Úrskurður nr. 8/2026

Úrskurður nr. 8/2026

Mánudaginn 9. febrúar 2026 var í heilbrigðisráðuneytinu kveðinn upp svohljóðandi

 

Ú R S K U R Ð U R

Með bréfi, dags. 8. október 2024, kærðu ÖBÍ réttindasamtök (hér eftir ÖBÍ), f.h. A (hér eftir kærandi), ákvörðun Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins um að synja kæranda um þjónustu geðheilsuteymis taugaþroskaraskana og geðheilsuteymis […].

Kærandi krefst þess að ákvörðun Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins verði felld úr gildi.

Hvað kæruheimild varðar vísar kærandi til 1. mgr. 26. gr. stjórnsýslulaga, nr. 37/1993.

Meðferð málsins hjá ráðuneytinu

ÖBÍ, fyrir hönd kæranda, kærði ákvörðun Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins til ráðuneytisins þann 8. október 2024. Ráðuneytið sendi Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins kæruna til umsagnar auk þess að óska eftir ákveðnum upplýsingum og skýringum frá stofnuninni 7. febrúar 2025. Umsögn Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins barst með bréfi 28. mars 2025. ÖBÍ gerði athugasemdir við umsögnina 7. maí 2025. Með bréfi, dags. 28. maí 2025 óskaði ráðuneytið frekari upplýsinga frá Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins í ljósi athugasemda ÖBÍ. Svar Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins til ráðuneytisins barst 13. júní 2025 en ráðuneytið sendi ÖBÍ svarið 16. júní. Með bréfi, dags. 3. júlí 2025, andmælti ÖBÍ svörum Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins. Lauk þá gagnaöflun og var málið tekið til úrskurðar.

Málsatvik

Upphaf máls þessa má rekja til tölvupósts ÖBÍ til ráðuneytisins, dags. 4. júní 2024, þar sem óskað var leiðbeininga um kæruleið eða kæruheimild vegna synjunar um þjónustu geðheilsuteymis taugaþroskaraskana. Í svari ráðuneytisins, dags. 9. júlí, kom fram að ekki væri sérstök kæruheimild til staðar í lögum eða reglugerðum. Það kæmi aftur á móti ekki í veg fyrir að unnt væri að beina formlegri kæru til ráðuneytisins með rökstuðningi um kæruheimild. Í kæru, dags. 8. október 2024 kom fram að kærð væri synjun geðheilsuteymis taugaþroskaraskana um þjónustu á þeim forsendum að kærandi félli ekki undir að vera með staðfesta þroskahömlun né hamlandi einhverfu (þegar jafna má getustigi einhverfunnar við þroskahömlun). Kærandi væri greindur með ódæmigerða einhverfu […] og ADHD auk þess sem hann glímdi við andlega vanlíðan, hefði langa sögu um þunglyndi og kvíða auk sjálfsvígshugsana og sjálfsskaðahegðunar. Í kæru kom jafnframt fram að tilvísun fyrir hönd kæranda til geðheilsuteymis […] hefði einnig verið vísað frá á þeim forsendum að kærandi væri á einhverfurófi. 

Málsástæður kæranda

Kærandi byggir á því að Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins hafi verið óheimilt að synja honum um þjónustu geðheilsuteymis taugaþroskaraskana og geðheilsuteymis […]. 
Ljóst sé að samkvæmt svörum Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins sé hópi einstaklinga sem eru ekki með þroskahamlanir heldur eingöngu einhverfu og þarfnist geðheilbrigðisþjónustu vegna geðræns vanda sjálfkrafa vísað frá geðheilsuteymi taugaþroskaraskana. Í synjunarbréfi teymisins, dags. 30. apríl 2024, hafi ekki verið að finna leiðbeiningar um að óska mætti eftir frekari rökstuðningi, kærufrest eða kæruleið. Málið sé kært á grundvelli 26. gr. stjórnsýslulaga þar sem synjun geðheilsuteymis taugaþroskaraskana teljist til stjórnvaldsákvörðunar. 

Umsögn Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins

Í umsögn Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins kemur fram að starfsemi geðheilsuteyma hafi verið í sífelldri þróun, endurskoðun og uppbyggingu frá því að þeim var komið á fót. Skipulag starfseminnar byggi á faglegum forsendum og afmörkunum, sem ráðast meðal annars af samsetningu þeirra starfsmanna sem starfa í teymunum. Hinum almennum geðheilsuteymum, þ.m.t. geðheilsuteymi […], sé ætlað að þjónusta einstaklinga sem þurfi á þverfaglegri geðheilbrigðisþjónustu að halda, eru 18 ára og eldri og greindir með geðsjúkdóma (F20-F29, F30-F39, F40-F48, F50-F50.9, F60-F60.9). Þjónusta almennu geðheilsuteymanna sé ekki byggð upp fyrir þá sem eru með frávik í taugaþroska heldur sé ætlað að sinna meðferð einstaklinga með framangreindar geðgreiningar og fjölbreyttan geðvanda. Þá hafi eftirspurn eftir þjónustu teymanna frá upphafi verið umfram það sem teymin hafi getað þjónustað. Í geðheilsuteymum starfi geðhjúkrunarfræðingar, sálfræðingar, læknir, teymisstjóri, sjúkraliði, félagsráðgjafi, ritari, iðjuþjálfi, fjölskyldumeðferðarfræðingur og heilsuráðgjafi. Til þess að unnt væri að mæta þjónustuþörfum einstaklinga með taugaþroskafrávik þyrfti samsetning starfsmannahópsins að vera önnur, þ.m.t. þroskaþjálfar og atferlisfræðingar, auk þess sem þjónustuframboðið þyrfti að vera annað og miðað að þeirra þörfum. 

Hvað geðheilsuteymi taugaþroskaraskana varðar hafi það komið fram í svari teymisins til kæranda, dags. 30. apríl 2024, hver markhópur geðheilsuteymisins væri og hvernig hlutverk þess hefði verið afmarkað. Kærandi hefði ekki uppfyllt þær forsendur en tilvísun til teymisins hefði verið metin af þverfaglegu inntökuteymi. Talið var, með hliðsjón af þjónustuþörfum og meðferðarkröfum kæranda, að aðkoma teymisins hefði hvorki getað bætt stöðu hans né veitt honum þá sérhæfðu þjónustu sem nauðsynleg væri. 

Í bréfi ráðuneytisins til Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins, dags. 7. febrúar 2025, óskaði ráðuneytið skýringa á því hvernig stofnunin teldi það samrýmast jafnræðissjónarmiðum ef kæranda hefði verið synjað um þjónustu geðheilsuteymanna tveggja af þeirri ástæðu að hann væri með einhverfugreiningu, sbr. 65. gr. stjórnarskrárinnar og 2. mgr. 1. gr. laga um réttindi sjúklinga, nr. 74/1997. Í svörum Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins kom fram að það væri skilyrði fyrir inntöku í geðheilsuteymi taugaþroskaraskana að einstaklingur sé með þroskahömlun, en kærandi uppfyllti ekki það skilyrði. Þá hafi frávísun geðheilsuteymis […] byggt á faglegum forsendum þar sem það hafi verið mat sérfræðinga teymisins að það gæti ekki mætt þjónustu- og meðferðarþörfum kæranda. Með því hafi ekki verið brotið gegn jafnræðissjónarmiðum gagnvart kæranda þar sem ákvörðunin hafi verið tekin í samræmi við þau viðmið og þá afmörkun sem gildir um markhópa teymanna. 

Hvað leiðbeiningarskyldu Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins gagnvart kæranda varðar áréttar stofnunin að kærandi hafi verið upplýstur um að hann hafi ekki uppfyllt skilyrði fyrir inntöku í geðheilsuteymin í svarbréfi til hans. Í bréfi geðheilsuteymis taugaþroskaraskana, dags. 30. apríl 2024, hafi ekki verið bent á aðra þjónustu en í samskiptum við kæranda, að höfðu samráði við Landspítala, hafi honum verið vísað til […], þar sem heilbrigðisstarfsmenn með þekkingu á taugaþroskaröskunum hafi starfað, en jafnframt hafi honum verið vísað til sálfræðings. Leiðbeiningarskyldu stjórnsýsluréttarins hafi því verið gætt gegn kæranda en vissulega hefðu slíkar leiðbeiningar mátt koma fram í skriflegu svarbréfi til hans. 

Í bréfi ráðuneytisins var óskað eftir afstöðu Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins til þess hvort um stjórnvaldsákvörðun hafi verið að ræða þegar kæranda var synjað um þjónustu geðheilsuteymanna. Í svari Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins kemur fram að í greinargerð með frumvarpi því er varð að stjórnsýslulögum hafi verið tekið fram að lögin nái ekki til margvíslegrar þjónustustarfsemi á vegum hins opinbera, svo sem umönnunar sjúkra. Þá áréttar stofnunin að kæranda hafi ekki verið synjað um þjónustu geðheilsuteymanna heldur hann upplýstur um að hann uppfyllti ekki skilyrði til inntöku í teymin. Umrædd ákvörðun hafi verið tekin í samræmi við lög um heilbrigðisþjónustu, nr. 40/2007, þar sem kveðið er á um að þjónusta skuli veitt á grundvelli faglegrar þekkingar. Ákvörðun geðheilsuteymanna hafi falið í sér mat heilbrigðisstofnunar og sérfræðinga á faglegri þörf fyrir tiltekna þjónustu, en ekki synjun á lögbundnum rétti til þjónustu. Því hafi hún talist til faglegs mats í þjónustustarfsemi en ekki til stjórnvaldsákvörðunar. 

Athugasemdir kæranda við umsögn Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins

Af hálfu kæranda er gerð athugasemd við það hvernig almennu geðheilsuteymin haga vali á þeim einstaklingum sem þau þjónusta. Teymunum sé ætlað að þjónusta einstaklinga sem greindir eru með tiltekna geðsjúkdóma og eru 18 ára og eldri. Kærandi sé meðal annars greindur með geðsjúkdóm í flokki […] og […] og falli því undir þann hóp sem geðheilsuteymunum sé ætlað að sinna. Þá hafi ÖBÍ aflað upplýsinga um einstaklingsbundið mat við inntöku í teymin frá Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins með bréfi, dags. 8. apríl 2025. Í svari Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins, dags. 30. apríl sl. hafi komið fram að geðheilsuteymin styðjist ekki við það vinnulag að útbúa sérstakar greinargerðir með hverjum og einum einstaklingi heldur séu samanteknar niðurstöður um sérhvern einstakling sendar til þeirra aðila sem tilvísa málum til stofnunarinnar hverju sinni. Þá bendir ÖBÍ á að finna megi færslur í sjúkraskrá kæranda þar sem fram kemur að röskun á einhverfurófi sé frábending í teymin. Kæranda hafi því verið synjað um þjónustu geðheilsuteymis […] eingöngu vegna þess að hann er greindur á einhverfurófi án þess að nokkuð mat hafi farið fram á því hvort hann þyrfti á þjónustu þess að halda. Með því hafi Heilsugæsla höfuðborgarsvæðisins brotið gegn  rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga.

Af hálfu kæranda er þeirri fullyrðingu Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins andmælt að ekki hafi verið brotið gegn jafnræðissjónarmiðum gagnvart honum. Það er þvert á móti mat kæranda að honum hafi verið mismunað með ólögmætum hætti þar sem ekkert einstaklingsbundið mat hafi farið fram á því hvort veita ætti honum þjónustu, heldur honum synjað eingöngu vegna þess að hann er á einhverfurófi. Með því hafi hann fengið aðra úrlausn á máli sínu en aðrir einstaklingar sem glíma við sambærilegar geðrænar áskoranir. Slík útilokun sé brot á jafnræðisreglu stjórnsýsluréttar auk þess að vera ómálefnaleg. Þá hafi Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins verið óheimilt að setja almenna vinnureglu sem ákveður fyrir fram að greining líkt og einhverfa eða einhverfuróf leiði sjálfkrafa til frábendingar frá almennu geðheilsuteymunum. Einhverfuróf nái yfir vítt svið taugaþroskavanda og birtist með fjölbreyttum hætti sem fer eftir aldri, þroska, færni, persónulegum eiginleikum og félagslegum aðstæðum hvers einstaklings. Í 2. mgr. 3. gr. laga um réttindi sjúklinga komi fram að sjúklingur eigi rétt á þjónustu sem miðist við ástand hans og horfur á hverjum tíma og bestu þekkingu sem völ er á. Þá er kveðið á um forgangsröðun meðferða þegar slíkt er nauðsynlegt í 19. gr. sömu laga. Þar kemur fram að slík forgangsröðun skuli fyrst og fremst byggjast á læknisfræðilegum sjónarmiðum og eftir atvikum öðrum forsendum. Af framangreindu leiðir að heilbrigðisstarfsmönnum sé skylt að meta hvaða þjónustu hver einstaklingur eigi rétt á hverju sinni og slíkt mat geti ekki byggt á almennri vinnureglu þar sem allir í sama hóp eru settir undir sama hatt. 

Af hálfu kæranda er því mótmælt að Heilsugæsla höfuðborgarsvæðisins hafi sinnt leiðbeiningarskyldu sinni þegar honum var vísað í þjónustu […] og til sálfræðings. Ekki hafi verið sótt um þjónustu fyrir hann fyrr en rúmum fjórum mánuðum eftir að kæranda hafði verið synjað um þjónustu geðheilsuteymanna, en að auki hafi það verið að frumkvæði Landspítala að kæranda var vísað í þjónustu til […] en ekki Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins. 

Frekari upplýsingar frá Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins

Í bréfi ráðuneytisins, dags. 28. maí 2025, óskaði ráðuneytið frekari upplýsinga frá Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins í ljósi þeirra athugasemda sem fram komu í athugasemdum kæranda. Nánar tiltekið óskaði ráðuneytið eftir upplýsingum um það hvort einstaklingsbundið mat hafi farið fram á umsókn kæranda um þjónustu, hvernig farið sé með mál einstaklinga sem greinast með einhverfu og eru þegar í meðferð hjá almennu geðheilsuteymunum og hvort Heilsugæsla höfuðborgarsvæðisins hafi talið það fullnægjandi úrlausn á máli kæranda að vísa honum í þjónustu til […].

Í fyrsta lagi áréttar Heilsugæsla höfuðborgarsvæðisins að geðheilsuteymi taugaþroskaraskana geri einstaklingsbundið mat við hverja tilvísun sem send er til teymisins. Slíkt mat sé gert á tilvísunarfundum þar sem farið sé yfir fyrirliggjandi upplýsingar um einstaklinginn og tilvísun þurfi að falla að markhópi teymisins, þ.e. þroskahömlun og klínískan geðrænan vanda. 

Hvað almennu geðheilsuteymin varðar fari ávallt fram mat af hálfu inntökuteyma á því hvort þjónustan sé viðeigandi og líkleg til að mæta þörfum þess einstaklings sem óskar eftir henni. Matið sé óháð því hvort hlutaðeigandi einstaklingur sé á einhverfurófi eða ekki. Það hafi verið mat inntökuteymis geðheilsuteymis […] að þjónusta þess myndi ólíklega mæta þörfum kæranda. 

Hvað einstaklinga sem greinast með einhverfu og eru þegar í meðferð varðar telur Heilsugæsla höfuðborgarsvæðisins rétt að taka sérstaklega fram að geðheilsuteymin hafi hvorki þekkingu á né taki að sér að greina einhverfu. Í undantekningartilfellum sé lagður fyrir sjúklinga stuttur skimunarlisti ef grunur er um einhverfu en slík skimun feli aldrei í sér greiningu. Þegar niðurstöður skimunar benda til einhverfurófs er hlutaðeigandi einstaklingum ekki vísað úr þjónustunni af þeim sökum. Í þeim tilvikum er þó ekki unnt að aðlaga þjónustu teymanna að þörfum þeirra einstaklinga þar sem sérþekkingu skortir innan teymanna til að mæta slíkum þörfum. Í slíkum tilvikum fer samhliða fram mat á því hvort unnt sé að finna aðra þjónustu eða meðferð sem fellur betur að þörfum viðkomandi, í samstarfi við einstaklinginn. 

Að endingu tekur Heilsugæsla höfuðborgarsvæðisins fram að það hafi verið mat inntökuteymis geðheilsuteymis […] að sú ráðstöfun að vísa kæranda í meðferð hjá […] hafi verið fullnægjandi og sú þjónusta hefði um leið verið viðeigandi. 

Viðbótarathugasemdir kæranda

Af hálfu kæranda er gerð athugasemd við hið einstaklingsbundna mat sem fari fram á tilvísunarfundum fyrir geðheilsuteymi taugaþroskaraskana. Í svörum Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins komi fram að á matið byggi á fyrirliggjandi upplýsingum en þær upplýsingar sem lágu fyrir um kæranda séu ekki fullnægjandi og lýsi ekki þeim vanda sem hann glímir við. Þá áréttar kærandi að samkvæmt fyrirliggjandi upplýsingum virðist eingöngu hafa verið horft til einhverfugreiningar hans þegar umsókn hans var synjað um þjónustu almennu geðheilsuteymanna. Jafnframt bendir kærandi á að ÖBÍ hafi óskað eftir afriti af umræddu mati en hafi fengið þau svör frá Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins að ekkert eiginlegt mat væri til. Gera verði þær kröfur til stofnunarinnar að hún rökstyðji með skýrum hætti hvers vegna hún telur að þjónusta teymanna mæti ekki þörfum kæranda, en af gögnum málsins megi ráða að það hafi ekki verið gert.

Kærandi áréttar að endingu að hann hafi sóst eftir opinberri heilbrigðisþjónustu en ekki starfsendurhæfingu hjá einkareknum aðila. Það hafi að auki verið mat Landspítala að vísa ætti honum til […] en ekki Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins.  

Niðurstaða

Mál þetta lýtur að kæru á ákvörðun Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins að synja kæranda um þjónustu annars vegar geðheilsuteymis taugaþroskaraskana og hins vegar geðheilsuteymis […]. 

Í kæru er vísað til 1. mgr. 26. gr. stjórnsýslulaga sem kæruheimildar þar sem umrædd synjun feli í sér töku stjórnvaldsákvörðunar samkvæmt 2. mgr. 1. gr. sömu laga. Ráðuneytið hefur til skoðunar hvort taka beri kæruna til meðferðar og þarf þá einkum að taka afstöðu til þess hvort synjun Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins um þjónustu geðteyma hafi falið í sér stjórnvaldsákvörðun eða hvort ákvörðunin hafi fallið undir þjónustustarfsemi hins opinbera. Með þjónustustarfsemi er átt við þá þjónustu sem stjórnvöld sinna fyrir almenning sem meiri hluti fjárlaga ríkis og sveitarfélaga er varið til greiðslu á. Dæmi um slíka þjónustu er til dæmis heilsugæsla. Þegar vafi leikur á því hvort um stjórnvaldsákvörðun er að ræða er almennt litið til ákveðinna skýringarsjónarmiða. Stjórnvaldsákvörðun er ákvörðun sem tekin er í skjóli stjórnsýsluvalds, þ.e. opinbers valds sem heyrir undir framkvæmdavaldið samkvæmt þrískiptingu ríkisvaldsins, sem beint er út á við að borgurunum, lýtur að efni máls og bindur enda á það, beinist að tilteknum aðila eða aðilum og er ákvörðun í ákveðnu fyrirliggjandi máli. Þá fela stjórnvaldsákvarðanir ávallt í sér ákvörðun um rétt eða skyldu manna og er það atriði sem almennt greinir slíkar ákvarðanir frá þjónustustarfsemi. Þjónustustarfsemi byrjar aftur á móti oft með stjórnvaldsákvörðun. Í dæmaskyni má nefna að ákvörðun um að einstaklingur skuli njóta heimahjúkrunar er stjórnvaldsákvörðun og fellur undir stjórnsýslulögin, en þjónustan sjálf telst almennt þjónustustarfsemi sem fellur ekki undir lögin. 

Þegar vafi leikur á því hvort flokka beri ákvörðun í flokk með stjórnvaldsákvörðunum eða þjónustustarfsemi þarf að taka til skoðunar hvort ákvörðunin lúti fyrst og fremst að útfærslu og framkvæmd þjónustunnar, til dæmis hvenær og hvernig læknisaðgerð skuli framkvæmd, eða hvort ákvörðunin sé lagalegs eðlis og snerti réttarstöðu þess sem ákvörðunin snýr að. Þá þarf jafnframt að taka afstöðu til þess hversu veigamikil réttindi ákvörðun snertir. Sem dæmi má nefna að í athugasemdum með 1. gr. stjórnsýslulaga kemur fram að sú ákvörðun læknis að framkvæma læknisaðgerð eða synja um framkvæmd hennar getur fallið undir gildissvið laganna, svo sem ákvörðun um að framkvæma fóstureyðingu, en synjun um minni háttar læknisverk myndi tæplega teljast stjórnvaldsákvörðun. Með lögum um þungunarrof, nr. 43/2019, féll II. kafli laga um ráðgjöf og fræðslu varðandi kynlíf og barneignir og um fóstureyðingar og ófrjósemisaðgerðir, nr. 22/1975 á brott, en hann var í gildi þegar stjórnsýslulögin voru sett. Í umræddum kafla laganna kom meðal annars fram að áður en fóstureyðing mætti fara fram yrði að liggja fyrir skrifleg rökstudd greinargerð tveggja lækna, eða læknis og félagsráðgjafa. Líkt og framangreint ber með sér var ákvörðun um þungunarrof háð leyfi heilbrigðisstarfsmanna og um ákvörðunina giltu ákveðin skilyrði sem þurfti að uppfylla. Í áliti umboðsmanns Alþingis frá 10. júní 2008 í málum nr. 4452/2005, 4593/2005, 4888/2006 og 5044/2007 kemur fram að umboðsmaður telji ákvarðanir, og þar með talið synjanir, um innlögn á opinber sjúkrahús kunni að falla undir ákvæði stjórnsýslulaga. Að mati ráðuneytisins skiptir þar máli á hvaða forsendum slík synjun byggir, þ.e. hvort um sé að ræða synjun á grundvelli faglegs mats á þörf fyrir þjónustu eða hvort hún byggi á ómálefnalegum ástæðum. Þá ber jafnframt að hafa í huga að stjórnvöld þurfa að taka tillit til óskráðra meginreglna sem gilda um starfsemi stjórnvalda, svo sem reglna um jafnræði og málefnalegan grundvöll ákvarðana, hvað sem gildissviði stjórnsýslulaga líður. 

Fyrir liggur að áður en kæranda var synjað um þjónustu geðheilsuteyma Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins hafi hann notið geðheilbrigðisþjónustu frá stofnuninni, en hann var í viðtölum hjá sálfræðingi á heilsugæslunni […] í tæp tvö ár og við lok meðferðar var honum vísað í þjónustu […]. Þetta má meðal annars sjá í gögnum málsins þar sem finna má afrit úr sjúkraskrá kæranda, dags. 16. nóvember 2023 sem rituð var af sérnámslækni á heilsugæslunni […]. Þar kemur fram að endurhæfing hafi verið reynd með meðferðarviðtölum við sálfræðing á stöð og kærandi hafi sótt um aðstoð geðheilsuteyma en ekki fengið inn þar sem einhverfa sé frábending í teymin. Þess í stað óskar sérnámslæknirinn eftir endurhæfingu fyrir kæranda í […] ásamt að taka fram að greiningu og meðferð innan heilbrigðiskerfisins sé ekki lokið. Af þessu má ráða að Heilsugæsla höfuðborgarsvæðisins hafi leitast við að finna málefnum kæranda farveg sem hafi verið til þess fallinn að koma til móts við vanda hans á umræddum tíma og hafi byggt á faglegu mati samkvæmt 2. mgr. 3. gr. laga um réttindi sjúklinga, nr. 74/1997 en í fyrrnefndu ákvæði kemur fram að sjúklingur eigi rétt á þjónustu sem miðist við ástand hans og horfum á hverjum tíma og bestu þekkingu sem völ er á. 

Í samræmi við framangreint er það mat ráðuneytisins að umrædd afgreiðsla Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins á beiðni kæranda hafi fremur lotið að útfærslu og framkvæmd þjónustu við hann en hafi ekki falið í sér ákvörðun um réttindi hans og skyldur. Kæranda hafi ekki verið neitað um geðheilbrigðisþjónustu heldur vísað í úrræði þar sem heilbrigðisstarfsmenn með þekkingu á taugaþroskaröskunum hafi verið við störf. Þá hafi kæranda jafnframt verið vísað til áframhaldandi sálfræðimeðferðar. Með vísan til þess sem að framan er rakið er það mat ráðuneytisins að ekki hafi verið tekin stjórnvaldsákvörðun í máli kæranda og því ekki tilefni fyrir ráðuneytið að taka málið til efnismeðferðar.
Ráðuneytið biður aðila velvirðingar á þeim töfum sem hafa orðið á málinu.

 

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Kæru kæranda, dags. 8. október 2024, er vísað frá ráðuneytinu.