Úrskurður nr. 34/2026

Hinn 20. janúar 2026 er kveðinn upp svohljóðandi

úrskurður nr. 34/2026

í stjórnsýslumáli nr. KNU25070156

Kæra [...]

1 Kröfur, kærufrestir og kæruheimild

Hinn 14. júlí 2025 kærði einstaklingur sem kveðst heita [...], vera fæddur [...] og vera ríkisborgari Pakistan (hér eftir kærandi), ákvörðun Útlendingastofnunar, dags. 30. júní 2025, um að synja honum um alþjóðlega vernd á Íslandi ásamt því að synja honum um dvalarleyfi á grundvelli 74. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016.

Samkvæmt 6. mgr. 8. gr. laga um útlendinga skal kærunefnd meta að nýju alla þætti kærumáls og getur ýmist staðfest ákvörðun, breytt henni eða hrundið að nokkru eða öllu leyti. Þá getur nefndin einnig vísað máli til meðferðar að nýju hjá þeirri stofnun sem tók hina kærðu ákvörðun. Við meðferð kæru þessarar fer fram endurskoðun á ákvörðun Útlendingastofnunar sem m.a. felur í sér sjálfstætt efnislegt mat á því hvort kærandi eigi rétt á veitingu alþjóðlegrar verndar á grundvelli 1. eða 2. mgr. 37. gr. laganna, hvort skilyrði séu fyrir veitingu dvalarleyfis á grundvelli mannúðarsjónarmiða samkvæmt 74. gr. laganna og hvort skilyrði fyrir brottvísun séu uppfyllt ef svo á við. Auk þess fer fram skoðun á því hvort formreglum laga um útlendinga og stjórnsýslulaga nr. 37/1993 hafi verið fullnægt. Kröfur í máli þessu eru í samræmi við framangreint.

Kæruheimild er í 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests.

2 Málsatvik

Samkvæmt lögregluskýrslu kom kærandi til landsins frá Ítalíu og lagði fram umsókn um alþjóðlega vernd 20. júlí 2024. Framvísaði kærandi fölsuðu vegabréfi við komu til landsins. Kvaðst kærandi sækja um alþjóðlega vernd hér á landi vegna þess að kærasti hans dvelji hér. Kærandi hafi þó ekkert heyrt í kærasta sínum í tvö ár eftir að hafa týnt símanum sínum. Kærandi kvaðst hafa týnt vegabréfi sínu og borgað fyrir falsað vegabréf. Kærandi hafi farið frá Pakistan árið 2021 til Tyrklands þar sem hann hafi dvalið og starfað í verksmiðju þangað til í maí 2024. Kærandi hafi þá ferðast til Bosníu og Hersegóvínu og verið þar í u.þ.b. viku þar til hann hafi farið til Ítalíu hvar hann hafi dvalið áður en hann hafi komið til Íslands. Kærandi kvaðst hafa dvalarleyfi í Tyrklandi en hafa týnt dvalarleyfisskírteininu ásamt vegabréfi sínu. Kærandi sé heilsuhraustur.

Kærandi kom til viðtals hjá Útlendingastofnun 27. ágúst 2024 ásamt löglærðum talsmanni á grundvelli 1. mgr. 36. gr. laga um útlendinga. Hinn 9. október 2024 ákvað Útlendingastofnun að mál kæranda myndi sæta efnismeðferð. Á þeim grundvelli mætti kærandi til viðtals ásamt löglærðum talsmanni sínum hjá stofnuninni 28. nóvember 2024 og framhaldsviðtala 23. janúar og 13. maí 2025 og greindi frá helstu ástæðum flótta síns. Kærandi kvaðst vera fæddur og uppalinn í þorpinu Pindh Aziz í Gujrat umdæmi Punjab héraðs í Pakistan og hafa verið búsettur í borginni Sarai Alamgir í Gujrat umdæmi áður en hann hafi yfirgefið heimaríki í lok febrúar 2021. Kærandi hafi starfað sem dagverkamaður og þjónn og kvaðst hafa getað séð fyrir sér í heimaríki. Kærandi kvaðst ekki vera aðili að stjórnmálaflokki né virkur í þágu tiltekins málsstaðar í heimaríki en tilheyra minnihlutahópi á grundvelli kynhneigðar. Aðspurður um heilsufar sitt kvaðst kærandi glíma við ótilgreind magavandamál og greindi frá því að einvera hans og það að hann hafi ekki enn hitt kærasta sinn hér á landi hafi haft áhrif á andlega heilsu hans. Hann hafi haft aðgang að endurgjaldslausri heilbrigðisþjónustu í heimaríki.

Aðspurður um hvaða atvik í lífi hans hafi gert það að verkum að hann hafi yfirgefið heimaríki kvað kærandi líf sitt hafa verið í hættu eftir að fjölskyldumeðlimir hans og ótilgreindur íslamskur prestur hafi komist að ástarsambandi kæranda og annars manns. Í kjölfarið hafi orðið erfitt fyrir kæranda að halda áfram að búa á sama stað. Kærandi kvaðst hafa greint kærasta sínum (hér eftir A) frá framangreindum aðstæðum og af frásögn kæranda má ráða að A hafi fyrst heimsótt kæranda í Pakistan árið 2020, áður en framangreindir aðilar hafi komist á snoðir um samband þeirra. Í þeirri heimsókn hafi A reynt að flytja kæranda eitthvert annað innan Pakistan en að sögn kæranda hafi ekki orðið af því. Kærandi kvað A hafa heimsótt sig aftur í Pakistan árið 2021 eftir að framangreindur prestur hafi komist að sambandi þeirra og þá hjálpað kæranda að fara til borgarinnar Karachi. Þar hafi A gefið kæranda peninga, hjálpað honum að fá vegabréfsáritun og keypt farmiða fyrir kæranda til Tyrklands í febrúar 2021. Aðspurður um viðbrögð fjölskyldu kæranda og umrædds prests við samkynhneigð hans kvað kærandi framangreinda aðila hafa hótað honum og beitt hann ofbeldi í tvö skipti. Af frásögn kæranda má ráða að það hafi einkum verið frændur hans sem hafi beitt hann ofbeldi. Þá kvaðst kærandi hafa þurft að þola stöðugar hótanir af hálfu tveggja bræðra sinna sem hafi reynt að sannfæra hann um að láta af samkynhneigð sinni. Síðar meir hafi bræður kæranda hótað honum lífláti. Kvaðst kærandi hafa náð að forðast frændur og bræður sína með því að dvelja í litlu herbergi á veitingastaðnum hvar hann hafi starfað sem þjónn árið 2019. Aðspurður kvað kærandi bræður sína aldrei hafa beitt sig ofbeldi heldur hafi þeir talað hörkulega til hans. Kærandi kvaðst einungis vera í góðu sambandi við yngri bróður sinn í heimaríki sem hafi tjáð kæranda að bræður og frændur þeirra séu enn að leita að honum þar í landi. Beðinn um að greina nánar frá því ofbeldi sem hann hafi orðið fyrir af hálfu frænda sinna kvaðst kærandi hafa heyrt frá frænda sínum að ef hann myndi halda uppteknum hætti áfram myndu frændur hans ekki aðeins slá hann eða sparka í hann líkt og áður heldur myndu þeir drepa hann. Þá hafi frændur kæranda jafnframt ógnað honum með hnífi til að hræða hann. Aðspurður hvenær ofbeldið af hálfu frænda hans hafi átt sér stað og hversu oft kvað kærandi atvikið með hnífinn hafa átt sér stað árið 2020 og að hann hafi verið barinn af frændum sínum í fimm til sex skipti. Beðinn um að útskýra misræmi í frásögn sinni hvað varðar fjölda þeirra skipta sem hann hafi orðið fyrir ofbeldi af hálfu frænda sinna, með vísan til þess að fyrr í viðtalinu kvaðst kærandi hafa verið beittur ofbeldi tvisvar sinnum, kvað kærandi frændur sína hafa slegið sig í eitt eða tvö skipti en alvarlegasta atvikið hafi verið árið 2020 þegar þeir hafi ógnað honum með hnífi. Aðspurður hvenær hann hafi áttað sig á kynhneigð sinni kvaðst kærandi hafa verið um 28 til 29 ára gamall þegar hann hafi áttað sig á því að hann væri hrifinn af karlmönnum. Hann hafi fundið fyrir einhverri tilfinningu áður fyrr en ekki verið viss. Aðspurður hvort það hefði verið í kringum árið 2018 sem kærandi hafi áttað sig á kynhneigð sinni kvað kærandi það geta verið rétt. Fjölskylda kæranda hafi áttað sig á kynhneigð hans þegar íbúar í þorpinu hvar hann hafi verið búsettur hafi séð kæranda með fyrsta kærasta hans (hér eftir B) og sagt fjölskyldu hans frá sambandi þeirra. Að sögn kæranda hafi hann og B verið saman í um átta til níu ár og aðspurður kvaðst kærandi ekki vera viss hvenær nákvæmlega fjölskylda hans hafi áttað sig á kynhneigð hans en hann myndi segja að það hafi verið í kringum árin 2010 til 2011. Beðinn um að útskýra misræmi í frásögn sinni um hvenær kærandi hafi sjálfur áttað sig á kynhneigð sinni þar sem hann kvaðst fyrr í viðtalinu hafa verið 28 til 29 ára gamall á þeim tíma, eða í kringum árið 2018, neitaði kærandi fyrir að hafa sagt að það hafi verið árið 2018. Kærandi kvaðst ekki vera menntaður og ekki muna allt. Hann hafi verið í kringum 27 til 29 ára þegar hann hafi áttað sig á kynhneigð sinni en ekki hafa verið viss í sinni sök. Aðspurður hvenær samband hans og fyrsta kærasta hans hafi byrjað kvaðst kærandi ekki vera viss og ekki geta sagt til um það. Aðspurður kvaðst kærandi ekki hafa áttað sig á kynhneigð sinni þegar hann hafi verið með B, það hafi ekki verið fyrr en hann hafi hitt A sem hann hafi fyllilega áttað sig á því að hann væri samkynhneigður. Aðspurður kvaðst kærandi vera viss um að hann hafi verið í kringum 26 til 29 ára gamall þegar hann hafi áttað sig á kynhneigð sinni. Kærandi kvaðst ekki geta sagt hversu gamall hann hafi verið þegar samband hans og B hafi hafist. Inntur eftir svari kvaðst kærandi ekki vera viss en hann hafi verið um tvítugt eða 22 ára, það sé langt síðan og að þunglyndi og áföll hafi áhrif á minni hans. Aðspurður hvort það sé rétt að fjölskylda kæranda hafi komist að kynhneigð hans í kringum árin 2010 til 2011 en hann hafi ekki áttað sig sjálfur á kynhneigð sinni fyrr en um árið 2018 greindi kærandi frá því að í byrjun sambands hans og B hafi þeir einungis verið vinir en haft náin tengsl. Þeir hafi síðar áttað sig á kynhneigð kæranda. Aðspurður hvenær hann og B hafi byrjað að vera kærustupar kvað kærandi að undangengnu fjögurra ára vinasambandi hafi þeir farið að vera saman líkt og kærustupar. Kærandi kvaðst hafa búið með B en kvaðst ekki geta sagt hversu lengi sú sambúð hafi varið, samband þeirra hafi varað lengi. Inntur eftir nánari svörum kvaðst kærandi ekki vera menntaður og ekki muna hversu lengi samband þeirra hafi varað, hann viti ekki hvort það hafi varað lengur en fimm ár en þeir hafi búið saman lengur en í eitt ár. Aðspurður kvaðst kærandi ekki vera í samskiptum við B og hafa síðast talað við hann þegar B hafi farið frá Pakistan og slitið sambandi þeirra en ekki vita hvaða ár það hafi verið. Aðspurður um hvenær hann hafi fyrst orðið fyrir hótunum af hálfu fjölskyldumeðlima sinna vegna kynhneigðar sinnar kvað kærandi fjölskyldu sína hafa vitað fyrir víst um kynhneigð kæranda árið 2020 en haft grunsemdir um kynhneigð hans fyrir þann tíma. Þegar kærandi hafi eytt miklum tíma með B hafi fjölskylda hans reynt að sannfæra hann um að breyta líferni sínu. Fjölskylda kæranda hafi hitt B þar sem þau hafi öll búið í sama þorpi en að sögn kæranda hafi fjölskylda hans enga vitneskju um A. Kærandi kvaðst hafa týnt síma sínum og því ekki geta lagt fram nokkur gögn eða ljósmyndir til stuðnings frásögn sinni. Kærandi kvaðst hafa kynnst A í spjallhóp á tilgreindu samskiptaforriti árið 2019 þegar hann hafi verið í Tyrklandi. Þá hafi A heimsótt kæranda í Pakistan í tvö skipti, fyrst árið 2020 og síðar árið 2021. Kærandi kvaðst ekki hafa verið í samskiptum við A síðan í september 2022, en þá hafi síma kæranda verið stolið. Allar aðgangsupplýsingar fyrir samfélagsmiðlareikninga kæranda hafi verið í síma hans svo hann hafi ekki getað náð sambandi við A eftir að hann hafi verið kominn með nýjan síma. Aðspurður hvort hann hafi ekki getað fundið spjallhópinn þar sem hann hafi fyrst kynnst A með nýja símanum kvaðst kærandi ekki telja sig geta það, langt sé liðið frá því að hann hafi týnt gamla símanum og hann sé ekki menntaður og því sé ekki auðvelt fyrir hann að leysa úr málum sem þessum. Kærandi kvað A hafa veitt sér fjárhagslegan stuðning og sent sér pening á meðan kærandi hafi verið í Tyrklandi og í heimaríki. Þeir hafi átt dagleg samskipti í gegnum tilgreint samskiptaforrit. Aðspurður kvaðst kærandi ekki vita hvort A ætti börn eða væri giftur, kærandi hafi aldrei spurt A slíkra spurninga. Af frásögn kæranda má ráða að hann líti enn á A sem kærasta sinn þrátt fyrir að rúmlega þrjú ár séu liðin frá síðustu samskiptum þeirra.

Með ákvörðun Útlendingastofnunar var kæranda synjað um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi á grundvelli 74. gr. laga um útlendinga. Kæranda var jafnframt brottvísað frá landinu og ákvarðað endurkomubann til tveggja ára. Kærandi kærði ákvörðunina til kærunefndar 14. júlí 2025. Greinargerð barst kærunefnd 22. júlí 2025 ásamt fylgiskjali. Með tölvubréfi, dags. 19. desember 2025, boðaði kærunefnd kæranda í viðtal. Kærandi mætti í viðtal hjá kærunefnd 12. janúar 2026 ásamt talsmanni sínum og naut hann aðstoðar túlks.

3 Greinargerð til kærunefndar

Nefndin hefur farið yfir greinargerð kæranda og fylgiskjöl og lagt mat á þau sjónarmið er þar koma fram. Verða aðeins reifuð hér helstu atriði greinargerðarinnar.

Í greinargerð kæranda til kærunefndar er vísað til greinargerðar kæranda til Útlendingastofnunar hvað lagarök og málsástæður fyrir kröfum kæranda varðar.

Í greinargerð kæranda er vísað til mats Útlendingastofnunar á trúverðugleika frásagnar kæranda og því mati mótmælt. Einnig eru gerðar athugasemdir við rannsókn Útlendingastofnunar og telur kærandi rannsókn málsins ábótavant og ekki í samræmi við 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 eða 2. mgr. 23. gr. laga um útlendinga. Þá er þeim forsendum sem Útlendingastofnun lagði til grundvallar í hinni kærðu ákvörðun mótmælt að því leyti sem þær hafi ekki verið í samræmi við málatilbúnað kæranda.

Kærandi krefst þess aðallega að verða veitt alþjóðleg vernd sem flóttamaður hér á landi samkvæmt 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga. Af greinargerð kæranda til Útlendingastofnunar má ráða að hann byggi framangreinda kröfu á að hann hafi ástæðuríkan ótta við að verða fyrir ofsóknum vegna aðildar sinnar að þjóðfélagshópi sem samkynhneigður einstaklingur í Pakistan. Byggir kærandi á því að hann hafi rennt nægilegum stoðum undir þá málsástæðu að hans kunni sannarlega að bíða ofsóknir, ofbeldi, mismunun, fangelsisvist og dauðarefsing fyrir þær sakir einar að vera samkynhneigður. Áréttar kærandi í því samhengi að það sé ólögmætt og refsivert í Pakistan að stunda kynlíf með einstaklingum af sama kyni. Kærandi telur ljóst að þar sem ofsóknir á hendur honum stafi frá háttsettum aðilum innan trúarsamfélagsins, auk þess sem hann eigi á raunverulegri hættu að sæta refsingum af hendi þarlendra yfirvalda vegna kynhneigðar sinnar, sé hvorki raunhæft né sanngjarnt að ætlast til þess að hann setjist að annars staðar í heimaríki sínu, sbr. 4. mgr. 37. gr. laga um útlendinga.

Verði ekki fallist á aðalkröfu málsins krefst kærandi þess til vara að verða veitt viðbótarvernd hér á landi með vísan til 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga. Af greinargerð kæranda til Útlendingastofnunar má ráða að hann byggi kröfu sína um viðbótarvernd á því að stjórnvöld í Pakistan séu ekki í stakk búin til að veita honum, sem samkynhneigðum einstaklingi, viðeigandi vernd, enda sé kynhneigð kæranda beinlínis refsiverð samkvæmt löggjöf landsins. Telur kærandi að taka verði sérstakt tillit til persónulegra og samfélagslegra aðstæðna hans í Pakistan hvað úrlausn á framangreindri kröfu varðar.

Til þrautavara krefst kærandi þess að verða veitt dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða, sbr. 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga. Af greinargerð kæranda til Útlendingastofnunar má ráða að kærandi byggi framangreinda kröfu á að hann hafi ríka þörf fyrir vernd með vísan til 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga. Kærandi byggir á því að staða hans, heilt á litið, sé þess eðlis og nái því alvarleikastigi að það sé sanngjarnt og eðlilegt að honum verði veitt dvalarleyfi hérlendis af mannúðarástæðum.

Loks krefst kærandi þess að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi og að lagt verði fyrir Útlendingastofnun að taka umsókn kæranda um alþjóðlega vernd til meðferðar að nýju.

Kærandi telur að með endursendingu hans til heimaríkis yrði brotið gegn meginreglunni um bann við endursendingu, sbr. 1. mgr. 42. gr. laga um útlendinga. Að auki telur kærandi að slík ákvörðun brjóti í bága við 1. mgr. 68. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands, sbr. lög nr. 33/1944, 2. og 3. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, 6. og 7. gr. alþjóðasamnings um borgaraleg og stjórnmálaleg réttindi og 33. gr. alþjóðasamnings um réttarstöðu flóttamanna.

4 Reglur stjórnsýsluréttar og málsmeðferð samkvæmt lögum um útlendinga

Í greinargerð kæranda eru færð rök fyrir því að ekki hafi verið farið að málsmeðferðarreglum við málsmeðferð og ákvarðanatöku Útlendingastofnunar. Telur kærandi að málsmeðferð stofnunarinnar og hin kærða ákvörðun brjóti gegn grundvallarreglum stjórnsýsluréttarins, m.a. rannsóknarreglunni.

Kærunefnd hefur farið yfir málsmeðferð Útlendingastofnunar og hina kærðu ákvörðun sem er í samræmi við málsmeðferðarreglur stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Er því ekki ástæða til þess að fella ákvörðun Útlendingastofnunar úr gildi af þeim sökum.

5 Alþjóðleg vernd

5.1 Lagagrundvöllur

Í máli þessu gilda einkum ákvæði laga um útlendinga nr. 80/2016, reglugerð nr. 540/2017 um útlendinga, ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993, stjórnarskrá lýðveldisins Íslands nr. 33/1944 og mannréttindasáttmáli Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Jafnframt ber að líta til ákvæða alþjóðasamnings um stöðu flóttamanna frá 1951, ásamt viðauka við samninginn frá 1967, og annarra alþjóðlegra skuldbindinga Íslands á sviði mannréttinda eftir því sem tilefni er til.

Í 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016, sem byggir á A-lið 1. gr. flóttamannasamningsins, segir:

Flóttamaður samkvæmt lögum þessum telst vera útlendingur sem er utan heimalands síns af ástæðuríkum ótta við að vera ofsóttur vegna kynþáttar, trúarbragða, þjóðernis, aðildar að tilteknum þjóðfélagshópi eða vegna stjórnmálaskoðana og getur ekki eða vill ekki vegna slíks ótta færa sér í nyt vernd þess lands; eða sá sem er ríkisfangslaus og er utan þess lands þar sem hann áður hafði reglulegt aðsetur vegna slíkra atburða og getur ekki eða vill ekki vegna slíks ótta hverfa aftur þangað, sbr. A-lið 1. gr. alþjóðasamnings um réttarstöðu flóttamanna frá 28. júlí 1951 og bókun við samninginn frá 31. janúar 1967, sbr. einnig 38. gr. laga þessara.

Í 38. gr. laga um útlendinga eru sett fram viðmið um það hvað felist í hugtakinu ofsóknir samkvæmt 1. mgr. 37. gr., á hvaða grundvelli ofsóknir geta byggst og hvaða aðilar geta verið valdir að þeim. Í 1. mgr. ákvæðisins segir:

Ofsóknir samkvæmt 1. mgr. 37. gr. eru þær athafnir sem í eðli sínu eða vegna þess að þær eru endurteknar fela í sér alvarleg brot á grundvallarmannréttindum, einkum ófrávíkjanlegum grundvallarmannréttindum á borð við réttinn til lífs og bann við pyndingum eða ómannúðlegri eða vanvirðandi meðferð eða refsingu, bann við þrældómi og þrælkun og bann við refsingum án laga. Sama á við um samsafn athafna, þ.m.t. ólögmæta mismunun, sem hafa eða geta haft sömu eða sambærileg áhrif á einstakling.

Í 2. mgr. 38. gr. laga um útlendinga er fjallað um í hverju ofsóknir geta falist. Þá eru þær ástæður sem ofsóknir þurfa að tengjast skilgreindar nánar í 3. mgr. 38. gr. laganna.

Í 4. mgr. 38. gr. kemur fram að þeir aðilar sem geta verið valdir að ofsóknum eða ómannúðlegri eða vanvirðandi meðferð séu:

a. ríkið,

b. hópar eða samtök sem stjórna ríkinu eða verulegum hluta landsvæðis þess,

c. aðrir aðilar, sem ekki fara með ríkisvald, ef sýnt er fram á að ríkið eða hópar eða samtök samkvæmt b-lið, þ.m.t. alþjóðastofnanir, geti ekki eða vilji ekki veita vernd gegn ofsóknum eða meðferð sem fellur undir 2. mgr. 37. gr., m.a. með því að ákæra og refsa fyrir athafnir sem fela í sér ofsóknir.

Orðasambandið „ástæðuríkur ótti við að vera ofsóttur“ í 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga inniheldur huglæga og hlutlæga þætti og þarf að taka tillit til hvors tveggja þegar mat er lagt á umsókn um alþjóðlega vernd. Mat á því hvort ótti umsækjanda sé ástæðuríkur getur verið byggt á persónulegri reynslu umsækjanda sem og á upplýsingum um ofsóknir sem aðrir í umhverfi hans eða þeir sem tilheyra sama hópi hafa orðið fyrir. Umsækjandi sem hefur sýnt fram á að hann hafi þegar orðið fyrir ofsóknum í heimaríki, sbr. 1. mgr. 38. gr. laga um útlendinga, eða beinum og marktækum hótunum um slíkar ofsóknir, yrði almennt talinn hafa sýnt fram á ástæðuríkan ótta við slíkar ofsóknir snúi hann aftur til heimaríkis nema talið verði að miklar líkur séu á því að slíkar ofsóknir yrðu ekki endurteknar, t.d. þar sem aðstæður í heimaríki hans hafi breyst. Þótt umsækjandi um alþjóðlega vernd skuli njóta vafa upp að ákveðnu marki verður umsækjandinn með rökstuddum hætti að leiða líkur að því að hans bíði ofsóknir í heimaríki. Frásögn umsækjanda og önnur gögn um einstaklingsbundnar aðstæður hans verða því almennt að fá stuðning í hlutlægum og áreiðanlegum upplýsingum um heimaríki umsækjanda, stjórnvöld, stjórnarfar og löggjöf þess. Þá er litið til sambærilegra upplýsinga um ástand, aðstöðu og verndarþörf þess hóps sem umsækjandi tilheyrir eða er talinn tilheyra.

Við mat á umsóknum um alþjóðlega vernd verða stjórnvöld því að leggja mat á auðkenni umsækjanda, landaupplýsingar um það heimaríki umsækjanda sem til meðferðar er og trúverðugleika frásagnar umsækjanda.

Við mat á trúverðugleika er höfð til hliðsjónar handbók Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna um málsmeðferð og viðmið við mat á umsókn um alþjóðlega vernd (Handbook and Guidelines on Procedures and Criteria for Determining Refugee Status, Genf 2019). Þá er tekið mið af skýrslu Flóttamannastofnunar Sameinuðu þjóðanna og Flóttamannasjóðs Evrópusambandsins um trúverðugleikamat, eftir því sem við á (Beyond Proof: Credibility Assessment in EU Asylum Systems, Brussel 2013).

Samkvæmt 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga er útlendingur einnig flóttamaður ef, verði hann sendur aftur til heimaríkis síns, raunhæf ástæða er til að ætla að hann eigi á hættu að sæta dauðarefsingu, pyndingum eða annarri ómannúðlegri eða vanvirðandi meðferð eða refsingu eða hann verði fyrir alvarlegum skaða af völdum árása í vopnuðum átökum þar sem ekki er greint á milli hernaðarlegra og borgaralegra skotmarka. Sama gildir um ríkisfangslausan einstakling.

Við mat á því hvort aðstæður kæranda séu slíkar að þær eigi undir 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga hefur kærunefnd talið rétt að líta til 3. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Mannréttindadómstóll Evrópu hefur fjallað um það mat sem þarf að fara fram á því hvort kærandi sé í raunverulegri hættu á að verða fyrir meðferð sem falli undir 3. gr. mannréttindasáttmála Evrópu sem bannar pyndingar og ómannlega eða vanvirðandi meðferð eða refsingu. Hefur dómstóllinn sagt að 3. gr. sáttmálans geti átt við þegar hættan stafar frá einstaklingum eða hópi fólks sem ekki séu fulltrúar stjórnvalda. Kærandi verður þó að geta sýnt fram á að gildar ástæður séu til að ætla að um raunverulega hættu sé að ræða og að stjórnvöld í ríkinu séu ekki í stakk búin til að veita viðeigandi vernd. Ekki er nóg að aðeins sé um að ræða möguleika á illri meðferð og verður frásögn kæranda að fá stuðning í öðrum gögnum (sjá t.d. dóma Mannréttindadómstóls Evrópu í máli NA gegn Bretlandi (mál nr. 25904/07) frá 7. júlí 2008 og H.L.R. gegn Frakklandi (mál nr. 24573/94) frá 29. apríl 1997).

5.2 Auðkenni og ríkisfang

Umsækjanda um alþjóðlega vernd er skylt að veita atbeina sinn til að upplýsa hver hann er, sbr. 1. mgr. 14. gr. laga um útlendinga. Við komu til landsins framvísaði kærandi fölsuðu vegabréfi. Í ákvörðun Útlendingastofnunar kemur fram að kærandi hafi ekki lagt fram gögn til að sanna á sér deili og að það væri mat stofnunarinnar að kærandi hefði ekki sannað hver hann sé með fullnægjandi hætti. Með vísan til þess var leyst úr auðkenni kæranda á grundvelli mats á trúverðugleika og komst Útlendingastofnun að þeirri niðurstöðu að kærandi væri frá Pakistan þó auðkenni hans væri að öðru leyti óupplýst. Ekki er ástæða til að hnekkja framangreindu mati Útlendingastofnunar og verður því lagt til grundvallar að kærandi sé pakistanskur ríkisborgari en auðkenni hans sé að öðru leyti óupplýst.

5.3 Landaupplýsingar

Kærunefnd útlendingamála hefur lagt mat á aðstæður í Pakistan, m.a. með hliðsjón af eftirfarandi skýrslum:

• 2023 Country Reports on Human Rights Practices: Pakistan (U.S. Department of State, 22. apríl 2024);
• 2023 Report on International Religious Freedom: Pakistan (U.S. Department of State, 26. júní 2024);
• Country Information Note Pakistan: Healthcare and medical treatment (UK Home Office, júlí 2024);
• Country of Origin Information Report – Pakistan – Security Situation (EUAA, 26. október 2021);
• Country Policy and Information Note. Pakistan: Sexual orientation and gender identity or expression (UK Home Office, nóvember 2025);
• DFAT Country Information Report. Pakistan (Australian Government. Department of Foreign Affairs and Trade, 25. janúar 2022);
• Pakistan – Country Focus (EUAA, desember 2024),
• Pakistan Security Report 2025 (PAK Institute for Peace Studies (PIPS) - PIPS Research Journal Conflict & Peace Studies, Vol. 18, janúar 2026);
• The World Factbook: Pakistan (Central Intelligence Agency, 14. janúar 2026) og
• Vefsíða umboðsmanns Punjab héraðs (https://ombudsmanpunjab.gov.pk/mandate, sótt 15. janúar 2026).

Samkvæmt ofangreindum gögnum er Pakistan sambandslýðveldi með rúmlega 238 milljónir íbúa. Þann 30. september 1947 gerðist Pakistan aðili að Sameinuðu þjóðunum. Ríkið fullgilti alþjóðasamning um borgaraleg og stjórnmálaleg réttindi árið 2010 og alþjóðasamning um efnahagsleg, félagsleg og menningarleg réttindi árið 2008. Árið 1966 fullgilti Pakistan alþjóðasamning um afnám alls kynþáttamisréttis og samning Sameinuðu þjóðanna gegn pyndingum og annarri grimmilegri, ómannlegri eða vanvirðandi meðferð eða refsingu árið 2010. Þá fullgilti ríkið jafnframt samning um afnám allrar mismununar gagnvart konum árið 1996, en ríkið hefur hins vegar ekki undirritað valfrjálsa viðbótarbókun við samninginn. Pakistan fullgilti samning Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins árið 1990.

Í skýrslu bandaríska utanríkisráðuneytisins frá árinu 2024 kemur fram að þrátt fyrir að pakistönsk löggjöf banni handahófskenndar handtökur og varðhald og kveði á um rétt til að vefengja lögmæti handtöku fyrir dómi þá séu lögin ekki fyllilega virt af lögreglunni. Sé það einkum vandamál vegna spillingar innan lögreglunnar sem sé algeng, einkum á lægri stigum, og dæmi séu um að lögreglan þiggi mútur. Einstaklingar tilkynni um meinta glæpi eða brot til lögreglunnar með svokallaðri FIR skýrslu (e. First Instance Report). FIR skýrslan sé fyrsta skrefið við rannsókn sakamáls og sé hún oftast lögð fram af þriðja aðila þó svo að lögreglan hafi heimild til að gera slíka skýrslu sjálf. FIR skýrslan veiti lögreglunni heimild til að halda meintum brotamanni í gæsluvarðhaldi í 24 klukkustundir á grundvelli rannsóknarhagsmuna. Hægt sé að leggja fram slíka skýrslu hjá lögreglumanni, á lögreglustöð og á vefsíðum ákveðinna lögregluembætta í Pakistan. Þá hafi lögreglan í Punjab sett upp rafrænt kvörtunarkerfi til þess að taka á móti kvörtunum almennra borgara sem telji lögregluna ekki hafa sinnt skyldum sínum. Kvörtunum vegna þess að FIR skýrsla hafi ekki verið skráð eigi að svara innan 72 klukkustunda. Í Punjab héraði sé starfandi umboðsmaður (e. Ombudsman Punjab) sem hafi m.a. það hlutverk að vernda rétt borgaranna gegn brotum opinberra starfsmanna og koma í veg fyrir spillingu. Umboðsmaðurinn geti tekið til skoðunar öll ætluð brot opinberra starfsmanna sem varði borgara landsins að undanskildum ætluðum brotum æðsta dómstólsins (e. High Court) og dómstóla sem vinni undir yfirstjórn hans.

Í fyrrnefndri skýrslu bandaríska utanríkisráðuneytisins kemur fram að þrátt fyrir að pakistönsk lög kveði á um sjálfstætt dómskerfi, réttláta málsmeðferð og að enginn skuli sviptur lífi, eignum eða frelsi án dóms og laga beri gögn með sér að dómskerfið hafi verið gagnrýnt fyrir spillingu. Spilling sé innan héraðsdómstóla, þeir séu afkastalitlir og undir þrýstingi frá auðugum og áhrifamiklum einstaklingum, einkum á sviði trúar- og stjórnmála. Þá kemur fram að þrátt fyrir að veikleikar séu í réttarkerfinu í Pakistan þá sé spilling refsiverð samkvæmt lögum, en ábyrgðarskrifstofa ríkisins (e. National Accountability Bureau (NAB)) hafi það hlutverk að útrýma spillingu í stjórnkerfum landsins með vitundarvakningu, forvörnum, rannsókn spillingarmála jafnframt sem skrifstofan ákæri í slíkum málum. NAB hafi heimild samkvæmt lögum að halda einstaklingum í 15 daga án þess að ákæra og mögulegt sé að framlengja varðhaldið með samþykki dómstóla. Synja megi einstaklingnum um leyfi til að ráðfæra sig við lögmann meðan á rannsókn standi. Þá sé ekki unnt að greiða tryggingu til að losna úr varðhaldi heldur sé það einungis ákvörðun formanns NAB að láta einstakling lausan.

Samkvæmt skýrslu bandaríska utanríkisráðuneytisins um trúfrelsi í Pakistan frá 2024 eru 80-85% múslima í landinu súnní múslimar. Talið sé að 15-20% múslima séu sjíta múslimar, þ.m.t. þjóðernishóparnir Hazara, Ismaili og Bohra. Samkvæmt vefsíðu CIA séu helstu þjóðarbrotin í Pakistan Punjabi (44.7%), Pashtun (15.4%), Sindhi (14.1%), Saraiki (8.4%), Muhajirs (7.6%), Baloch (3.6%) og aðrir (6.3%).

Í skýrslu breska innanríkisráðuneytisins frá júlí 2024 kemur fram að það séu starfandi spítalar á vegum hins opinbera í Pakistan sem veiti almennum borgurum heilbrigðisþjónustu að endurgjaldslausu, m.a. geðheilbrigðisþjónustu. Hins vegar kjósi meirihluti íbúa að borga fyrir heilbrigðisþjónustu sem sé talin vera af betri gæðum. Lítill hluti almennra borgara séu með heilbrigðistryggingu en yfirvöld hafi komið á fót verkefnum til að tryggja efnalitlum fjölskyldum niðurgreidda heilbrigðisþjónustu. Samkvæmt skýrslu utanríkisráðuneytis Ástralíu frá árinu 2022 hafa framangreind verkefni, Sehat Sahulat Scheme, hlotið mikið lof og tryggt einstaklingum sem lifi undir fátæktarmörkum fría almenna heilbrigðisþjónustu.

Samkvæmt þeim gögnum sem kærunefnd hefur skoðað hafa öryggisaðstæður í Pakistan farið versnandi í kjölfar valdatöku talibana í Afganistan árið 2021 og hafa héruðin Khyber Pakhtunkhwa og Balochistan orðið fyrir mestum áhrifum hvað það varðar. Í ársskýrslu PIPS (e. PAK Institute for Peace Studies) kemur fram að árið 2025 hafi verið 34% aukning á hryðjuverkaárásum í Pakistan frá árinu áður, einkum af hálfu hópa líkt og Tehreek-e-Taliban Pakistan (TTP), Islamic State Khorasan (IS-K), Hafiz Gul Bahadur og Lashkar-e-Islam. Yfir 95% allra hryðjuverkaárása ársins hafi átt sér stað í Khyber Pakhtunkhwa og Balochistan héruðum. Samkvæmt skýrslu EUAA frá árinu 2024 er Punjab hérað staðsett í austurhluta Pakistan, eigi landamæri að Indlandi og Jammu og Kashmir yfirráðasvæðum Indlands og skiptist í 36 umdæmi. Höfuðborg héraðsins sé borgin Lahore. Áætlað sé að rúmlega 127 milljónir manna búi í héraðinu, sem sé fjölmennasta og þéttbýlasta hérað Pakistan. Samkvæmt PIPS hafi sjö hryðjuverkaárásir átt sér stað í Punjab héraði árið 2025, sem sé fjórum árásum færri en árið 2024.

Í skýrslu breska innanríkisráðuneytisins frá nóvember 2025 kemur fram að pakistönsk hegningarlög fjalli ekki sérstaklega um kynferðislegar athafnir samkynhneigðra einstaklinga en fjalli þess í stað um „ónáttúruleg brot“ sem séu ólögleg og refsiverð. Viðurlög vegna brota á ákvæðinu, sem innleidd hafi verið til samræmingar við ákvæði Sharíalaga um dauðarefsingu fyrir kynferðislegar athafnir utan hjónabands (Zina), séu fésektir og allt frá tveimur árum til lífstíðar í fangelsi. Stjórnvöld í Pakistan ákæri sjaldan fyrir brot á ákvæðinu en lögreglan hafi nýtt sér vitneskju um kynhneigð og/eða kynvitund einstaklings til að áreita, ógna, handtaka eða fjárkúga viðkomandi. Engin dæmi þekkist um að stjórnvöld hafi beitt Sharíalögum sem refsingu við kynferðislegum athöfnum einstaklinga af sama kyni og engin dæmi þekkist um aftökur vegna slíkra athafna. Þá kemur fram í framangreindri skýrslu að samkynhneigð sé álitin synd í Pakistan og að hinsegin einstaklingar eigi á hættu að verða fyrir fordómum og ofbeldi af hálfu samfélagsins. Þá eigi þeir á hættu að vera afneitað að fjölskyldum sínum eða jafnvel myrtir til að halda uppi heiðri fjölskyldunnar, en af framangreindri skýrslu má ráða að hætta á heiðursmorðum eigi einkum við í tilviki samkynhneigðra og tvíkynhneigðra kvenna. Flestir glæpir gegn hinsegin einstaklingum séu ekki tilkynntir til lögreglu sökum ótta þolenda um öryggi sitt og líf. Lögreglan bregðist yfirleitt ekki við í málum er varði hinsegin einstaklinga og geti þeir því ekki treyst á vernd. Þá séu ekki til staðar lög í Pakistan sem veiti vernd gegn mismunun á grundvelli kynhneigðar eða kynvitundar.

5.4 Niðurstaða um réttarstöðu flóttamanns samkvæmt 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga

Kærandi byggir á því að hann eigi á hættu ofsóknir í Pakistan á grundvelli kynhneigðar af hálfu tiltekinna einstaklinga og yfirvalda.

Mat á trúverðugleika frásagnar kæranda er byggt á endurritum af viðtölum hjá Útlendingastofnun, viðtali kæranda hjá kærunefnd, öðrum gögnum málsins og upplýsingum um heimaríki.

Kærandi greindi frá því í viðtali hjá Útlendingastofnun að vera fæddur og uppalinn í þorpinu Pindh Aziz í Gujrat umdæmi Punjab héraðs í Pakistan. Í hinni kærðu ákvörðun Útlendingastofnunar kemur fram að stofnuninni hafi ekki verið mögulegt að láta kæranda þreyta tungumála- og staðháttarpróf í því skyni að fá úr því skorið hvort líklegt væri að kærandi komi frá Pakistan líkt og hann kveðst gera. Í því sambandi vísaði stofnunin til tölvubréfs frá tungumálaþjónustunni Verified sem framkvæmi slík próf, dags. 20. febrúar 2025, þar sem fram hafi komið að þjónustuaðilinn hefði ekki aðgang að sérfræðingi í tungumálinu urdu og því væri ekki mögulegt að framkvæma slíkt próf. Útlendingastofnun mat vafa um þjóðerni kæranda honum í hag og var því gengið út frá því við úrlausn máls kæranda að hann væri ríkisborgari Pakistan. Verður jafnframt séð af ákvörðuninni að tekið hafi verið mið af Punjab héraði þegar fjallað var um heimasvæði kæranda. Kærunefnd telur ekki ástæðu til að hnekkja niðurstöðu Útlendingastofnunar að þessu leyti og verður því gengið út frá því að kærandi hafi a.m.k. dvalið hluta ævi sinnar í Gujrat í Punjab héraði í Pakistan og verður það talið heimasvæði kæranda.

Í viðtali hjá Útlendingastofnun kvaðst kærandi ekki vera trúaður, aðili að stjórnmálaflokki né virkur í þágu tiltekins málstaðar í heimaríki. Kærandi kvaðst tilheyra minnihlutahópi á grundvelli kynhneigðar. Kærandi kvaðst hafa lagt á flótta frá heimaríki í febrúar árið 2021 þar sem hann hafi verið í hættu vegna þess að tilteknir aðilar þar sem kærandi hafi verið búsettur hafi komist að því að kærandi væri samkynhneigður.

Talsvert misræmi var að finna í frásögn kæranda í viðtölum hans hjá Útlendingastofnun þrátt fyrir viðleitni fulltrúa stofnunarinnar til að fá fram skýringar, auk þess sem frásögn hans um margt er tengdist flótta hans frá heimaríki og aðstæðum hans þar í landi var óljós. Með vísan til þess kallaði kærunefnd kæranda í viðtal. Var bæði um að ræða innra misræmi í frásögnum kæranda sem og misræmi á milli frásagna hans í einstaka viðtölum. Að mati kærunefndar er frásögn kæranda um vitneskju annarra um kynhneigð hans ótrúverðug. Kærandi kveðst ýmist hafa haldið kynhneigð sinni leyndri og ekki deilt henni með nokkrum öðrum vegna daglegs ótta um að það myndi komast upp um hann eðahafa viðurkennt kynhneigð sína fyrir tveimur bræðrum sínum, frændum sínum og ótilgreindum prest úr mosku þegar framangreindir aðilar hafi gengið á hann í eitt skipti vegna gruns um kynhneigð hans. Þá kveður kærandi að fjölskyldumeðlimir hans, ótilgreint fólk úr þorpinu þar sem kærandi hafi verið búsettur og framangreindur prestur hafi komist að kynhneigð hans þar sem hann hafi ítrekað sést á almannafæri með fyrsta kærasta sínum, B, sem kærandi kveður hafa lifað opinskátt sem samkynhneigður maður. Svör kæranda við ítarlegum og ítrekuðum spurningum kærunefndar og Útlendingastofnunar hvað framangreint varðar voru annað hvort ekki skýr eða hann kom hann sér hjá því að svara.

Þá voru svör kæranda takmörkuð og hann missaga um hvenær hann hafi orðið fyrir aðkasti sökum kynhneigðar og aðdraganda þess, hvenær hann hafi byrjað að átta sig á kynhneigð sinni og hvenær fjölskyldumeðlimir hans og aðrir hafi komist að kynhneigð hans. Kærandi hefur jafnframt verið missaga um það ofbeldi sem hann kveðst hafa orðið fyrir, í hverju ofbeldið hafi falist og hverjir hafi verið þar að verki. Aðspurður í seinna framhaldsviðtali hjá Útlendingastofnun hvort bræður hans hafi beitt hann ofbeldi neitaði kærandi að svo hafi verið, bræður hans hafi aldrei lagt hendur á hann heldur einungis talað harkalega til hans. Að sögn kæranda hafi hann orðið fyrir barsmíðum í tvígang af hálfu tveggja frænda sinna, sem hafi jafnframt ógnað honum með hnífi árið 2020. Aðspurður um fjölda þeirra skipta sem hann hafi verið beittur ofbeldi af frændum hans kvað kærandi það hafa verið í fimm eða sex skipti. Beðinn um að útskýra misræmi í frásögn sinni hvað varðar fjölda þeirra skipta sem kærandi hafi orðið fyrir ofbeldi af hálfu frænda sinna þar sem hann kvaðst hafa verið beittur ofbeldi tvisvar sinnum fyrr í viðtalinu kvað kærandi frændur sína hafa slegið sig í eitt eða tvö skipti en alvarlegasta atvikið hafi verið árið 2020 þegar þeir hafi ógnað honum með hnífi. Í viðtali hjá kærunefnd kvað kærandi bræður sína hafa beitt sig ofbeldi og barið sig ásamt frændum hans, ótilgreindum aðilum úr þorpinu hvar hann hafi verið búsettur og umræddum presti. Kærandi greindi frá því að hann hafi verið barinn með prikum, stunginn í fótinn með hnífi og kvaðst hafa verið laminn í fimm eða sex skipti og tvö skipti hafi verið alvarleg. Beðinn um að útskýra misræmi í frásögnum sínum af framangreindu ofbeldi á milli viðtala hjá Útlendingastofnun og viðtals hjá kærunefnd kvaðst kærandi ítrekað hafa sagt sömu sögu og neitaði fyrir nokkurt misræmi.

Kærandi hefur verið missaga um hvenær hann hafi áttað sig á kynhneigð sinni. Í fyrsta viðtali hans hjá Útlendingastofnun kvaðst kærandi fyrst hafa áttað sig á því að hann væri samkynhneigður þegar hann hafi kynnst A, kærasta sínum, og að A hafi verið fyrsti aðilinn sem hafi gert kæranda ljóst að hann væri samkynhneigður. Kærandi kvaðst hafa kynnst A árið 2019 á tilgreindu samskiptaforriti. Þegar hann hafi verið um 28 til 29 ára hafi hann áttað sig á því að hann laðist að karlmönnum, hann hafi fundið fyrir einhverri tilfinningu áður fyrr en ekki verið viss. Aðspurður hvort það gæti verið rétt að hann hafi áttað sig á kynhneigð sinni í kringum árið 2018 játaði kærandi því. Því næst greindi kærandi frá því að hafa verið í sambandi í Pakistan með fyrsta kærasta sínum, B. Aðspurður kvað kærandi samband hans og B hafa varað í átta til níu ár og kvaðst kærandi ekki vera viss um hvenær fjölskylda hans hafi komist að því að hann væri samkynhneigður en að það hafi verið í kringum 2010 til 2011. Beðinn um að útskýra misræmi í frásögn sinni þar sem hann hafi fyrr í viðtalinu gengist við því að hafa áttað sig á kynhneigð sinni árið 2018 kvaðst kærandi ekki hafa sagt það sem borið var undir hann. Þegar frásögn kæranda var reifuð fyrir hann í viðtalinu hvað framangreint varðar kvaðst kærandi ekki vera menntaður og ekki muna allt. Hann hafi verið í kringum 27 til 29 ára þegar hann hafi uppgötvað kynhneigð sína en ekki verið viss. Kærandi kvaðst ekki geta sagt til um hvenær samband hans og B hafi hafist, hann hafi ekki áttað sig á kynhneigð sinni þegar hann hafi verið með B en þegar hann hafi hitt A hafi hann verið viss um að hann væri samkynhneigður. Aðspurður hvort hann hafi ekki verið viss um kynhneigð sína á meðan hann hafi verið í sambandi með öðrum manni sem hafi varað í átta til níu ár kvaðst kærandi einnig hafa verið viss þá. Kærandi var þá spurður hvort hann væri viss um að hann hafi verið 26 til 29 ára þegar hann hafi uppgötvað að hann væri samkynhneigður og kærandi kvað svo vera. Kærandi kvaðst ekki geta sagt til um hvenær samband hans og B hafi hafist og þegar spurningin var ítrekuð kvaðst hann enn ekki vera viss en hafa verið í kringum 20 eða 22 ára. Aðspurður kvaðst kærandi vera viss um að fjölskylda hans hafi komist að kynhneigð hans í kringum árin 2010 til 2011. Kærandi greindi frá því að í upphafi sambands hans og B hafi þeir einungis verið vinir með náin tengsl og að þegar fjögur ár voru liðin af sambandi þeirra hafi þeir farið að hegða sér líkt og par. Í viðtali hjá kærunefnd kvaðst kærandi hafa flúið til Malasíu ásamt B vegna þess að þeir hafi verið í ótilgreindri hættu í Pakistan. Kærandi kvaðst ekki muna almennilega hvenær hann hafi farið til Malasíu, hann hafi verið um 22 til 23 ára og dvalið þar í um tvö til þrjú ár. Kærandi og B hafi síðan snúið aftur til Pakistan og verið þar áfram í sambandi næstu þrjú til fjögur árin þar sem þeir hafi m.a. verið í sambúð á hóteli hvar þeir hafi starfað. Af frásögnum kæranda verður ekki annað ráðið en að hann hafi almennt dvalið innan sama svæðis í Pakistan, bæði áður en kærandi hafi farið til Malasíu og eftir að hann hafi snúið aftur til heimaríkis. Í fyrsta viðtali kæranda hjá Útlendingastofnun greindi hann frá því að ótilgreindur prestur hafi komist að sambandi hans og A árið 2021 og í kjölfarið hafi það reynst kæranda afar erfitt að búa í Pakistan. Í viðtali hjá kærunefnd kvað kærandi framangreindan prest, frændur sína og bræður hins vegar hafa komist að kynhneigð hans á meðan kærandi hafi verið í sambandi með B. Þrátt fyrir fjölda tækifæra hefur kærandi ekki getað varpað frekara ljósi á þá reynslu sem hann kveðst hafa orðið fyrir sem samkynhneigður einstaklingur í heimaríki og hafa leitt til flótta hans. Hefur kæranda verið ófært að svara einföldum spurningum nefndarinnar og Útlendingastofnunar með skýrum hætti. Beðinn um að útskýra misræmi í frásögnum hans hefur kærandi ýmist borið fyrir sig menntunarleysi eða neitað fyrir að hafa svarað með ákveðnum hætti. Lítur kærunefnd m.a. til þess að frásagnir kæranda af fyrra sambandi hans við B, sem hann kveður alla í samfélaginu hafa vitað að væri samkynhneigður, og að þeir hafi ítrekað verið saman á almannafæri sé ekki til þess fallin að styðja málsástæðu kæranda um að hann hafi lifað í stöðugum ótta við að upp kæmist um kynhneigð hans. Metur kærunefnd svör kæranda við spurningum nefndarinnar hvað varðar aðstæður hans sem samkynhneigðs einstaklings í Pakistan jafnframt ótrúverðug í ljósi þess misræmis og verulegs óskýrleika sem einkennt hefur frásagnir kæranda í heild sinni. Kærandi hefur ekki verið fær um að lýsa eða greina frá með skýrum hætti mikilvægum atburðum í lífi hans og rýrir það trúverðugleika frásagna hans.

Þá er frásögn kæranda um ástæðu fyrir komu hans til Íslands í júlí 2024, þ.e. til að sameinast kærasta sínum, A, sem sé búsettur hér á landi, ótrúverðug, m.a. í ljósi þess að kærandi kveðst síðast hafa haft samskipti við A í september 2022. Þá hafi farsíma kæranda verið stolið og kæranda verið ófært um að hafa samskipti við A á ný, þar sem samskipti þeirra hafi fyrst og fremst farið fram á tilgreindu samskiptaforriti og kærandi hafi ekki munað aðgangsorð sitt. Í viðtali hjá kærunefnd kvaðst kærandi hvorki vera læs né skrifandi og aðspurður hvernig hann hafi getað viðhaldið samskiptum við A á umræddu samskiptaforriti í ljósi þessa kvað kærandi þá hafa notast við hljóðskilaboð og átt samtöl í síma. Undir lok viðtalsins tók kærandi aftur á móti upp penna og skrifaði niður dagsetningar á heimsóknum A til kæranda í Pakistan. Kærunefnd telur framangreint benda til þess að staðhæfing kæranda um að hann sé hvorki læs né skrifandi sé ósönn og til þess fallið að rýra trúverðugleika kæranda.

Af ofangreindu er ljóst að frásögn kæranda hjá stjórnvöldum hér á landi af aðstæðum hans í Pakistan sem og kjarnaatburðum, sem kærandi ber fyrir sig að hafi leitt til flótta hans frá Pakistan, hefur verið á reiki og tekið breytingum eftir því sem liðið hefur á meðferð máls hans. Kærandi gerði takmarkaða grein fyrir persónulegri upplifun hans og líðan sem samkynhneigðs einstaklings í heimaríki. Þá hefur kærandi engin gögn fært fram sem þykja til þess fallin að styðja við frásögn hans af þeim atvikum sem hann hefur lagt til grundvallar umsóknar sinnar um alþjóðlega vernd. Það er því mat kærunefndar að framangreint misræmi í frásögn kæranda og skortur á gögnum til stuðnings frásagnar hans leiði til þess að frásögn hans af atburðum og ástæðum flótta sé í heild ótrúverðug og verði ekki lögð til grundvallar við úrlausn málsins. Verður því ekki lagt til grundvallar að kærandi sé samkynhneigður og eigi á hættu að sæta ofsóknum í heimaríki af þeirri ástæðu. Þá er ekkert í gögnum málsins sem bendir til þess að kærandi hafi ástæðu til að óttast ofsóknir í heimaríki af öðrum ástæðum er tilgreindar eru í 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga.

Við meðferð málsins hjá kærunefnd hefur kærandi lagt fram ljósmynd af afriti af dvalarleyfisskírteini A, sem kærandi kveður vera kærasta sinn. Í viðtali hjá kærunefnd var kærandi spurður hvenær og hvernig hann hafi fengið framlagt skjal. Kvaðst kærandi hafa fundið skjalið í fötunum sínum þegar hann hafi verið að þvo þau og að hann hafi fengið skjalið frá A. Framlagt skjal varðar ekki kæranda sjálfan og hefur jafnframt takmarkað sönnunargildi í máli kæranda. Kærunefnd reyndi að setja sig í samband við þann mann er kærandi kveður kærasta sinn til þess að kanna hvort hann gæti staðfest frásögn kæranda af kynnum þeirra. Sá aðili svaraði ekki erindum kærunefndar og með vísan til framangreindrar niðurstöðu hvað varðar trúverðugleika kæranda verður ekki fallist að framlögð gögn renni stoðum undir fullyrðingar kæranda um kynni þeirra og eðli sambands.

Þegar frásögn kæranda, upplýsingar um heimaríki og gögn málsins eru virt í heild, með hliðsjón af aðstæðum kæranda, telst kærandi ekki hafa sýnt fram á með rökstuddum hætti að hann eigi á hættu að sæta ofsóknum í heimaríki í skilningi 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga, sbr. 38. gr. sömu laga. Sama gildir þótt litið sé til samsafns athafna. Kærandi uppfyllir því ekki skilyrði fyrir viðurkenningu á stöðu sem flóttamaður hér á landi, sbr. 1. mgr. 37. gr. laga um útlendinga.

5.5 Niðurstaða um viðbótarvernd samkvæmt 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga

Kærandi byggir á því að hann eigi á hættu að verða fyrir ómannúðlegri og vanvirðandi meðferð verði honum gert að snúa aftur til heimaríkis á grundvelli kynhneigðar sinnar.

Þegar hefur verið komist að þeirri niðurstöðu að ekki verði lögð til grundvallar frásögn kæranda um að hann sé í hættu í heimaríki vegna kynhneigðar sinnar og vegna hættu á ofsóknum af hálfu tiltekinna einstaklinga af sömu sökum. Frásögn kæranda varðandi kynhneigð hans hefur verið metin ótrúverðug. Lagt hefur verið til grundvallar við úrlausn máls kæranda að kærandi hafi verið búsettur í Punjab héraði þegar hann hafi yfirgefið heimaríki sitt og hafi búið þar mestan hluta ævi sinnar. Verður því horft til aðstæðna í Punjab við mat á því hvort aðstæður kæranda geti fallið undir 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga.

ACLED (e. The Armed Conflict Location & Event Data Project) skrásetti alls 685 öryggisatburði á fyrsta helmingi ársins 2025, sem hafi leitt til 80 dauðsfalla, í öllu Punjab héraði. Þau gögn sem kærunefnd hefur yfirfarið við meðferð málsins benda ekki til þess að aðstæður í Punjab séu slíkar að kærandi muni eiga á hættu meðferð sem brjóti gegn 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga. Verður því ekki talið að ástæða sé til að ætla að kærandi eigi á hættu að sæta ómannúðlegri eða vanvirðandi meðferð í heimaríki af þeim sökum. Þá er það jafnframt mat kærunefndar, af virtum gögnum málsins og upplýsingum um aðstæður í Pakistan, að kærandi eigi ekki á hættu að sæta dauðarefsingu, pyndingum eða annarri ómannúðlegri eða vanvirðandi meðferð eða verða fyrir alvarlegum skaða af völdum árása í vopnuðum átökum þar sem ekki sé greint á milli hernaðarlegra og borgaralegra skotmarka, verði honum gert að snúa aftur til heimaríkis.

Þegar frásögn kæranda, upplýsingar um heimaríki og gögn málsins eru virt í heild, með hliðsjón af aðstæðum kæranda í heimaríki, er það niðurstaða kærunefndar að einstaklingsbundnar aðstæður kæranda séu ekki þannig að þær falli undir ákvæði 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga. Kærandi uppfyllir því ekki skilyrði fyrir viðurkenningu á stöðu sem flóttamaður hér á landi, sbr. 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga.

5.6 Alþjóðleg vernd á grundvelli 40. gr. laga um útlendinga

Þar sem kærandi er ekki flóttamaður samkvæmt 37. gr. laga um útlendinga á kærandi ekki rétt á alþjóðlegri vernd hér á landi, sbr. 40. gr. laga um útlendinga.

6 Dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða

6.1 Lagagrundvöllur

Samkvæmt 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga er heimilt að veita útlendingi sem staddur er hér á landi dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða, þrátt fyrir að skilyrði 37. gr. séu ekki uppfyllt, ef útlendingur getur sýnt fram á ríka þörf fyrir vernd, t.d. af heilbrigðisástæðum eða vegna erfiðra félagslegra aðstæðna viðkomandi eða erfiðra almennra aðstæðna í heimaríki eða í landi sem honum yrði vísað til. Kærunefnd telur, með vísan til orðalags ákvæðisins um „ríka þörf fyrir vernd“ auk lögskýringargagna sem fylgdu greininni, að dvalarleyfi á grundvelli 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga verði ekki veitt nema aðstæður, bæði almennar og sérstakar m.t.t. heilsufars og félagslegra þátta, auk atvika sem þar er vísað til, nái ákveðnu alvarleikastigi þegar málið er virt í heild.

Í athugasemdum við frumvarp til laga um útlendinga kemur fram að ákvæði 1. mgr. 74. gr. vísi m.a. til erfiðra almennra aðstæðna í heimaríki og væri þar oft um að ræða viðvarandi mannréttindabrot í ríkinu og þá aðstöðu að yfirvöld veiti þegnum sínum ekki vernd gegn ofbeldisbrotum eða glæpum. Í 43. gr. a reglugerðar um útlendinga kemur m.a. fram að með erfiðum almennum aðstæðum sé vísað til alvarlegra aðstæðna í heimaríki sem ekki séu staðbundin, svo sem vegna langvarandi stríðsátaka. Þá kemur fram að erfiðar almennar aðstæður taki að jafnaði ekki til neyðar af efnahagslegum rótum eða náttúruhamfara, svo sem fátæktar, hungursneyðar eða húsnæðisskorts. Eigi það m.a. við þegar í heimaríki viðkomandi ríki óðaverðbólga, atvinnuleysi í ríkinu sé mikið eða lágmarkslaun dugi ekki fyrir framfærslu.

Í 43. gr. a reglugerðar um útlendinga nr. 540/2017 með síðari breytingum og athugasemdum við frumvarp til laga um útlendinga kemur fram að með ríkri þörf á vernd af heilbrigðisástæðum sé m.a. miðað við að um skyndilegan og lífshættulegan sjúkdóm sé að ræða og meðferð við honum væri aðgengileg hér á landi en ekki í heimaríki viðkomandi. Í þessu sambandi kemur jafnframt fram að meðferð teljist ekki óaðgengileg þótt greiða þurfi fyrir hana heldur er hér átt við þau tilvik þar sem meðferð sé til í heimaríkinu en viðkomandi eigi ekki rétt á henni. Þá kunna að falla undir 1. mgr. 74. gr. mjög alvarlegir sjúkdómar sem ekki teljast lífshættulegir, svo sem ef sýnt þykir að þeir muni valda alvarlegu óbætanlegu heilsutjóni. Ef um langvarandi sjúkdóm sé að ræða væru ríkari verndarsjónarmið fyrir hendi ef sjúkdómur væri á lokastigi. Jafnframt væri rétt að líta til þess hvort meðferð hafi hafist hér á landi og ekki væri læknisfræðilega forsvaranlegt að rjúfa meðferð, sem og til atriða sem varði félagslegar aðstæður útlendings og horfur hans.

Í 43. gr. a reglugerðar um útlendinga og athugasemdum við frumvarp til laga um útlendinga er jafnframt fjallað um erfiðar félagslegar aðstæður. Þar kemur fram að átt sé við að útlendingur hafi þörf á vernd vegna félagslegra aðstæðna í heimaríki og eru þar nefnd sem dæmi aðstæður kvenna sem hafa sætt kynferðislegu ofbeldi, sem leitt getur til erfiðrar stöðu þeirra í heimaríki, eða aðstæður kvenna sem ekki fella sig við kynhlutverk sem er hefðbundið í heimaríki þeirra og eiga á hættu útskúfun eða ofbeldi við heimkomu. Verndarþörf þjóðfélagshópa að öðru leyti myndi fara eftir aðstæðum í hverju máli.

Samkvæmt 2. mgr. 74. gr. laga um útlendinga er heimilt að veita útlendingi sem sótt hefur um alþjóðlega vernd hér á landi og ekki fengið niðurstöðu í máli sínu á stjórnsýslustigi innan 18 mánaða eftir að hann lagði inn umsókn sína dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða að uppfylltum skilyrðum 2. og 3. mgr. ákvæðisins. Ef um barn er að ræða skal miða við 16 mánuði.

6.2 Niðurstaða um 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga

Af þeim gögnum og skýrslum sem kærunefnd hefur farið yfir má ráða að þrátt fyrir að aðstæður í hluta Pakistan séu ótryggar þá sé hvorki stríð í landinu né útbreidd vopnuð átök. Með vísan til fyrri umfjöllunar um aðstæður kæranda og aðstæður í heimaríki benda gögn málsins ekki til þess að almennar aðstæður sem bíði kæranda í heimaríki nái því alvarleikastigi sem 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga kveði á um.

Í viðtali hjá Útlendingastofnun greindi kærandi frá því að glíma við magavandamál sem hann taki lyf við. Af frásögn kæranda má ráða að um minniháttar vandamál væri að ræða. Þá kvaðst kærandi upplifa depurð og einmanaleika hér á landi vegna samskiptaleysis við kærasta sinn. Aðspurður kvaðst kærandi hafa haft aðgang að endurgjaldslausri heilbrigðisþjónustu í Pakistan.

Af framburði kæranda verður ekki ráðið að kærandi glími við skyndilega, lífshættulega eða mjög alvarlega sjúkdóma sem fyrirséð er að muni valda alvarlegu óbætanlegu heilsutjóni. Að framangreindu virtu verður ekki talið að kærandi þarfnist meðferðar sem sé svo sérhæfð að hann geti einungis hlotið hana hérlendis né að rof á henni yrði til tjóns fyrir hann verði honum gert að snúa aftur til heimaríkis. Verður ekki annað séð en að kærandi hafi getað leitað sér heilbrigðisaðstoðar í heimaríki og fengið hana. Hefur jafnframt ekkert komið fram sem bendir til annars en að kærandi muni áfram geta fengið heilbrigðisaðstoð verði honum gert að snúa aftur til heimaríkis. Hefur kærandi því ekki sýnt fram á að hann hafi þörf á vernd af heilbrigðisástæðum, sbr. 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga.

Af frásögn kæranda í viðtölum hjá Útlendingastofnun má ráða að hann eigi fjölskyldu í heimaríki og af gögnum málsins verður talið að kærandi hafi getað framfleytt sér í heimaríki ásamt því að hafa starfað við ýmis störf í fleiri löndum. Kærandi er ungur að árum og almennt heilsuhraustur og vinnufær. Með vísan til framangreinds mats á trúverðugleika kæranda hvað varðar kynhneigð hans verða félagslegar aðstæður kæranda við komu til heimaríkis því ekki slíkar að þær geti talist erfiðar í skilningi 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga.

Þegar frásögn kæranda, upplýsingar um heimaríki og gögn málsins eru virt í heild, með hliðsjón af aðstæðum kæranda í heimaríki, er það niðurstaða kærunefndar að kærandi hafi ekki sýnt fram á aðstæður sem ná því alvarleikastigi að kærandi hafi ríka þörf á vernd líkt og kveðið er á um í 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga. Það er því niðurstaða kærunefndar að aðstæður í heimaríki séu ekki með þeim hætti að veita beri kæranda dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða, sbr. 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga.

6.3 Niðurstaða um 2. mgr. 74. gr. laga um útlendinga

Kærandi sótti um alþjóðlega vernd hér á landi 20. júlí 2024 og á ákvæði 2. mgr. 74. gr. laga um útlendinga því ekki við.

7 Bann við endursendingu samkvæmt 42. gr. laga um útlendinga

7.1 Lagagrundvöllur

Samkvæmt 1. mgr. 42. gr. laga um útlendinga er ekki heimilt að senda útlending eða ríkisfangslausan einstakling til svæðis þar sem hann hefur ástæðu til að óttast ofsóknir, sbr. 37. og 38. gr., eða vegna svipaðra aðstæðna og greinir í flóttamannahugtakinu er í yfirvofandi hættu á að láta lífið eða verða fyrir ómannúðlegri eða vanvirðandi meðferð. Samkvæmt 2. mgr. sömu greinar er einnig óheimilt að senda útlending til svæðis þar sem ekki er tryggt að hann verði ekki sendur áfram til slíks svæðis sem greinir í 1. mgr.

7.2 Niðurstaða um bann við endursendingu

Með vísan til umfjöllunar að framan um heimaríki kæranda er það niðurstaða kærunefndar að þær aðstæður sem ákvæðið tekur til eigi ekki við í máli kæranda. Stendur ákvæði 42. gr. laga um útlendinga því ekki í vegi fyrir endursendingu kæranda þangað.

8 Brottvísun og endurkomubann

8.1 Lagagrundvöllur

Í 3. mgr. 43. gr. reglugerðar um útlendinga nr. 540/2017 kemur fram að verði umsækjanda um alþjóðlega vernd ekki veitt dvalarleyfi skuli Útlendingastofnun taka ákvörðun um frávísun eða brottvísun eftir ákvæðum laga um útlendinga og að útlendingur sem sótt hafi um alþjóðlega vernd teljist hafa áform um að dveljast á landinu lengur en 90 daga. Samkvæmt 2. mgr. 98. gr. laga um útlendinga skal vísa útlendingi úr landi sem dvelst ólöglega í landinu eða þegar tekin hefur verið ákvörðun sem bindur enda á heimild útlendings til dvalar í landinu svo framarlega sem ákvæði 102. gr. laganna eigi ekki við. Í 102. gr. laganna er kveðið á um vernd og takmarkanir við ákvörðun um brottvísun. Samkvæmt 3. mgr. 102. gr. laganna skal brottvísun ekki ákveðin ef hún, með hliðsjón af atvikum, alvarleika brots og tengslum útlendings við landið, felur í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart útlendingi eða nánustu aðstandendum hans. Sérstaklega skal taka tillit til þess ef um barn eða nánasta aðstandanda barns er að ræða og skal það sem barni er fyrir bestu haft að leiðarljósi við ákvörðun. Við mat á því hvort brottvísun feli í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart kæranda verður að hafa ákvæði 71. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands, sbr. nr. 33/1944 og 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu um friðhelgi einkalífs og fjölskyldu til hliðsjónar. Þegar útlendingur á hagsmuna að gæta í skilningi 8. gr. sáttmálans verður ákvörðun um brottvísun að vera í samræmi við það sem lög mæla fyrir um og nauðsyn ber til í lýðræðislegu þjóðfélagi, sbr. 2. mgr. 8. gr. sáttmálans.

Samkvæmt 1. mgr. 101. gr. laganna felst í endanlegri ákvörðun um brottvísun skylda útlendings til þess að yfirgefa Schengen-svæðið nema viðkomandi hafi heimild til dvalar í öðru ríki sem er þátttakandi í Schengen-samstarfinu. Með lögum um landamæri nr. 136/2022 voru gerðar breytingar á 98. gr. laga um útlendinga sem leiða til þess að brottvísun og endurkomubann er nú beitt þar sem áður var beitt frávísun en veita skal frest til sjálfviljugrar heimfarar, sbr. 104. gr. laga um útlendinga. Sá sem sætir slíkri ákvörðun getur komist hjá endurkomubanni með því að yfirgefa landið sjálfviljugur innan frestsins, sbr. 3. mgr. 101. gr. laga um útlendinga.

8.2 Niðurstaða um brottvísun og endurkomubann

Eins og að framan greinir hefur umsókn kæranda um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi á grundvelli 1. mgr. 74. gr. laga um útlendinga verið synjað. Hefur kærandi því ekki frekari heimild til dvalar hér á landi. Af framangreindu leiðir að með hinni kærðu ákvörðun var réttilega bundinn endir á heimild kæranda til dvalar hér á landi og ber því samkvæmt 2. mgr. 98. gr. laga um útlendinga að vísa kæranda úr landi nema 102. gr. laganna standi því í vegi. Það athugast að kæra til kærunefndar útlendingamála frestaði réttaráhrifum hinnar kærðu ákvörðunar.

Kæranda var í viðtali hjá Útlendingastofnun leiðbeint um að til skoðunar væri að brottvísa honum frá Íslandi og ákvarða endurkomubann hingað til lands. Var kæranda gefið færi á að koma að andmælum hvað það varðar. Kærandi kvaðst ekki hafa nein tengsl við Ísland eða önnur ríki innan Schengen-svæðisins. Kærandi kvað brottvísun og endurkomubann vera ósanngjarnan ráðstafanir þar sem líf hans sé í hættu og kærasti hans sé hér á landi.

Með vísan til framangreindrar umfjöllunar og af þeim svörum sem kærandi gaf um tengsl sín við Ísland og önnur Schengen-ríki og framangreint trúverðugleikamat verður ekki séð að brottvísun og endurkomubann verði talin ósanngjörn ráðstöfun í garð hans eða nánustu aðstandenda hans, sbr. 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga. Þá horfir kærunefnd jafnframt til þess að kærandi getur komist hjá endurkomubanni og afleiðingum þess yfirgefi hann Ísland innan þess frest sem honum er gefinn.

Með ákvörðun Útlendingastofnunar var kæranda brottvísað, ákvarðað endurkomubann til tveggja ára, veittur 15 daga frestur til að yfirgefa landið með sjálfviljugri heimför og þannig fá endurkomubannið fellt niður.

Með vísan til 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga teljast 15 dagar hæfilegur frestur í tilviki kæranda til að yfirgefa landið. Endurkomubann kæranda fellur niður yfirgefi kærandi landið sjálfviljugur innan framangreinds frests.

9 Athugasemdir, samantekt og leiðbeiningar

Með vísan til alls þess sem að framan er rakið og forsendna hinnar kærðu ákvörðunar er hún staðfest.

Athygli kæranda er vakin á því að samkvæmt 6. mgr. 104. gr. laga um útlendinga frestar málshöfðun fyrir dómstólum til ógildingar á endanlegri ákvörðun um að útlendingur skuli yfirgefa landið ekki framkvæmd hennar. Að kröfu útlendings getur kærunefnd útlendingamála þó ákveðið að fresta réttaráhrifum endanlegrar ákvörðunar sé talin ástæða til þess. Krafa þess efnis skal gerð ekki síðar en sjö dögum eftir birtingu endanlegrar ákvörðunar. Skal frestun bundin því skilyrði að útlendingur beri málið undir dómstóla innan fimm daga frá birtingu ákvörðunar um frestun réttaráhrifa úrskurðar og óski eftir því að það hljóti flýtimeðferð. Nú er beiðni um flýtimeðferð synjað og skal þá mál höfðað innan sjö daga frá þeirri synjun. Þó getur kærunefnd útlendingamála tekið ákvörðun um að fresta framkvæmd ákvörðunarinnar ef sýnt er fram á að verulega breyttar aðstæður hafi skapast frá því að endanleg ákvörðun var tekin.

Úrskurðarorð:

Ákvörðun Útlendingastofnunar er staðfest. Endurkomubann kæranda verður fellt úr gildi fari hann frá Íslandi innan 15 daga.

The decision of the Directorate of Immigration is affirmed. If the appellant leaves Iceland voluntarily within 15 days, the re-entry ban will be revoked.

Valgerður María Sigurðardóttir

Vera Dögg Guðmundsdóttir