvörðunar sem beindist að atvinnufrelsi og fjárhagslegum hagsmunum kæranda. Af því leiðir að ákvörðunin var ólögmæt og stofnuninni óheimil.

3. Farið gegn meðalhófi.

   Kærandi nefnir að brotið hafi verið gegn meðalhófi (og réttmætisreglu) að gera það að skilyrði fyrir afléttingu innkaupabanns á […] að einnig væru gefnir út kreditreikningar vegna fimm annarra vörutegunda.

4. Vanhæfi forstjóra ÁTVR og starfsmanna stofnunarinnar.

   Byggt er á því að kærandi hafi réttmæta ástæðu til að draga í efa hæfi forstjóra ÁTVR vegna óvináttu í sinn garð og aðstæður séu að öðru leyti með þeim hætti að almennt megi draga óhlutdrægni forstjórans í efa í málum sem snúa að kæranda.

   Fyrir það fyrsta er ólögmæt ákvörðun um beitingu refsi- og þvingunarúrræða í formi innkaupabanns, eins og mál þetta varðar, skýrt merki um óvináttu. Nefnir kærandi m.a. að skv. starfsmanni ÁTVR var ákvörðun um innkaupabannið og skilyrðisbindingu þess tekin af „æðstu stjórnendum“, „yfirvaldi“. Þá nefnir kærandi ýmis dæmi sem að hans mati má gera ráð fyrir að óvinátta, og ástæður til að draga óhlutdrægni í efa, séu til staðar vegna ýmissa mála þar sem kærandi hefur gert athugasemdir við störf ÁTVR og stofnunin/forstjórinn hefur orðið fyrir álitshnekki.

5. Brot á lögbundnum fresti til að veita rökstuðning.

Kærandi vekur athygli á því að óskað var eftir rökstuðningi ÁTVR þann 5. mars 2025 og það ítrekað 21. mars sama ár. Allt að einu veitti ÁTVR ekki rökstuðning fyrr en 30. mars 2025. Með því braut stofnunin gegn lögbundnum tveggja vikna fresti til rökstuðnings, sbr. 21. gr. stjórnsýslulaga. Er þetta ekki í fyrsta skipti sem stofnunin brýtur gegn lagaákvæðinu, eins og ráðuneytinu má vera ljóst vegna annarra mála.

Málsástæður og lagarök:

Kærandi telur að engu skiptir þótt ÁTVR vilji kalla innkaupabannið, „frestun á innkaupum“, enda sé það efni stjórnsýsluákvörðunar sem skiptir máli. Ákvörðunin um innkaupabannið og skilyrði afléttingar þess var óskráð og ótilkynnt og ber ÁTVR hallann af vafa um efni hennar. Að mati kæranda hafi hann lögvarða hagsmuni af því að fá úrskurð um þetta efni. Þannig varðar málið úrlausn um það hvort að undirstofnun fjármála- og efnahagsráðuneytisins hafi brotið í bága við lög með ákvörðunum sínum, málið hefur ríkt fordæmisgildi varðandi framtíðarhagsmuni kæranda og háttsemi ÁTVR sem lægra setts stjórnvalds.

Kærandi heldur því fram að lög um lausafjárkaup nr. 50/2000 gildi um viðskipti aðila. Meginreglur laganna varðandi galla, tímaviðmið þeirra og ábyrgð kveða á um að ástand vöru skuli metið við áhættuskipti, en áhættuskipti eru almennt við afhendingu. ÁTVR hefur engin gögn lagt fram sem sýna að vörur af umræddri vörutegund (eða aðrar vörur) kæranda hafi verið haldnar galla við áhættuskipti. Kærandi fór fram á slík gögn, enda bar honum ekki skylda að lögum til að bregðast við meintum galla ef kaupandi sýndi ekki fram á að galli hafi verið til staðar við áhættuskipti. Ef ÁTVR var ósátt við þessa afstöðu kæranda og talið hann allt að einu bera ábyrgð á meintum (ósönnuðum) göllum, þá bar stofnuninni að leita lögbundinna úrræða og bera málið undir dómstóla. ÁTVR kaus hins vegar að fylgja ekki lögbundnum úrræðum heldur beita refsi- og þvingunarúrræði í formi innkaupabanns.

Þá nefnir kærandi að af lögmætisreglu íslensks réttar og lagaáskilnaðarreglu 75. gr. stjórnarskrár leiðir, að ákvarðanir stjórnvalda verða að eiga sér stoð í lögum og mega ekki vera í andstöðu við lög. Íslensk lög hafa ekki að geyma heimild til handa ÁTVR til þess að beita refsi- og þvingunarúrræði í formi innkaupabanns, eins og stofnunin beitti kæranda varðandi […]. Þá hafi ÁTVR ekki heldur lagaheimild til að beita þvingun með þeim hætti að skilyrðisbinda afléttingu innkaupabannsins við það að kærandi gæfi út kreditreikninga vegna þeirrar vörutegundar og fimm annarra vörutegunda. Ljóst sé því að ákvörðun stofnunarinnar og framkvæmd var ólögmæt og óheimil. Þá verður að telja að framkvæmdin hafi falið í sér misnotkun valds.

Kærandi bendir á að ÁTVR sé markaðsráðandi fyrirtæki, sbr. 4. gr. og 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005. Að mati kæranda telst það misnotkun á markaðsráðandi stöðu þegar slíkt fyrirtæki beitir innkaupabanni á vinsæla vörutegund til að knýja aðila til hlýðni þegar uppi er ágreiningur um galla á vörum, sem á undir dómstóla. Það sama á við um að gera útgáfu kreditreikninga að skilyrði fyrir afléttingu innkaupabannsins útgáfu, vegna vara af viðkomandi vörutegund og óskyldra vara.

Að lokum kemur fram hjá kæranda að hann hafi verið þvingaður til að gefa út kreditreikninga vegna sex vara, samtals að fjárhæð 161.623 kr. með ólögmætum hætti. Hann var beittur ólögmætu refsi- og þvingunarúrræði sem beindist gegn verulegum fjárhagslegum hagsmunum, þ.e. innkaupabanni á vöru sem hann flytur inn og selur í umtalsverðu magni.

Í tölvubréfi ÁTVR, 30. mars 2025 þar sem fyrrgreindu bréfi kæranda frá 5. mars er svarað er vísað til þeirra laga og reglna sem um mál þetta gilda. Er m.a. vísað til 46. gr. vöruvalsreglugerðar nr. 1106/2015, sem sett er með stoð í 11. gr. laga nr. 86/2011, um verslun með áfengi og tóbak.  Ákvæði 46. gr. ber yfirskriftina „Gölluð vara“  Fram kemur í ákvæðinu að birgir skuli taka til baka gallaða vöru og um skil á gallaðri vöru fari eftir 50. gr. reglugerðarinnar. Ákvæði 50. gr. reglugerðarinnar kveður á um hvernig skuli haga skilum á gallaðri vöru. Í ákvæðinu er tiltekið að birgir skuli sækja vörubirgðir eigi síðar en 30 dögum eftir að honum berst áskorun þess efnis frá ÁTVR og við móttöku birgisins á vörubirgðunum skal hann afhenda ÁTVR kreditreikning eða endurgreiða ÁTVR vörubirgðirnar.

Í sama tölvubréfi ÁTVR er farið yfir viðeigandi ákvæði um gallaða vöru, áhættuflutning og skyldur kaupanda til skoðunar á söluhlut. Janframt er farið yfir venjubundið verklag ÁTVR við rannsókn á vörubirgðum við innkaup á áfengi. Kemur fram að það verklag sem lýst sé í bréfinu hafi verið við lýði um áralangt skeið og nær undantekningalaust hafi birgjar þ.m.t. kærandi, án mótbáru brugðist við í samræmi við áskoranir ÁTVR.

Kærandi vísar í framangreindu tölvubréfi til þess að með vísan til hagkvæmnissjónarmiða, sbr. 3. mgr. 4. gr. laga nr. 86/2011, þá standi áralöng venjubundin framkvæmd til þess að fresta innkaupum á vöru ef birgir dregur lengi að bregðast við áskorunum um úrlausn frávikamáls eða frávikamál varðar meira en óverulegu magni. Í samræmi við framangreinda venju hafi ÁTVR frestað innkaupum á vörunni […] í febrúar 2025, enda þá óleyst frávikamál frá 21. nóvember 2024 sem varðaði 72 sölueiningar. Taldi ÁTVR að frestun á innkaupum á framangreindri vöru hafi verið réttmæt og tiltekið að innkaupum hafi ekki verið frestað á öðrum vörutegundum sem tilgreindar eru í bréfinu.

Í sama tölvubréfi, hafnaði ÁTVR málflutningi kæranda um meinta óvild og þ.a.l. vanhæfi starfsmanna ÁTVR.

Niðurstaða:

Kröfum kæranda er lýst að framan. Kröfur merktar nr. 1 og 2 lúta að sama atriði þ.e. lögmæti þess að leggja á það sem kærandi nefnir „innkaupabann“. Kröfurnar eru rökstuddar með því að ekki liggi fyrir sönnun þess að vörurnar hafi verið haldnar göllum við afhendingu (áhættuskipti) og að ÁTVR hafi brotið gegn málsmeðferðarreglum stjórnsýsluréttarins.

Hvað varðar hugtakanotkunina „innkaupabann“ sem kærandi notar til að lýsa þeirri stjórnvaldsákvörðun sem ÁTVR á að hafa tekið verður ekki séð að hugtakið sé að finna í lögum, reglugerðum eða öðrum réttarheimildum sem snúa að starfsemi ÁTVR.  Þá er hugtakið ekki að finna í þjónustusamningi milli aðila sem dagsettur er 23. mars 2016. Í hugtakinu, og því samhengi sem það er sett fram í kæru, mætti ætla að ÁTVR hafi tekið þá ákvörðun að leggja sölubann á sjálft sig og að sú ákvörðun hafi haft áhrif á réttindi kæranda. Réttindi samkvæmt því virðast endurspeglast í óskorðaðri skyldu ÁTVR til þess að kaupa vörur af birgjum án þess að tekið sé tillit til stöðu viðskiptasambandsins að öðru leyti, s.s. samskipta og skuldastöðu. Að mati ráðuneytisins verður hins vegar ekki séð að slíkum rétti birgja sé fyrir að fara í þeim lögum og reglugerðum sem gilda um starfsemi ÁTVR, eða né þeim þjónustusamningi sem gerður var á milli aðila.

Við mat á því hvort um sé að ræða íþyngjandi stjórnvaldsákvörðun sem hafi gengið lengra en þörf var á miðað við þau markmið sem búa að baki henni þykir ráðuneytinu að horfa megi til þess að ÁTVR tilkynnti kæranda um gallaða vöru í nóvember 2023 og óskaði eftir leiðréttingu með útgáfu kredit reikninga. Beiðnin var ítrekuð í þrígang yfir fjögurra mánaða tímabil án þess að kærandi hafi séð ástæðu til að bregðast við, þvert gegn 50. gr. fyrrgreindrar reglugerðar nr. 1106/2015. Það var fyrst þegar kærandi varð þess var að innkaupapöntun hafði ekki borist frá ÁTVR að hann hafði samband og kom á leiðréttingu. Það að innkaup á umræddri vöru hafi tímabundið verið frestað vegna útistandandi skuldar verður að telja að sé eðlilegt framhald af athafnaleysi af hálfu kæranda sem fékk ítrekuð tækifæri til þess að koma að leiðréttingu gagnvart ÁTVR. Telja verður að athafnir ÁTVR séu síður en svo meira íþyngjandi en almennt myndi gerast á milli aðila á einkamarkaði og ekki verður séð að á ÁTVR hvíli ríkari skyldur til þess að halda áfram innkaupum af birgja sem ekki sýnir vilja til að leiðrétta pantanir m.t.t. gallaðra vara. Leggja verður til grundvallar að bæði eðlilegar og málefnalegar ástæður hafi legið til grundvallar því að fresta tímabundið innkaupum enda var þeim komið á strax í kjölfar þess að viðskiptin voru leiðrétt. Þá má telja að á ÁTVR hvíli skylda til þess að gæta hagsmuna ríkissjóðs sem og að tryggja jafnræði milli birgja sem sinna sínum skyldum gagnvart ÁTVR og þeirra sem gera það ekki. Ekki verður fallist á að ákvörðun ÁTVR hafi verið svo íþyngjandi eða gengið hafi verið lengra en ástæða var til enda hafði kærandi ávallt þann kost að koma á leiðréttingu. Þá má einnig horfa til þess að í  8. gr. fyrrgreinds þjónustusamnings milli aðila er gert ráð fyrir að ÁTVR geti leitað úrræða ef um er að ræða vanefndir birgja.

Hvað varðar þá málsástæðu kæranda að það skorti sönnun fyrir galla þá verður ekki á hana fallist. Eins og fyrr segir þá upplýsti ÁTVR kæranda um gallann strax í kjölfar afhendingar. Kærandi sinnti hins vegar í engu að svara erindi ÁTVR og sótti ekki hina gölluðu vöru fyrr en um fjórum mánuðum eftir afhendingu. Það er ekki fyrr en í bréfi, dags. 5. mars 2025 að því er borið við að sönnun skorti fyrir gallanum. Ekki verður séð af þeim samskiptum sem reifuð eru hér að framan að óskað hafi verið eftir því af hálfu kæranda að ÁTVR legði fram sönnun um fyrirliggjandi galla.

Þá verður ekki fallist á það með kæranda að frestun innkaupa hafi falið í sér brot á markaðsráðandi stöðu ÁTVR.  Svo sem rakið er í tölvubréfi, dags. 30. mars 2025 þá á hin kærða ákvörðun, um frestun innkaupa á vörunni […] skýra stoð í sérreglum sem ÁTVR er gert að starfa eftir og telja verður að samræmist vel hinu venjubundna verklagi stofnunarinnar sem lýst er í framangreindu bréfi.

Þá fellst ráðuneytið ekki á það með kæranda að markmið ákvörðunar um frestun innkaupa hafi verið að refsa kæranda og valda honum fjárhagslegu tjóni. Telja verður að markmið þeirrar aðgerðar sem ÁTVR réðst í hafi verið að tryggja skaðleysi ÁTVR og stuðla þannig að framgangi lögboðinna markmiða, þ.e. um hagkvæmni í rekstri o.fl. sbr. umfjöllun í tölvubréfi dags. 30. mars 2025.

Þá verður ekki fallist á það með kæranda að draga megi hæfi forstjóra ÁTVR í efa vegna óvináttu í sinn garð. Ásökun kæranda um að draga megi óhlutdrægni hans í efa er hafnað sem órökstuddri.

Samkvæmt framangreindu verður ekki séð að ákvarðanir ÁTVR, sem lúta að tímabundinni frestun á innkaupum tiltekinnar vöru vegna skuldar, hafi falið í sér ákvörðun varðandi réttindi sem kærandi hafi haft, enda verður ekki séð að birgjar geti gengið að því vísu að innkaupapantanir séu afgreiddar án tillits til stöðu viðskiptasambandsins hverju sinni. Umrædd frestun má telja síst meira íþyngjandi en ef um væri að ræða viðskiptasamband á einkamarkaði.

Hvað varðar 3. kröfu kæranda, sem snýr í eðli sínu að skaðabótum vegna ákvörðunar ÁTVR,  hafnar ráðuneytið henni m.t.t. framangreindrar niðurstöðu hennar að ekki hafi verið um að ræða ólögmæta stjórnvaldsákvörðun sem hafi gengið lengra en nauðsyn krefði.

Stjórnsýslukæru kæranda er því vísað frá þar sem ekki verður fallist á að ákvörðun ÁTVR um frestun innkaupa á vörunni […] á meðan beðið var útgáfu kreditreikninga og um synjun á endurgreiðslu kreditreikninga sé kæranleg stjórnsýsluákvörðun skv. 1. mgr. 15. gr. laga nr. 86/2011, um verslun með áfengi og tóbak sbr. og 1. mgr. 26. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993.

Úrskurðarorð

Kröfum kæranda er vísað frá.