Úrskurður nr. 12/2026

Úrskurður nr. 12/2026

Fimmtudaginn 9. apríl 2026 var í heilbrigðisráðuneytinu kveðinn upp svohljóðandi

 

Ú R S K U R Ð U R

Með kæru, dags. 17. júlí 2025, kærði […], hér eftir kærandi, ákvörðun embættis landlæknis, dags. 23. maí 2025, um að synja umsókn kæranda um sérfræðileyfi í félagsráðgjöf. Sérsviðið sem kærandi sóttu um sérfræðileyfi á var félagsþjónusta sveitarfélaga.

Kærandi krefst þess að ákvörðun embættis landlæknis, dags. 23. maí 2025, verði felld úr gildi og að lagt verði fyrir embætti landlæknis að taka umsókn kæranda til nýrrar efnislegrar meðferðar þar sem gögn um inntak og gildi náms kæranda fái fullnægjandi mat.

Ekki er vísað í kæruheimild í kæru kæranda en kæruheimild er að finna í 2. mgr. 12. gr. laga nr. 34/2012, um heilbrigðisstarfsmenn og barst kæra innan kærufrests.

Meðferð málsins hjá ráðuneytinu

Kærandi kærði ákvörðun embættis landlæknis til ráðuneytisins með tölvupósti, dags. 17. júlí 2025. Ráðuneytið óskaði í kjölfarið eftir umsögn embættis landlæknis um kæruna ásamt því að óska eftir öllum gögnum málsins sem kynnu að skipta máli fyrir úrlausn málsins. Umsögn embættis landlæknis barst ráðuneytinu þann 21. ágúst 2025. Ráðuneytið sendi kæranda í kjölfarið umsögn embættisins og öll gögn málsins og bauð kæranda að gera athugasemdir við umsögnina, ef einhverjar væru. Þann 16. september 2025 bárust athugasemdir kæranda við umsögn embættis landlæknis. Lauk þá gagnaöflun og var málið tekið til úrskurðar.

Málsatvik

Kærandi lauk BA námi í félagsráðgjöf frá Háskóla Íslands í febrúar 1993. Ári seinna lauk hún námi í félagsráðgjöf til starfsréttinda og fékk útgefið starfsleyfi sem félagsráðgjafi í mars sama ár. Árið 1999 lauk kærandi fimm ára háskólanámi frá […] í Danmörku. Námið var tvískipt. Annars vegar var félagsráðgjafahluti í þrjú og hálft ár og hins vegar sálfræðihluti í eitt og hálft ár. Samkvæmt gögnum málsins fékk kærandi nám sitt í félagsráðgjöf við Háskóla Íslands að fullu metið upp í þann hluta námsins í Danmörku sem snéri að félagsráðgjöf. Háskólanám kæranda í Danmörku laut því aðeins að sálfræðihluta námsins og lauk náminu á grundvelli metins náms frá Háskóla Íslands annars vegar og eins og hálfs árs námi í sálfræði hins vegar. Meistararitgerð kæranda í háskólanáminu í Danmörku nam hálfs árs námi og var í sálfræðihlutanum. Í ritgerðinni skrifaði kærandi um starfsumhverfi félagsráðgjafa. Kærandi hefur jafnframt stundað doktorsnám í félagsráðgjöf í eitt og hálft ár án þess þó að hafa lokið því.

Kærandi sótti um sérfræðileyfi sem félagsráðgjafi á sérsviði barnaverndar til embættis landlæknis þann 11. nóvember 2024. Í tölvupósti til embættis landlæknis rúmum mánuði síðar, í kjölfar samskipta við embættið, uppfærði hún umsóknina þannig að hún næði til sérsviðsins „félagsþjónusta sveitarfélaga“. Jafnframt óskaði hún eftir frekari fresti til að skila inn fleiri gögnum tengdum umsókn sinni. Þann 10. febrúar 2025 skilaði kærandi bréfi til embættis landlæknis með viðbótarupplýsingum vegna umsóknarinnar og rak með ítarlegum hætti náms- og starfsferil sinni og af hverju hún teldi að hún uppfyllti skilyrði til að hljóta sérfræðileyfi á sérsviðinu sem hún sótti um.

Embætti landlæknis synjaði umsókn kæranda um sérfræðileyfi þann 23. maí 2025 á þeim grundvelli að meistaranámið sem kærandi stundaði við […] uppfyllti ekki skilyrði 6. gr. reglugerðar nr. 1088/2012, um menntun, réttindi og skyldur félagsráðgjafa og skilyrði til að hljóta starfsleyfi og sérfræðileyfi. Er það sú ákvörðun sem kærandi hefur nú kært til ráðuneytisins.

Málsástæður kæranda

Kærandi byggir á að ákvörðun embættis landlæknis sé ekki í samræmi við lög og reglugerð nr. 1088/2012 og að skilyrði fyrir veitingu sérfræðileyfis séu fyrir hendi.

Í fyrsta lagi byggir kærandi á að túlka verði ákvæði reglugerðar nr. 1088/2012 í samræmi við hlutverk reglugerðarinnar og markmið hennar um faglega viðurkenningu á sérhæfingu innan félagsráðgjafar en ekki sem útilokunartæki sem vanmetur fjölþætta menntun eða reynslu sem uppfyllir markmið reglugerðarinnar. Óraunhæft sé að krefjast þess að allt nám umsækjanda um sérfræðileyfi falli einhliða undir þrönga skilgreiningu á einu „sérsviði“. Embætti landlæknis hafi lagt of þrönga túlkun á 6. gr. reglugerðarinnar til grundvallar sem taki ekki tillit til fjölþættrar sérhæfingar í félagsþjónustu sveitarfélaga né þeirra alþjóðlegu menntunarleiða sem eru ekki hannaðar með íslenskt leyfisveitingakerfi í huga.

Í öðru lagi byggir kærandi á að meistaranám hennar við […] sé viðurkennt og alþjóðlega metið nám.

Í þriðja lagi byggir kærandi á að hún hafi byggt upp fágætan feril sem spanni öll helstu svið félagsþjónustu sveitarfélaga og sinnt handleiðslu, stefnumótun, ráðgjöf og innleiðingu faglegra verklagsaðferða.

Í fjórða lagi byggir kærandi á að nálgun landlæknis um að krefjast þess að doktorsnám geti ekki verið grundvöllur veitingu sérfræðileyfis nema því sé að fullu lokið stangist á við þróun á faglegu hæfnismati sem viðurkennt sé á alþjóðavettvangi, þar sem meta skuli innihald, tilgang og samhengi náms og starfsreynslu en ekki eingöngu formlega titla.

Í fimmta lagi byggir kærandi á að embætti landlæknis hafi ekki leitað umsagnar félagsráðgjafadeildar félagsvísindasviðs Háskóla Íslands um umsókn kæranda. Hagsmunir kæranda séu verulegir og því ætti að vera eðlilegur farvegur að óska álits þeirra aðila sem búa yfir sérfræðiþekkingu á viðkomandi sviði.

Umsögn embættis landlæknis

Embætti landlæknis tekur í fyrsta lagi fram að nám kæranda frá […] beri heitið „Combined Master of Science“ sem skiptist á milli félagsráðgjafar og sálfræði. Kærandi hafi fengið allan hluta námsins, sem snéri að félagsráðgjöf, metinn á grundvelli félagsráðgjafanáms hennar við Háskóla Íslands. Að undanskildri meistararitgerðinni, sem nam einni önn, hafi allt nám kæranda í Danmörku af þeim sökum snúið að sálfræðihlutanum.

Í öðru lagi tekur embætti landlæknis fram að skilyrði fyrir veitingu sérfræðileyfis komi fram í 6. gr. reglugerðar nr. 1088/2012. Þar segi að sérfræðinám verði að vera skilgreint innan þess sérsviðs sem sótt er um sérfræðileyfi í og að umsækjandi skuli hafa lokið meistara- eða doktorsprófi í félagsráðgjöf á viðkomandi sérsviði eða sambærilegu framhaldsnámi frá viðurkenndum háskóla. Kærandi hafi ekki uppfyllt framangreind skilyrði.

Í þriðja lagi tekur embætti landlæknis fram að skilyrði 6. gr. reglugerðar nr. 1088/2012 séu ófrávíkjanleg og að ekki sé heimild til að túlka reglugerðina með öðrum hætti en beinlínis kemur fram í henni eða víkja frá einstaka skilyrðum sem þar er kveðið á um.

Í fjórða lagi listar embætti embættis landlæknis upp þau námskeið sem kærandi lauk í meistaranámi við […]. Þau námskeið hafi að mestu leyti verið almennir áfangar á sviði sálfræði en ekki áfanga á sérsviðinu félagsþjónusta sveitarfélaga sem kærandi sótti um sérfræðileyfi í. Námið geti því ekki talist vera innan þess sérsviðs sem kærandi sótti um sérfræðileyfi í.

Í fimmta lagi tekur embætti landlæknis fram að það sé ekki skylda samkvæmt 7. gr. reglugerðar nr. 1088/2012 að leita umsagnar félagsráðgjafadeildar félagsvísindasviðs Háskóla Íslands áður en umsókn um sérfræðileyfi er synjað. Embætti landlæknis sé falið að meta hvort skilyrði fyrir útgáfu slíkra leyfa séu uppfyllt eða ekki. Embættið leiti almennt ekki umsagnar áður en ákvörðun um synjun umsóknar er tekin.

Í sjötta lagi tekur embætti landlæknis fram að því beri við meðferð umsókna að fylgja þeim lögum og reglugerðum sem sett hafa verið fyrir hverja starfsstétt. Embætti landlæknis sé aðeins heimilt að veita sérfræðileyfi að uppfylltum öllum þeim skilyrðum sem sett eru fram í reglugerðum um starfs- og sérfræðileyfi einstakra stétta. Reglugerðirnar feli ekki í sér mikið svigrúm til mats á þeim skilyrðum.

Að lokum tekur embætti landlæknis fram að doktorsnám í félagsráðgjöf sé 210 eininga nám sem skiptist í 180 eininga doktorsritgerð og 30 einingar í námskeiðum á fræðasviði doktorsverkefnis. Kærandi hafi lokið öllum námskeiðunum en hafi ekki lokið doktorsritgerðinni og því ekki lokið doktorsnámi líkt og krafa er gerð um í 6. gr. reglugerðar nr. 1088/2012. Hún uppfylli því ekki skilyrði til að hljóta sérfræðileyfi á þeim grundvelli. Í ákvæðinu sé ekki gert ráð fyrir því að embætti landlæknis geti metið starfsreynslu, greinaskrif eða annað upp á móti námi. Kærandi uppfylli því ekki skilyrði fyrir veitingu sérfræðileyfis.

Athugasemdir kæranda við umsögn embættis landlæknis

Kærandi ítrekar að hún telji að túlkun embættis landlæknis á skilyrðum fyrir veitingu sérfræðileyfis, samkvæmt 6. gr. reglugerðar nr. 1088/2012, sé of þröng.

Kærandi ítrekar einnig að reglugerðin geri ráð fyrir faglegri viðurkenningu á sérhæfingu, ekki útilokun. Fjölþætt starfsreynsla kæranda, rannsóknir og doktorsnám hafi verið virt að vettugi við afgreiðslu umsóknarinnar.

Þá tekur kærandi fram að sérhæfing innan félagsþjónustu sé fjölbreytt og þverfagleg og því óraunhæft að krefjast einsleitrar menntunar sem skilyrði fyrir útgáfu sérfræðileyfis. Ekki sé boðið upp á skipulegt sérfræðinám í félagsráðgjöf hjá Háskóla Íslands heldur gert ráð fyrir að félagsráðgjafar raði saman námi á sérsviðinu og sæki handleiðslu á starfstíma.

Að lokum tekur kærandi fram að ekki hafi verið aflað umsagnar Háskóla Íslands sem dragi úr trausti á málsmeðferðinni og samræmist ekki góðum stjórnsýsluháttum.

Niðurstaða

Í þessu máli er til skoðunar hvort ákvörðun embættis landlæknis, dags. 23. maí 2025, um að synja kæranda um sérfræðileyfi í félagsráðgjöf á sviði félagsþjónustu sveitarfélaga, hafi verið lögum samkvæm.

Lagagrundvöllur

Samkvæmt 1. mgr. 75. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands, nr. 33/1944, er öllum frjálst að stunda þá atvinnu sem þeir kjósa. Þessu frelsi má þó setja skorður með lögum, enda krefjist almannahagsmunir þess. Með lögum nr. 34/2012, um heilbrigðisstarfsmenn, hefur frelsi til að starfa við heilbrigðisþjónustu verið sett ákveðnar skorður. Vísast í þessu sambandi til markmiðs laganna, sem er að tryggja gæði heilbrigðisþjónustu og öryggi sjúklinga með því að skilgreina kröfur um menntun, kunnáttu og færni heilbrigðisstarfsmanna og starfshætti þeirra, sbr. 1. mgr. 1. gr. laganna.

Í 4. gr. laga um heilbrigðisstarfsmenn kemur fram að sá einn, sem fengið hefur til þess leyfi landlæknis, hefur rétt til að nota starfsheiti löggiltrar heilbrigðisstéttar og starfa sem heilbrigðisstarfsmaður hér á landi. Kveðið er á um skilyrði fyrir veitingu starfsleyfis í 5. gr. laga um heilbrigðisstarfsmenn. Samkvæmt 1. mgr. ákvæðisins skal ráðherra setja reglugerðir um skilyrði sem uppfylla þarf til að hljóta leyfi til að nota heiti löggiltrar heilbrigðisstéttar og starfa sem heilbrigðisstarfsmaður hér á landi. Þar skal m.a. kveðið á um það nám sem krafist er til að hljóta starfsleyfi og starfsþjálfun sé gerð krafa um hana. Enn fremur skal kveðið á um í hvaða tilvikum skuli leitað umsagnar menntastofnunar eða annarra aðila um það hvort umsækjandi uppfylli skilyrði um nám.

Samkvæmt 7. gr. laga um heilbrigðisstarfsmenn hefur sá einn rétt til að kalla sig sérfræðing innan löggiltrar heilbrigðisstéttar og starfa sem slíkur hér á landi sem fengið hefur til þess leyfi landlæknis. Fjallað er um skilyrði fyrir veitingu sérfræðileyfis í 8. gr. laganna en skv. 1. mgr. 8. gr. getur ráðherra kveðið á um löggildingu sérfræðigreina innan löggiltrar heilbrigðisstéttar með reglugerð, að höfðu samráði við landlækni, viðkomandi fagfélag og menntastofnun hér á landi. Í reglugerð um veitingu sérfræðileyfis, skv. 1. mgr. 8. gr. skal kveðið á um þau skilyrði sem uppfylla þarf til að hljóta sérfræðileyfi og um starfsþjálfun sé gerð krafa um hana. Enn fremur skal kveðið á um í hvaða tilvikum skuli leitað umsagnar menntastofnunar eða annarra aðila um það hvort umsækjandi uppfylli skilyrði um sérfræðinám, sbr. 2. mgr. 8. gr. laganna.

Ráðherra hefur, á grundvelli 5., 8., 30. og 31. gr. laga um heilbrigðisstarfsmenn, sett reglugerð nr. 1088/2012, um menntun, réttindi og skyldur félagsráðgjafa og skilyrði til að hljóta starfsleyfi og sérfræðileyfi. Í III. kafla reglugerðarinnar er fjallað um sérfræðileyfi í félagsráðgjöf en í 6. gr. reglugerðarinnar er fjallað um skilyrði fyrir veitingu sérfræðileyfis. Í 1. mgr. 6. gr. kemur fram að sérfræðileyfi megi veita á skilgreindum sérsviðum félagsráðgjafar. Skilyrði sé að sérfræðinám umsækjanda sé skilgreint innan þess sérsviðs sem umsókn hans um sérfræðileyfi tekur til. Viðkomandi sérsvið skal standa á traustum fræðilegum grunni og eiga sér samsvörun á viðurkenndum alþjóðlegum vettvangi. Til að félagsráðgjafi geti átt rétt á að hljóta sérfræðileyfi skv. 5. gr. skal hann uppfylla eftirtaldar kröfur, skv. 2. mgr. 6. gr: 1. hann skal hafa starfsleyfi sem félagsráðgjafi hér á landi skv. 2. gr. reglugerðarinnar, 2. hann skal hafa lokið meistaraprófi eða doktorsprófi í félagsráðgjöf á viðkomandi sérsviði eða sambærilegu framhaldsnámi frá viðurkenndum háskóla, 3. hann skal hafa starfað við félagsráðgjöf að loknu prófi skv. 2. tölul., sem svarar til að minnsta kosti tveggja ára í fullu starfi á því sérsviði sem umsókn hans um sérfræðileyfi tekur til. Sé starfshlutfall lægra lengist starfshlutfall sem því nemur. Til frádráttar geta komið allt að tólf mánuðir í fullu starfi ef viðkomandi hefur starfað samhliða doktorsnámi sínu á viðkomandi sérsviði og 4. hann skal hafa hlotið handleiðslu hjá viðurkenndum aðila á starfstíma.

Í 7. gr. reglugerðar nr. 1088/2012 er fjallað um umsókn og umsagnir en í 2. mgr. 7. gr. segir að áður en sérfræðileyfi sé veitt skv. 5. gr. skuli landlæknir leita umsagnar félagsráðgjafadeildar félagsvísindasviðs Háskóla Íslands um hvort umsækjandi uppfylli skilyrði 6. gr.

Niðurstaða ráðuneytisins

Í fyrirliggjandi máli kemur til skoðunar hvort kærandi uppfylli skilyrði 6. gr. reglugerðar nr. 1088/2012 til að hljóta sérfræðileyfi í félagsráðgjöf á sérsviðinu félagsþjónusta sveitarfélaga.

Hér að ofan hafa skilyrði fyrir veitingu sérfræðileyfis verið rakin. Til þess að félagsráðgjafi geti átt rétt á sérfræðileyfi skv. 5. gr. skal hann hafa starfsleyfi sem félagsráðgjafi á Íslandi, skv. 2. gr. reglugerðarinnar, sbr. 1. tölul. 2. mgr. 6. gr. reglugerðarinnar. Hann skal einnig hafa lokið meistaraprófi eða doktorsprófi í félagsráðgjöf á viðkomandi sérsviði eða sambærilegu framhaldsnámi frá viðurkenndum háskóla, sbr. 2. tölul. 2. mgr. 6. gr., og hann skal hafa starfað við félagsráðgjöf að loknu prófi samkvæmt 2. tölul., sem svarar til að minnsta kosti tveggja ára í fullu starfi á sérsviðinu sem sótt erum sérfræðileyfi á, sbr. 3. tölul. 3. mgr. 6. gr. Þá skal félagsráðgjafi hafa hlotið handleiðslu hjá viðurkenndum aðila á starfstíma, sbr. 4. tölul. 2. mgr. 6. gr.

Í ákvörðun embættis landlæknis kom fram að kærandi uppfylli ekki skilyrði 6. gr. reglugerðarinnar þar sem hún hafi hvorki lokið meistaraprófi né doktorsprófi í félagsráðgjöf á viðkomandi sérsviði né öðru sambærilegu framhaldsprófi í félagsráðgjöf sem geti verið grundvöllur sérfræðileyfis.

Kærandi hefur aftur á móti haldið því fram að notast verði við víðtækari túlkun á reglugerðinni. Reglugerðin geri ráð fyrir faglegri viðurkenningu á sérhæfingu, ekki útilokun. Kærandi hafi fjölþætta starfsreynslu en rannsóknir og doktorsnám hennar verið virt að vettugi við afgreiðslu málsins. Heildstæðu mati á námi og reynslu kæranda hafi ekki verið beitt.

Af gögnum málsins verður ráðið að kærandi hafi komið víða að í starfi sínu sem félagsráðgjafi og aflað sér bæði víðtækrar starfsreynslu og sótt sér yfirgripsmikla þekkingu á sviði félagsráðgjafar frá því hún hlaut starfsleyfi sem félagsráðgjafi árið 1994. Hins vegar eru skilyrði reglugerðar nr. 1088/2012 fyrir veitingu sérfræðileyfis ófrávíkjanleg og byggja á því að umsækjandi hafi lokið framhaldsnámi á sviði félagsráðgjafar sem er ætlað að dýpka þekkingu og/eða skilning á félagsráðgjöf sérstaklega.

Annars vegar byggir kærandi á að hún hafi lokið slíku námi þegar hún lauk MA námi frá Háskólanum í Álaborg í Danmörku á árinu 1999. Af gögnum málsins má ráða að MA námið sem kærandi lauk í Danmörku hafi verið á námsleið sem kallast „Combined Master of Science“ sem á íslensku mætti þýða sem „sameinað meistaranám á sviði félagsfræði og sálfræði“. Námið skiptist annars vegar í þriggja og hálfs árs nám á sviði félagsfræði og eins og hálfs árs náms á sviði sálfræði. Samkvæmt gögnum málsins fékk kærandi allt félagsráðgjafanám sitt við Háskóla Íslands, sem var jafnframt grundvöllur að starfsleyfi hennar sem félagsráðgjafi á Íslandi, metið í náminu. Þeir áfangar sem hún lauk í náminu og numu einu og hálfu námsári hafi því flestir verið á sviði sálfræði en ekki félagsfræði. Þá bera gögn málsins með sér að um almenna áfanga á sviði sálfræði hafi verið að ræða en ekki á sérsviði félagsráðgjafar um félagsþjónustu sveitarfélaga, þó svo að meistararitgerð kæranda hafi verið um starfsumhverfi félagsráðgjafa. Með hliðsjón af framangreindu er það mat ráðuneytisins að meistaranám kæranda í Danmörku uppfylli ekki skilyrði 2. mgr. 6. gr. reglugerðar nr. 1088/2012, um að vera framhaldsnám á viðkomandi sérsviði félagsráðgjafar sem hafi dýpkað þekkingu og/eða skilning á sérsviði félagsráðgjafar sérstaklega.

Hins vegar byggir kærandi umsókn sína um sérfræðileyfi á að hún hafi stundað doktorsnám með sérhæfingu í félagsþjónustu sveitarfélaga og lokið öllum námskeiðum námsins. Einnig hafi kærandi skrifað eina óbirta yfirlitsgrein um þróun félagsþjónustu sveitarfélaga auk fjölda greina í Tímarit félagsráðgjafa, Tímarit lögfræðinga og í fjölmiðlum. Doktorsnám í félagsráðgjöf við Háskóla Íslands er 210 eininga nám sem skiptist annars vegar í 30 einingar í formi námskeiða og 180 eininga doktorsritgerðar. Kærandi hefur samkvæmt gögnum málsins lokið einu og hálfu ári í doktorsnáminu. Embætti landlæknis hefur dregið þá ályktun að kærandi hafi af þeim sökum lokið öllum námskeiðunum í doktorsnáminu en fyrir liggur að hún hefur ekki lokið við skrif doktorsritgerðarinnar og þar af leiðandi ekki lokið doktorsnáminu. Í 2. tölul. 2. mgr. 6. gr. reglugerðar nr. 1088/2012 er það skilyrði að umsækjandi um sérfræðileyfi hafi lokið meistaraprófi eða doktorsprófi. Kærandi hefur samkvæmt gögnum málsins ekki lokið doktorsprófi á tilgreindu sérsviði í félagsráðgjöf og uppfyllir af þeim sökum ekki skilyrði greinarinnar til að hljóta sérfræðileyfi á þeim grundvelli.

Að lokum hefur kærandi síðan haldið því fram að samanlagt eigi sú þekking, menntun og reynsla, sem hún hefur aflað sér á síðustu 30 árum samanlagt að geta orðið grundvöllur útgáfu sérfræðileyfis henni til handa. Í 6. gr. reglugerðarinnar er með tæmandi hætti talið hvers kyns menntun er forsenda fyrir veitingu sérfræðileyfis, þ.e. meistarapróf eða doktorspróf á viðkomandi sérsviði eða sambærilegt framhaldsnám frá viðurkenndum háskóla. Eins og að framan greinir er það mat ráðuneytisins að hvorki meistara- né doktorsnám kæranda uppfylli skilyrði reglugerðarinnar. Þá getur aukið nám eða starf við fagið fallið undir 2. mgr. 8. gr. reglugerðarinnar sem fjallar um faglegar kröfur og ábyrgð, en samkvæmt málsgreininni ber félagsráðgjafa að þekkja skyldur sínar og virða siðareglur stéttarinnar, viðhalda þekkingu og faglegri færni og tileinka sér nýjungar er varða starfið. Það fellur því vel að starfi félagsráðgjafa að hann bæti við sig námi og þekkingu án þess að það verði grundvöllur fyrir veitingu sérfræðileyfis, enda er það aðeins veitt að uppfylltum skilyrðum 6. gr. reglugerðarinnar.

Undir meðferð málsins hefur kærandi haldið því fram að senda ætti umsókn hennar til umsagnar hjá félagsráðgjafadeild félagsvísindasviðs Háskóla Íslands. Í 2. mgr. 7. gr. reglugerðar nr. 1088/2012 er kveðið á um að áður en sérfræðileyfi er veitt skv. 5. gr. skuli landlæknir leita umsagnar félagsráðgjafadeildar félagsvísindasviðs Háskóla Íslands um hvort umsækjandi uppfylli skilyrði skv. 6. gr. Í tilfelli kæranda hefur embætti landlæknis komist að þeirri niðurstöðu að nám kæranda uppfylli ekki skilyrði 2. tölul. 2. mgr. 6. gr. reglugerðar nr. 1088/2012. Því hafi ekki verið nauðsynlegt að óska umsagnar félagsráðgjafadeildarinnar, enda hafi ekki verið uppi vafi um að kærandi uppfyllti skilyrði 6. greinarinnar. Ráðuneytið fellst á það með embætti landlæknis að í þeim tilvikum sem ekki er uppi vafi eða augljóst þykir að umsókn uppfylli ekki skilyrði þau sem fram koma í 2. mgr. 6. gr. reglugerðar nr. 1088/2012, þá gegni það ekki tilgangi að senda slíka umsókn til umsagnar félagsráðgjafadeildarinnar.

Samantekið er það niðurstaða ráðuneytisins að kærandi uppfylli ekki skilyrði 2. tölul. 2. mgr. 6. gr. reglugerðar nr. 1088/2012 enda hefur kærandi ekki lokið framhaldsnámi á sviði félagsráðgjafar þar sem sérstaklega var stefnt að því að dýpka þekkingu og/eða skilning á félagsráðgjöf eða sérsviði innan hennar sérstaklega. Leiðir það jafnframt til þess að kærandi uppfyllir ekki 3. og 4. tölul. greinarinnar. Kærandi uppfyllir af þeim sökum ekki skilyrði fyrir veitingu sérfræðileyfis á sérsviði félagsráðgjafar sem hún hefur sótt um sérfræðileyfi í. Er ákvörðun embættis landlæknis um synjun umsóknar kæranda af þeim sökum staðfest.

 

Ú r s k u r ð a r o r ð

Ákvörðun embættis landlæknis, dags. 23. maí 2025, um að synja kæranda um sérfræðileyfi á sérsviðinu félagsþjónusta sveitarfélaga á sviði félagsráðgjafar, er staðfest.