Mál nr. 111/2026-Úrskurður

Úrskurðarnefnd velferðarmála

Mál nr. 111/2026

Fimmtudaginn 7. maí 2026

A

gegn

Reykjavíkurborg

Ú R S K U R Ð U R

Mál þetta úrskurða Hólmfríður Birna Guðmundsdóttir lögfræðingur, Agnar Bragi Bragason lögfræðingur og Eva Dís Pálmadóttir lögfræðingur.

Með kæru, dags. 11. febrúar 2026, kærði B, f.h. A, til úrskurðarnefndar velferðarmála afgreiðslu velferðarsviðs Reykjavíkurborgar á umsókn hennar um stuðningsfjölskyldu fyrir son sinn.

I.  Málsatvik og málsmeðferð

Með umsókn, dags. 16. apríl 2024, sótti kærandi um stuðningsfjölskyldu fyrir son sinn. Umsókninni var synjað þann 2. maí 2024 og synjunin staðfest af áfrýjunarnefnd velferðarráðs Reykjavíkurborgar þann 29. maí 2024. Ákvörðunin var kærð til úrskurðarnefndar velferðarmála sem staðfesti ákvörðun sveitarfélagsins þann 29. október 2024. Kærandi kvartaði til umboðsmanns Alþingis en í kjölfarið ákvað nefndin að endurupptaka mál kæranda. Í kjölfar endurupptöku komst úrskurðarnefndin að þeirri niðurstöðu þann 9. október 2025 að fella ætti ákvörðun velferðarsviðs Reykjavíkurborgar, dags. 29. maí 2024, um að synja umsókn kæranda um stuðningsfjölskyldu fyrir son hennar, úr gildi og vísa málinu til nýrrar meðferðar. Kærandi lagði fram kæru hjá úrskurðarnefnd velferðarmála 11. febrúar 2026 og vísaði til þess að hún biði enn eftir afgreiðslu málsins.

Með bréfi, dags. 16. febrúar 2026, óskaði úrskurðarnefndin eftir greinargerð Reykjavíkurborgar ásamt gögnum málsins. Greinargerð barst úrskurðarnefndinni 26. febrúar 2026 og var hún kynnt kæranda með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 3. mars 2026. Athugasemdir bárust frá kæranda 13. mars 2026 og voru þær kynntar Reykjavíkurborg með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 17. mars 2026. Athugasemdir bárust frá Reykjavíkurborg 27. mars 2026 og voru þær kynntar kæranda samdægurs. Frekari athugasemdir bárust ekki.

II.  Sjónarmið kæranda

Í kæru til úrskurðarnefndar kemur fram að frá 5. nóvember 2025 hafi umboðsmaður kæranda óskað eftir afgreiðslu máls hennar, án árangurs. Síðustu svör frá sveitarfélaginu kveði á um að beðið sé eftir samþykkt á viðauka við samþykkt um stjórn Reykjavíkurvíkurborgar og fundarsköp borgarstjórnar nr. 1020/2019, með síðari breytingum. Nákvæm svör hafi ekki fengist um hvenær megi vænta þess að málið verði afgreitt heldur hafi svörin kveðið á um að „fljótlega eftir áramót“ yrði viðaukinn samþykktur og að vinnan væri á „lokametrunum“.

Tekið er fram sonur kæranda sé X ára gamall og að umsókn hans um stuðningsfjölskyldu skv. ákvæðum laga nr. 38/2018 um þjónustu við fatlað fólk með langvarandi stuðningsþarfir hafi verið synjað. Ákvörðunin hafi verið kærð til úrskurðarnefndar velferðarmála og samkvæmt úrskurði nefndarinnar hafi valdaframsal sveitarfélagsins ekki verið í samræmi við lög þegar ákvörðun hafi verið tekin. Ákvörðun sveitarfélagsins hafi því verið felld úr gildi og vísað aftur til meðferðar hjá sveitarfélaginu.

Í 34. gr. laga nr. 38/2018 sé kveðið á um að ákvörðun um veitingu þjónustu skuli taka svo fljótt sem kostur sé.

Samkvæmt 9. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 skuli ákvarðanir í málum teknar svo fljótt sem unnt sé. Þá beri að skýra aðila máls frá því ef fyrirsjáanlegt sé að afgreiðsla máls muni tefjast og upplýsa um ástæður tafanna og hvenær ákvörðunar sé að vænta. Dragist afgreiðsla máls óhæfilega sé heimilt að kæra það til þess stjórnvalds sem ákvörðun í málinu verði kærð til.

Í málinu liggi fyrir að umsókn móður drengsins um stuðningsfjölskyldu hafi enn ekki verið afgreidd tæplega fjórum mánuðum eftir að úrskurður nefndarinnar hafi verið kveðinn upp og óljóst sé hvenær afgreiðsla verði. Fjölskyldan hafi mikla þörf fyrir stuðning vegna langvinnra veikinda drengsins og félagslegra aðstæðna.

Ekki verði séð með hvaða hætti starfshættir Reykjavíkurborgar standist málshraðareglu stjórnsýslulaga og málshraðareglu laga um þjónustu við fatlað fólk með lagnvarandi stuðningsþarfir, þegar bið eftir afgreiðslu á umsókn um stuðningsfjölskyldu fyrir langveikt barn sé orðin fjórir mánuðir og enn sé til staðar óvissa um hvenær afgreiðsla verði.

Talið sé að afgreiðsla málsins hafi dregist óhæfilega, sérstaklega í ljósi þess að um sé að ræða langveikt barn og fjölskyldu þess sem hafi engan stuðning fengið á biðtímanum.

Í athugasemdum kæranda vegna greinargerðar Reykjavíkurborgar er vísað til þess að Reykjavíkurborg hafi verið upplýst um að valdaframsal sveitarfélagsins væri ekki í samræmi við lög frá 29. ágúst 2025 en nú liggi fyrir upplýsingar um að bætt hafi verið úr þeim annmarka þann 18. febrúar 2026. Eins og gögn málsins sýni hafi kærandi hvorki fengið þjónustu á biðtímanum né verið upplýst um framgang málsins í samræmi við 9. gr. laga nr. 37/1993. Afgreiðsla málsins hjá sveitarfélaginu geti ekki talist í samræmi við málshraðareglu stjórnsýsluréttar og þá beri sérstaklega að taka tillit til þess að í máli þessu sé um að ræða langveikt barn og fjölskyldu þess sem hafi nú beðið eftir úrlausn umsóknarinnar í tæp tvö ár, ef horft sé frá upphafi málsins þegar umsóknin hafi verið lögð fram. Úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála í enduruppteknu máli hafi legið fyrir fyrir tæpu hálfu ári en upplýsingar um annmarka valdaframsalsins hafi legið fyrir lengur. Frá því að úrskurður hafi legið fyrir hafi umboðsmaður kæranda ítrekað þurft að ganga á eftir upplýsingum um hvar málið sé statt og hvenær megi vænta afgreiðslu þess. Skemmst sé frá því að segja að erfitt hafi verið að fá upplýsingar og þegar þær hafi borist hafi þær verið óljósar. Ljóst sé að enn hafi engin ákvörðun verið tekin um þjónustu við barnið og fjölskyldu þess.

III.  Sjónarmið Reykjavíkurborgar

Í greinargerð Reykjavíkurborgar kemur fram að kærendur séu gift og búi í eigin húsnæði. Þau eigi einn dreng fæddan árið X sem hafi greinst með sykursýki I í desember 2023. Móðirin sé í endurhæfingu en faðirinn í vinnu. Fjölskyldan sé ekki með mikið stuðningsnet.  Drengurinn sé með stuðningsaðila í leikskólanum og starfsmenn leikskólans kunni að bregðast við þegar blóðsykur drengsins verði hár eða lágur. Kærendur hafi sótt um stuðningsfjölskyldu með umsókn, dags. 16. apríl 2024, sem hafi verið synjað með bréfi Vesturmiðstöðvar, dags. 2. maí 2024. Kærendur hafi skotið framangreindri synjun til áfrýjunarnefndar velferðarráðs sem hafi tekið málið fyrir á fundi sínum þann 29. maí 2024 og afgreitt það með eftirfarandi bókun:

„Áfrýjunarnefnd velferðarráðs staðfesti synjun Vesturmiðstöðvar um stuðningsfjölskyldu, skv. e. lið 3. gr. reglna Reykjavíkurborgar um stuðning við börn og fjölskyldur þeirra.“

Kærendur hafi óskað eftir rökstuðningi þann 28. júní 2024 vegna ákvörðunar áfrýjunarnefndar velferðarráðs, dags. 29. maí 2024. Líkt og fram komi í 3. mgr. 21. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 skuli beiðni um rökstuðning bera fram innan 14 daga frá því að aðila hafi verið tilkynnt ákvörðun og því hafi framangreindri beiðni um rökstuðning verið hafnað.

Þann 28. ágúst 2024 hafi kærendur skotið framangreindri ákvörðun áfrýjunarnefndar velferðarráðs til úrskurðarnefndar velferðarmála. Úrskurðarnefnd velferðarmála hafi kveðið upp úrskurð þann 29. október 2024 í máli nr. 399/2024 og komist að þeirri niðurstöðu að staðfesta ákvörðun velferðarsviðs Reykjavíkurborgar, dags. 29. maí 2024, um að synja umsókn kæranda um stuðningsfjölskyldur fyrir son þeirra. Þann 4. mars 2025 hafi kærendur kvartað til umboðsmanns Alþingis vegna úrskurðarins. Með bréfi umboðsmanns, dags. 16. júlí 2025, hafi verið óskað eftir upplýsingum um hvort nefndin teldi tilefni til að taka mál kæranda til nýrrar meðferðar og leysa úr því í samræmi við þau sjónarmið sem hafi verið rakin í nýlegu áliti umbosmanns, nr. 12250/2023, dags. 9. júlí 2025. Í framangreindu áliti umboðsmanns Alþingis hafi niðurstaða umboðsmanns meðal annars verið að sú aðferð Reykjavíkurborgar við að framselja vald til ákvörðunartöku í tengslum við félagsþjónustu borgarinnar væri ekki í samræmi við lög. Þá hafi komið fram að hvorki væri mælt fyrir um heimildir velferðarráðs Reykjavíkurborgar, áfrýjunarnefndar ráðsins og velferðarsviðs til fullnaðarafgreiðslu mála í samþykkt um stjórn borgarinnar né viðaukum við hana. Þá hafi umboðsmaður bent á að framsal valds til töku ákvarðana í félagsþjónustu sveitarfélagsins væri aftur á móti útfært í samþykkt fyrir velferðarráð, reglum um þá félagsþjónustu sem Reykjavíkurborg veiti og reglum um áfrýjunarnefnd velferðarráðs. Þessar reglur hefðu ekki hlotið þá málsmeðferð sem sveitarstjórnarlög geri ráð fyrir hvað snerti samþykktir um stjórn sveitarfélaga og samþykkt um velferðarráð hafi ekki verið birt í Stjórnartíðindum. Umboðsmaður hafi því talið að aðferð Reykjavíkurborgar við að framselja vald til ákvörðunartöku um stuðningsþjónustu væri ekki í samræmi við lög. Umboðsmaður hafi því lagt til grundvallar að hvorki starfsmaður velferðarsviðs né áfrýjunarnefnd velferðarráðs hefði verið bær til að taka ákvörðun í  umræddu máli. Umboðsmaður hafi talið að úrskurðarnefndin hefði ekki lagt málið í réttan lagalegan farveg og hafi beint þeim tilmælum til nefndarinnar að taka framvegis mið af sjónarmiðum í álitinu. Reykjavíkurborg hafi verið sent afrit af álitinu og hafi umboðsmaður sagst ætla að fylgjast með boðuðum breytingum á samþykktum sveitarfélagsins. Í ljósi þessa álits umboðsmanns hafi úrskurðarnefndin ákveðið að endurupptaka málið og  þann 9. október 2025 komist að þeirri niðurstöðu að fella ákvörðun velferðarsviðs Reykjavíkurborgar, dags. 29. maí 2024, um að synja umsókn kæranda um stuðningsfjölskyldu fyrir son hennar úr gildi og vísa málinu til nýrrar meðferðar.

Reykjavíkurborg hafi borist bréf frá úrskurðarnefnd velferðarmála, dags. 29. ágúst 2024, vegna bréfs umboðsmanns Alþingis til nefndarinnar, dag. 14. ágúst 2024, þar sem óskað hafi verið eftir upplýsingum um mál í vinnslu úrskurðarnefndar velferðarmála. Umrætt mál hafi varðað niðurfellingu á þjónustu viðkomandi hjá velferðarsviði Reykjavíkurborgar. Í framangreindu bréfi hafi umboðsmaður Alþingis meðal annars óskað eftir afstöðu nefndarinnar til þess hvort skilningur á tilhögun valdframsals í samþykktum Reykjavíkurborgar væri réttur og þá eftir atvikum hvort og þá hvernig sú tilhögun hafi samrýmst 3. mgr. 6. gr. laga nr. 40/1991 um félagsþjónustu sveitarfélaga. Þá hafi þess verið óskað að nefndin myndi lýsa afstöðu sinni til þess hvort ákvörðun velferðarsviðs Reykjavíkurborgar um að fella niður þjónustu hjá umræddum einstaklingi hafi verið tekin af þar til bærum aðila inna sveitarfélagsins. Velferðarsvið hafi svarað framangreindu bréfi nefndarinnar þann 1. október 2024 og greint frá því að við skoðun málsins hefði komið í ljós að nauðsynlegt væri að gera úrbætur á umgjörð þess fyrirkomulags er varði valdframsal til starfsmanna. Þá hafi verið tekið fram að ljóst væri að sú vinna myndi taka ákveðinn tíma og myndi úrskurðarnefndin vera upplýst frekar eins fljótt og kostur væri. Í framhaldinu hafi velferðarsvið Reykjavíkurborgar hafið vinnu við að lagfæra framangreint valdframsal til starfsmanna. Reykjavíkurborg hafi upplýst umboðsmann Alþingis með bréfi, dags. 15. desember 2025, um að viðauki um fullnaðarafgreiðslur sviðsstjóra velferðarsviðs og ákvarðanir starfsfólks velferðarsviðs hafi verið lagður fram á fundi forsætisnefndar þann 12. desember 2025 og afgreiðslu málsins hefði verið vísað til borgarstjórnar. Borgarstjórn hafi tekið framangreint mál fyrir á fundi sínum þann 16. desember 2025 og síðan til seinni umræðu þann 13. janúar 2026. Þar sem láðst hafi að vísa málinu til seinni umræðu í borgarstjórn á fundinum þann 16. desember 2025 hafi umræða á fundi borgarstjórnar þann 13. janúar 2026 skoðast sem fyrri umræða og hafi málið verið tekið til seinni umræðu þann 20. janúar 2026. Viðaukar við samþykkt um stjórn Reykjavíkurborgar og fundarsköp borgarstjórnar nr. 1020/2019 með síðari breytingum hafi tekið gildi við birtingu í B-deild Stjórnartíðinda þann 18. febrúar 2026. Með hliðsjón af framangreindu hafi starfsfólki Vesturmiðstöðvar verið falið að taka umrætt mál til meðferðar að nýju og sú vinna standi nú yfir.

Með kæru, dags. 11. febrúar 2026, hafi kærandi kært vinnslu umsóknar sinnar hjá Reykjavíkurborg til úrskurðarnefndar velferðarmála vegna óhóflegs dráttar á málshraða, sbr. 4. mgr. 9. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Í 9. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 sé vikið að málshraða og þar komi fram að ákvarðanir í málum skuli teknar svo fljótt sem unnt sé. Þá komi fram í 3. mgr. 9. gr. að þegar fyrirsjáanlegt sé að afgreiðsla máls muni tefjast beri að skýra aðila máls frá því og skuli þá upplýst um ástæður tafanna og hvenær ákvörðunar sé að vænta. Í 4. mgr. 9. gr. laganna komi fram að dragist afgreiðsla máls óhæfilega sé heimilt að kæra það til þess stjórnvalds sem ákvörðun í málinu verði kærð til.

Líkt og kveðið hafi verið á um að framan hafi úrskurðarnefnd velferðarmála tekið þá ákvörðun að endurupptaka mál kæranda með úrskurði þann 9. október 2025 eftir kvörtun kæranda til umboðsmanns Alþingis. Á þeim tíma hafi velferðarsvið Reykjavíkurborgar enn verið að vinna að úrbótum vegna skorts á valdframsali til starfsmanna velferðarsviðs Reykjavíkurborgar. Þann 18. febrúar 2026, rúmlega fjórum mánuðum síðar, hafi verið búið að samþykkja nauðsynlegar breytingar á samþykktum Reykjavíkurborgar og málið sé nú til meðferðar á Vesturmiðstöð að nýju. Því sé, að mati velferðarsviðs Reykjavíkurborgar, ekki unnt að telja að afgreiðsla málsins hafi dregist óhæfilega, sbr. 4. mgr. 9. gr. stjórnsýslulaga.

Mál kæranda sé því í virkir meðferð á miðstöð og sé það mat Reykjavíkurborgar að málsmeðferð í máli kæranda hafi verið í samræmi við 9. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Þá sé ljóst að Reykjavíkurborg hafi ekki brotið gegn ákvæðum stjórnsýslulaga nr. 37/1993, ákvæðum laga um félagsþjónustu sveitarfélaga nr. 40/1991 eða ákvæðum annarra laga.

Í athugasemdum Reykjavíkurborgar vegna athugasemda kæranda kemur fram að málið sé í fullri vinnslu á Vesturmiðstöð Reykjavíkurborgar. Félagsráðgjafar miðstöðvarinnar hafi verið í samskiptum og samvinnu við foreldra sem og skóla barnsins til að afla frekari upplýsinga um stuðningsþörf barnsins í þeim tilgangi að meta hvaða stuðningur henti barninu best. Ný ákvörðun verði því tekin málinu á næstunni að loknu mati Vesturmiðstöðvar. Að lokum ítreki áfrýjunarnefnd velferðarsviðs Reykjavíkurborgar þau sjónarmið sem fram komi í greinargerð, dags. 26. febrúar 2026. Ljóst sé að ákvörðun áfrýjunarnefndar velferðarráðs Reykjavíkurborgar hafi ekki brotið gegn reglum Reykjavíkurborgar um stuðning við börn og fjölskyldur þeirra, lögum nr. 40/1991 um félagsþjónustu sveitarfélaga, lögum nr. 38/2018 um þjónustu við fatlað fólk með langvarandi stuðningsþarfir, barnaverndarlögum nr. 80/2002, stjórnsýslulögum nr. 37/1993 eða ákvæðum annarra laga eða reglna.

IV.  Niðurstaða

Í máli þessu er ágreiningur um afgreiðslu Reykjavíkurborgar á umsókn kæranda um stuðningsfjölskyldu frá 16. apríl 2024. Umsókninni var synjað þann 2. maí 2024 og synjunin staðfest af áfrýjunarnefnd velferðarráðs Reykjavíkurborgar þann 29. maí 2024. Ákvörðunin var kærð til úrskurðarnefndar velferðarmála sem staðfesti ákvörðun sveitarfélagsins þann 29. október 2024. Kærandi kvartaði til umboðsmanns Alþingis en í kjölfarið ákvað nefndin að endurupptaka mál kæranda. Í kjölfar endurupptöku komst úrskurðarnefndin að þeirri niðurstöðu þann 9. október 2025 að fella ætti ákvörðun velferðarsviðs Reykjavíkurborgar, dags. 29. maí 2024, um að synja umsókn kæranda um stuðningsfjölskyldu fyrir son hennar, úr gildi og vísa málinu til nýrrar meðferðar. Kærandi lagði fram kæru hjá úrskurðarnefnd velferðarmála 11. febrúar 2026 á grundvelli 4. mgr. 9. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 og vísaði til þess að hún biði enn afgreiðslu málsins en samkvæmt ákvæðinu er heimilt að kæra til æðra stjórnvalds óhæfilegan drátt á afgreiðslu máls.

Í IV. kafla laga nr. 38/2018 um þjónustu við fatlað fólk með langvarandi stuðningsþarfir er fjallað um þjónustu við fötluð börn og fjölskyldur þeirra. Þar segir í 1. mgr. 13. gr. að tryggja skuli að fötluð börn fái nauðsynlega þjónustu svo að þau geti notið mannréttinda og mannhelgi til jafns við önnur börn, lifað sjálfstæðu lífi og tekið þátt í samfélaginu án aðgreiningar. Þá skuli fötluð börn hafa raunverulegan aðgang að og njóta menntunar, þjálfunar, starfsundirbúnings og tómstunda. Í öllum aðgerðum sem snerti fötluð börn skuli fyrst og fremst hafa það að leiðarljósi sem sé viðkomandi barni fyrir bestu og stuðla að félagslegri aðlögun og þroska þess. Fötluð börn hafi rétt til að láta skoðanir sínar óhindrað í ljós með tilliti til aldurs þeirra og þroska. Þá segir í 2. mgr. 13. gr. að fjölskyldur fatlaðra barna skuli fá nægilega þjónustu til þess að fötluð börn þeirra geti notið réttinda sinna til fulls og jafns við aðra.

Samkvæmt 1. mgr. 15. gr. laga nr. 38/2018 eiga fjölskyldur fatlaðra barna rétt á stuðningsfjölskyldu eftir því sem þörf krefji. Dvöl fatlaðs barns hjá stuðningsfjölskyldu skuli bundin í samningi og miðast við ákveðið tímabil. Þá segir í 2. mgr. að ráðherra sé heimilt að setja reglugerð um framkvæmd þjónustunnar og að sveitarstjórnum sé jafnframt heimilt að setja reglur um þjónustuna.

Í 1. mgr. 34. gr. sömu laga kemur fram að ákvörðun um að veita þjónustu skuli taka svo fljótt sem kostur er. Sé ekki unnt að hefja þjónustu strax og umsókn er samþykkt skal tilkynna umsækjanda um ástæður þess og hvenær þjónustan verði veitt. Ef fyrirséð er að þjónustan sem sótt var um geti ekki hafist innan þriggja mánaða frá samþykkt umsóknar skal leiðbeina umsækjanda um þau úrræði sem hann hefur á biðtíma og aðra þjónustu sem er í boði.

Við mat á því hvort afgreiðsla á málum kæranda hafi dregist verður að líta til málshraðareglu 9. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, auk framangreindra lagaákvæða. Þar kemur fram sú meginregla að ákvarðanir í málum innan stjórnsýslunnar skuli teknar eins fljótt og auðið er. Í ákvæðinu kemur ekki fram hvaða tímafrest stjórnvöld hafa til afgreiðslu mála en af því leiðir að aldrei má vera um ónauðsynlegan drátt á afgreiðslu máls að ræða. Með hliðsjón af þessari meginreglu verður að telja að stjórnvöldum sé skylt að haga afgreiðslu þeirra mála sem þau fjalla um í samræmi við þessa meginreglu og gera eðlilegar ráðstafanir til þess að þau séu til lykta leidd af þeirra hálfu eins fljótt og unnt er. Hvað talist getur eðlilegur afgreiðslutími verður að meta í hverju tilviki fyrir sig. Þannig verður að líta til umfangs máls og atvika hverju sinni, auk þess sem mikilvægi ákvörðunar fyrir aðila getur einnig haft þýðingu í þessu sambandi.

Fyrir liggur að þann 9. október 2025 lá fyrir úrskurður nefndarinnar sem kvað á um að ákvörðun velferðarsviðs Reykjavíkurborgar, dags. 29. maí 2024, um að synja umsókn kæranda um stuðningsfjölskyldu fyrir son hennar væri felld úr gildi og málinu vísað til nýrrar meðferðar. Af hálfu Reykjavíkurborgar hefur komið fram viðauki um fullnaðarafgreiðslur sviðsstjóra velferðarsviðs og ákvarðanir starfsfólks velferðarsviðs hafi verið lagður fram á fundi forsætisnefndar þann 12. desember 2025 og afgreiðslu málsins hefði verið vísað til borgarstjórnar. Borgarstjórn hafi tekið framangreint mál fyrir á fundi sínum þann 16. desember 2025 og síðan til seinni umræðu þann 13. janúar 2026. Þar sem láðst hafi að vísa málinu til seinni umræðu í borgarstjórn á fundinum þann 16. desember 2025 hafi umræða á fundi borgarstjórnar þann 13. janúar 2026 skoðast sem fyrri umræða og málið svo verið tekið til seinni umræðu þann 20. janúar 2026. Viðaukar við samþykkt um stjórn Reykjavíkurborgar og fundarsköp borgarstjórnar nr. 1020/2019 með síðari breytingum hafi svo tekið gildi við birtingu í B-deild Stjórnartíðinda þann 18. febrúar 2026. Eftir það hafi starfsfólki Vesturmiðstöðvar  verið falið að taka mál kæranda til meðferðar að nýju. Sú vinna standi yfir og er því að mati velferðarsviðs Reykjavíkurborgar ekki unnt að telja að afgreiðsla málsins hafi dregist óhæfilega, sbr. 4. mgr. 9. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993.

Að virtum framangreindum upplýsingum er það mat úrskurðarnefndarinnar að jafnvel þótt afgreiðsla máls kæranda hafi tafist nokkuð hafi hún ekki dregist óhæfilega í skilningi 4. mgr. 9. gr. stjórnsýslulaga. Úrskurðarnefndin bendir þó á að ef fyrirséð er að á afgreiðslu málsins verði frekari tafir ber sveitarfélaginu að skýra kæranda með reglubundnum hætti frá því og upplýsa um ástæður tafanna og auk þess hvenær ákvörðunar um afgreiðslu umsóknar um stuðningsfjölskyldu sé að vænta, sbr. 3. mgr. 9. gr. stjórnsýslulaga.

 

 

 

 

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Ekki er fallist á að afgreiðsla Reykjavíkurborgar í máli A, hafi dregist óhæfilega í skilningi 4. mgr. 9. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993.

F.h. úrskurðarnefndar velferðarmála

Hólmfríður Birna Guðmundsdóttir