15 janúar 2026
/
Úrskurður nr. 12/2026
Hinn
15. janúar
úrskurður nr. 12/2026
í stjórnsýslumáli nr. KNU25080106
Kæra [...]
I. Kröfur, kærufrestir og kæruheimild
Hinn
Kærandi krefst þess aðallega að hin kærða ákvörðun Útlendingastofnunar verði felld úr gildi. Til vara krefst kærandi þess að endurkomubann hans verði fellt úr gildi eða stytt verulega. Að auki krefst kærandi þess að réttaráhrifum ákvörðunarinnar verði frestað á meðan kærumálið er til meðferðar, sbr. 2. mgr. 29. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993
Fyrrgreind ákvörðun er kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests.
Lagagrundvöllur
Í máli þessu koma einkum til skoðunar ákvæði laga um útlendinga nr. 80/2016 ásamt síðari breytingum, reglugerð um útlendinga nr. 540/2017 ásamt síðari breytingum, ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993, ákvæði laga um landamæri nr. 136/2022, reglugerð um för yfir landamæri nr. 866/2017, ásamt síðari breytingum, stjórnarskrá lýðveldisins Íslands, sbr. lög nr. 33/1944, mannréttindasáttmáli Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, auk annarra alþjóðlegra skuldbindinga Íslands á sviði mannréttinda eftir því sem tilefni er til.
II. Málsatvik og málsmeðferð
Hinn 22. september 2021 var kærandi handtekinn grunaður um sölu fíkniefna ásamt bróður sínum. Fram kemur að kæranda hafi verið brottvísað og veittur frestur til sjálfviljugrar heimfarar. Síðar hafi bróðir kærandi verið dæmdur til refsingar fyrir háttsemi sína. Hinn 31. mars 2022 var kærandi handtekinn að nýju vegna gruns um sölu fíkniefna. Hafði kærandi þá dvalið lengur á Schengen-svæðinu en honum var heimilt og yfirgaf svæðið áður en ákvörðun um brottvísun var birt honum. Hinn 13. júlí 2023 var kærandi handtekinn ásamt tilgreindum samlanda sínum vegna gruns um sölu fíkniefna. Síðar hafi samlandi kæranda verið dæmdur til refsingar fyrir háttsemi sína. Hinn 9. desember 2023 var kærandi handtekinn ásamt nafngreindum manni vegna gruns um sölu fíkniefna. Fram kemur að hinn nafngreindi maður hafi verið ákærður fyrir sölu fíkniefna. Sama dag var kæranda brottvísað en hann hafði dvalið á Schengen-svæðinu frá 9. júlí 2023. Kæranda var heimil sjálfviljug heimför og yfirgaf hann Schengen-svæðið 31. desember 2023. Hinn 5. júlí 2025 var kærandi handtekinn vegna gruns um sölu fíkniefna. Fram kemur að hann hefði dvalið á Schengen-svæðinu frá 6. apríl 2024. Hinn 14. júlí 2025 var kærandi handtekinn að nýju ásamt bróður sínum vegna gruns um sölu fíkniefna. Samkvæmt skýrslunni hefur kærandi einu sinni verið dæmdur til refsingar fyrir sölu fíkniefna, með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur í máli nr. S-5819/2023, dags. 1. febrúar 2024.
Vegna framangreindrar háttsemi sé það mat lögreglu að það varði almannahagsmuni og særi réttarvitund almennings að erlendir glæpamenn dvelji hér á landi án dvalarleyfis og stundi sölu og dreifingu fíkniefna. Telji lögregla að kærandi dvelji hér með ólögmætum hætti í þeim eina tilgangi að selja og dreifa fíkniefnum. Miðað við sögu kæranda sé það mat lögreglu að hann sé líklegur til að halda áfram sölu og dreifingu fíkniefna fái hann að dvelja á Íslandi.
Með vísan til framangreinds var kæranda birt tilkynning Útlendingastofnunar um hugsanlega brottvísun og endurkomubann, sbr. f-lið 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga, dags. 21. júlí 2025. Tilkynningin var birt fyrir kæranda 11. ágúst 2025 með aðstoð túlks. Kæranda var veittur þriggja daga frestur til að leggja fram andmæli vegna málsins en við birtingu kvaðst kærandi ekki ætla að leggja fram andmæli. Með ákvörðun Útlendingastofnunar, dags. 12. ágúst 2025, var kæranda brottvísað og ákveðið endurkomubann til landsins í sjö ár á grundvelli f-liðar 1. mgr. 98. gr., sbr. 2. mgr. 101. gr. laga um útlendinga. Fram kom í ákvörðuninni að frestur kæranda til sjálfviljugrar heimfarar væri felldur niður á grundvelli c-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga. Ákvörðun Útlendingastofnunar um brottvísun og endurkomubann var birt fyrir kæranda sama dag. Kærandi kærði ákvörðunina til kærunefndar útlendingamála 14. ágúst 2025. Kærandi lagði fram greinargerð og önnur fylgigögn með tölvubréfum, dags. 18. ágúst og 2. september 2025. Samkvæmt upplýsingum frá Útlendingastofnun var kærandi fluttur úr landi 25. ágúst 2025 með heimferða- og fylgdadeild Ríkislögreglustjóra. Samhliða stjórnsýslukæru óskaði kærandi eftir frestun réttaráhrifa hinnar kærðu ákvörðunar á meðan málið væri til meðferðar hjá kærunefnd, sbr. 2. mgr. 29. gr. stjórnsýslulaga. Í ljósi þess að kærandi hefur verið fluttur til heimaríkis er beiðni um frestun réttaráhrifa vísað frá.
III. Málsástæður og rök kæranda
Í kæru kemur fram að kærandi telji slíka ágalla á hinni kærðu ákvörðun að hana verði að fella úr gildi. Sömuleiðis telji kærandi ágalla hafa verið á málsmeðferðinni enda hafi ekki verið tekið tillit til einstaklingsbundinna sjónarmiða heldur eingöngu byggt á almennum rökstuðningi. Einkum sé vísað til umfjöllunar um hættu sem stafi af fíkniefnum á meðan ekki sé fjallað um það hvernig vera kæranda á landinu feli í sér raunverulega og yfirvofandi ógn gagnvart almannahagsmunum. Ráða megi af hinni kærðu ákvörðun að beiting f-liðar 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga tengist meintum afbrotum kæranda. Kærandi bendir þó á að ákvörðunin vísi til eins refsidóms. Ekki komi fram hvaða viðurlög kærandi hafi hlotið. Þá sé ekki ljóst hvers vegna kærandi hafi ekki verið sóttur til saka vegna þessara meintu sakargifta séu þær jafn alvarlegar og gefið sé til kynna. Kærandi telji augljóst að sakaferill hans gefi ekki til kynna að almannahagsmunir eða öryggi ríkisins krefjist þess að honum verði vísað brott frá landinu.
Þá telji kærandi að málið hafi hvorki verið rannsakað á fullnægjandi hátt né hafi andmælaréttur hans verið virtur, sbr. 10. og 13. gr. stjórnsýslulaga. Vísað sé til tilkynningar um hugsanlega brottvísun og byggir kærandi á því að í tilkynningunni hafi ekki verið tiltekið að hann gæti sætt endurkomubanni. Þá komi fram í hinni kærðu ákvörðun að ekkert í gögnum málsins bendi til þess að hann eigi nána aðstandendur hér á landi en ekkert bendi til þess að þetta hafi verið kannað eða kæranda veitt tækifæri á að koma slíkum upplýsingum á framfæri. Þá verði ekki ráðið að kæranda hafi verið veitt færi á að koma sjónarmiðum fram um umsögn lögreglu, sem gefið er mikið vægi í ákvörðuninni.
Kærandi byggir einnig á því að ómálefnaleg sjónarmið liggi að baki ákvörðuninni. Þannig sé vísað til þess að kærandi hafi sótt um ný vegabréf í heimaríki til að hylja slóð sína án þess að vísað sé til neinna gagna því til stuðnings. Einnig sé vísað til mats lögreglu um að það særi réttarvitund almennings að erlendir glæpamenn dvelji hér á landi án dvalarleyfis. Umrædd ummæli lýsi úreltum viðhorfum til afbrota og skorti á virðingu fyrir þeirri grundvallarreglu að einstaklingar eigi að njóta tækifæra til betrunar. Enn fremur séu ummælin til marks um að ekki hafi verið lagt eiginlegt mat á að raunveruleg ógn stafi af kæranda. Þar að auki sé ótækt að ætla að lögregla sé til þess fallin að leggja mat á hvað særi réttarvitund almennings og hvað ekki. Kærandi áréttar að ekkert sé komið fram í málinu sem gefi til kynna að ógn stafi af honum eða að sérstakir almannahagsmunir séu fólgnir í brottvísun hans. Hann hafi hlotið einn refsidóm á Íslandi og taki ákvörðunin ekki fram hvaða viðurlög hann hafi hlotið.
Þá gerir kærandi athugasemd við að ekki sé tilgreint hvaða refsiákvæði eigi við í öðrum málum sem kærandi hafi átt til meðferðar hjá lögreglu. Engu að síður er ljóst að alvarleiki eða tíðni þeirra geti ekki réttlætt sjö ára endurkomubann, einkum með hliðsjón af efni 2. mgr. 101. gr. laga um útlendinga um að endurkomubann skuli að jafnaði ekki vara lengur en fimm ár. Við mat á meðalhófi, sbr. 12. gr. stjórnsýslulaga, virðist endurkomubann kæranda mun lengra en tíðkast í framkvæmd. Kærandi vísar til nokkurra úrskurða kærunefndar þar sem undirliggjandi háttsemi virðist alvarlegri en sú sem kæranda er gefið að sök, þar sem málum hefur verið lokið með styttra endurkomubanni. Vísar kærandi einkum til úrskurðar kærunefndar nr. 94/2025, dags. 6. febrúar 2025, þar sem endurkomubann var ákveðið þrjú ár, úrskurðar nr. 74/2025, frá 30. janúar 2025, þar sem endurkomubann hafði verið ákveðið fjögur ár, úrskurðar nr. 1269/2024, frá 18. desember 2024, þar sem nefndin stytti endurkomubann í tvö ár, og úrskurðar nr. 1141/2024, frá 20. nóvember 2024, þar sem endurkomubann hafi verið ákveðið fjögur ár.
Kærandi lagði fram viðbótargreinargerð 2. september 2025, vegna kærumálsins. Fram kemur að kærandi leggi áherslu á að lengd endurkomubannsins muni reynast honum afar þungbært. Sökum fátæktar í heimaríki kæranda hafi hann ferðast til að leita að atvinnutækifærum. Hann fái ekki skilið hvernig þær sakir sem á hann hafi verið bornar geti réttlætt beitingu íþyngjandi úrræðis eins og sjö ára endurkomubanns. Muni endurkomubannið hafa verulega neikvæð áhrif á fjölskyldu- og einkalíf hans. Þá bendir kærandi á að í þau skipti sem honum hafi verið gert að fara frá landinu hafi hann gert það sjálfviljugur. Því hafi engin ástæða verið til að fella niður sjálfviljuga brottför hans.
Kærandi geri einnig athugasemdir við gögn málsins sem styðji á engan hátt við þær forsendur að vera hans á landinu feli í sér alvarlega ógn gagnvart grundvallarhagsmunum ríkisins. Upplýsingaskýrsla lögreglu sé fátækleg varðandi þá meintu ógn sem stafi af kæranda. Ekki sé tilgreint hvaða refsingu kærandi hafi hlotið eða fyrir hvaða brot hann hafi verið sakfelldur. Þá kemur fram að hann hafi verið kærður í átta málum án þess að ákærur séu tilgreindar. Verði að draga þá ályktun að sakargiftir málanna hafi verið smávægilegar eða að málin hafi verið felld niður sökum lítilla líka á sakfellingu. Þrátt fyrir að kærandi hafi í eitt skipti týnt vegabréfi sínu og aflað sér nýs er ekkert í gögnum málsins sem styðji þær fullyrðingar sem finna megi í ákvörðuninni um að ferðalög hans sýni fram á skipulagningu og þekkingu á regluverki landamæra Schengen-svæðisins. Þá gerir kærandi athugasemd við að brottvísun hafi verið framkvæmd án þess að afstaða hafi verið tekin til beiðni hans um frestun réttaráhrifa.
IV. Niðurstaða kærunefndar útlendingamála
Í 1. mgr. 49. gr. laga um útlendinga kemur fram að útlendingi sem þarf vegabréfsáritun til landgöngu er ekki heimilt að dveljast hér á landi lengur en áritunin segir til um nema sérstakt leyfi komi til. Öðrum útlendingum er óheimilt án sérstaks leyfis að dveljast hér lengur en 90 daga frá komu til landsins. Dvöl í öðru ríki, sem tekur þátt í Schengen-samstarfinu, telst jafngilda dvöl hér á landi. Kærandi er ríkisborgari Albaníu og er undanþeginn vegabréfsáritunarskyldu. Framangreint heimilar honum dvöl á Íslandi og öðrum Schengen-ríkjum í allt að 90 daga á hverju 180 daga tímabili.
Samkvæmt 1. mgr. 50. gr. laga um útlendinga þarf útlendingur sem hyggst dveljast hér á landi lengur en honum er heimilt skv. 49. gr. að hafa dvalarleyfi. Í 2. mgr. ákvæðisins kemur fram að útlendingur sem hyggst ráða sig til starfa hér á landi þarf að hafa dvalarleyfi auk atvinnuleyfis þar sem það er áskilið í lögum um atvinnuréttindi útlendinga. Útlendingi er óheimilt að starfa hér á landi sem sjálfstætt starfandi einstaklingur nema viðkomandi sé undanþeginn kröfu um atvinnuleyfi samkvæmt lögum um atvinnuréttindi útlendinga.
Samkvæmt f-lið 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga er heimilt að vísa útlendingi úr landi sem er án dvalarleyfis ef það er nauðsynlegt vegna öryggis ríkisins eða almannahagsmuna. Ekki er fjallað nánar um ákvæðið í athugasemdum við ákvæðið í frumvarpi til laga um útlendinga.
Samkvæmt framangreindu kemur til skoðunar hvort að brot kæranda sé þess eðlis að nauðsynlegt sé að brottvísa honum vegna öryggi ríkisins eða almannahagsmuna. Samkvæmt framangreindum upplýsingum frá lögreglu hefur kærandi dvalið á Íslandi með hléum frá árinu 2021. Kærandi hefur aldrei haft dvalarleyfi og hefur lögregla haft ítrekuð afskipti af honum vegna sölu og dreifingar fíkniefna. Samkvæmt gögnum málsins hefur kæranda tvívegis verið brottvísað með ákvörðunum Útlendingastofnunar vegna ólögmætrar dvalar, sbr. 2. mgr. 98. gr. og þágildandi a-lið 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga. Kæranda var fyrst brottvísað 22. september 2021 og í annað sinn 9. desember 2023. Í bæði skipti yfirgaf kærandi landið sjálfviljugur innan þess frests sem stjórnvöld veittu honum. Samkvæmt gögnum málsins hefur kærandi einu sinni verið dæmdur til refsingar, sbr. dóm Héraðsdóms Reykjavíkur nr. S-5819/2023, dags. 1. febrúar 2024. Í málinu var kærandi fundinn sekur um að hafa í tvígang haft í vörslum sínum fíkniefni ætluð til söludreifingar í ágóðaskyni. Var kæranda gert að greiða sekt til ríkissjóðs vegna brotsins en ella sæta fangelsi í 24 daga. Að mati lögreglu varði það almannahagsmuni og særi réttarvitund almennings að erlendir glæpamenn dvelji hér á landi án dvalarleyfis og stundi sölu og dreifingu fíkniefna. Lögregla telur að kærandi dvelji hér ólöglega í þeim eina tilgangi. Miðað við sögu kæranda metur lögregla að hann sé mjög líklegur til að halda áfram sölu og dreifingu fíkniefna fái hann að dvelja á Íslandi.
Við mat á því hvað fellur undir öryggi ríkis og almannahagsmuni í skilningi framangreinds ákvæðis er unnt að líta til túlkunar á sviði Evrópuréttar á hugtökunum og sjónarmiða við beitingu þeirra í framkvæmd. Í dómaframkvæmd Evrópudómstólsins hefur verið komist að þeirri niðurstöðu að fíkniefnaframleiðsla, einkum sem liður í skipulagðri glæpastarfsemi, geti réttlætt brottvísun á grundvelli almannaöryggis og almannahagsmuna, sbr. dóm Evrópudómstólsins nr. C-145/09 Tsakouridis (m.a. 46. og 47. mgr. dómsins). Lagt er til grundvallar í framangreindum dómi að einstaklingsbundið mat þurfi að fara fram sem taki mið af eðli brots, hvort viðkomandi sé líklegur til að brjóta endurtekið af sér, auk tengsla við landið. Þá skuli taka mið af grundvallarréttindum einstaklings, einkum réttinum til friðhelgi einkalífs og fjölskyldu, sbr. 7. gr. mannréttindasáttmála Evrópu (m.a. 52. og 53. mgr. dómsins). Er til þess að líta að löggjafinn hér á landi hefur tekið skýra afstöðu gegn framleiðslu og sölu fíkniefna með lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 auk almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. einkum kafla XVIII um brot sem hafa í för með sér almannahættu. Að auki hafa stjórnvöld á sviði heilbrigðis- og löggæslumála, auk frjálsra félagasamtaka á sviði íþrótta og æskulýðs lagt mikla áherslu á forvarnir gegn fíkniefnum.
Við mat á því hvort framferði kæranda sé þess eðlis að nauðsynlegt sé að brottvísa honum vegna öryggis ríkisins eða almannahagsmuna er litið til þess að kærandi hefur ítrekað komið til landsins og dvalið með ólögmætum hætti í þeim tilgangi að selja og dreifa fíkniefnum í andstöðu við lög um ávana- og fíkniefni. Hefur lögregla þurft að hafa ítrekuð afskipti af kæranda vegna þessa. Sala og dreifing fíkniefna er brot sem varðar almenning og beinist gegn hagsmunum samfélagsins í heild sinni og öryggis almennings. Þá liggur fyrir að um ítrekaða háttsemi er að ræða, m.a. í félagi við aðra, í ólögmætri dvöl og er það mat lögreglu að háttsemi kæranda varði við almannahagsmuni og að kærandi sé mjög líklegur til að halda áfram sölu og dreifingu fíkniefna hér á landi. Slíkt brot getur varðað við öryggi ríkisins og almannahagsmuni í skilningi f-liðar 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga.
Til viðbótar framangreindu bera gögn málsins með sér að kærandi hafi dvalið á Schengen-svæðinu með ólögmætum hætti í nokkur skipti. Þar af hafði kærandi dvalið á svæðinu í 456 daga þegar hann var handtekinn 5. júlí 2025, þ.e. frá 6. apríl 2024. Á grundvelli áritunarfrelsis er kæranda að hámarki heimilt að dvelja í 90 daga, sbr. 49. gr. laga um útlendinga. Jafnframt liggur fyrir að Útlendingastofnun hefur tvisvar brottvísað kæranda vegna ólögmætrar dvalar og hefur hann í bæði skiptin yfirgefið landið sjálfviljugur og komist þannig hjá endurkomubanni. Er tíðni ólögmætrar dvalar kæranda til marks um hegðunarmynstur og lengd ólögmætrar dvalar kæranda, þegar hann var handtekinn 5. júlí 2025, til marks um ásetning til þess að brjóta gegn almannahagsmunum í skilningi f-liðar 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga.
Með vísan til framangreinds er rökstuddur grunur um að kærandi hafi með ítrekuðum hætti dvalið á Íslandi með ólögmætum hætti í þeim tilgangi að selja og dreifa fíkniefnum. Verður talið að framferði kæranda sé með þeim hætti að nauðsynlegt sé vegna öryggis ríkisins og almannahagsmuna að brottvísa honum. Liggur jafnframt fyrir að kærandi hefur hlotið refsidóm í eitt skipti. Auk þess liggur fyrir mat lögreglu um að frekari dvöl kæranda hér á landi sé ógn við almannahagsmuni. Við beitingu f-liðar 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga verður að gera ríkar kröfur og að fyrir liggi rökstutt mat lögreglu og gögn sem sýna fram á umrædda ógn. Að framangreindu virtu eru skilyrði brottvísunar samkvæmt ákvæðinu uppfyllt.
Í málatilbúnaði sínum gerir kærandi m.a. athugasemdir við að ákvörðun Útlendingastofnunar byggi á sakargiftum sem hann telji smávægilegar. Þá telji hann að ákvörðunin byggist á ómálefnalegum sjónarmiðum. Að virtum gögnum málsins og rökstudds mats lögreglu er ekki ástæða til þess að gera athugasemdir við framangreind atriði í meðferð málsins og hinni kærðu ákvörðun. Vegna athugasemda kæranda um rannsókn málsins og andmælarétt er ljóst að honum var birt tilkynning um hugsanlega brottvísun þar sem m.a. voru rakin sjónarmið um endurkomubann. Liggur fyrir að kæranda var veittur frestur til þess að leggja fram skrifleg andmæli en kaus að gera það ekki. Enn fremur er ljóst að háttsemi kæranda er ítrekuð yfir margra ára skeið. Kæranda hefur einu sinni verið gert að sæta refsingu og tvívegis verið brottvísað og hlotið frest til sjálfviljugrar heimfarar í bæði skiptin. Hefur framangreint ekki haft tilætluð áhrif á hegðunarmynstur kæranda enda hefur hann komið til landsins jafnharðan í þeim tilgangi að selja og dreifa fíkniefnum. Hefur kærandi þannig þegar fengið tækifæri til betrunar og er málsástæðu hans þar að lútandi hafnað.
Í 102. gr. laga um útlendinga er kveðið á um vernd gegn frávísun og brottvísun og takmarkanir á ákvörðun um brottvísun. Samkvæmt 3. mgr. 102. gr. skal brottvísun ekki ákveða ef hún, með hliðsjón af málsatvikum, alvarleika brots og tengslum útlendings við landið, felur í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart útlendingi eða nánustu aðstandendum hans. Samkvæmt 4. mgr. 102. gr. á ákvæði 3. mgr. ekki við þegar brottvísun er nauðsynleg vegna öryggis ríkisins eða almannahagsmuna, sbr. m.a. f-lið 1. mgr. 98. gr. og koma takmarkanir á brottvísun því ekki til skoðunar í málinu.
Með lögum um landamæri nr. 136/2022 voru gerðar breytingar á 2. mgr. 101. gr. laga um útlendinga. Í ákvæðinu kemur fram að endurkomubann skuli að jafnaði ekki vara lengur en fimm ár og eigi skemur en tvö ár. Þó geti endurkomubann varað lengur en fimm ár þegar útlendingur telst ógn við öryggi ríkisins, almannaöryggi eða allsherjarreglu. Við ákvörðun um lengd endurkomubanns skuli litið til einstaklingsbundinna aðstæðna hverju sinni. Kærandi byggir á því að endurkomubann sé lengra en venja er og teljist undantekningarheimild sem krefjist þess að útlendingur teljist ógn við öryggi ríkisins, almannaöryggi eða allsherjarreglu. Vísar kærandi einnig til þess að endurkomubann sé sérstaklega þungbært þar sem hann hafi ferðast í leit að atvinnutækifærum sökum fátæktar í heimaríki. Í hinni kærðu ákvörðun var kæranda gert að sæta endurkomubanni til sjö ára. Að virtum málsatvikum, einkum ítrekaðrar hegðunar, alvarleika brots kæranda og ólögmætrar dvalar hans er ekki tilefni til þess að stytta endurkomubann kæranda. Að virtum forsendum Útlendingastofnunar er endurkomubann kæranda til sjö ára staðfest. Er jafnframt litið til þess að endurkomubanni er m.a. ætlað að hafa almenn og sérstök varnaðaráhrif gagnvart útlendingum sem teljast ógn við almannahagsmuni. Fyrir liggur að kærandi hefur aldrei haft eða sótt um dvalarleyfi á Íslandi vegna atvinnuþátttöku og er málsástæðu hans um leit að atvinnutækifærum hafnað. Þeir úrskurðir sem kærandi byggir styttingu endurkomubanns á hafa ekki þýðingu við úrlausn málsins enda málsatvik og ástæður brottvísunar ólík. Er þeirri málsástæðu kæranda því hafnað.
Samkvæmt 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga skal að jafnaði veita útlendingi frest í 7-30 daga til að yfirgefa landið sjálfviljugur. Samkvæmt c-lið ákvæðisins er m.a. heimilt að veita styttri frest eða fella hann niður í tilvikum þegar slíkt telst nauðsynlegt vegna öryggis ríkisins eða almannahagsmuna. Að teknu tilliti til málsatvika og þar sem komist hefur verið að þeirri niðurstöðu að brottvísa beri kæranda vegna öryggis ríkisins eða almannahagsmuna er rétt að fella frest kæranda til sjálfviljugrar heimfarar niður með vísan til c-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga.
Að teknu tilliti til 4. mgr. 101. gr. laga um útlendinga hófst endurkomubann kæranda þegar hann var fluttur úr landi 25. ágúst 2025. Athygli kæranda er jafnframt vakin á því að samkvæmt 3. mgr. 101. gr. laga um útlendinga er heimilt, samkvæmt umsókn þar um, að fella endurkomubann úr gildi hafi aðstæður breyst frá því ákvörðun um brottvísun var tekin, þó ekki fyrr en að tveimur árum liðnum.
Að öllu framangreindu virtu er hin kærða ákvörðun staðfest.
Úrskurðarorð:
Ákvörðun Útlendingastofnunar er staðfest.
The decision of the Directorate of Immigration is affirmed.