Mál nr. 541/2025-Úrskurður

Úrskurðarnefnd velferðarmála

Mál nr. 541/2025

Miðvikudaginn 28. janúar 2026

A

gegn

Sjúkratryggingum Íslands

Ú R S K U R Ð U R

Mál þetta úrskurða Kári Gunndórsson lögfræðingur, Eva Dís Pálmadóttir lögfræðingur og Kristinn Tómasson læknir.

Með kæru, dags. 29. ágúst 2025, kærði B lögmaður, f.h. A, til úrskurðarnefndar velferðarmála ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands frá 23. maí 2025 um bætur til kæranda úr sjúklingatryggingu.

I. Málsatvik og málsmeðferð

Kærandi sótti um bætur úr sjúklingatryggingu með umsókn, dags. 29. júlí 2022, vegna afleiðinga meðferðar sem hófst á Landspítala þann X. Sjúkratryggingar Íslands synjuðu umsókn kæranda með ákvörðun, dags. 30. maí 2025, á þeim grundvelli að ekki lægi fyrir bótaskylt tjón sem að öllum líkindum mætti rekja til þátta sem féllu undir gildissvið sjúklingatryggingar samkvæmt þágildandi 2. gr. laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu.

Kæra barst úrskurðarnefnd velferðarmála 29. ágúst 2025. Með bréfi, dags. 3. september 2025, óskaði úrskurðarnefndin eftir greinargerð Sjúkratrygginga Íslands ásamt gögnum málsins. Greinargerð Sjúkratrygginga Íslands barst með bréfi, dags. 11. september 2025. Með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 16. september 2025, var greinargerð Sjúkratrygginga Íslands send lögmanni kæranda til kynningar. Engar athugasemdir bárust.

 

II. Sjónarmið kæranda

Kærandi krefst aðallega þess að ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands verði felld úr gildi og að viðurkennd verði bótaskylda Sjúkratrygginga Íslands gagnvart kæranda samkvæmt þágildandi lögum um sjúklingatryggingu nr. 111/2000, en til vara að ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands verði felld úr gildi og stofnuninni gert að taka málið aftur til meðferðar.

Í kæru er greint frá því að kærandi hafi verið lögð inn á Landspítala Háskólasjúkrahús í X vegna krabbameinsmeðferðar. Þann X hafi hún verið send í tölvusneiðmyndatöku á Landspítala, þar sem harkaleg meðferð starfsmanna sjúkrahússins hafi leitt til varanlegs mænuskaða og lömunar í neðri útlimum. Eftir atvikið hafi kærandi verið bundin við rafmagnshjólastól og dvelji nú á hjúkrunarheimilinu Eir, þar sem sjálfsbjargargeta hennar sé lítil. Umrætt atvik hafi ekki verið tilkynnt til embættis landlæknis, eins og lög geri ráð fyrir.

Kærandi hafi þann 1. ágúst 2022 lagt inn til Sjúkratrygginga Íslands umsókn um bætur samkvæmt þágildandi lögum nr. 111/2000, ásamt greinargerð.

Þann 30. maí 2025 hafi lögmanni kæranda fyrir hennar hönd borist höfnun á umsókninni. Í ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands, byggðri á yfirferð sjúkraskráargagna, hafi stofnunin komist að þeirri niðurstöðu að ástand kæranda væri afleiðing grunnsjúkdóms hennar, þ.e. krónískra bakverkja, brota í hrygg sem hafi verið til staðar áður en umrædd myndataka hafi farið fram í X og beingisnunar. Því væru ekki nægilegar líkur á orsakatengslum milli meðferðar á Landspítala og heilsutjónsins og skilyrði fyrir greiðslu bóta úr sjúklingatryggingu því ekki uppfyllt.

Kærandi telji að sú niðurstaða sé röng og að ástand hennar sé beinlínis afleiðing harkalegrar meðferðar á Landspítalanum og/eða að ástand hennar hafi versnað verulega vegna hennar og að hún eigi því rétt á bótum samkvæmt lögum um sjúklingatryggingu.

Kærandi telji að ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands um að synja henni um bætur sé röng og að Sjúkratryggingum Íslands beri að viðurkenna bótaskyldu gagnvart henni.

Samkvæmt 1. gr. laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu (sem hafi verið í gildi á tjónstíma) sé sjúklingur tryggður gegn tjóni sem hann verði fyrir í tengslum við rannsókn eða sjúkdómsmeðferð á sjúkrahúsi eða annarri heilbrigðisstofnun. Samkvæmt 2. gr. laga nr. 111/2000 skuli greiða bætur megi að öllum líkindum rekja tjónið til rannsóknar eða meðferðar sem hafi ekki verið hagað eins vel og unnt hefði verið, eða hljótist tjón af fylgikvillum sem séu meiri en sanngjarnt sé að sjúklingur þoli bótalaust, án tillits til þess hvort einhver beri skaðabótaábyrgð. 

Ákvæðin kveði á um rétt sjúklinga til bóta vegna tjóns sem þeir verði fyrir í tengslum við rannsókn eða sjúkdómsmeðferð. Sönnunarbyrðin hvíli almennt á kæranda, en í dómum Hæstaréttar hafi verið slakað á almennum kröfum um sönnun á orsakatengslum. Í dómi Hæstaréttar frá 21. febrúar 2013 í máli nr. 388/2012 (ófullnægjandi læknisskoðun) hafi Hæstiréttur talið að stefnandi hefði sýnt fram á, með matsgögnum, að líklegra væri að tjón hennar hefði stafað af rannsókn eða meðferð frekar en öðrum orsökum. Þetta þýði að ekki sé krafist fullrar sönnunar fyrir því að tjónið sé bein afleiðing mistaka, heldur dugi að líklegra sé að svo sé. Í úrskurði úrskurðarnefndar velferðarmála nr. 82/2013 hafi til að mynda verið viðurkennd bótaskylda þar sem tjón hafi verið rakið til rangrar meðferðar.

Kærandi hafi hlotið varanlegan mænuskaða og lömun í neðri útlimum í kjölfar tölvusneiðmyndatöku á Landspítala þann X, þar sem harkaleg meðferð starfsmanna hafi átt sér stað. Sjúkratryggingar Íslands vísi til undirliggjandi sjúkdómsvanda kæranda sem ástæðu fyrir lömuninni og haldi því fram að brot í hrygg hafi þegar verið til staðar í X og að kærandi hafi getað gengið eftir myndatöku. Þrátt fyrir þessi rök Sjúkratrygginga Íslands sé ljóst að skyndileg versnun á ástandi hennar og lömun hafi átt sér stað í kjölfar meðferðarinnar á Landspítalanum.

Til að sýna fram á orsakatengslin og hrekja þau rök sem byggi á undirliggjandi sjúkdómum sé nauðsynlegt að afla nýrra og óháðra læknisfræðilegra álita. Slík álit, frá sérfræðingum í taugalækningum, bæklunarskurðlækningum og/eða endurhæfingarlækningum, geti skýrt hvernig harkaleg meðferð við myndatöku, jafnvel á viðkvæmum hrygg, geti valdið eða aukið líkur á mænuskaða umfram það sem ætla hafi mátt miðað við undirliggjandi ástand. Þau gætu einnig sýnt fram á hvort tjónið sé aðallega vegna meðferðarinnar en ekki eingöngu undirliggjandi sjúkdóma eða ekki. Sjúkratryggingar Íslands hafi ekkert gert í þá veru að afla slíkra álita, þvert á 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, svo sem síðar greini.

Tjón kæranda sé verulegt og varanlegt og augljóslega meira en sanngjarnt sé að hún þoli bótalaust, og uppfylli þannig skilyrði 2. gr. laga nr. 111/2000.

Að öllu framangreindu virtu beri að fella ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands úr gildi og viðurkenna bótaskyldu gagnvart kæranda samkvæmt lögum um sjúklingatryggingu.

Kærandi telji að ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands beri að fella úr gildi vegna alvarlegra málsmeðferðargalla og vanrækslu í upplýsingagjöf af hálfu Landspítalans.

Stjórnvöldum beri skylda til að sjá til þess að mál sé nægjanlega upplýst áður en ákvörðun sé tekin, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Enn fremur beri heilbrigðisstofnunum að tilkynna landlækni án tafar um óvænt atvik sem valdið hafa eða hefðu getað valdið sjúklingi alvarlegu tjóni, sbr. 10. gr. laga nr. 41/2007 um landlækni og lýðheilsu.

Rannsóknarreglan tryggi að ákvarðanir stjórnvalda séu byggðar á réttum og fullnægjandi upplýsingum. Tilkynningarskylda til landlæknis sé hluti af eftirlitskerfi sem eigi að tryggja öryggi sjúklinga og upplýsa um hugsanleg mistök eða atvik sem leiði til tjóns. Brot á þessari tilkynningarskyldu geti haft áhrif á sönnunarstöðu og málsmeðferð. Umboðsmaður Alþingis hafi ítrekað mikilvægi þess að stjórnvöld gæti að rannsóknarreglunni og grundvallarreglum stjórnsýsluréttar, sbr. álit umboðsmanns Alþingis nr. 9937/2018 og nr. 7242/2012. 

Landspítalinn hafi ekki tilkynnt um atvikið sem hafi leitt til mænuskaða kæranda til embættis landlæknis. Þessi vanræksla sé brot á skýrri lagaskyldu samkvæmt 10. gr. laga nr. 41/2007. Þessi vanræksla geti bent til þess að Landspítalinn hafi reynt að draga úr mikilvægi atviksins eða fela það sem raunverulega hafi gerst og hafi það talsverð áhrif á sönnunarbyrði málsins. 

Þar sem ekki sé tilkynnt um atvik til landlæknis og Landspítalinn hafi hugsanlega vanrækt að veita allar upplýsingar sem nauðsynlegar hafi verið til að taka rétta ákvörðun geti það valdið óvissu um nákvæmar orsakir og atvik. Þetta gæti hafa haft áhrif á Sjúkratryggingar Íslands, þar sem þær hafi ákveðið að neita um bótagreiðslur án fullnægjandi rannsóknar á mögulegri vanrækslu Landspítalans. Hafi Sjúkratryggingar Íslands byggt ákvörðun sína á ófullnægjandi gögnum eða rannsókn sé ákvörðunin haldin málsmeðferðargalla. 

Vegna brota á málsmeðferðarreglum, einkum vanrækslu á tilkynningarskyldu Landspítalans og ófullnægjandi rannsóknar Sjúkratrygginga Íslands, beri að fella ákvörðun Sjúkratrygginga úr gildi.

III. Sjónarmið Sjúkratrygginga Íslands

Í greinargerð Sjúkratrygginga Íslands segir að kærandi hafi sótt um bætur úr sjúklingatryggingu samkvæmt þágildandi lögum nr. 111/2000 með umsókn sem hafi borist stofnuninni þann 3. ágúst 2022. Sótt hafi verið um bætur vegna afleiðinga meðferðar sem hafi byrjað á Landspítala þann X. Aflað hafi verið gagna frá meðferðaraðilum og hafi málið verið tekið fyrir á fundi fagteymis sem skipað sé læknum og lögfræðingum stofnunarinnar. Með ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands, dags. 30. maí 2025, hafi umsókn kæranda um bætur úr sjúklingatryggingu verið synjað á þeim grundvelli að ekki væri um að ræða bótaskylt atvik með vísan til 2. gr. þágildandi laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu.

Í ljósi þess að ekki verði annað séð en að afstaða Sjúkratrygginga Íslands til kæruefnis hafi nú þegar komið fram í ákvörðun stofnunarinnar frá 30. maí 2025, þyki ekki efni til að svara kæru efnislega og vísi Sjúkratryggingar Íslands til þeirrar umfjöllunar sem fram komi í gögnum málsins. Engin ný gögn hafi verið lögð fram sem taka þurfi afstöðu til.

Sjúkratryggingar Íslands telji þó rétt að benda á að mál kæranda hafi verið yfirfarið af lækni með sérfræðiþekkingu í lyflækningum ásamt bæklunarlækni. Þá hafi málið verið tekið fyrir á fundi fagteymis í sjúklingatryggingu en þar sitji ásamt lögfræðingum, læknir með sérhæfingu í taugalækningum og læknir með sérhæfingu í atvinnusjúkdómum. Hvað varði kvartanir kæranda um að atvikið hafi, af hálfu Landspítalans, ekki verið tilkynnt til embættis landlæknis þá beri að beina slíkum kvörtunum til umrædds embættis. 

Með vísan til framangreinds beri að staðfesta hina kærðu ákvörðun stofnunarinnar.

Í hinni kærðu ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands segir meðal annars að samkvæmt sjúkraskrárgögnum málsins sé kærandi með samvaxna hryggjarliði. Orsökin geti verið tvíþætt, annars vegar endastig bólgusjúkdóms og hins vegar beinsamvöxtur. Lokaniðurstaðan verði í báðum tilfellum stífur hryggur þar sem nær engar hreyfingar í hrygg séu til staðar. Í þessum tilfellum verði hryggurinn óvenjuviðkvæmur fyrir hnjaski og brotni auðveldlega. Þá verði brotin einnig mjög óstöðug og geti óstöðugt brot endað með mænusköddun og lömun. Almennt sé ráðlögð aðgerð, þar sem spenging sé framkvæmd, ef ástand sjúklings leyfi. Í tilfelli kæranda hafi spenging ekki verið valkostur þar sem hún hafi verið með gríðarlega beingisnun (osteoporosis) sem hafi gert það ómögulegt fyrir lækna að framkvæma spengingaraðgerð. Ljóst hafi verið að skrúfur fengju enga festu, þær myndu losna og skapa meiri áhættu en gagn. Því hafi verið ákveðin þjálfun í hjólastól. Að mati Sjúkratrygginga Íslands hafi það verið rétt meðferð við sjúkdómsástandi kæranda og verði því ekki sett út á þessa ákvörðun lækna enda sú meðferð sem teljist vera kjörmeðferð til að hindra lömun, þ.e. spenging, ekki í boði vegna ástands kæranda og hendur lækna því bundnar við íhaldsama meðferð.

Í umsókn sé kvartað yfir myndrannsókn, dags. X, sem kærandi telji að hafi orðið til þess að hryggjaliðir hennar hafi farið á hreyfingu og hún hlotið mænuskaða. Í umsögn um rannsóknina sé ekki getið um að neitt óvænt hafi átt sér stað í tengslum við rannsóknina og hvergi í sjúkraskrárgögnum því lýst að ástand kæranda hafi versnað eftir myndrannsóknina eða að lömunareinkenni hafi komið fram eða versnað eftir hana. Þá sé einnig ljóst samkvæmt gögnum málsins að kærandi hafi getað gengið eftir myndartöku. Að mati Sjúkratrygginga Íslands verði þannig ekki annað séð en að rannsókninni hafi verið hagað eins vel og unnt hafi verið og í samræmi við almennt viðurkennda og gagnreynda læknisfræði. Fyrir liggi að brotalínur hafi þegar verið komnar fram í júlí þegar þær hafi sést á myndgreiningu, þann X. Að mati Sjúkratrygginga Íslands bendi því gögn málsins til þess að kærandi hafi brotnað í júlí þegar hún hafi verið að fara í ferðalag, þ.e. þegar hún hafi fengið skyndilegan sáran verk við snúningshreyfingu.

Að mati Sjúkratrygginga Íslands sé samkvæmt öllu ofangreindu ljóst að ástand kæranda nú, þ.e. lömunin, sé afleiðing grunnsjúkdóms hennar, en eins og fyrr segir valdi samvaxnir hryggjarliðir því að  hryggurinn verði óvenju viðkvæmur fyrir hnjaski og brotni auðveldlega. Þannig sé að mati Sjúkratrygginga Íslands ekki að sjá að kærandi hafi fengið ófullnægjandi meðferð á Landspítala og verði ekki talið að þau einkenni, sem hún kenni nú, megi rekja til meðferðarinnar sem hún hafi gengist undir á Landspítala, heldur verði þau rakin til grunnástands hennar. Sjúklingatryggingu sé ekki ætlað að bæta tjón sem sé afleiðing grunnsjúkdóms og því skilyrði bóta úr sjúklingatryggingu að orsakatengsl séu á milli heilsutjóns kæranda og þeirrar meðferðar sem hún hafi gengist undir. Að mati Sjúkratrygginga Íslands séu ekki meiri líkur en minni á því að tjón kæranda hafi orðið vegna meðferðar sem hafi farið fram á Landspítala í X.

Með vísan til þessa séu skilyrði þágildandi 1.-4. tölul. 2. gr. laganna ekki uppfyllt.

IV. Niðurstaða

Mál þetta varðar synjun Sjúkratrygginga Íslands um bætur á grundvelli þágildandi laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu. Kærandi telur að afleiðingar meðferðar sem hófst á Landspítala þann X séu bótaskyldar samkvæmt 2. gr. laga um sjúklingatryggingu.

Í 2. gr. laga um sjúklingatryggingu segir um tjónsatvik sem lögin taka til:

„Bætur skal greiða án tillits til þess hvort einhver ber skaðabótaábyrgð samkvæmt reglum skaðabótaréttarins, enda megi að öllum líkindum rekja tjónið til einhvers eftirtalinna atvika:

1.    Ætla má að komast hefði mátt hjá tjóni ef rannsókn eða meðferð við þær aðstæður sem um ræðir hefði verið hagað eins vel og unnt hefði verið og í samræmi við þekkingu og reynslu á viðkomandi sviði.

2.    Tjón hlýst af bilun eða galla í tæki, áhöldum eða öðrum búnaði sem notaður er við rannsókn eða sjúkdómsmeðferð.

3.    Mat sem síðar er gert leiðir í ljós að komast hefði mátt hjá tjóni með því að beita annarri meðferðaraðferð eða -tækni sem völ var á og hefði frá læknisfræðilegu sjónarmiði gert sama gagn við meðferð sjúklings.

4.    Tjón hlýst af meðferð eða rannsókn, þ.m.t. aðgerð, sem ætlað er að greina sjúkdóm og tjónið er af sýkingu eða öðrum fylgikvilla sem er meiri en svo að sanngjarnt sé að sjúklingur þoli það bótalaust. Annars vegar skal líta til þess hve tjón er mikið og hins vegar til sjúkdóms og heilsufars sjúklings að öðru leyti. Þá skal taka mið af því hvort algengt er að tjón verði af meðferð eins og þeirri sem sjúklingur gekkst undir og hvort eða að hve miklu leyti gera mátti ráð fyrir að hætta væri á slíku tjóni.“

Í athugasemdum við 2. gr. í frumvarpi til laga um sjúklingatryggingu segir að það sé skilyrði bótaskyldu að tjón tengist rannsókn eða sjúkdómsmeðferð en verði ekki rakið til skaðlegra afleiðinga og tjóns sem hljótist af sjúkdómi sem sjúklingur sé haldinn fyrir. Afleiðingar sem raktar verða til sjúkdóms sjálfs eru þannig ekki bótaskyldar, en hins vegar getur tjón verið bótaskylt ef það er fyrst og fremst rakið til mistaka eða dráttar á greiningu eða við meðferð. Í athugasemdunum segir að bæta skuli tjón sjúklings ef könnun og mat á málsatvikum leiði í ljós að líklegra sé að tjónið stafi af til dæmis rangri meðferð en öðrum orsökum. Sé niðurstaðan hins vegar sú að eins líklegt sé að tjónið sé óháð meðferðinni sé bótaréttur ekki fyrir hendi.

Ákvæði 1. tölul. 2. gr. laga um sjúklingatryggingu lýtur að því hvort rétt hafi verið staðið að læknismeðferð. Ákvæðið tekur til allra mistaka sem verða við rannsókn, meðferð og svo framvegis. Í athugasemdum við ákvæðið í frumvarpi til laga um sjúklingatryggingu segir að orðið mistök sé hér notað í mun víðtækari merkingu en almennt tíðkist í lögfræði. Ekki skipti því máli hvernig mistökin séu, átt sé meðal annars við hvers konar ranga meðferð, hvort sem orsök hennar sé röng sjúkdómsgreining sem rekja megi til atriða sem falli undir 1. eða 2. tölul. 2. gr. eða annað sem verði til þess að annaðhvort sé beitt meðferð sem eigi ekki læknisfræðilega rétt á sér eða látið sé hjá líða að grípa til meðferðar sem við eigi. Í athugasemdunum segir enn fremur að samkvæmt 1. tölul. sé það ekki skilyrði að unnt sé að telja að læknir eða annar starfsmaður sem hlut hafi átt að máli hafi við meðferð sjúklings gerst sekur um handvömm eða vanrækslu sem komast hefði mátt hjá með meiri aðgæslu.

Samkvæmt 2. gr. laga um sjúklingatryggingu skal greiða bætur, enda megi að öllum líkindum rekja tjón til nánar tilgreindra tilvika sem meðal annars eru talin röng meðferð. Þetta felur í sér líkindareglu, þannig að séu meiri líkur á því en minni að tjón kæranda verði rakið til dæmis til mistaka skuli að öðrum skilyrðum uppfylltum greiða bætur samkvæmt lögunum.

Kærandi byggir kröfu sína um bætur úr sjúklingatryggingu á 2. gr. laga um sjúklingatryggingu. Kærandi telur að harkaleg meðferð starfsmanna Landspítala við tölvusneiðmyndatöku þann X hafi leitt til þess að hún hafi hlotið varanlegan mænuskaða og lömun í neðri útlimum.

Í greinargerð meðferðaraðila, C, yfirlæknis kvenlækningateymis Landspítala, dags. 17. nóvember 2022, segir:

„A leggst inn á Kvenlækningadeild X vegna blæðinga frá legi frá þekktu krabbameini. Blæðing stöðvast þegar blóðþynningarmeðferð er komin í lag en í legunni er aðal umkvörtunarefni miklir bakverkir þar sem rannsóknir leiða í ljós óstabílt  brot í hrygg L2-L3 og samfallsbrot í L4 vegna beinþynningar. Skv ráðleggingum bæklunarlækna ekki gerð aðgerð heldur ráðlögð verkjastilling og sjúkraþjálfun/mobilisering. A vaknar upp lömuð í fótum X þar sem TS sýnir tilfærslu í þekktu óstabílu broti.“

Úrskurðarnefnd velferðarmála, sem meðal annars er skipuð lækni, tekur sjálfstæða afstöðu til bótaskyldu í málinu á grundvelli fyrirliggjandi gagna sem nefndin telur nægjanleg. Fyrir liggur að kærandi var að glíma við alvarlega beingisnun og var þekkt brotalína til staðar X.  Hún fór síðan í myndatöku þann X sem kærandi upplifði sem harkalega. Hún gekk þó burt frá þeirri rannsókn. Hún greindist síðan með óstöðugt brot á L2-L3 og samfall á L4.  Þann X vaknaði hún síðan með lömun í fótum.

Grundvallað á þessu verður ekki ráðið að hryggbrot kæranda og síðar lömun verði rakin til myndatökunnar að mati úrskurðarnefndar. Kærandi var með mikla beingisnun í hrygg sem ekki var unnt að meðhöndla með aðgerð. Ljóst má vera að ekki er unnt að rekja brot kæranda og síðar lömun til rannsóknar X heldur einvörðungu til hennar alvarlega sjúkdóms.

Að framangreindu virtu verður ekki annað séð að mati úrskurðarnefndar en að meðferð kæranda hafi verið hagað eins vel og unnt hefði verið og í samræmi við þekkingu og reynslu á viðkomandi sviði. Þá verður að mati úrskurðarnefndar velferðarmála ekki séð að orsakasamband sé á milli þeirrar meðferðar sem kærandi fékk á Landspítala og þess heilsufarstjóns sem hún varð fyrir eftir þann tíma. Telur nefndin að núverandi ástand hennar verði rakið til undirliggjandi sjúkdóms kæranda.

Með vísan til þess, sem rakið er hér að framan, er það niðurstaða úrskurðarnefndar velferðarmála að skilyrði bótaskyldu samkvæmt þágildandi 2. gr. laga um sjúklingatryggingu séu ekki uppfyllt í tilviki kæranda. Synjun Sjúkratrygginga Íslands á bótaskyldu samkvæmt lögum nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu er því staðfest.

 

 

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands um að synja A, um bætur samkvæmt lögum nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu, er staðfest.

F.h. úrskurðarnefndar velferðarmála

Kári Gunndórsson