Úrskurður nr. 150/2026

Hinn 26. mars 2026 er kveðinn upp svohljóðandi

úrskurður nr. 150/2026

í stjórnsýslumáli nr. KNU25100112

 

Kæra [...]

I.          Kröfur, kærufrestir og kæruheimild

Hinn 22. október 2025 kærði [...], fd. [...], ríkisborgari Pakistan (hér eftir kærandi), ákvarðanir Lögreglustjórans á Suðurnesjum, dags. 25. september 2025, um að ógilda vegabréfsáritun hans til Íslands, sem gefin var út með ákvörðun utanríkisþjónustunnar 16. september 2025, og um frávísun frá Íslandi.

Kærandi krefst þess að hinar kærðu ákvarðanir um frávísun og ógildingu á vegabréfsáritun verði felldar úr gildi.

Fyrrgreindar ákvarðanir eru kærðar á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests.

Lagagrundvöllur

Í máli þessu koma einkum til skoðunar ákvæði laga um útlendinga nr. 80/2016 ásamt síðari breytingum, reglugerð um útlendinga nr. 540/2017 ásamt síðari breytingum, ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993, ákvæði laga um landamæri nr. 136/2022, reglugerð um för yfir landamæri nr. 866/2017, reglugerð Evrópuþingsins og ráðsins 2016/399 um för yfir landamæri, stjórnarskrá lýðveldisins Íslands, sbr. lög nr. 33/1944, mannréttindasáttmáli Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, auk annarra alþjóðlegra skuldbindinga Íslands á sviði mannréttinda eftir því sem tilefni er til.

II.         Málsatvik og málsmeðferð

Með umsókn, dags. 5. september 2025, óskaði kærandi eftir vegabréfsáritun til Íslands og Schengen-svæðisins fyrir sjö daga dvöl frá 25. september til 1. október 2025 sem ferðamaður. Umsókn kæranda var lögð fram í Bretlandi. Vegabréfsáritun kæranda var gefin út með ákvörðun utanríkisþjónustunnar, dags. 16. september 2025, og heimilaði kæranda dvöl á Schengen-svæðinu á tímabilinu 25. september til 21. október 2025. Kærandi kom til Íslands 25. september 2025, með flugi frá Lundúnum, Bretlandi. Með ákvörðunum Lögreglustjórans á Suðurnesjum, dags. sama dag, var vegabréfsáritun kæranda ógild og kæranda vísað frá landinu.

Ákvörðun um synjun, ógildingu eða afturköllun vegabréfsáritunar byggist á stöðluðu eyðublaði sem öll þátttökuríki Schengen-samstarfsins notast við, sbr. viðauka 6 við reglugerð um vegabréfsáritanir. Í ákvörðun lögreglu í máli kæranda er merkt við reit um ógildingu vegabréfsáritunar (e. annulled). Í eyðublaðinu er aukinheldur hægt að merkja við reiti á bilinu 1-17 þar sem fram koma ástæður þess að áritunin var ógilt. Í ákvörðun í máli kæranda er merkt í reiti 10 og 12 þess efnis að upplýsingar sem veittar voru um tilgang og skilyrði fyrirhugaðrar dvalar væru ekki áreiðanlegar og að rökstudd ástæða væri til að draga í efa áreiðanleika fylgiskjala sem lögð voru fram, þ.e. hvort þau væru ósvikin eða sannleiksgildi efnis þeirra. Í athugasemdum við ákvörðun um ógildingu áritunarinnar kemur fram að ferðaáætlun kæranda og þær upplýsingar sem hann hafi gefið upp í umsókn um vegabréfsáritun hafi ekki verið í samræmi við upplýsingar sem hann hafi veitt lögreglu. Því sé tilgangur kæranda að koma hingað til lands sem ferðamaður grunsamlegur og vafasamur. Kærandi hafi lagt fram hótelbókun en samkvæmt upplýsingum frá hótelinu hafi hann afbókað gistinguna.

Samhliða framangreindri ákvörðun um ógildingu vegabréfsáritunar tók lögregla ákvörðun um frávísun kæranda á grundvelli a- og c-liða 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga. Ákvörðuninni fylgdu þær athugasemdir að vegabréfsáritun kæranda inn á Schengen-svæðið hefði verið ógild og tilgangur ferðar hans væri óljós.

Samkvæmt samantekt lögreglu, dags. 25. september 2025, hafi lögregla haft afskipti af kæranda sem hafi framvísað pakistönsku vegabréfi með íslenskri vegabréfsáritun en kærandi hafi greint frá því að vera á leið til Ítalíu eftir klukkustund. Kæranda hafi verið boðið til frekari viðræðna í aðstöðu lögreglu. Kæranda hafi verið afhent upplýsingablað og leiðbeiningar um rétt til lögfræðiaðstoðar á eigin kostnað, rétt til að hafa samband við fulltrúa heimaríkis síns og viðurkennd mannúðar- eða mannréttindasamtök samkvæmt 11. gr. laga um útlendinga. Í umsókn kæranda um vegabréfsáritun hafi kærandi lagt fram staðfestingu á flugbókun, hótelbókun og ferðaáætlun fyrir sjö daga ferð. Í ferðaáætlun kæranda hafi komið fram að hann hygðist skoða Hallgrímskirkju, Hörpu, gömlu höfnina, Þingvelli, Gullfoss og Geysi. Þegar lögregla hafði samband við hótelið kom fram að kærandi hafi afbókað gistinguna 21. september 2025 eða fimm dögum eftir að hann fékk vegabréfsáritun samþykkta. Kærandi kvaðst vera á leið til Ítalíu og sýndi fram á flugbókun til Mílanó þann sama dag en hann hafi ekki átt bókað flug frá Ítalíu þar sem hann kvað vin sinn ætla að bóka það fyrir hann. Kærandi kvaðst hafa ætlað að koma til Íslands í sjö daga en hafi breytt ferðaáætlun sinni þar sem hann hafi verið byrjaður að finna fyrir slappleika og hita og hafi frekar viljað dvelja hjá frænda sínum á Ítalíu. Kærandi hafi aðeins ætlað að vera á Ítalíu í einn dag. Kærandi greindi frá því að vinur hans hafi skrifað kynningarbréfið sem fylgdi umsókn kæranda um vegabréfsáritun, en kærandi hafi ekki getað nefnt neina staði sem hann hafi ætlað að heimsækja hér á landi í umsókninni. Kærandi hafi verið spurður hvað Harpa væri, þar sem hann hafi greint frá því að ætla sér að heimsækja þann stað í umsókninni, en hann hafi talið Hörpu vera stað eða bæ á Íslandi með fossi. Þar sem ljóst var að tilgangur ferðar kæranda hafi ekki verið í samræmi við skipulag og ferðaáætlun sem lögð var til grundvallar umsókn hans um vegabréfsáritun og þar sem tilgangur ferðar hans hingað til lands var óljós, var ákvörðun tekin í samráði við stjórnanda vaktar að ógilda vegabréfsáritun hans á grundvelli 35. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir og frávísa honum á grundvelli a- og c-liða 106. gr. laga um útlendinga. Kærandi hafi farið með flugi til Bretlands 26. september 2025.

Kærandi kærði ákvarðanir Lögreglustjórans á Suðurnesjum til kærunefndar útlendingamála 22. október 2025 og bárust gögn frá kæranda sama dag. Gögn frá lögreglu vegna málsins bárust 10. nóvember 2025. Vegna ákvörðunar um frávísun var kæranda skipaður talsmaður samkvæmt 3. mgr. 13. gr. laga um útlendinga 18. nóvember 2025. Greinargerð kæranda barst 16. desember 2025.

III.       Málsástæður og rök kæranda

Í greinargerð kæranda er byggt á því að ógilding vegabréfsáritunar hafi ekki átt að koma til skoðunar og sé því ólögmæt. Kærandi telji að ógildingin byggi á rangri beitingu lagareglna en í tilviki kæranda hafi öll skilyrði fyrir útgáfu vegabréfsáritunar verið uppfyllt þegar hann lagði fram umsóknina. Allar upplýsingar hafi verið veittar í góðri trú um fyrirhugaða dvöl kæranda á Íslandi, en ferðaplön hafi tekið breytingum eftir að vegabréfsáritunin hafi verið gefin út. Hafi verið ástæða til að endurskoða gildi áritunarinnar vegna breyttra atvika hefði átt að beita reglum um afturköllun, sbr. 2. mgr. 35. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir. Kærandi telji afturköllun eiga við þegar skilyrði fyrir útgáfu séu ekki lengur uppfyllt en ógilding feli í sér að skilyrðin hafi aldrei verið uppfyllt eða um sviksamlega háttsemi hafi verið að ræða við umsókn. Kærandi telji að hvorki sé ástæða sé til að efast um ásetning hans til að yfirgefa Schengen-svæðið áður en vegabréfsáritunin renni út, né áreiðanleika upplýsinga sem kærandi hafi veitt við umsókn. Þótt upphafleg dvalaráform kæranda á Íslandi hafi breyst hafi ætlun kæranda enn verið að ferðast innan Schengen-svæðisins, til Ítalíu til að hitta frænda sinn og yfirgefa Schengen-svæðið í samræmi við breytt ferðaplön. Breyting á ferðaplani breyti því ekki að kærandi uppfylli enn grundvallarskilyrði um réttmætan tilgang ferða og ásetning til að fara frá yfirráðasvæði aðildarríkja Schengen-samstarfsins. Kærandi vísar til 7. mgr. 20. gr. laga um útlendinga en þar komi fram að heimilt sé að synja vegabréfsáritun ef ástæða sé til að vefengja uppgefinn tilgang ferðar. Í b-lið 33. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir sé fjallað um rökstuddar ástæður til að draga í efa áreiðanleika framburðar eða ásetning til að fara frá Schengen-svæðinu. Í tilviki kæranda sé enginn slíkur vafi rökstuddur en öll framlögð gögn og upplýsingar beri með sér að hann hafi ætlað að ferðast innan Schengen-svæðisins og yfirgefa það áður en áritunin rynni út. Styttri dvöl á Íslandi breyti engu um það að mati kæranda. Kærandi vísar til 4. mgr. 35. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir þar sem fram komi að þótt handhafi vegabréfsáritunar geti ekki framvísað einu eða fleiri fylgiskjölum við landamæri þá leiði það ekki sjálfkrafa til þess að ákvörðun verði tekin um að ógilda eða afturkalla vegabréfsáritun. Þessi ákvæði leggi áherslu á að stjórnvöld skuli meta málsatvik heildstætt og ekki grípa til sjálfvirkrar ógildingar eða afturköllunar vegna formsatriða. Breyting á ferðaáætlun eða gistingu séu eðlilegar og algengar og gefi ekki tilefni til að vefengja gildi áritunar.

Þá vísar kærandi til þess að ekki sé hægt að byggja á a-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga enda sé ógilding vegabréfsáritunar ólögmæt og standist ekki skoðun þar sem forsendur fyrir útgáfu vegabréfsins hafi ekki verið sviksamlegar í eðli sínu. Þá sé lagt til grundvallar í hinni kærðu ákvörðun að sökum breyttrar ferðaáætlunar séu forsendur fyrir útgáfu vegabréfsáritunar ógildanlegar án frekari skoðunar. Kærandi vísar til 10. gr. stjórnsýslulaga og telur að rannsókn á aðstæðum hans hafi verið ófullnægjandi. Kærandi hafi ekki verið inntur eftir svörum vegna breytinga á ferðaáætlun hans. Jafnframt hafi lögregla brugðist leiðbeiningarskyldu sinni samkvæmt 7. gr. stjórnsýslulaga, en honum hafi ekki verið boðið að skýra nánar frá tilgangi komu sinnar eða leiðbeint um að sýna fram á frekari gögn. Kæranda hafi ekki verið gefinn kostur á að koma á framfæri andmælum áður en honum var birt hin kærða ákvörðun. Þá telji kærandi lögreglu hafa brotið gegn meðalhófsreglu við ákvarðanatöku þar sem ekki tíðkist að grípa til jafn íþyngjandi aðgerða gagnvart aðilum sem komi hingað til lands.

 

IV.      Niðurstaða kærunefndar útlendingamála

Ákvörðun um ógildingu vegabréfsáritunar

Líkt og að framan greinir fékk kærandi útgefna vegabréfsáritun með ákvörðun utanríkisþjónustunnar 16. september 2025. Áritunin heimilaði kæranda dvöl á Schengen-svæðinu á tímabilinu 25. september til 21. október 2025. Með ákvörðun Lögreglustjórans á Suðurnesjum, dags. 25. september 2025, var vegabréfsáritun kæranda ógild. Í stöðluðu ákvörðunareyðublaði til að tilkynna um og rökstyðja synjun, ógildingu eða afturköllun vegabréfsáritunar, sbr. viðauki 6 í reglugerð um vegabréfsáritun, er hægt að merkja í reiti um synjun, ógildingu eða afturköllun vegabréfsáritunar. Í ákvörðun í máli kæranda er líkt og áður segir merkt í reit um ógildingu og til skýringar merkt í reiti 10 og 12 þess efnis að upplýsingar sem veittar voru um tilgang og skilyrði fyrirhugaðrar dvalar væru ekki áreiðanlegar auk þess sem að rökstudd ástæða væri til að draga í efa áreiðanleika fylgiskjala sem lögð voru fram, þ.e. hvort þau væru ósvikin eða sannleiksgildi efnis þeirra. Ákvörðuninni fylgdu þær athugasemdir að ferðaáætlun kæranda og þær upplýsingar sem hann hafi gefið upp í umsókn um vegabréfsáritun hafi ekki verið í samræmi við upplýsingar sem hann hafi veitt lögreglu. Því sé tilgangur kæranda að koma hingað til lands sem ferðamaður grunsamlegur og vafasamur. Þá hafi kærandi einnig lagt fram hótelbókun en samkvæmt upplýsingum frá hótelinu hafi hann afbókað gistinguna.

Ákvæði 20. gr. laga um útlendinga og reglugerðar um vegabréfsáritanir fela í sér innleiðingu reglugerðar Evrópuþingsins og ráðsins (EB) nr. 810/2009 um bandalagsreglur um vegabréfsáritanir en um það vísast einnig til frekari skuldbindinga íslenska ríkisins á sviði Schengen-samstarfsins. Reglugerð um vegabréfsáritanir er sett með stoð í 8. mgr. 20. gr. laga um útlendinga, en þar kemur fram að ráðherra setji reglur um vegabréfsáritanir, þar á meðal um skilyrði fyrir að veita þær. Samkvæmt 2. mgr. 4. gr. laga um útlendinga er lögregla meðal valdbærra stjórnvalda til þess að taka ákvarðanir á grundvelli laga um útlendinga og afleiddra réttarheimilda. Embætti Lögreglustjórans á Suðurnesjum fer með eftirlit með einstaklingum um för yfir ytri landamæri og er lögbært yfirvald til að ógilda eða afturkalla vegabréfsáritun samkvæmt 9. mgr. 35. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir. Að auki tekur lögregla ákvarðanir um landgöngu einstaklinga, sbr. 1. mgr. 106. gr. a laga um útlendinga, en í a-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga er m.a. tekið fram að heimilt sé að frávísa einstaklingum sem ekki fullnægja reglum sem settar eru um vegabréfsáritanir.

Ákvörðun lögreglu um ógildingu vegabréfsáritunar kæranda byggir á 35. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir en samkvæmt 1. mgr. ákvæðisins skal ógilda vegabréfsáritun ef í ljós kemur að skilyrði fyrir útgáfu hennar voru ekki uppfyllt þegar hún var gefin út, einkum ef rík ástæða er til að ætla að vegabréfsáritunin sé fengin með sviksamlegum hætti. Vegabréfsáritun skal að jafnaði ógilt af lögbærum yfirvöldum aðildarríkisins sem gaf hana út. Lögbærum yfirvöldum annars aðildarríkis er heimilt að ógilda vegabréfsáritun og skal þá yfirvöldum aðildarríkisins, sem gaf út vegabréfsáritunina, tilkynnt um ógildingu hennar. Líkt og að framan greinir lagði lögregla til grundvallar að tilgangur ferðar kæranda við komu hans hingað til lands hafi verið óljós og auk þess ekki verið í samræmi við það skipulag og ferðaáætlanir sem komu fram í umsókn hans um vegabréfsáritun. Hafi þannig verið tilefni til að ógilda vegabréfsáritun kæranda. Í umsókn um vegabréfsáritun hafi komið fram að kærandi vildi koma til Íslands til að skoða ýmsa staði en hafi hvorki getað nefnt þá staði á nafn né skýrt tilgang ferðar sinnar hingað til lands. Þá hafi kærandi átt bókað flug til Ítalíu klukkustund eftir að hann kom hingað til lands, en það hafi ekki komið fram í umsókn um vegabréfsáritun.

Játa verður handhöfum vegabréfsáritunar ákveðið svigrúm til að breyta ferðaáformum sínum þegar svo ber undir, innan gildissviðs og marka útgefinna áritana, að því gefnu að breytingarnar eigi sér eðlilegar skýringar. Svigrúm til slíkra breytinga er þó ekki án takmarkana enda miðast útgáfa áritana við tilteknar forsendur sem verða að standast í meginatriðum. Í því samhengi skal t.a.m. litið til verulegra breytinga á fyrirhuguðum dvalartíma, tilvik þar sem útgáfuríki áritunar er ekki aðaláfangastaður, og tilvika þar sem fylgigögn eru þannig úr garði gerð að upphaflegri umsókn yrði hafnað með vísan til gagnanna.

Meðal fylgigagna málsins er umsókn kæranda um vegabréfsáritun, dags. 5. september 2025, þar sem fram kemur að kærandi hafi ætlað að dvelja á Íslandi í sjö daga á tímabilinu 25. september til 1. október 2025. Því til stuðnings hafi kærandi lagt fram fylgigögn á borð við bókanir fyrir flugi og gistingu. Á grundvelli forsendna sem kærandi bar fyrir sig hafi hann fengið útgefna vegabréfsáritun. Við komu til Íslands, 25. september 2025, hafi þær forsendur þó ekki staðist en kærandi hafi við komu til landsins greint frá því að hann ætti flug samdægurs til Mílanó á Ítalíu. Kærandi hafi greint frá því að hafa breytt ferðaáætlun sinni þar sem hann hafi verið byrjaður að finna fyrir slappleika og hita og hafi frekar viljað dvelja hjá frænda sínum á Ítalíu. Hann hafi aðeins ætlað að dvelja einn dag á Ítalíu en hafi ekki getað sýnt fram á flugbókun þaðan. Þá hafi kærandi afpantað hótelgistingu sína hér á landi 21. september 2025 eða fimm dögum eftir að hann fékk vegabréfsáritun samþykkta. Af gögnum málsins er ljóst að tilgangur kæranda með umsókn hans um vegabréfsáritun til Íslands og koma hans hingað til lands hafi verið að komast inn á Schengen-svæðið og að Ísland hafi ekki verið aðaláfangastaður kæranda líkt og umsóknin byggði á. Samkvæmt framansögðu var framburður kæranda misvísandi sem gefur til kynna að framlagning gagna hjá utanríkisþjónustunni hafi verið á röngum forsendum. Samkvæmt framangreindu hafi upplýsingar um tilgang og skilyrði ferðar kæranda ekki verið áreiðanlegar auk þess sem rökstudd ástæða hafi verið til að draga í efa áreiðanleika fylgiskjala sem lögð voru fram, sbr. til hliðsjónar ii-lið a-liðar og b-lið 1. mgr. 33. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir. Af framangreindu leiðir að útgáfa áritunar til handa kæranda hafi byggst á röngum forsendum og voru skilyrði fyrir útgáfu hennar því ekki uppfyllt þegar hún var gefin út. Var lögreglu því heimilt að ógilda vegabréfsáritun kæranda 25. september 2025 og er sú ákvörðun staðfest. Með vísan til framangreinds er málsástæðu kæranda um að fremur hefði átt að afturkalla vegabréfsáritun hans, sbr. 2. mgr. 35. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir, hafnað.

Ákvörðun um frávísun

Samkvæmt 1. mgr. 49. gr. laga um útlendinga er útlendingi sem þarf vegabréfsáritun til landgöngu óheimilt að dveljast hér á landi lengur en áritunin segir til um nema sérstakt leyfi komi til. Kærandi er ríkisborgari Pakistan og fékk útgefna vegabréfsáritun með ákvörðun utanríkisþjónustunnar, dags. 16. september 2025.

Ákvörðun Lögreglustjórans á Suðurnesjum um frávísun kæranda, dags. 25. september 2025, byggir á a- og c-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga, sbr. reglugerð um för yfir landamæri nr. 866/2017. Samkvæmt 1. mgr. 106. gr. a laga um útlendinga tekur lögreglustjóri ákvörðun um frávísun við komu til landsins samkvæmt 1. mgr. 106. gr. laganna. Útlendingastofnun tekur ákvörðun um frávísun eftir komu til landsins og aðrar ákvarðanir samkvæmt XII. kafla laganna.

Í 106. gr. laga um útlendinga er kveðið á um frávísun við komu til landsins. Samkvæmt a-lið 1. mgr. ákvæðisins er m.a. heimilt að vísa útlendingi frá landi við komu til landsins eða allt að sjö sólarhringum frá komu ef hann fullnægir ekki reglum sem settar eru um vegabréf, vegabréfsáritun, ferðaheimild eða komu til landsins. Líkt og þegar hefur verið rakið tók Lögreglustjórinn á Suðurnesjum ákvörðun um að ógilda vegabréfsáritun kæranda og hefur sú ákvörðun verið staðfest af kærunefnd. Voru skilyrði til frávísunar á grundvelli a-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga því uppfyllt.

Samkvæmt c-lið 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga er heimilt að frávísa útlendingi við komu til landsins þegar hann hefur ekki tilskilið leyfi til dvalar eða vinnu eða getur ekki leitt líkur að þeim tilgangi sem gefinn er upp fyrir dvölinni, sbr. c-lið ákvæðisins. Í greinargerð með frumvarpi því sem varð að gildandi lögum um útlendinga segir m.a. að ákvæði c-liðar mæli fyrir um að heimilt sé að vísa útlendingi frá landi ef hann geti ekki leitt líkur að þeim tilgangi sem gefinn sé upp fyrir dvölinni. Sé ákvæðið efnislega samhljóða c-lið 1. mgr. 5. gr. reglugerðar (EB) nr. 562/2006 um för fólks yfir landamæri. Þá er í greinargerðinni vísað til 5. gr. reglugerðar um för yfir landamæri nr. 866/2017.

Í 5. gr. reglugerðar nr. 866/2017 um för yfir landamæri er mælt fyrir um skilyrði fyrir komu útlendinga til landsins sem hvorki eru EES- né EFTA borgarar. Kemur þar fram að útlendingur sem hvorki er EES- né EFTA-borgari, sem hyggst dvelja á Schengen-svæðinu, þ.m.t. Íslandi, í allt að 90 daga á 180 daga tímabili verði, auk þeirra skilyrða sem koma fram í 106. gr. laga um útlendinga, að uppfylla þau skilyrði sem fram koma í a-e-liðum ákvæðisins.

Til sönnunar á að framangreindum skilyrðum 5. gr. reglugerðarinnar fyrir komu sé fullnægt sé landamæraverði m.a. heimilt að krefja útlending samkvæmt 1. mgr. um eftirfarandi gögn vegna ferðalaga af persónulegum ástæðum: Gögn sem sýna fram á tryggt húsnæði, t.d. boðsbréf frá gestgjafa eða önnur gögn sem sýna fram á hvar viðkomandi hyggst búa, gögn sem staðfesta ferðaáætlun, staðfesting bókunar á skipulagðri ferð eða önnur gögn sem varpa ljósi á fyrirhugaða ferðaáætlun og gögn varðandi heimferð, s.s. farmiða.

Með vísan til framangreindra röksemda fyrir ógildingu vegabréfsáritunar kæranda voru skilyrði til frávísunar á grundvelli c-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga uppfyllt.

Athugasemdir við störf lögreglu 

Hinar kærðu ákvarðanir um frávísun og afturköllun vegabréfsáritunar fjalla um réttindi og skyldur kæranda í skilningi 2. mgr. 1. gr. stjórnsýslulaga. Í ákvörðun um ógildingu vegabréfsáritunar kemur fram að ferðaáætlun kæranda og þær upplýsingar sem hann hafi gefið upp í umsókn um vegabréfsáritun hafi ekki verið í samræmi við upplýsingar sem hann hafi veitt lögreglu við komuna til landsins. Því sé tilgangur kæranda að koma hingað til lands sem ferðamaður grunsamlegur og vafasamur. Þá hafi kærandi einnig lagt fram hótelbókun í tengslum við umsókn um áritun en samkvæmt upplýsingum frá hótelinu hafi hann afbókað gistinguna. Þrátt fyrir að í ákvörðun lögreglu komi fram sjónarmið sem áhrif höfðu við töku ákvörðunar verður ekki fallist á að af þeim verði ráðið með fullnægjandi hætti hvað atvik leiddu til niðurstöðunnar og þau meginsjónarmið sem voru ráðandi við ákvarðanatökuna í skilningi 22. gr. stjórnsýslulaga.

Í ákvörðun um frávísun kæranda á grundvelli c-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga er einungis vísað til óskýrs tilgangs. Að öðru leyti kom ekki fram hvaða atvik er vörðuðu kæranda hefðu leitt til þeirrar niðurstöðu eða þau meginsjónarmið sem voru ráðandi við töku ákvörðunarinnar.

Verður því að líta svo á að með hinum kærðu ákvörðunum hafi ekki fylgt rökstuðningur í skilningi 22. gr. stjórnsýslulaga. Bar því að leiðbeina kæranda um þá heimild sína samkvæmt 21. gr. stjórnsýslulaga að fá slíkan rökstuðning eftir á. Í hinum kærðu ákvörðunum var ekki fyrir að finna slíkar leiðbeiningar. Að þessu leyti voru hinar kærðu ákvarðanir ekki í samræmi við 2. mgr. 20. gr. stjórnsýslulaga. Framangreindir annmarkar hafa þó ekki áhrif á niðurstöðu málsins.

Samantekt

Að öllu framangreindu virtu eru ákvarðanir Lögreglustjórans á Suðurnesjum um að ógilda vegabréfsáritun kæranda á grundvelli 1., sbr. 9. mgr. 35. gr. reglugerðar um vegabréfsáritanir, sbr. 8. mgr. 20. gr. og 2., sbr. 4. mgr. 4. gr. laga um útlendinga, og frávísa honum á grundvelli a- og c-liða 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga, staðfestar.

 

Úrskurðarorð:

 

Ákvarðanir Lögreglustjórans á Suðurnesjum eru staðfestar.

The decisions of the Police Commissioner of Suðurnes District are affirmed.

 

 

 

Valgerður María Sigurðardóttir                               Vera Dögg Guðmundsdóttir