Úrskurður fjármála- og efnahagsráðuneytisins nr. 2/2026 vegna höfnunar á kröfu um niðurfellingu dráttarvaxta

Málavextir

Skattframtal kæranda 2025, barst ríkisskattstjóra eftir að skilafresti skattframtala lauk. Í samræmi við 1. mgr. 99. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt, var skattframtalið tekið sem kæra og var fallist á að leggja það óbreytt til grundvallar álagningu opinberra gjalda 2025, sbr. úrskurð Skattsins þar um, dags. […]. Samkvæmt fyrirliggjandi upplýsingum millifærði kærandi þann 5. ágúst 2025, 3.614.996 kr. inn á reikning Skattsins. Var um að ræða greiðslu upp í endurálagningu fjármagnstekjuskatts að viðbættu álagi og dráttarvöxtum vegna gjalddaga sem var 1. júlí 2025. Alls námu dráttarvextir 52.101 kr. Áður eða þann 4. júlí 2025 hafi kærandi haft samband við Skattinn til að kanna hvernig hann gæti greitt kröfuna. Fram kemur hjá kæranda að honum hafi verið sagt að þann 26. júlí 2025 myndi stofnast krafa á hann í heimabanka hans og hann hefði tíma til 1. ágúst 2025 til að greiða kröfuna án dráttarvaxta. Krafan hafi hins vegar aldrei birst í heimabankanum. Þann 5. ágúst 2025 hafi kærandi aftur haft samband við Skattinn og fékk þá upplýsingar um hvernig hann gæti greitt kröfuna, sem hann gerði með millifærslu sama dag ásamt dráttarvöxtum.

Málsástæður og lagarök

Kærandi vísar til leiðbeiningarskyldu stjórnvalda, sbr. 7. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, þar sem honum hafi verið veittar rangar eða ófullnægjandi upplýsingar sem leiddu til þess að hann hafi ekki getað greitt kröfuna innan frests.

Kærandi vísar jafnframt til rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga þar sem ákvörðun Skattsins hafi ekki byggst á fullnægjandi rannsókn á því hvort greiðslutöf stafaði af mistökum hjá stjórnvaldi.

Þá vísar kærandi til jafnræðisreglu 11. gr. stjórnsýslulaga og nefnir í því sambandi að borgarar megi ekki bera fjárhagslegt tjón af mistökum stjórnvalds. Beiting dráttarvaxta sé aðeins réttmæt ef greiðslutöf er á ábyrgð borgarans sjálfs.

Að lokum vísar kærandi til meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga og nefnir að þrátt fyrir að 3. mgr. 7. gr. laga nr. 150/2019 banni almennt niðurfellingu dráttarvaxta, þá verði að beita ákvæðinu í samræmi við meðalhóf þegar greiðslutöf er alfarið vegna mistaka stjórnvalds.

Niðurstaða

Eins og að framan greinir barst skattframtal kæranda vegna 2025 eftir að skilafresti skattframtala lauk og var það því tekið sem kæra og fallist á að leggja óbreytt til grundvallar álagningu opinberra gjalda 2025, sbr. úrskurð Skattsins þar um, dags. […]. Samkvæmt upplýsingum frá Skattinum fór krafan inn í innheimtukerfi Skattsins þann 10. júní 2025 með gildisdagsetningu 1. júní 2025 og eindagi síðasta dag þess mánaðar.

Í því máli sem hér greinir er um að ræða gjalddaga 1. júlí 2025. Óumdeilt er að kærandi greiddi þann […], 3.614.996 kr. inn á reikning Skattsins. Þar af námu dráttarvextir 52.101 kr. Eindagi þeirrar kröfu var síðasti dagur mánaðarins eða 31. júlí 2025, sbr. 1. mgr. 112. gr. laga nr. 90/20023, um tekjuskatt. Í 1. mgr. 7. gr. laga nr. 150/2019, um innheimtu opinberra skatta og gjalda, kemur fram að hafi skattar og gjöld ekki verið greidd á eindaga skuli greiða dráttarvexti skv. 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, af þeirri fjárhæð sem gjaldfallin er frá gjalddaga. Þar sem kærandi greiddi kröfuna þann 5. ágúst 2025 eru dráttarvextir á höfuðstól hennar reiknaðir frá 1. júní 2025 til 5. ágúst 2025. Í 3. mgr. 7. gr. laga nr. 150/2019 kemur fram að óheimilt sé að lækka eða fella niður dráttarvexti og álag nema lög mæli fyrir á annan veg.

Skatturinn er bundinn af ákvæðum stjórnsýslulaga og ber því að meta hvort ákvarðanir embættisins hafi með einhverjum hætti brotið gegn ákvæðum þeirra laga, sbr. þau ákvæði sem kærandi bendir á í kæru. Kærandi vísar til þess að hafa fengið upplýsingar um að krafan yrði birt í heimabanka og að hann hefði frest fram til 1. ágúst að greiða kröfuna. Þrátt fyrir að kröfur frá hinu opinbera birtast æ oftar í heimabanka, hvílir ekki lagaskylda á Fjársýslu ríkisins að birta kröfur á þeim vettvangi. Þrátt fyrir ummæli starfsmanns Skattsins verður ekki fallist á að kæranda hafi þar með verið gert ómögulegt að greiða kröfuna í samræmi við framangreint lagaákvæði. Þá verður ekki fallist á að greiðslutöf kæranda hafi stafað af mistökum hjá Skattinum. Kæranda var í lófa lagið að afla sér greiðsluupplýsingar þrátt fyrir að hafa ekki náð í gegn í síma til Skattsins. Allar greiðsluupplýsingar má finna á heimasíðu Skattsins. Að framangreindu virtu verður ekki fallist á að Skatturinn hafi hagað málsmeðferð gagnvart kæranda með þeim hætti að honum hafi verið gert ómögulegt að greiða umrædda kröfu fyrir eindaga hennar með þeim hætti að fella beri úrskurð Skattsins, dags. […], úr gildi.

Ráðuneytið tekur með vísan til framagreinds ákvæðis 3. mgr. 7. gr. laga nr. 150/2019 undir með Skattinum að ekki hafi verið heimilt að lækka eða fella niður dráttarvexti kæranda. 

Að framangreindu virtu er kröfu kæranda synjað.

Úrskurðarorð

Kröfu kæranda er synjað.