Úrskurður nr. 191/2026

Hinn 21. apríl 2026 er kveðinn upp svohljóðandi

úrskurður nr. 191/2026

í stjórnsýslumáli nr. KNU25110081

Kæra [...]

I. Kröfur, kærufrestir og kæruheimild

Hinn 20. nóvember 2025 kærði einstaklingur er kveðst heita [...], vera fæddur [...]og vera ríkisborgari Gíneu (hér eftir kærandi), ákvörðun Útlendingastofnunar, dags. 29. október 2025, um brottvísun og endurkomubann til Íslands í þrjú ár.

Kærandi krefst þess aðallega að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi en til vara krefst hann þess að honum verði ekki gert að sæta endurkomubanni með vísan til ákvæða 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga. Til þrautavara gerir kærandi kröfu um að endurkomubann verði stytt.

Fyrrgreind ákvörðun er kærð á grundvelli 7. gr. laga um útlendinga og barst kæran fyrir lok kærufrests.

Lagagrundvöllur

Í máli þessu koma einkum til skoðunar ákvæði laga um útlendinga nr. 80/2016 ásamt síðari breytingum, reglugerð um útlendinga nr. 540/2017 ásamt síðari breytingum, ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993, ákvæði laga um landamæri nr. 136/2022, reglugerð um för yfir landamæri nr. 866/2017, ásamt síðari breytingum, stjórnarskrá lýðveldisins Íslands, sbr. lög nr. 33/1944, mannréttindasáttmáli Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, auk annarra alþjóðlegra skuldbindinga Íslands á sviði mannréttinda eftir því sem tilefni er til.

II. Málsatvik og málsmeðferð

Kærandi lagði fram umsókn um alþjóðlega vernd hér á landi 16. júlí 2021. Með ákvörðun, dags. 18. október 2021, synjaði Útlendingastofnun kæranda um alþjóðlega vernd ásamt því að synja honum um dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða. Kæranda var jafnframt vísað frá landinu á grundvelli c-liðar 1. mgr. 106. gr. laga um útlendinga. Með úrskurði kærunefndar útlendingamála nr. 650/2021, dags. 9. desember 2021, var ákvörðun Útlendingastofnunar staðfest. Með úrskurðinum var kæranda veittur 15 daga frestur til þess að yfirgefa landið sjálfviljugur. Kærandi yfirgaf landið ekki innan frests sem honum var veittur með úrskurði kærunefndar nr. 650/2021. Samkvæmt gögnum málsins hefur ekki reynst unnt að flytja hann til heimaríkis í samræmi við efni úrskurðarins sökum skilríkjaleysis og takmarkaðs samstarfsvilja kæranda.

Hinn 30. september 2025, var kæranda birt tilkynning um hugsanlega brottvísun og endurkomubann. Í tilkynningunni kom fram að kærandi hefði komið sér hjá því að hlíta ákvörðun sem fæli í sér að hann skyldi yfirgefa landið, sbr. b-lið 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga. Með tilkynningunni var kæranda veittur þriggja daga frestur til þess að leggja fram skrifleg andmæli, sbr. 12. gr. laga um útlendinga og 13. gr. stjórnsýslulaga. Kærandi lagði fram skrifleg andmæli vegna málsins 11. október 2025. Með ákvörðun Útlendingastofnunar, dags. 29. október 2025, var kæranda brottvísað og ákveðið endurkomubann til Íslands og Schengen-svæðisins í þrjú ár, sbr. b-lið 1. mgr. 98. gr. og 2. mgr. 101. gr. laga um útlendinga. Með ákvörðuninni var frestur kæranda til sjálfviljugrar heimfarar felldur niður með vísan til e-liðar 2. mgr. 104. gr. sömu laga. Í ákvörðuninni kom fram að kæranda hefði verið synjað um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi af mannúðarástæðum, sbr. úrskurð kærunefndar nr. 650/2021. Hafi kærandi ekki hlítt þeirri ákvörðun að hann skyldi yfirgefa landið. Lagði stofnunin til grundvallar að ekkert hefði komið fram í málinu sem leiddi til þess að brottvísun kæranda teldist ósanngjörn ráðstöfun gagnvart honum eða nánustu aðstandendum hans, sbr. 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga.

Ákvörðunin var birt fyrir kæranda 6. nóvember 2025 og kærð til kærunefndar útlendingamála 20. nóvember 2025. Hinn 7. desember 2025 barst greinargerð kæranda. Samhliða stjórnsýslukæru óskaði kærandi eftir frestun réttaráhrifa hinnar kærðu ákvörðunar á meðan málið væri til meðferðar hjá kærunefnd, sbr. 2. mgr. 29. gr. stjórnsýslulaga. Með bréfi kærunefndar, dags. 16. janúar 2026, var beiðni kæranda um frestun réttaráhrifa hafnað. Þá barst kæranda eftirfarandi rökstuðningur 30. janúar 2026.

III. Málsástæður og rök kæranda

Í greinargerð kæranda er gerð athugasemd við að í tilkynningu um hugsanlega brottvísun og endurkomubann, dags. 30. september 2025, hafi hvergi komið fram með hvaða rökum eða á hvaða gögnum Útlendingastofnun hygðist byggja ákvörðun sína. Kærandi hafi því þurft að geta í eyðurnar til þess að neyta andmælaréttar síns samkvæmt 12. gr. laga um útlendinga og 13. gr. stjórnsýsluslaga. Eftir fjögurra ára dvöl í landinu þar sem vinnsla brottflutnings kæranda úr landi hafði verið í gangi hafi kæranda enn fremur verið gefinn þriggja daga frestur til að andmæla og það yfir helgi. Kærandi telji að svo skammur frestur til að andmæla órökstuddri hugsanlegri ákvörðun stjórnvalda sem ekki sé unnt að framkvæma en valdi honum réttindaskerðingu teljist brot á meðalhófsreglu. Kæranda hafi enginn tími gefist til að leita sér lögfræðilegrar ráðgjafar til þess að sporna við þeirri réttindaskerðingu sem felist í ákvörðuninni. Kærandi telji að málsmeðferð Útlendingastofnunar í aðdraganda hinnar kærðu ákvörðunar sé svo ábótavant að það varði ógildingu af þeim sökum. Kærandi krefjist þess að Útlendingastofnun verði gert að taka málið til meðferðar að nýju.

Kærandi byggir á því að ekki komi skýrlega fram af orðalagi hinnar kærðu ákvörðunar á hvaða efnisatriðum hún sé byggð þar sem háttsemi sú sem kæranda sé gefin að sök rími ekki við ákvæðið samkvæmt orðanna hljóðan, en kærandi hafni því að hafa aðhafst nokkuð er jafnist á við þá háttsemi sem talin sé upp í hinu tilvísaða ákvæði. Kærandi hafi ekki brotið gegn ákvæðum laganna hvorki af ásetningi né gáleysi eða gefið efnislega rangar eða augljóslega villandi upplýsingar í málinu. Þá hafi kærandi ekki reynt að koma sér hjá því að hlíta ákvörðun sem feli í sér að hann skuli yfirgefa landið. Þar sem kærandi sé ekki sakaður um að hafa gefið efnislega rangar eða augljóslega villandi upplýsingar í málinu og ekki séu tilgreind þau ákvæði laga sem hann eigi að hafa brotið verði að draga þá ályktun af rökstuðningi ákvörðunarinnar að honum sé gefið af sök að hafa komið sér hjá því að hlíta ákvörðun sem feli í sér að hann skuli yfirgefa landið. Kærandi mótmælir framangreindu alfarið. Kærandi vísar til þess að ekki hafi tekist að flytja hann þar sem hann eigi ekki gild ferðaskilríki og ekki hafi náðst samkomulag við heimaríki hans um endurviðtöku. Kærandi hafi verið til samstarfs um alla þætti málsins, gert skýra og sanna grein fyrir auðkenni sínu, mætt í boðuð viðtöl og gert grein fyrir ástæðum forfalla auk þess sem hann hafi mætt til fundar við gínesk stjórnvöld þar sem hann hafi verið auðkenndur af þeirra hálfu. Kærandi byggi því á að skilyrði b-liðar 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga séu ekki uppfyllt í málinu og því beri að fella hina kærðu ákvörðun úr gildi. Í hinni kærðu ákvörðun komi fram að kærandi hafi leynt heimilisfangi sínu hér á landi. Kærandi hafni framangreindu en hann hafi alltaf verið skýr um að hann myndi mæta hvert og hvenær sem er, yrði honum gert að mæta til flutnings. Kærandi hafi ekki gefið upp heimilisfang núverandi eiginkonu sinnar til að koma í veg fyrir hugsanlega handtöku hans í návist barna hennar sem búsett séu á heimilinu. Þá neitar kærandi að hann hafi skrópað í viðtöl. Lögreglu beri að leggja fram gögn þessu til stuðnings. Kærandi vísar til þess að einstaka forföll í boðuð viðtöl sýni ekki fram á tilraunir kæranda til þess að koma sér undan flutningi enda hafi ekki verið um mætingar að ræða vegna virks flutnings s.s. á flugvöll eða annað til þess að af flutningi verði. Kærandi hafi ávallt verið í virkum samskiptum við lögreglu og ekkert bendi til tilraunar til undankomu, enda hafi hann ávallt verið skýr um að hann myndi ekki streitast á móti flutningi ef til hans kæmi. Kærandi hvetji kærunefnd til þess að kanna hjá lögreglu hvort upptökur séu til úr viðtölum hans hjá lögreglu sem staðfesti framangreint. Kærandi hafi verið hér á landi án ferðaskilríkja en hann hafi ávallt sagt satt um auðkenni sitt og sýnt samstarfsvilja við auðkenningu sína auk þess sem auðkenni hans hafi nú verið staðfest. Kærandi hafi því ekki gefið vísvitandi rangar eða augljóslega villandi upplýsingar s.s. áskilið sé í b-lið 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga. Þá kemur fram í hinni kærðu ákvörðun að kærandi hafi ekki afhent Útlendingastofnun gögn sem aflað hafi verið frá heimaríki í tengslum við hjúskap hans hér á landi í júlí 2025. Þeirra gagna hafi verið aflað eftir að kærandi hafi verið auðkenndur af sendinefnd heimaríkis í apríl sama ár og enginn vafi hafi leikið á auðkenni hans. Þá liggi ekki fyrir á hvaða lagagrundvelli stofnunin telji þetta atriði geta leitt til brottvísunar og endurkomubanns. Ekki sé hægt að sjá á hvaða lagagrundvelli eða í hvaða tilgangi Útlendingastofnun krefji kæranda um afhendingu gagna í tengslum við hjúskapinn þegar ekki sé þörf á þeim til framkvæmdar ákvörðunarinnar. Kærandi vísar til þess að hann hafi ekki átt þess kost að fara sjálfviljugur af landi brott innan frests sem honum hafi verið gefinn með úrskurði kærunefndar frá 9. desember 2021 þar sem hann átti hvorki eða eigi núna gild ferðaskilríki. Mörgum mánuðum eftir að sá frestur hafi verið liðinn hafi kæranda verið boðin aðstoð við sjálfviljuga heimför en ekki liggi fyrir hvort slíkt hefði á annað borð verið framkvæmanlegt. Þá komi fram í viðtali við kæranda 13. ágúst 2025 að hann hafi ekki sýnt samstarfsvilja en ekki komi fram við hvern viðtalið var, af hvaða tilefni eða hvaða samstarfs hafi verið óskað af hans hálfu í viðtalinu. Kærandi vísar til þess að aðstoð við sjálfviljuga heimför sé valkvætt úrræði og það að afþakka boð um slíka aðstoð geti ekki talist andstaða við framkvæmd brottvísunar nema fleira komi til. Í réttarframkvæmd felist slík andstaða í jákvæðum og virkum aðgerðum s.s. neitun á að mæta til flutnings, synjun um að fara um borð í flugvél, fölsun eða eyðilegging ferðaskilríkja auk vanrækslu á skráningar- eða tilkynningarskyldu. Ekkert slíkt eigi við í máli kæranda en ávallt hafi verið hægt að ná í hann, hann mætt til funda við stjórnvöld að undanskildu einu skipti sem hann hafi boðað forföll, enda í virkum samskiptum við lögreglu. Kærandi telji það ótæk túlkun á ákvæði b-liðar 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga að líta svo á að hann hafi með því afþakkað aðstoð við sjálfviljuga heimför.

Til vara byggir kærandi á því að takmarkanir á heimild Útlendingastofnunar til brottvísunar og endurkomubanns samkvæmt 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga eigi við í máli hans. Kærandi hafi verið í sambandi við íslenska konu og þau gengið í hjúskap í júlí 2025. Kærandi hafi verið henni stoð og stytta í gegnum mikla erfiðleika og gengið yngri dóttur hennar í föðurstað. Þá eigi hann í nánu sambandi við tengdafjölskyldu sína hér á landi auk nágranna og vina. Brottvísun væri því ósanngjörn bæði í hans garð og allra aðstandenda hans. Í hinni kærðu ákvörðun sé hvergi rökstutt hvers vegna stofnunin telji 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga ekki eiga við í málinu. Kærandi vísar til þess að hefði honum ekki verið ákveðið endurkomubann í kjölfar giftingarinnar verði ekki annað séð en að hann hafi getað sótt um dvalarleyfi á grundvelli hjúskaparins. Þá njóti kærandi ferðafrelsis innan evrópska efnahagssvæðisins sem maki EES-borgara en samkvæmt dómaframkvæmd skerði það ekki þann rétt þó hann byggist á atvikum sem hafi orðið á meðan viðkomandi hafi verið í ólögmætri dvöl, sbr. m.a. dóm Evrópudómstólsins í máli nr. C-127/08, Metock o.fl. Þá vísar kærandi til þess að með því að leggja á kæranda þriggja ára endurkomubann til Schengen-svæðisins sé litið framhjá skýru orðalagi 1. málsl. 1. mgr. 101. gr. laga um útlendinga. Kærandi vísar til þess að í niðurlagi ákvörðunarinnar sé farið rangt með orðalag ákvæðisins og inntak.

Til þrautavara er byggt á því að fella beri hina kærðu ákvörðun úr gildi að hluta eða í heild en hvergi komi fram í hverju brot kæranda eigi að hafa falist né sé í ákvörðuninni vísað til þeirra ákvæða laga um útlendinga sem kærandi sé álitinn að hafa brotið. Þá sé ekki að finna frekari rökstuðning fyrir því að ákveða kæranda lengra endurkomubann en almennt sé gert.

IV. Niðurstaða kærunefndar útlendingamála

Á grundvelli b-liðar 1. mgr. 98. gr. er heimilt að vísa útlendingi úr landi sem er án dvalarleyfis ef hann hefur brotið alvarlega eða margsinnis gegn einu eða fleiri ákvæðum laganna, hefur af ásetningi eða stórkostlegu gáleysi gefið efnislega rangar eða augljóslega villandi upplýsingar í máli samkvæmt lögunum eða kemur sér hjá því að hlíta ákvörðun sem felur í sér að hann skuli yfirgefa landið. Í athugasemdum við ákvæðið í frumvarpi til laga um útlendinga kemur m.a. fram að samkvæmt b-lið sé heimilt að vísa útlendingi brott sem kemur sér hjá því að hlíta ákvörðun sem felur í sér að hann skuli yfirgefa landið. Áfram sé gert ráð fyrir að undir þetta muni geta fallið ákvarðanir um að vísa útlendingi frá landi, synjun á umsókn um fyrsta dvalarleyfi eða endurnýjun leyfis eða synjun á umsókn um hæli þegar dvalarleyfi verður heldur ekki veitt á öðrum grundvelli eða afturköllun leyfis. Þessir útlendingar hafa ekki lengur leyfi til að dveljast í landinu. Aðrir útlendingar kunni hins vegar að dveljast ólöglega í landinu án þess að fyrir liggi ákvörðun um að þeir skuli yfirgefa landið. Þá muni eftir atvikum mega beita brottvísun á grundvelli a-liðar eða frávísun á grundvelli 5. mgr. 106. gr.

Í máli kæranda liggur fyrir að með fyrrnefndum úrskurði kærunefndar nr. 650/2021, var ákvörðun Útlendingastofnunar um að synja kæranda um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða staðfest. Jafnframt var staðfest ákvörðun stofnunarinnar um að frávísa kæranda. Kæranda var veittur 15 daga frestur til þess að yfirgefa landið sjálfviljugur og var úrskurður kærunefndar birtur fyrir kæranda 13. desember 2021. Kærandi yfirgaf ekki landið og var síðasti dagur frests til að yfirgefa landið 28. desember 2021. Frá því tímamarki hefur dvöl kæranda á landinu verið ólögmæt og kæranda ekki geta dulist að hann hefði ekki heimild til frekari dvalar. Í hinni kærðu ákvörðun lagði Útlendingastofnun til grundvallar að kærandi hafi brotið alvarlega gegn ákvæðum laga um útlendinga og með framferði sínu komið sér hjá því að hlíta ákvörðun sem fæli í sér að hann skyldi yfirgefa landið. Í ákvörðuninni kom m.a. fram að ekki hafi reynst unnt að flytja kæranda til heimaríkis í samræmi við úrskurð kærunefndar nr. 650/2021 sökum skilríkjaleysis. Er vísað til upplýsingaskýrslu Ríkislögreglustjóra, dags. 10. september 2025, þar sem m.a. kemur fram að kæranda hafi verið boðin sjálfviljug heimför sem hann hafi ekki viljað þiggja. Kærandi hafi neitað að vera til samstarfs við öflun ferðaskilríkja eða aðstoða við auðkenningu. Erfiðlega hafi því gengið hjá lögreglu að fá svör frá sendinefnd Gíneu varðandi ferðaskilríki. Kærandi hafi þó fengið send skjöl frá heimaríki sem hann hafi notað til að afla hjúskaparstöðuvottorðs á Íslandi og í kjölfarið gengið í hjúskap með íslenskum ríkisborgara. Kærandi hafi neitað að afhenda lögreglu umrædd skjöl eða upplýst hvaða gögn hann hafi lagt fram hjá sýslumanni með þeim rökum að það varði hans einkamál og komi málinu ekki við.

Með vísan til framangreindrar umfjöllunar er ljóst að stjórnvöld hafa tekið afstöðu til heimildar kæranda til dvalar. Kæranda var synjað um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi vegna mannúðarástæðna og var honum frávísað frá landinu. Frávísun er meðal þeirra atriða sem falla undir niðurlag b-liðar 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga, sbr. athugasemdir við ákvæðið í frumvarpi til laga um útlendinga.

Í ákvörðun Útlendingastofnunar er á því byggt að kærandi hafi neitað að mæta í boðuð viðtöl og verið ósammvinnuþýður. Upplýsingaskýrsla lögreglu er almenns eðlis og tilgreinir ekki hvenær kærandi hafi skrópað í viðtöl og neitað að aðstoða við auðkenningu. Kærandi hefur lagt fram gögn sem benda til þess að hann hafi forfallast í viðtal vegna veikinda og hafi mætt og sýnt samstarfsvilja á fundi með gíneskum yfirvöldum. Þrátt fyrir það liggur fyrir að kærandi hafi neitað að gefa upp dvalarstað sinn hér á landi, hann hafi ekki þegið aðstoð við sjálfviljuga heimför, ekki gert tilraun til að fara eftir lögmætri niðurstöðu stjórnvalda og neitað að afhenda gögn sem hann aflaði sér sjálfur frá stjórnvöldum í heimaríki.

Samkvæmt framansögðu hefur kærandi komið sér hjá því að hlíta ákvörðun sem felur í sér að hann skuli yfirgefa landið og er skilyrðum b-liðar 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga fyrir brottvísun í málinu fullnægt.

Samkvæmt 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga skal ekki ákveða brottvísun ef hún, með hliðsjón af málsatvikum, alvarleika brots og tengslum útlendings við landið, felur í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart útlendingi eða nánustu aðstandendum hans. Sérstaklega skal taka tillit til þess ef um barn eða nánasta aðstandanda barns er að ræða og skal það sem barni er fyrir bestu haft að leiðarljósi við ákvörðun.

Málatilbúnaður kæranda byggist m.a. á því að brottvísun hafi falið í sér ósanngjarna ráðstöfun, sbr. 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga. Um það vísar kærandi einkum til fjölskyldutengsla og byggir á því að hafa gengið í hjúskap með íslenskri konu og eigi stjúpbörn hér á landi.

Líkt og þegar hefur verið rakið hefur kærandi ekki haft dvalarleyfi hér á landi. Dvöl hans hefur verið ólögmæt frá 28. desember 2021, þ.e. þegar fresti kæranda til sjálfviljugrar heimfarar lauk, sem hefur vægi í málinu varðandi mat á tengslum hans við landið. Kærandi byggir á því að hann sé búsettur hér á landi með íslenskri konu og börnum hennar. Liggur fyrir að kærandi hefur myndað þau tengsl í ólögmætri dvöl og verður því ekki á þeim byggt. Ljóst er að stjórnvöld hafa bundið endi á dvöl kæranda hér á landi, sbr. uppkvaðningu úrskurðar nr. 650/2021. Mátti kæranda vera ljóst af skýru orðalagi úrskurðarins að hann hefði ekki heimild til dvalar hér á landi og bæri að yfirgefa landið. Þá hefur kæranda verið boðin aðstoð íslenskra stjórnvalda við sjálfviljuga heimför og öflun ferðaskilríkja, svo rjúfa megi ólögmæta dvöl hans, en kærandi ekki nýtt sér þau úrræði. Kærunefnd tekur fram að kæranda er valkvætt að þiggja aðstoð stjórnvalda við sjálfviljuga heimför en það er á ábyrgð hans að fylgja lögmætum niðurstöðum stjórnvalda. Með hliðsjón af úrskurði kærunefndar í máli kæranda hafa stjórnvöld komist að þeirri niðurstöðu að kærandi hafi ekki ástæðuríkan ótta við ofsóknir í heimaríki sínu. Samkvæmt framangreindu gat kæranda og öðrum aðilum sem hann hefur myndað tengsl við hér á landi ekki dulist að dvöl hans væri ólögmæt enda hafði honum þegar verið frávísað. Ákvörðun um brottvísun og endurkomubann kæranda er í samræmi við lög og tilgangur hennar er að framfylgja lögmætum markmiðum laga um útlendinga. Stendur 3. mgr. 102. gr. laga um útlendinga ekki í vegi fyrir brottvísun kæranda.

Með lögum um landamæri nr. 136/2022 voru gerðar breytingar á 2. mgr. 101. gr. laga um útlendinga. Í ákvæðinu kemur fram að endurkomubann skuli að jafnaði ekki vara lengur en fimm ár og eigi skemur en tvö ár. Þó geti endurkomubann varað lengur en fimm ár þegar útlendingur telst ógn við öryggi ríkisins, almannaöryggi eða allsherjarreglu. Við ákvörðun um lengd endurkomubanns skuli litið til einstaklingsbundinna aðstæðna hverju sinni. Í hinni kærðu ákvörðun var kæranda gert að sæta endurkomubanni til þriggja ára. Að teknu tilliti til atvika málsins, einkum umfangs ólögmætrar dvalar kæranda eftir að kærunefnd kvað upp úrskurð um verndarumsókn hans og ásetnings til þess að hlíta ekki fyrirmælum úrskurðarins er þriggja ára endurkomubann kæranda staðfest. Með vísan til framangreinds verður ekki fallist á þrautavarakröfu kæranda um styttingu endurkomubanns.

Samkvæmt 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga skal að jafnaði veita útlendingi frest í 7-30 daga til að yfirgefa landið sjálfviljugur. Samkvæmt e-lið ákvæðisins er m.a. heimilt að veita styttri frest eða fella hann niður í tilvikum þegar útlendingi er vísað úr landi á grundvelli b-liðar 1. mgr. 98. gr. laga um útlendinga. Að teknu tilliti til málsatvika er rétt að fella frest kæranda til sjálfviljugrar heimfarar niður með vísan til e-liðar 2. mgr. 104. gr. laga um útlendinga. Er einnig litið til þess að endurkomubanni er m.a. bæði ætlað að hafa almenn og sérstök varnaðaráhrif gagnvart einstaklingum sem hlíta ekki lögmætum úrlausnum stjórnvalda.

Að teknu tilliti til 4. mgr. 101. gr. laga um útlendinga hefst endurkomubann kæranda þegar hann verður færður úr landi. Athygli kæranda er jafnframt vakin á því að samkvæmt 3. mgr. 101. gr. laga um útlendinga er heimilt, samkvæmt umsókn þar um, að fella endurkomubann úr gildi hafi aðstæður breyst frá því ákvörðun um brottvísun var tekin.

Að öllu framangreindu virtu er hin kærða ákvörðun staðfest.

Úrskurðarorð:

Ákvörðun Útlendingastofnunar er staðfest.

The decision of the Directorate of Immigration is affirmed.

Þorsteinn Gunnarsson

Vera Dögg Guðmundsdóttir