Úrskurður nr. 5/2026

 Úrskurður nr. 5/2026

Fimmtudaginn 29. janúar 2026 var í heilbrigðisráðuneytinu kveðinn upp svohljóðandi

 

Ú R S K U R Ð U R

Með kæru, dags. 1. júlí 2025, kærði […], hér eftir kærandi, ákvörðun embættis landlæknis, dags. 30. júní 2025, um að synja umsókn hennar um starfsleyfi sem félagsráðgjafi.

Af kæru kæranda má ráða að hún krefjist þess að ákvörðun embættis landlæknis verði ógilt og að lagt verði fyrir embætti landlæknis að veita henni starfsleyfi sem félagsráðgjafi.

Um kæruheimild vísar kærandi til 2. mgr. 12. gr. laga nr. 34/2012, um heilbrigðisstarfsmenn, og barst kæra innan kærufrests.

Meðferð málsins hjá ráðuneytinu

Kærandi kærði ákvörðun embættis landlæknis til ráðuneytisins þann 1. júlí 2025. Ráðuneytið óskaði í kjölfarið eftir umsögn embættis landlæknis um kæruna. Umsögn embættisins barst ráðuneytinu 5. ágúst 2025. Í kjölfarið bauð ráðuneytið kæranda að gera athugasemdir við umsögn embættis landlæknis. Athugasemdir kæranda bárust ráðuneytinu þann 24. september 2025. Lauk þá gagnaöflun og var málið þá tekið til úrskurðar.

Málsatvik

Kærandi sótti um starfsleyfi sem félagsráðgjafi til embættis landlæknis 4. júlí 2024. Embætti landlæknis óskaði eftir frekari gögnum frá kæranda 24. júlí og bárust viðbótargögn frá kæranda dagana 31. júlí og 6. ágúst. Embætti landlæknis sendi umsókn kæranda ásamt fylgiskjölum til umsagnar félagsráðgjafadeildar Háskóla Íslands 9. ágúst en umsögn sérfræðinefndar félagsráðgjafadeildarinnar barst embættinu þann 17. október.

Í niðurstöðu félagsráðgjafadeildarinnar kom fram að grunn- og meistaranám kæranda, sem hún stundaði við […] í Bandaríkjunum, væri sambærilegt íslenska grunn- og meistaranáminu sem krafa er gerð um til að hljóta starfsleyfi sem félagsráðgjafi. Vísaði deildin til mats ENIC/NARIC skrifstofunnar um að próf kæranda teldust sambærileg þeim prófum sem skilyrði er að ljúka til að fá útgefið starfsleyfi sem félagsráðgjafi á Íslandi. Það var þó einnig mat deildarinnar að kærandi þyrfti að ljúka þremur tilgreindum námskeiðum í íslenskri löggjöf aukalega, sem eru nauðsynlegur partur af grunnnámi í félagsráðgjöf á Íslandi, þar sem ekki var fjallað um félagsráðgjöf á Íslandi sérstaklega í námi hennar í Bandaríkjunum. 

Kæranda var í kjölfarið send niðurstaða deildarinnar og boðið að koma athugasemdum sínum á framfæri. Kærandi óskaði eftir möguleikanum á að hljóta starfsleyfi með öðrum hætti en að þurfa taka áðurgreinda áfanga við Háskóla Íslands. Embætti landlæknis hafði í kjölfarið samband við félagsráðgjafadeild háskólans þar sem óskað var eftir mati á því hvort hægt væri að útbúa hæfnispróf úr áföngunum þremur þar sem þekking og færni kæranda í áföngunum yrði könnuð. Í svari deildarinnar kom fram að ekki væri hægt að útbúa slíkt próf vegna álags á starfsfólki deildarinnar. Í ljósi þess að kærandi hafði ekki hug á að taka framangreinda áfanga í félagsráðgjöf var umsókn hennar synjað. Er það sú ákvörðun sem er kærð til ráðuneytisins.

Málsástæður kæranda

Kærandi byggir í fyrsta lagi á að hún hafi lokið meistaragráðu í félagsráðgjöf og meistaragráðu í lýðheilsuvísindum frá […] í Bandaríkjunum. Þá hafi hún fengið útgefið starfsleyfi í Bandaríkjunum sem félagsráðgjafi og starfað við fagið þar í landi í yfir tíu ár.

Í öðru lagi byggir hún á að hún sé tilbúin til að taka þá áfanga í félagsráðgjöf sem embætti landlæknis og félagsráðgjafadeild Háskóla Íslands hafa metið nauðsynlega svo hún geti fengið útgefið starfsleyfi á Íslandi.

Í þriðja lagi byggir kærandi á að henni eigi að standa til boða möguleikar til að sýna fram á hæfni sína án þess að þurfa að sækja nám við Háskóla Íslands í fræðunum. Kærandi byggir á að möguleikinn á að taka hæfnispróf hafi verið hafnað af félagsráðgjafadeild háskólans vegna anna starfsfólks en ekki sé við kæranda að sakast. Hún gæti einnig starfað undir handleiðslu félagsráðgjafa með ótakmarkað starfsleyfi.

Í fjórða lagi byggir kærandi á að með því að gera það að forsendu fyrir kæranda að hún þurfi að ljúka þremur tilgreindum námskeiðum í félagsráðgjöf við Háskóla Íslands, þá sé um mismunun að ræða gagnvart henni. Hún sé erlendur ríkisborgari, með erlent móðurmál sem býr á landsbyggðinni með fjölskyldu, fjarri Háskóla Íslands.

Umsögn embættis landlæknis

Í umsögn landlæknis kemur í fyrsta lagi fram að kærandi hafi í upphafi sætt sig við þá niðurstöðu að þurfa ljúka námskeiðunum þremur sem tiltekin voru í umsögn félagsráðgjafadeildarinnar. Hins vegar hafi hún óskað eftir að aðrar leiðir væru kannaðar þegar kom í ljós að námið krefðist viðveru hennar í Reykjavík, fjarri heimili hennar.

Í öðru lagi kemur fram að embættið hafi kannað hjá félagsráðgjafadeildinni hvort möguleiki væri á að útbúa hæfnispróf úr áföngunum þremur fyrir kæranda. Félagsráðgjafadeildin hafi talið að svo væri ekki vegna anna. Því stæði eftir að kærandi þyrfti að ljúka námskeiðunum þar sem aðrar uppbótarráðstafanir kæmu ekki til greina til að geta metið fullnægjandi þekkingu kæranda úr áföngunum þremur.

Í þriðja lagi kemur fram að í ljósi alls framangreinds væri það mat embættisins að kærandi uppfyllti ekki skilyrði reglugerðar nr. 1088/2012, um menntun, réttindi og skyldur félagsráðgjafa og skilyrði til að hljóta starfsleyfi og sérfræðileyfi, til að hljóta starfsleyfi. Þekking á íslenskri félagsmálalöggjöf teldist til grundvallarþekkingar sem félagsráðgjafar sem starfa á Íslandi þurfa að búa yfir.

Í fjórða lagi koma fram að það væri mat embættisins að ekki væri hægt að veita kæranda þá nauðsynlegu þekkingu í íslenskri félagsmálalöggjöf sem hún þyrfti að öðlast með handleiðslu. Aðeins hæfnispróf eða taka áfangana gæti dugað, en líkt og áður segir hafi félagsráðgjafadeild HÍ ekki talið sig geta útfærð hæfnispróf fyrir kæranda.

Í ljósi alls framangreinds var það mat embættisins að ákvörðun þess ætti að standa óbreytt.

Athugasemdir kæranda við umsögn embættis landlæknis

Í athugasemdum sínum ítrekar kærandi að í kröfu um að hún stundi nám í þremur tilteknum fögum við Háskóla Íslands felist mismunun gagnvart þeim sem búi ekki á höfuðborgarsvæðinu. Kærandi hafi ítrekað óskað eftir öðrum leiðum til að ljúka þessum þremur áföngum án árangurs. Kröfurnar séu ósanngjarnar gagnvart einhverjum sem hafi í raun lokið námi í faginu.

Kærandi ítrekar einnig að aðrar leiðir séu færar svo hún geti lokið þessum námskeiðum eða ígildi þeirra. Þá tekur kærandi fram að hún hafi unnið með háskólanum í öðrum verkefnum og innan háskólans sé ekki vafi um þekkingu kæranda.

Að auki tekur kærandi fram að vöntun á öðrum úrræðum en að skrá sig í Háskóla Íslands til að ljúka þeim námskeiðum sem vantar upp á brjóti gegn ákvæðum laga nr. 150/2020, um jafna stöðu og jafnan rétt kynjanna. Kærandi telur að með því að gera þessar kröfur hafi embætti landlæknis brotið gegn 16. og 21. gr. laganna með því að gera kröfur sem halli á konur vegna umönnunar og staðsetningar.

Að lokum ítrekar kærandi að ákvörðun embættisins lyfti upp þeim sem búi á stórhöfuðborgarsvæðinu og setja sein í götu þeirra sem búi fjarri háskólanum og geti ekki með auðveldum hætti sótt nám við skólann til að ljúka þeim námskeiðum sem þarf til að fá útgefið starfsleyfi.

Niðurstaða

Í þessu máli er til skoðunar hvort ákvörðun embættis landlæknis um að synja umsókn kæranda um starfsleyfi sem félagsráðgjafi hafi verið lögum samkvæm.

Lagagrundvöllur

Samkvæmt 1. mgr. 75. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands, nr. 33/1944, er öllum frjálst að stunda þá atvinnu sem þeir kjósa. Þessu frelsi má þó setja skorður með lögum, enda krefjist almannahagsmunir þess. Í samræmi við skilyrði atvinnufrelsisákvæðis stjórnarskrárinnar hafa atvinnuréttindum heilbrigðisstétta verið settar skorður með lögum um heilbrigðisstarfsmenn til að tryggja gæði heilbrigðisþjónustu og öryggi sjúklinga með því að skilgreina kröfur um menntun, kunnáttu og færni heilbrigðisstarfsmanna og starfshætti þeirra, sbr. 1. mgr. 1. gr. laganna.

Samkvæmt 2. tölulið 1. mgr. 3. gr. laga um heilbrigðisstarfsmenn eru félagsráðgjafar löggilt heilbrigðisstétt en í 4. gr. laganna kemur fram að sá einn hafi rétt til að nota starfsheiti löggiltrar heilbrigðisstéttar samkvæmt 3. gr. og starfa sem heilbrigðisstarfsmaður hér á landi sem fengið hefur til þess leyfi landlæknis.

Ráðherra setur, að höfðu samráði við landlækni, viðkomandi fagfélag og menntastofnun hér á landi, reglugerðir um skilyrði sem uppfylla þarf til að hljóta leyfi til að nota heiti löggiltrar heilbrigðisstéttar og starfa sem heilbrigðisstarfsmaður hér á landi, sbr. 1. mgr. 5. gr. laganna. Á grundvelli ákvæðisins hefur ráðherra sett reglugerð nr. 1088/2012, um menntun, réttindi og skyldur félagsráðgjafa og skilyrði til að hljóta starfsleyfi og sérfræðileyfi.

Í 3. gr. reglugerðar nr. 1088/2012 er fjallað um skilyrði fyrir veitingu starfsleyfis, sbr. einnig 3. gr. reglugerðar nr. 73/2025. Samkvæmt 1. mgr. greinarinnar má veita þeim starfsleyfi sem félagsráðgjafi sem lokið hefur MA-prófi í félagsráðgjafadeild félagsvísindasviðs Háskóla Íslands. Þá segir í 2. mgr. að um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi félagsráðgjafa sem uppfyllir skilyrði tilskipunar Evrópuþingsins og ráðsins 2005/36/EB, um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi, fari samkvæmt reglugerð nr. 510/2020, um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi heilbrigðisstarfsmanna frá öðrum EES-ríkjum eða Sviss til að starfa á Íslandi. Samkvæmt 3. mgr. greinarinnar er einnig heimilt að veita þeim starfsleyfi sem hafa lokið sambærilegu prófi frá menntastofnun í ríki utan EES eða Sviss sem viðurkennd er sem slík af heilbrigðisyfirvöldum hér á landi og heilbrigðisyfirvöldum þess ríkis þar sem námið var stundað. Um umsóknir ríkisborgara ríkja sem íslenska ríkið hefur ekki samið við um viðurkenningu á menntun og hæfi til að starfa sem heilbrigðisstarfsmaður á Íslandi gilda sérstakar reglur í reglugerð nr. 483/2023 um meðferð umsókna um starfsleyfi og sérfræðileyfi samkvæmt lögum um heilbrigðisstarfsmenn nr. 34/2012 frá umsækjendum frá ríkjum sem íslenska ríkið hefur ekki samið við um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi.

Samkvæmt 4. gr. reglugerðarinnar skal landlæknir leita umsagnar félagsráðgjafadeildar félagsvísindasviðs Háskóla Íslands um það hvort umsækjandi uppfylli skilyrði um menntun skv. 1. mgr. 3. gr. áður en honum er veitt starfsleyfi á grundvelli menntunar utan EES og Sviss, sbr. 3. mgr. 3. gr. reglugerðarinnar.

Um meðferð umsókna um starfsleyfi og sérfræðileyfi skv. lögum um heilbrigðisstarfsmenn nr. 34/2012 frá umsækjendum frá ríkjum sem íslenska ríkið hefur ekki samið við um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi gildir samnefnd reglugerð nr. 483/2023.

Í 1. gr. reglugerðar nr. 483/2023 segir að reglugerðin gildi um umsækjendur um starfsleyfi og sérfræðileyfi frá embætti landlæknis sem koma frá ríkjum sem íslenska ríkið hefur ekki samið við um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi samkvæmt lögum nr. 26/2010 um viðurkenningu á faglegri menntun og hæfi til að starfa hér á landi. Þá segir að ákvæði reglugerðarinnar gangi framar ákvæðum um sama efni í reglugerðum um menntun, réttindi og skyldur löggiltra heilbrigðisstétta og skilyrði fyrir starfsleyfi og sérfræðileyfi sem settar eru á grundvelli laga um heilbrigðisstarfsmenn nr. 34/2012. 

II. kafli reglugerðarinnar fjallar um umsóknir um starfsleyfi og sérfræðileyfi, s.s. um frumskilyrði þess að umsókn sé tekin til meðferðar, sbr. 2. gr., og nauðsynleg gögn við mat á umsókn, sbr. 3. gr. Fjallað er um niðurstöðu umsóknar í III. kafla reglugerðarinnar. Í 8. gr. segir að embætti landlæknis skuli upplýsa umsækjanda um niðurstöðu umsóknar eins fljótt og auðið er og eigi síðar en þremur mánuðum eftir lok gagnaöflunar. Þá segir í 10. gr. að uppfylli umsækjandi ekki skilyrði fyrir starfsleyfi eða sérfræðileyfi skuli synja umsókn hans og að synjunin sé kæranleg til ráðherra á grundvelli 2. mgr. 12. gr. laga nr. 34/2012, um heilbrigðisstarfsmenn.

Ákvæði um uppbótarráðstafanir er að finna í 11. gr. reglugerðarinnar. Þar segir að hafi að mati embætti landlæknis ekki verið sýnt fram á að nám og eftir atvikum þjálfun umsækjanda uppfylli skilyrði leyfisveitingar í kjölfar umsagnar, og að teknu tilliti til starfsreynslu ef við á, er embætti landlæknis heimilt að leggja fyrir umsækjanda að starfa undir handleiðslu sérfræðings á aðlögunartíma, sbr. 13. gr. Sé menntun og starfsreynsla umsækjanda talin verulega frábrugðin því sem krafist er hér á landi er embætti landlæknis heimilt að gera kröfu um að umsækjandi standist hæfnispróf skv. 12. gr., sem sýni fram á hvort umsækjandi búi yfir þeirri faglegu þekkingu og hæfni sem starfs- eða sérfræðileyfið krefst. Í 12. gr., sem fjallar um hæfnispróf, segir síðan að með hæfnisprófi skal leggja mat á faglega þekkingu og hæfni umsækjanda og eftir atvikum klíníska þekkingu. Hæfnispróf er skipulagt af viðeigandi menntastofnun í samráði við embætti landlæknis sem er jafnframt heimilt að bjóða umsækjanda að þreyta hæfnispróf við menntastofnun í öðru landi. Um aðlögunartíma er fjallað í 13. gr. reglugerðarinnar. Þar segir að með aðlögunartíma er átt við starf undir handleiðslu sérfræðings sem hefur eftirlit með störfum umsækjanda til að unnt sé að leggja mat á það hvort umsækjandi uppfylli þær kröfur sem gerðar eru til viðkomandi heilbrigðisstéttar. Á aðlögunartíma er einnig unnt að veita umsækjanda tækifæri til að afla sér þeirrar þekkingar og hæfni sem á skortir til að uppfylla skilyrði fyrir veitingu starfsleyfis hér á landi. Við lok aðlögunartíma leggur embætti landlæknis mat á hvort umsækjandi hafi sambærilega faglega þekkingu og hæfi og heilbrigðisstarfsmenn viðkomandi heilbrigðisstéttar hér á landi, sbr. 2. mgr. 13. gr. Aðlögunartími skal að jafnaði hefjast innan 12 mánaða frá ákvörðun embættis landlæknis þess efnis. Umsækjandi skal sjálfur útvega sér starf og handleiðara, sbr. 3. mgr. greinarinnar. Þá er heimilt að veita umsækjanda tímabundið starfsleyfi samkvæmt 4. mgr. til þess að ljúka aðlögunartíma.

Reglugerð nr. 429/2025, fjallar um gjaldtöku embættis landlæknis vegna afgreiðslu umsókna um starfsleyfi og sérfræðileyfi heilbrigðisstarfsmanna, sbr. nafn reglugerðarinnar. Í reglugerðinni er fjallað um þau gjöld sem embætti landlæknis er heimilt að krefjast vegna vinnu við umsóknir um starfs- og/eða sérfræðileyfi heilbrigðisstarfsmanna. Í 3. gr. reglugerðarinnar er m.a. fjallað um gjaldtöku vegna hæfnisprófs. Samkvæmt 2. mgr. greinarinnar er heimilt að innheimta gjald vegna hæfnisprófs, enda sé hæfnispróf undirbúið og framkvæmt að beiðni embættis landlæknis vegna umsóknar um starfsleyfi eða sérfræðileyfi. Gjaldið má ekki vera hærra en sem nemur kostnaði við undirbúning og framkvæmd hæfnisprófsins. Um gjaldtöku vegna prófa í faglegri þekkingu og færni fer samkvæmt 24. gr. laga nr. 85/2008, um opinbera háskóla, eða samkvæmt 45. gr. laga nr. 92/2008, um framhaldsskóla.

Niðurstaða ráðuneytisins

Kærandi sótti um starfsleyfi sem félagsráðgjafi með umsókn til embættis landlæknis, dags. 2. júlí 2024. Með umsókn kæranda fylgdu gögn um skólagöngu hennar í félagsráðgjöf og lýðheilsuvísindum frá […] í Bandaríkjunum. Embætti landlæknis óskaði í kjölfarið eftir frekari gögnum frá kæranda sem bárust embættinu 31. júlí og 6. ágúst. Í kjölfarið sendi embætti landlæknis umsókn kæranda ásamt gögnum til félagsráðgjafadeildar félagsvísindasviðs Háskóla Íslands til umsagnar á grundvelli 6. gr. reglugerðar nr. 483/2023, sbr. einnig 4. gr. reglugerðar nr. 1088/2012.

Í umsögn deildarinnar kom fram að kærandi uppfyllti helstu grundvallarþætti sem varða fagþekkingu, færni og hæfni sem félagsráðgjafi þarf að búa yfir skv. reglugerð nr. 1088/2012. Hins vegar taldi deildin að nám kæranda væri ófullnægjandi að því er varðar íslenska félagsmálalöggjöf og taldi upp þrjá áfanga sem gögn kæranda bentu til að hana skorti menntun og þekkingu í. Áfangarnir sem deildin taldi upp voru félagsmálalöggjöf I, félagsmálalöggjöf II og félagsmálalöggjöf III en öll námskeiðin lúta að íslensku lagaumhverfi félagsmála og deildin telur mjög mikilvæga þekkingu í störfum félagsráðgjafa á Íslandi.

Þegar umsögn deildarinnar lá fyrir þann 17. október 2024 óskaði embætti landlæknis eftir upplýsingum um hvort hægt væri að útbúa hæfnispróf úr námskeiðunum fyrir kæranda í stað þess að hún lyki áföngunum þremur að fullu við háskólann. Í svari deildarinnar, dags. 17. febrúar 2025 til embættisins kom fram að ekki væri hægt að verða við beiðni um gerð hæfnisprófs úr áföngunum þremur: „vegna mikils álags á starfsfólk“ og að „enginn sem hefði tíma til að sinna þessu verkefni“. Á fundi embættis landlæknis með félagsráðgjafadeildinni 11. júní 2025 kom fram að ekki væri mögulegt fyrir deildina að útbúa eitt hæfnispróf úr áföngunum og á þeim fundi var nefnt að skortur á fjármagni væri þar stór ástæða.

Þegar afstaða félagsráðgjafadeildarinnar lá fyrir var umsókn kæranda synjað á þeim grundvelli að hana skorti þekkingu í íslenskri félagsmálalöggjöf sem væri nauðsynleg forsenda fyrir veitingu starfsleyfis í félagsráðgjöf. Var þess jafnframt getið að lyki kærandi námskeiðunum þremur sem félagsráðgjafadeildin taldi að kæranda skorti þekkingu í, þá myndi hún uppfylla skilyrði til að hljóta starfsleyfi sem félagsráðgjafi.

Samkvæmt framansögðu hefur embætti landlæknis krafist þess af kæranda að hún skrái sig í Háskóla Íslands til að ljúka þremur fögum í félagsráðgjöf. Umrædd fög eru kennd á haustönn á öðru ári, vorönn á öðru ári og vorönn á þriðja ári í grunnnámi í félagsráðgjöf. Samkvæmt framansögðu myndi það taka kæranda tvö ár að ljúka þremur framangreindum áföngum, eða að minnsta kosti heilt ár ef henni væri heimilt að taka báða áfangana á vorönn samtímis í stað þess að taka hæfnispróf, svo sem embætti landlæknis er heimilt að leggja fyrir kæranda, sbr. 11. og 12. gr. reglugerðar nr. 483/2023, og taka fyrir það gjald sem nemur kostnaði við gerð hæfnisprófsins, sbr. 3. gr. reglugerðar nr. 429/2025. 

Ráðuneytið tekur undir með embætti landlæknis að til þess að fá útgefið starfsleyfi sem félagsráðgjafi á Íslandi þá sé mikilvægt að umsækjandi um slíkt starfsleyfi hafi haldgóða þekkingu á íslenskri félagsmálalöggjöf. Þegar umsækjandi hefur aflað sér menntunar, þekkingar og reynslu á sviði félagsráðgjafar þurfi því iðulega að beita uppbótarráðstöfunum svo hann uppfylli þær kröfur sem nauðsynlegt er að gera svo umsækjandi geti fengið útgefið starfsleyfi á Íslandi. Við þær aðstæður telur ráðuneytið að sú ráðstöfun embættis landlæknis að beina umsækjendum hverju sinni á að ljúka tilgreindum áföngum í grunnnámi í félagsráðgjöf að fullu við Háskóla Íslands sé bæði óskilvirk og í ósamræmi við meðalhófsreglu stjórnsýsluréttarins. Ákvæði um uppbótarráðstafanir, líkt og hæfnispróf og/eða aðlögunartíma, hafi verið sett í þeim tilgangi að einfalda umsækjendum það ferli að uppfylla þau skilyrði sem nám þeirra vottar ekki og sýna fram á tiltekna þekkingu á sviðinu. Einnig hefur verið sett gjaldtökuheimild vegna slíkra ráðstafana til að tryggja að hæfnispróf kosti embætti landlæknis eða viðkomandi menntastofnun ekki fjármuni umfram það sem eðlilegt er, enda segir í gjaldtökuheimild 3. gr. reglugerðar nr. 429/2025 að heimilt sé að taka gjald fyrir gerð hæfnisprófs sem nemur kostnaði við gerð prófsins.

Í ljósi alls framangreinds, og þá sérstaklega afstöðu félagsráðgjafadeildarinnar að skortur á fjármagni væri stór ástæða fyrir því að ekki væri mögulegt að útbúa hæfnispróf fyrir kæranda, er það niðurstaða ráðuneytisins að ákvörðun embættis landlæknis um að synja umsókn kæranda um starfsleyfi sem félagsráðgjafi á þeim grundvelli hafi ekki verið í samræmi við meðalhófsreglu stjórnsýsluréttarins. Kanna hafi átt til hlítar hver kostnaður við gerð hæfnispróf væri og hvort kærandi væri tilbúinn að greiða þann kostnað áður en umsókn hennar um starfsleyfi væri synjað. Er ákvörðun embættis landlæknis um að synja umsókn kæranda um starfsleyfi, dags. 30. júní 2025, af þeim sökum felld úr gildi og lagt fyrir embætti landlæknis að taka umsókn kæranda til meðferðar að nýju.

 

Ú r s k u r ð a r o r ð

Ákvörðun embættis landlæknis um að synja umsókn kæranda um starfsleyfi, dags. 30. júní 2025, er felld úr gildi. Lagt er fyrir embætti landlæknis að taka umsókn kæranda til meðferðar að nýju.