Mál nr. 9/2026-Úrskurður

Úrskurðarnefnd velferðarmála

Mál nr. 9/2026

Miðvikudaginn 27. maí 2026

 

A

gegn

Sjúkratryggingum Íslands

Ú R S K U R Ð U R

Mál þetta úrskurða Kári Gunndórsson lögfræðingur, Eva Dís Pálmadóttir lögfræðingur og Kristinn Tómasson læknir.

Með kæru, dags. 6. janúar 2026, kærði B lögmaður, f.h. A, til úrskurðarnefndar velferðarmála ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands frá 8. október 2025 um bætur úr sjúklingatryggingu.

 

I.  Málsatvik og málsmeðferð

Kærandi sótti um bætur úr sjúklingatryggingu með umsókn, sem barst Sjúkratryggingum Íslands 8. nóvember 2021, vegna afleiðinga meðferðar sem fór fram á Landspítala þann X. Með ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands, dags. 8. október 2025, var atvikið fellt undir þágildandi 1. tölul. 2. gr. laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu á þeirri forsendu að kærandi hefði ekki notið bestu mögulegu meðferðar á Landspítalanum og var bótaskylda viðurkennd. Kæranda voru metnar þjáningabætur og bætur vegna tímabundins atvinnutjóns en hvorki var talið að kærandi hefði hlotið varanlegan miska né varanlega örorku.

Kæra barst úrskurðarnefnd velferðarmála 6. janúar 2026. Með bréfi, dags. 7. janúar 2026, óskaði úrskurðarnefndin eftir greinargerð Sjúkratrygginga Íslands ásamt gögnum málsins. Greinargerð Sjúkratrygginga Íslands barst með bréfi, dags. 20. janúar 2026. Með bréfi úrskurðarnefndar, dags. 21. janúar 2026, var greinargerð Sjúkratrygginga Íslands send lögmanni kæranda til kynningar. Engar athugasemdir bárust.

II.  Sjónarmið kæranda

Kærandi óskar endurskoðunar á mati Sjúkratrygginga Íslands á afleiðingum sjúklingatryggingaratburðarins hvað varði varanlegan miska og varanlega örorku.

Í kæru segir að kærandi hafi sótt um bætur úr sjúklingatryggingu samkvæmt lögum nr. 111/2000 með tilkynningu sem hafi borist Sjúkratryggingum Íslands þann 8. nóvember 2021. Með bréfi, dags. 8. október 2025, hafi Sjúkratryggingar Íslands komist að þeirri niðurstöðu að kærandi hefði ekki notið bestu mögulegu meðferðar á Landspítala þann X. Bótaskylda hafi verið viðurkennd samkvæmt 1. tölul. 2. gr. þágildandi laga um sjúklingatryggingu. Kærandi hafi gengist undir mat á líkamstjóni vegna sjúklingatryggingaratburðarins hjá C bæklunarlækni þann 28. mars 2025 og hafi ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands verið studd við álit hans, dags. 11. apríl 2025. Sjúkratryggingar Íslands hafi komist að þeirri niðurstöðu að kærandi hefði ekki orðið fyrir varanlegu líkamstjóni af völdum sjúklingatryggingaratburðar, þ.e. vangreiningar og tafa á réttri meðferð. Henni hafi því einungis verið greiddar bætur fyrir tímabundið atvinnutjón og þjáningabætur. Kærandi geti með engu móti fallist á að sjúklingatryggingaratburðurinn hafi ekki valdið henni varanlegu tjóni.

Kærandi hafi lent í slysi þann X þar sem hún hafi […]. Hún hafi í kjölfarið verið flutt með sjúkrabifreið á bráðamóttöku Landspítala þar sem fram komi að hún hafi […] og vegna mikils sársauka og kraftleysis í vinstri fæti hafi hún þurft aðstoð við að standa upp. Læknirinn sem hafi tekið á móti henni á bráðamóttöku Landspítala hafi talið verki og máttleysi vera vegna mikillar bólgu við hnéð. Kærandi hafi fengið verkjalyf og verið send heim. Vegna áframhaldandi einkenna hafi kærandi leitað á heilsugæslu en hafi ekki fengið rétta greiningu á áverkanum fyrr en þann X en þá hafi komið í ljós rifin quadriceps sin. Í kjölfarið hafi kærandi gengist undir aðgerð þann X þar sem festa hafi þurft sinina aftur við hnéskelina.

Í niðurstöðu Sjúkratrygginga Íslands segi meðal annars:

„Að mati Sjúkratrygginga bentu einkenni tjónþola til þess að um slit á quadricepssin hefði verið að ræða og hefði verið rétt að fá ómskoðun til staðfestingar á því. Þegar um er að ræða slit á quadricepssin er mikilvægt að ráðgera aðgerð við fyrsta tækifæri en hlífa hnénu í spelku fram að aðgerð.“

Í matsgerð C bæklunarlæknis sé því lýst að á matsfundi hafi kærandi haft umtalsverð ónot og virknihamlanir frá vinstra hné á matsfundi. Í matinu sé vísað til kafla VII.B.b.4. í miskatöflum örorkunefndar þar sem óstöðugt hné með vægum einkennum vöðvarýrnunar og hreyfiskerðingu eftir áverka gefi 5-8 miskastig. Matsmaður hafi talið að sjúklingatryggingaratburðurinn hafi ekki leitt til miska umfram grunnáverkann. Kærandi sé ósammála þeirri niðurstöðu og telji jafnframt mat á varanlegum miska vera of lágt. Í því samhengi vilji kærandi benda á að í matsgerð C komi fram að göngugeta sé verulega skert eftir slysið en fyrir slysið hafi göngugeta verið nær ótakmörkuð. Kærandi telji því að líkamstjón hennar falli frekar undir liðinn óstöðugt hné með mikilli vöðvarýrnun og skertri hreyfingu (VII.B.b.4. í miskatöflum) sem gefi 15 miskastig.

Hún telji að varanlegt líkamstjón hennar sé rakið til vangreiningar af hálfu starfsfólks Landspítala en ekki til slyssins (grunnáverka). Þetta sé í raun staðfest á bls. 8 í matsgerð C og vísist til svars hans við spurningu 1. í matsbeiðni Sjúkratrygginga Íslands:

„1. Hvaða líkamseinkenni sem hrjá tjónþola í dag má að öllum líkindum (í skilningi 1. mgr. 2. gr. laga nr. 111/2000) rekja til sjúklingatryggingaratburðar?

Svar: Álagsverkir í vinstri ganglim og úthaldsleysi. Göngugeta er minnkuð og hún er kraftlaus við að reysa sig upp.“

Þá hefur kærandi fengið þær upplýsingar frá sérfræðingum að hefði verið rétt staðið að meðferð og greiningu í upphafi og hún gengist undir aðgerð fyrr, hefði verið unnt að koma í veg fyrir varanlegt líkamstjón.

Hún vilji jafnframt benda á að mælt sé með að áverka eins og kærandi hafi hlotið sé lagfærður með aðgerð innan nokkurra daga til viku frá slysi og sé tekið fram í ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands að mikilvægt sé að ráðgera aðgerð við fyrsta tækifæri. Kærandi hafi hins vegar ekki gengist undir aðgerð fyrr en rúmum þremur mánuðum eftir slysdag. Hún telji ljóst að það hafi ekki einungis haft áhrif á bataferlið heldur einnig valdið henni varanlegu líkamstjóni. Hún telji að hefði verið rétt staðið að greiningu og meðferð strax í upphafi og hún gengist undir aðgerð fyrr hefði hún átt möguleika á að ná fullum bata.

Á grundvelli þess að C bæklunarlæknir hafi talið að sjúklingatryggingaratburðurinn hafi ekki leitt til miska umfram grunnáverkann hafi Sjúkratryggingar Íslands talið að kærandi hefði þannig ekki orðið fyrir varanlegum skaða vegna sjúklingatryggingaratburðarins. Því hafi ekki farið fram mat á varanlegri örorku samkvæmt 5. gr. skaðabótalaga líkt og gert sé ráð fyrir, sbr. 5. gr. og 15. gr. áðurgildandi laga um sjúklingatryggingu.

Kærandi lýsi nú miklum verkjum og stirðleika í vinstra hné og þurfi stundum að notast við staf við göngur. Í svörum kæranda við spurningum til Sjúkratrygginga Íslands lýsi hún því að fyrir slysið hafi hún verið í fullri vinnu á […]. Um hafi verið að ræða krefjandi vinnu bæði líkamlega og andlega en hún hafi ekki átt í erfiðleikum með að sinna starfi sínu. Kærandi sé í dag í fullu starfi sem […] en kveðjist þurfa að fá undanþágu frá […] og störfum sem krefjist þess að hún gangi mikið tröppur og sitji á hækjum sér, fari niður á hné eða setjist á gólf/jörð. Ljóst sé að líkamleg störf séu stór þáttur í hennar vinnu en vegna einkenna sinna frá vinstri fæti geti hún sinnt þeim þætti með takmörkuðu móti. Kærandi lýsi því að hún eigi í erfiðleikum með að ganga niður í mót án stafs eða stuðnings og að ganga upp í mót sé jafnframt óþægilegt. Að sögn kæranda gefi fóturinn sig stundum líka á jafnsléttu. Hún kveðjist þreytast fljótt og verði þá áberandi hölt. Af læknisfræðilegum gögnum sé ljóst að kærandi hafi misst töluverðan styrk í vinstri fæti sem hafi ekki náð sér til baka þrátt fyrir mikla endurhæfingu og sjúkraþjálfun. Hún telji ljóst að afleiðingar meðferðarinnar á Landspítala hafi skert tekjuöflunarhæfi hennar og muni gera það til frambúðar. Í ljósi þess hafi Sjúkratryggingum Íslands borið að meta varanlega örorku og greiða henni bætur í samræmi við þann þátt.

Kærandi geti með engu móti fallist á ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands og vilji í því sambandi vísa til fyrirliggjandi læknisfræðilegra gagna sem staðfesti að líkamstjón hennar sé umfangsmikið og muni einkenni hennar há henni töluvert í daglegu lífi og störfum. Hún telji jafnframt ljóst að líkamstjón hennar sé rakið til meðferðar af hálfu starfsfólks Landspítala en ekki grunnáverka líkt og haldið sé fram í ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands. Hún telji sig hafa orðið fyrir bæði varanlegum miska og varanlegri örorku vegna sjúklingatryggingaratburðar og leiða megi að því líkum að hefði verið staðið rétt að læknismeðferð hefði hún náð fullum bata.

III.  Sjónarmið Sjúkratrygginga Íslands

Í greinargerð Sjúkratrygginga Íslands segir að kærandi hafi sótt um bætur úr sjúklingatryggingu samkvæmt þágildandi lögum nr. 111/2000 með umsókn sem hafi borist stofnuninni þann 8. nóvember 2021. Sótt hafi verið um bætur vegna afleiðinga meðferðar sem hafi farið fram á Landspítalanum þann X. Aflað hafi verið gagna frá meðferðaraðilum og málið verið skoðað af læknum og lögfræðingum stofnunarinnar. Hafi málið verið talið að fullu upplýst.

Með ákvörðun stofnunarinnar, dags. 8. október 2025, hafi bótaskylda verið viðurkennd og niðurstaða stofnunarinnar verið að kærandi hafi ekki notið bestu mögulegu meðferðar á Landspítala þann X þegar slit á quadricepssin hafi ekki greinst, sbr. 1. tölul. 2. gr. þágildandi laga um sjúklingatryggingu. Við mat á heilsutjóni hafi verið leitað ráðgjafar C bæklunarlæknis og hafi það verið niðurstaða Sjúkratrygginga Íslands að kærandi hafi aðeins orðið fyrir tímabundnu tjóni af völdum sjúklingatryggingaratburðar. Tímabil þjáninga og atvinnutjóns hafi verið ákveðið 417 dagar. Þannig hafi það verið niðurstaða stofnunarinnar að kærandi hafi ekki orðið fyrir varanlegu tjóni af völdum sjúklingatryggingaratburðarins.

Í ljósi þess að ekki verði annað séð en að afstaða Sjúkratrygginga Íslands til kæruefnis hafi nú þegar komið fram í ákvörðun stofnunarinnar, dags. 8. október 2025, þyki ekki efni til að svara kæru efnislega og vísi Sjúkratryggingar Íslands til þeirrar umfjöllunar sem fram komi í ákvörðuninni. Sjúkratryggingar Íslands vilji þó benda á samskipti starfsmanns stofnunarinnar og lögmanns kæranda, dags. 15. október 2025 og 22. október 2025, varðandi mat á varanlegri örorku. Samkvæmt gögnum málsins og skoðun matlæknis hafi ekki verið að sjá að þrátt fyrir að kærandi hafi ekki fengið bestu mögulegu meðferð á Landspítala þann X hafi árangur meðferðarinnar verið verri. Það hafi þannig verið mat stofnunarinnar að kærandi hafi ekki orðið fyrir varanlegu tjóni, hvorki varanlegum miska né varanlegri örorku, af völdum atburðarins umfram það varanlega tjón sem hún hafi orðið fyrir af völdum slyssins.

Í kæru séu einnig gerðar athugasemdir við matsgerð C og vísist þá í svar matsmanns við spurningu eitt í matsbeiðni þar sem matsmaður listi upp einkenni kæranda á matsfundi. Að mati Sjúkratrygginga Íslands hafi þó verið ljóst að matsmaður telji þessi einkenni ekki að rekja til sjúklingatryggingaratburðar heldur slyssins sjálfs þar sem segi í svari við spurningu fimm í matsbeiðni, um varanlegan miska, að kærandi hafi verið: „stálheppin á að tafir á meðferð spilltu ekki lokaárangrinum“ og í lok matsgerðar segi matsmaður að hann telji því ekki að atburðurinn hafi leitt til miska umfram grunnáverka.

Með vísan til framangreinds beri að staðfesta hina kærðu ákvörðun.

IV.  Niðurstaða

Mál þetta varðar ágreining um miska og varanlega örorku kæranda vegna afleiðinga sjúklingatryggingaratviks sem kærandi varð fyrir vegna meðferðar á Landspítala þann X.

Samkvæmt þágildandi 5. gr. laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu fer um ákvörðun bótafjárhæðar samkvæmt þeim lögum eftir skaðabótalögum nr. 50/1993, sbr. þó 2. mgr. 10. gr. síðarnefndu laganna. Samkvæmt 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga skal sá sem ber bótaábyrgð á líkamstjóni greiða skaðabætur fyrir atvinnutjón, sjúkrakostnað og annað fjártjón sem af því hlýst og enn fremur þjáningabætur.

Varanlegur miski

Um mat á varanlegum miska segir í 1. mgr. 4. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að litið skuli til eðlis og hversu miklar afleiðingar tjóns séu frá læknisfræðilegu sjónarmiði, svo og til erfiðleika sem það valdi í lífi tjónþola. Varanlegur miski er metinn til stiga og skal miða við heilsufar tjónþola eins og það er þegar það er orðið stöðugt. Í ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands, dags. 8. október 2025, segir meðal annars svo um mat á heilsutjóni kæranda:

„Samkvæmt svörum tjónþola við spurningalista stofnunarinnar var heilsa hennar almennt góð fyrir sjúklingatryggingaratburð en í matsgerð kom fram að hún […]. Þá lenti hún í [slysi] X og fékk við það hnykk á bak og bol, sem metið var til 8 stiga miska og 8% örorku. Árið X fór hún í þarmahjáveituaðgerð sem skilaði góðum árangri og í framhaldinu fór hún í svuntuaðgerð. Samkvæmt svörum við spurningalista er tjónþoli með fulla starfsorku í dag, en fær undanþágu frá þeim verkum sem hún getur ekki sinnt vegna einkenna frá fæti.

Á matsfundi kom fram að tjónþoli hefur umtalsverð ónot og virknihamlanir frá vinstra hné, ein eins og fram kemur í áðurnefndri matsgerð, dags. 4.11.2025 má gera ráð fyrir verulegum ónotum og hömlum eftir vel heppnaða meðferð eftir slit á quadriceps sin, sem er veitt í tæka tíð. Ef meðferð tjónþola hefði verið hátt með fullnægjandi hætti á LSH í umrætt sinn hefði varanlegur miski vegna slyssins að öllum líkindum verið á bilinu 5 - 8 stig, sbr. liður VII.B.b. í miskatöflum örorkunefndar. Gögn málsins og skoðun á matsfundi sýna þó að árangur meðferðar varð ekki verri þrátt fyrir að meðferð hafi ekki verið hagað eins vel og unnt hefði verið, þar sem einkenni tjónþola eru metin til 5 stiga, sbr. liður VII.B.b. í miskatöflum örorkunefndar. Þannig er það mat Sjúkratrygginga að sjúklingatryggingaratburðurinn hafi ekki leitt til miska umfram grunnáverkann.

Að mati Sjúkratrygginga varð tjónþoli þannig ekki fyrir varanlegum skaða af völdum sjúklingatryggingaratburðar, þ.e. vangreiningar og tafa á réttri meðferð. En ljóst er að hún varð fyrir tímabundnum afleiðingum vegna þessa og verður heilsutjón metið með eftirfarandi hætti.“

Í matsgerð C læknis, dags. 11. apríl 2025, sem lagði mat á heilsutjón kæranda vegna sjúklingatryggingaratburðar að beiðni Sjúkratrygginga Íslands, er læknisskoðun þann 28. mars 2025 lýst svo:

„A er […]. Hreyfingar inni á skoðunarherbergi eru eðlilegar og hún var samvinnuþýð við skoðun. Hún gaf góðar upplýsingar og var í andlegu jafnvægi.

Við skoðun voru hreyfiferlar og ummál eftirfarandi:

	Hægri	Vinstri
Mjaðmir:
Beygja fram á við	115°	115°
Rétta	5°	5°
Fráfærsla	40°	40°
Aðfærsla	25°	25°
Snúningur inn með mjöðm og hné í 90° beygju	25°	25°
Snúningur út með mjöðm og hné í 90° beygju	35°	40°
Hné:
Rétta	0°	-5°
Beygja	120°	125°
Hliðarstöðugleiki	Eðlilegt	Eðlilegt
Lachman próf	Neikvætt	Neikvætt
Fremri skúffa	Neikvætt	Neikvætt
Aftari skúffa	Neikvætt	Neikvætt
"Forwad rotational drawer"	Neikvætt	Neikvætt
"pivot shift"	Neikvætt	Neikvætt
MacMurray miðlægt	Neikvætt	Neikvætt
MacMurray hliðlægt	Neikvætt	Neikvætt
Eymsli yfir hnéskel	Neikvætt	Til staðar
Ökklar:
Rétta (dorsal)	5°	5°
Beygja (plantar)	45°	45°
Supination	25°	40°
Pronation	5°	5°
Rétta í sórutálið	60°	60°
Beygja í stórutálið	15°	15°
Óstöðugleiki í ökklalið	Ekki til staðar	Ekki til staðar
Fremri skúffuhreyfing í ökklalið	Ekki til staðar	Ekki til staðar
Álagseymsli í ristarliðum	Ekki til staðar	Ekki til staðar
Eymsli í fæti	Ekki til staðar	Ekki til staðar
Eymsli á framaverðum hnjám	Ekki til staðar	Ekki til staðar
Vökvi í hnjám	Ekki til staðar	Ekki til staðar
Roði á hnjám	Ekki til staðar	Ekki til staðar
Réttikraftur á hnjám	5/5	5/5
Geil í quadricepssin	Ekki til staðar	Ekki til staðar
Ummál á ganglimum:
20 cm ofan við innri liðglufu	51 cm	51 cm
15 cm ofan við innri liðglufu	45,5 cm	44 cm
Við innri liðglufu	36,5 cm	38,5 cm
15 cm neðan við innri liðglufu	36,5 cm	36 cm
Ummál ökkla við ökklahnyðju	25 cm	24 cm
Umnmá yfir tábergi	23 cm	25 cm
Lengd ganglima frá crista að innri ökklahnyðju	94 cm	94 cm
Ör á framaverðu hné		15 cm
Ör á utanverðri hásin		6 cm

 

Húðskyn í vinstra hné var minnkað á svæði hliðlægt við skurðörið á svæði sem var 12 langt og 6cm breitt. Sinaviðbrögð og kraftar í ganglimum voru eðlileg og samhverf. Æðasláttur þreifaðist á báðum ristum og báðir fætur vour heitir. Á fótleggjum voru húðlitarbreytingar sem eru oft samfara æðahnútum.

Hún gat komist hálfa leið niður á hækjur sér og risið þaðan upp án stuðnings.“

Í álitsgerð C, segir svo um mat á varanlegum miska:

„Á matsfundi kom í ljós að A hafði umtalsverð ónot og virknihamlanir frá vinstra hné. Hinsvegar má geraráð fyrir verulegum ónotum og hömlum eftir vel heppnaða meðferð sem er veitt í tækatíð. Í grein eftir; Konrath GA. og meðhöfunda. Outcomes following repair ofquadriceps tendon ruptures J Orthop Trauma. 1998 May;12(4):273-9. Stendur eftirfarandi: "Mean range ofmotion was 123 degrees in injuredknees. Eighty-four percent ofworkingpatients returnedto theirprevious occupations. More than halfthe patients, however, in general the most active, could no longerparticipate in theirpreinjury recreational activities. Fifty-threepercent ofunilateral rupturepatients hadpersistent quadriceps strength deficits (>20percent) in the injuredextremity. Both quadriceps and hamstring isokinetic testing correlatedsignificantly with Lysholm and Tegner scores. " Undirrituðum fynnst eins og A falli inn í þessa skilgreiningu. Í miskatöflu Örorkunefndar: Kafla VII,B,b,4 er óstöðugu hné með vægum einkennum vöðvarýmun og hreyfiskerðingu eftir áverka gefin 5-8 miskastig. Í tilfelli A hefði mátt miða við lægri töluna.

Undirritaður er ekki viss um að tafir á réttri meðferð hafi valdið A miska umfram þann sem vænta mætti eftir grunnáverkann sjálfan. Hefði hún verið með umtalsverða hreyfiskerðingu í vinstra hnénu eða áberandi vöðvarýnun, meiri en þá 1-2 centimetra í ummáli sem mældist ámatsfundi, þá hefði málið litið öðruvísi út. A var með öðrum orðum stálheppin á að tafir á meðferð spilltu ekki lokaáranginum. Hinsvegar höfðu tafirnar í för með sér umtasvert tekjutjón og óþarfa þjáningar fyrir A.

Því telur undirritaður að sjúkratryggingaratburðurinn hafi ekki leitt til miska umfram grunnáverkans.“

Úrskurðarnefnd velferðarmála, sem meðal annars er skipuð lækni, hefur lagt mat á þau gögn sem fyrir liggja í málinu og telur þau fullnægjandi. Fyrir liggur að kærandi lenti í slysi þann X þar sem hún […]. Vegna mikils sársauka og kraftleysis í vinstri fæti í kjölfarið þurfti hún aðstoð við að standa upp. Læknirinn á bráðamóttöku taldi verki og máttleysi vera vegna mikillar bólgu við hnéð. Hún var áfram með einkenni  en  þann X kom í ljós rifin sin á fjórhöfðavöðva. Kærandi fór síðan í aðgerð vegna þessa X þar sem festa þurfti sinina aftur við hnéskel.  

Að mati úrskurðarnefndar er ljóst að best er að aðgerð sem þessi sé gerð sem fyrst eftir slys. Gera má ráð fyrir að hluti einstaklinga sem lendi í áverka sem þessum, glími áfram við viðvarandi minnkaðan vöðvakraft, stífleika í hné eða skerta réttu. Í tilviki kæranda liggur fyrir ítarleg skoðun þar sem lýst er vægri hreyfiskerðingu, óstöðugleika í hné og vægri kraftminnkun.

Hér kemur til álita að miski af þessu tagi er möguleg og líkleg útkoma hjá umtalsverðum hópi þeirra einstaklinga sem lenda í þessum áverka þrátt fyrir bestu meðferð. Staða kæranda þrátt fyrir tafir er þannig sú sama og þekkist hjá þeim sem bestu meðferð hljóta. Úrskurðarnefndin telur því að ekki séu meiri líkur en minni á að um varanlegan miska hafi verið að ræða vegna sjúklingatryggingaratviksins.

Að framangreindu virtu er það niðurstaða úrskurðarnefndar að staðfesta ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands um varanlegan miska kæranda vegna afleiðinga sjúklingatryggingaratviksins.

Varanleg örorka

Samkvæmt 1. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 á tjónþoli rétt á bótum fyrir varanlega örorku valdi líkamstjón, þegar heilsufar tjónþola er stöðugt, varanlegri skerðingu á getu til að afla vinnutekna. Við mat á varanlegri örorku skoðar úrskurðarnefndin annars vegar hver hefði orðið framvindan í lífi tjónþola hefði sjúklingatryggingaratburður ekki komið til og hins vegar er áætlað hver framvindan muni verða, að teknu tilliti til áhrifa sjúklingatryggingaratburðarins á aflahæfi kæranda.

Í 1. mgr. 5. gr. skaðabótalaga kemur fram skilyrði um varanlega skerðingu á getu til að afla vinnutekna til þess að tjónþoli eigi rétt á bótum fyrir varanlega örorku. Kemur því til álita hvort þau einkenni, sem lýst hefur verið hér að framan og rakin verða til sjúklingatryggingaratviksins, hafi meiri áhrif á aflahæfi kæranda en Sjúkratryggingar Íslands hafa metið.

Með vísan til þess, sem rakið hefur verið hér að framan, er niðurstaða úrskurðarnefndar velferðarmála að kærandi hafi ekki orðið fyrir varanlegu tjóni vegna vangreiningar og tafa á réttri meðferð á Landspítala og að miski sé því ekki til staðar vegna framangreinds sjúklingatryggingaratburðar. Það er því mat úrskurðarnefndar velferðarmála að umrætt atvik hafi ekki valdið því að aflahæfi kæranda sé skert. Í því ljósi verður ekki talið að hún hafi orðið fyrir varanlegri örorku.

Ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands um bætur samkvæmt þágildandi lögum nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu er því staðfest.

 

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

Ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands, dags. 8. október 2025, um bætur til A, samkvæmt þágildandi lögum nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu, er staðfest.

F.h. úrskurðarnefndar velferðarmála

Kári Gunndórsson