Synjun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu á umsókn um leyfi til reksturs gististaðar í flokki II.

Föstudaginn, 26.06.2026, var í atvinnuvegaráðuneytinu

kveðinn upp svohljóðandi úrskurður:

Stjórnsýslukæra

Með bréfi dags. 16. apríl 2025, sem barst ráðuneytinu þann 29. apríl 2025, bar [A], f.h. [B], (hér eftir kærandi), fram kæru vegna ákvörðunar sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu, (hér eftir sýslumaður), frá 13. mars 2025, þess efnis að umsókn um leyfi til reksturs gististaðar í flokki II að [X] hafi verið synjað.

Kærandi vísar til kæruheimildar 26. gr. laga nr. 85/2007 um veitingastaði, gististaði og skemmtanahald og 26. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. 

Kröfur

Kærandi krefst þess aðallega að kærð ákvörðun embættis sýslumanns verði ógild og embættinu verði gert að gefa út rekstrarleyfi til reksturs gististaðar í flokki II að [X]. Til vara er þess krafist að kærð ákvörðun verði ógild og embætti sýslumanns gert að taka málið til nýrrar meðferðar. 

Málsatvik og ágreiningsefni málsins

Þann 6. desember 2023 sótti kærandi um leyfi til reksturs gististaðar í flokki II að [X]. 

Með umsögn dags. 12. febrúar 2024 lagðist Reykjavíkurborg gegn útgáfu leyfisins. Niðurstaða umsagnarinnar var eftirfarandi: „Gerðar eru skipulagslegar athugasemdir við veitingu rekstrarleyfis fyrir gistingu í flokki II-C Minna gistiheimili í húsi á lóð [X], [Y], samræmist ekki aðalskipulagi.“

Sýslumaður tilkynnti kæranda með bréfi dags. 28. maí 2024 að fyrirhugað væri að synja umsókn hennar um rekstrarleyfi vegna gististaðar í flokki II að [X] með vísan til þess að samkvæmt 4. mgr. 10. gr. laga nr. 85/2007 skal leyfisveitandi m.a. leita umsagnar sveitarstjórnar og er honum óheimilt skv. 5. mgr. ákvæðisins að gefa út leyfi ef sveitarstjórn leggst gegn útgáfu leyfisins. Kæranda var veittur 14 daga frestur frá móttöku bréfsins til að koma á framfæri andmælum eða öðrum athugasemdum, sbr. 13. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. 

Þann 13. mars 2025 synjaði sýslumaður umsókn kæranda um rekstrarleyfi með vísan til fyrirliggjandi umsagnar Reykjavíkurborgar. 

Þann 29. apríl 2025 barst ráðuneytinu stjórnsýslukæra dags. 16. apríl 2025 vegna synjunar sýslumanns á umræddri umsókn. 

Með bréfi dags. 6. ágúst 2025 óskaði ráðuneytið umsagnar sýslumanns um kæruna. Þá fór ráðuneytið fram á að fá send gögn málsins. 

Umsögn sýslumanns ásamt málsgögnum barst með bréfi dags. 3. desember 2025. Umsögnin var send til kæranda til athugasemda með bréfi dags. 17. desember 2025.

Frekari athugasemdir bárust ekki frá kæranda. 

Málið hefur hlotið umsagnarmeðferð, gagnaöflun er lokið og málið er tekið til úrskurðar. 

Sjónarmið kæranda

Kærandi krefst þess aðallega að ákvörðun sýslumanns verði ógild og embættinu gert að gefa út rekstrarleyfi en til vara að sýslumanni verði gert að taka málið til nýrrar meðferðar. 

Í kæru er rakið að samkvæmt rafrænu yfirliti sem fylgdi svarbréfi kæranda er fjöldi íbúða í sömu götu ásamt nærliggjandi götum nú þegar með ótímabundið leyfi til rekstrar fyrir skammtímaleigu og einnig er að finna fjölda annarra leyfa fyrir rekstri á íbúðum fyrir skammtímaleigu. Leyfin hafi ýmist verið gefin út fyrir eða eftir að Aðalskipulag Reykjavíkurborgar 2040 tók gildi. Með neikvæðri umsögn sinni brýtur Reykjavíkurborg að mati kæranda gegn jafnræðisreglu 11. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 sem kveður á um að við úrlausn mála skuli stjórnvöld gæta samræmis og jafnræði í lagalegu tilliti. Ef Reykjavíkurborg hefur nú þegar samþykkt rekstrarleyfi fyrir aðra í sama umhverfi þá sé enginn grundvöllur til staðar til að neita kæranda um rekstrarleyfi á skammtímaleigu. 

Þá bendir kærandi á að mikilvægt sé að hafa í huga að með afstöðu sinni hafi Reykjavíkurborg skert atvinnufrelsi umsækjanda sem honum er tryggt í 75. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944 án lagaheimildar. Að mati kæranda er hvergi í gildandi lögum heimild fyrir Reykjavíkurborg til þess að skerða atvinnufrelsi kæranda með þeim hætti sem gert er og ekki sé hægt að sjá að almenningi stafi hætta af því ef skammtímaleiga á húsnæði er starfrækt að [X] sérstaklega í ljósi þess að leyfi eru gefin út fyrir aðra aðila í sömu götu og einnig í nærliggjandi húsum og götum í hverfinu. 

Líkt og nánar greinir í kæru mótmælir kærandi þeirri afstöðu Reykjavíkurborgar að samkvæmt gildandi lögum þurfi rekstrarleyfi vegna gististaða í flokki II og að aðeins sé heimilt að starfrækja gistiheimili í flokki II í atvinnuhúsnæði, sem téð húsnæði að [X] sé ekki. Þá kemur fram í umsögn Umhverfis- og skipulagssviðs Reykjavíkurborgar að umsókn um rekstrarleyfi sé ekki innan þeirra marka sem lög og skipulag kveða á um. Kærandi byggir í fyrsta lagi á því að gert sé ráð fyrir því að byggingin að [X] sé notuð til að hýsa mannfólk en ekki sé skilgreint hvort einstaklingar eigi að dvelja þar til lengri eða styttri tíma. Að hafa íbúð á skammtímaleigu í byggingu sé hvorki gegn skilgreindum tilgangi byggingarinnar né í ósamræmi við aðalskipulag. Í öðru lagi sé fjöldi íbúða í sömu götu og nærliggjandi götum nú þegar með ótímabundin leyfi til rekstrar fyrir skammtímaleigu og einnig sé að finna fjölda annarra leyfa fyrir rekstur á íbúðum fyrir skammtímaleigu. Með neikvæðri umsögn sinni brýtur Reykjavíkurborg gegn jafnræðisreglu 11. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Í þriðja lagi hefur umhverfis- og skipulagssvið Reykjavíkurborgar ekki tekið tillit til grundvallarreglu íslensks stjórnsýsluréttarfars um að lög gildi ekki aftur í tímann nema það komi sérstaklega fram. Kærandi sótti um rekstrarleyfi 6. desember 2023 og vegna óhæfilegra tafa fékk hún ekki lokaákvörðun (synjun) fyrr en 13. mars 2025 eða rúmlega 15 mánuðum seinna. Það tók Reykjavíkurborg meira en 2 mánuði að skila fyrstu umsögn sinni og meira en mánuð að skila seinni umsögn og kærandi eigi ekki að vera látinn gjalda fyrir þær tafir á afgreiðslu málsins. Þá sé mikilvægt að taka tillit til þess að lög nr. 85/2007 og síðustu breytingar veiti Reykjavíkurborg og embætti sýslumanns á höfuðborgarsvæðinu hvergi heimild til að beita breytingum afturvirkt. Í fjórða lagi sé mikilvægt að hafa í huga að eftir að Reykjavíkurborg skilaði fyrri umsögn sinni fékk kærandi tækifæri til að bregðast við afstöðu borgarinnar og skila bréfi með athugasemdum. Þegar embætti sýslumanns á höfuðborgarsvæðinu barst seinni umsögn frá umhverfis- og skipulagssviðs Reykjavíkurborgar gleymdist að gefa kæranda tækifæri til að bregðast við nýjum upplýsingum og rökstuðningi sem fram komu í téðu bréfi Reykjavíkurborgar. Með þessu framferði gerðist embætti sýslumanns að mati kæranda brotlegt við ákvæði 13. gr. stjórnsýslulaga. 

Sjónarmið sýslumanns

Með bréfi dags. 6. ágúst 2025 óskaði ráðuneytið eftir umsögn sýslumanns ásamt málsgögnum. Umsögn sýslumanns barst ráðuneytinu þann 3. desember 2025. 

Í umsögn sýslumanns kemur fram að þann 12. ágúst 2025 hafi sýslumaður óskað eftir afstöðu Reykjavíkurborgar til framkominnar kæru og þá sérstaklega athugasemdir er varða aðal- og deiliskipulag. Þann 10. september 2025 barst sýslumanni afstaða Reykjavíkurborgar vegna umræddrar kæru. Þar kom m.a. fram að Reykjavíkurborg fallist ekki á þá málsástæðu kæranda að skammtímaleiga í íbúðinni fari hvorki gegn skilgreindum tilgangi fasteignarinnar né sé í ósamræmi við skipulag þannig að hægt sé að sjá hvernig umsókn rýmist ekki innan þeirra marka sem reglur og skipulag Reykjavíkurborgar segi til um. Vísar Reykjavíkurborg því til stuðnings til lögskýringargagna með frumvarpi til laga um breytingu á lögum nr. 85/2007 þar sem fram kemur að unnið hafi verið markvisst að því að tryggja að íbúðarhúsnæði nýtist í þeim tilgangi sem því var ætlað, svo sem til íbúðar fyrir einstaklinga, og þannig sporna gegn skorti á íbúðarhúsnæði sem hefur verið viðvarandi í þéttbýlissvæðum landsins undanfarin misseri. Breytingarlög nr. 43/2024 voru því samþykkt á Alþingi 30. apríl 2024 og tóku gildi 13. maí sem kveða á um að starfsemi innan þéttbýlis skuli vera í samþykktu atvinnuhúsnæði og að í aðaluppdráttum yrði tilgreint að húsnæðið tilheyrði notkunarflokki 4 samkvæmt byggingarreglugerð nr. 112/2012. Að auki hafi breytingarnar verið gerðar með það að markmiði að tryggja að starfsemi rekstrarleyfisskylds gististaðar félli að skipulagi sveitarfélags hverju sinni og að álagning skatta yrði í frekara samræmi við raunverulega notkun húsnæðisins. Telur Reykjavíkurborg því liggja fyrir að skammtímaleiga sé gegn skilgreindum tilgangi fasteignarinnar, sem sé ætlaður til íbúðar fyrir einstaklinga samkvæmt skráningu í fasteignaskrá Húsnæðis- og mannvirkjastofnunar og skipulagi. 

Þá hafnar Reykjavíkurborg því að brotið hafi verið gegn jafnfræðisreglu 11. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Því til stuðnings vísar Reykjavíkurborg til markmiðsákvæðis 2. gr. laga nr. 85/2007 þar sem fram kemur að markmið laganna sé að tryggja allsherjarreglu í starfsemi veitinga- og gististaða og við skemmtanahald og stuðla að stöðugleika í rekstri, sem og að starfsemi falli að skipulagi viðkomandi sveitarfélags hverju sinni. Samkvæmt 4. mgr. 10. gr. sömu laga hvíli ákveðin skylda á sveitarstjórn. Hvert mál sé metið sérstaklega og veiti sveitarstjórn jákvæða umsögn sé skilyrðum ákvæðisins uppfyllt. Séu skilyrðin ekki uppfyllt er gefin neikvæð umsögn. 

Varðandi málsástæðu kæranda um að umhverfis- og skipulagssvið Reykjavíkurborgar hafi ekki tekið tillit til grundvallarreglu íslensk stjórnsýsluréttarfars um afturvirkni laga telur Reykjavíkurborg mikilvægt að árétta að synjun umsóknar um rekstrarleyfi að [X] hafi ekki verið byggð á því að rekstrarleyfisskyld starfsemi þyrfti að fara fram í atvinnuhúsnæði og að húsnæðið þyrfti að tilheyra notkunarflokki 4 samkvæmt byggingarreglugerð. Kærandi sótti um rekstrarleyfi þann 6. desember 2023 en breytingarlög nr. 43/2024 höfðu ekki tekið gildi á þeim tíma, enda voru þau samþykkt á Alþingi 30. maí og tóku gildi 13. maí sama ár. Þrátt fyrir það var vísað í framangreind breytingarlög til frekari rökstuðnings í bréfi borgarinnar dags. 28. júní 2024 enda hafi þau tekið gildi á þeim tíma sem bréfið var ritað. Með vísan til umsagnar skrifstofu borgarstjóra, dags. 12. febrúar 2024 voru gerðar skipulagslegar athugasemdir vegna þess að samkvæmt aðalskipulagi væri lóðin og byggingin staðsett á íbúðasvæði, en á íbúðasvæðum sé gert ráð fyrir íbúðarhúsnæði ásamt tilheyrandi opinberri grunnþjónustu, almennri verslun og þjónustustarfsemi og minni útivistarsvæðum. Var umsögnin því byggð á staðsetningu fasteignarinnar og heimildum til reksturs gististaðar samkvæmt Aðalskipulagi Reykjavíkur 2040 sem var samþykkt í borgarstjórn Reykjavíkur 19. október 2021 og birt í B-deild Stjórnartíðinda 18. janúar 2022, og var því sannarlega í gildi á þeim tíma er skrifstofa borgarstjórnar leitaði umsagnar skipulagsfulltrúa. Þá hafnar Reykjavíkurborg alfarið að hafa frestað því að skila umsögn til að geta reynt að beita nýjum lagaákvæðum í máli kæranda. Umsögnin hafi að öllu leyti verið byggð á staðsetningu fasteignarinnar og heimildum til reksturs gististaðar í flokki II samkvæmt Aðalskipulagi Reykjavíkur 2040. 

Í umsögn sýslumanns vísar hann til umfjöllunar kæranda um að embætti sýslumanns hafi gerst brotlegt við 13. gr. stjórnsýslulaga þar sem kæranda hafi ekki verið gefið tækifæri á að bregðast við nýjum upplýsingum og rökstuðningi sem fram kom í seinni umsögn Reykjavíkurborgar. Sýslumaður bendir á að í 4. mgr. 10. gr. laga nr. 85/2007 sé fjallað um hlutverk umsagnaraðila. Þar komi fram að hlutverk sveitastjórnar sé m.a. að staðfesta að fyrirhuguð starfsemi sé í samræmi við byggingarleyfi og skipulagsskilmála. Þá sé leyfisveitanda óheimilt að gefa út rekstrarleyfi ef sveitarstjórn leggst gegn útgáfu þess, sbr. 5. mgr. 10. gr. laganna. Samkvæmt 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 ber stjórnvaldi að sjá til þess að mál sé nægjanlega upplýst áður en ákvörðun er tekin í því. Vegna þessa hafi sýslumaður óskað eftir afstöðu borgarinnar til framkominna andmæla aðila við fyrirhugaðri synjun umsóknar um rekstrarleyfi þann 20. júní 2024. Í svari borgarinnar þann 28. júní var tekið undir fyrri afstöðu hennar í málinu varðandi túlkun á ákvæðum aðalskipulags. Andmæli aðila leiddu því ekki til þess að umsagnaraðili breytti umsögn sinni. Var það því mat sýslumanns að málið væri nægjanlega upplýst svo hægt væri að taka ákvörðun í því enda uppfyllti hin neikvæða umsögn borgarinnar það að vera skýr og rökstudd, sbr. 4. mgr. 10. gr. laga nr. 85/2007. Í kjölfarið synjaði sýslumaður umræddri umsókn á grundvelli 5. mgr. 10. gr. laganna. Sýslumaður hafnar á þeim grundvelli að 13. gr. stjórnsýslulaga um andmælarétt hafi verið brotin. 

Þá er það mat sýslumanns að meðferð málsins hafi verið í samræmi við meginreglur stjórnsýsluréttar og hún hafi verið í samræmi við góða og vandaða stjórnsýsluhætti. 

Forsendur og niðurstaða

Sem fyrr greinir synjaði sýslumaður umsókn kæranda um leyfi til reksturs gististaðar í flokki II að [X] þann 13. mars 2025. Ráðuneytinu barst stjórnsýslukæra 16. apríl 2025. 

Sýslumaður veitti umsögn um kæruna með bréfi dags 3. desember 2025. Var umsögn sýslumanns send til kæranda til athugasemda með bréfi dags. 6. ágúst 2025. 

Frekari athugasemdir hafa ekki borist. 

Að mati ráðuneytisins telst málið nægilega upplýst og tækt til úrskurðar. 

Samkvæmt 4. mgr. 10. gr. laga nr. 85/2007 er sýslumanni skylt að leita umsagna lögbundinna umsagnaraðila við úrvinnslu umsókna um rekstrarleyfi. Í 5. mgr. 10. gr. laganna segir að sýslumanni sé óheimilt að gefa út rekstrarleyfi leggist einhver umsagnaraðili gegn útgáfu þess. Eru umsagnir bindandi fyrir leyfisveitanda sbr. 2. mgr. 26. gr. reglugerðar nr. 1277/2016. 

Samkvæmt gögnum málsins grundvallast synjun sýslumanns á neikvæðri umsögn Reykjavíkurborgar. 

Um hlutverk umsagnaraðila er fjallað í 4. mgr. 10. gr. laga nr. 85/2007. Samkvæmt ákvæðinu er hlutverk sveitarstjórnar m.a. að staðfesta að fyrirhuguð starfsemi sé í samræmi við byggingarleyfi og skipulagsskilmála. Í 2. mgr. 27. gr. reglugerðar nr. 1277/2016 kemur fram að sveitastjórn skuli staðfesta að staðsetning sé innan þeirra marka sem reglur og skipulag sveitarfélags kveður á um. 

Í málinu liggur fyrir að Reykjavíkurborg lagðist gegn útgáfu leyfisins þann 12. febrúar 2024 á grundvelli umsagnar skipulagsfulltrúa.

Í umsögn skipulagsfulltrúa er kveðið á um að [X] tilheyri borgarhluta 2 Miðborg samkvæmt Aðalskipulagi Reykjavíkur 2040 og er á skilgreindu íbúðasvæði ÍB10 Þingholt. Niðurstaða umsagnar skipulagsfulltrúa var eftirfarandi: „Gerðar eru skipulagslegar athugasemdir við veitingu rekstrarleyfis fyrir gistingu í flokki II-C Minna gistiheimili í húsi á lóð [X], [Y], samræmist ekki aðalskipulagi.“

Líkt og nánari greinir í kæru er í fyrsta lagi byggt á því að gert sé ráð fyrir því að byggingin að [X] sé notuð til að hýsa mannfólk en ekki sé skilgreint hvort einstaklingar eigi að dvelja þar til lengri eða styttri tíma. Að hafa íbúð á skammtímaleigu í byggingunni gangi því hvorki gegn skilgreindum tilgangi hennar né aðalskipulagi. Í öðru lagi sé fjöldi íbúða í sömu götu og nærliggjandi götum nú þegar með ótímabundin leyfi til reksturs skammtímaleigu auk þess sem finna má fjölda annarra leyfa fyrir rekstur á íbúðum fyrir skammtímaleigu. Með neikvæðri umsögn sinni brýtur Reykjavíkurborg, að mati kæranda, gegn jafnræðisreglu 11. gr. stjórnsýslulaga. Í þriðja lagi hafi umhverfis- og skipulagssvið Reykjavíkurborgar ekki tekið tillit til grundvallarreglu íslensks stjórnsýsluréttarfars um að lög gildi ekki aftur í tímann nema það komi sérstaklega fram. Kærandi sótti um rekstrarleyfi 6. desember 2024 en vegna óhæfilegra tafa fékk hún ekki synjun fyrr en 13. mars 2025, þ.e. rúmlega 15 mánuðum seinna. Í fjórða lagi benti kærandi á að honum hafi ekki verið gefið tækifæri til að bregðast við nýjum upplýsingum og rökstuðningi sem fram komu í seinni umsögn frá umhverfis- og skipulagssviði Reykjavíkurborgar og með því hafi embætti sýslumanns brotið gegn 13. gr. stjórnsýslulaga. 

Líkt og nánar greinir í umsögn Reykjavíkurborgar um kæruna fellst Reykjavíkurborg í fyrsta lagi ekki á þær málsástæður kæranda að ekki sé skilgreint hvort að einstaklingar eigi að dvelja að [X] til lengri eða skemmri tíma og þeirri staðhæfingu kæranda að skammtímaleiga í íbúðinni sé hvorki gegn skilgreindum tilgangi fasteignarinnar né í ósamræmi við skipulag. Í umsögn sinni bendir Reykjavíkurborg á að þrátt fyrir að gert sé ráð fyrir því að fasteignin sé notuð til dvalar fólks, enda er hún skráð einbýlishús samkvæmt fasteignaskrá Húsnæðis- og mannvirkjastofnunar, þá sé hafi verið unnið að því með markvissum hætti að tryggja að íbúðarhúsnæði nýtist í þeim tilgangi sem því var ætlar, svo sem til íbúðar fyrir einstaklinga, líkt og nánar greinir í lögskýringargögnum með frumvarpi til laga um breytingu á lögum nr. 85/2007 um veitingastaði, gististaði og skemmtanahald. 

Í öðru lagi hafnar Reykjavíkurborg því að brotið hafi verið gegn jafnræðisreglu 11. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Reykjavíkurborg vísar til þess að í markmiðsákvæði 2. gr. laga nr. 85/2007 komi fram að markmið laganna sé að tryggja allsherjarreglu í starfsemi veitinga- og gististaða og við skemmtanahald og stuðla að stöðugleika í rekstri, sem og að starfsemi falli að skipulagi viðkomandi sveitarfélags hverju sinni. Samkvæmt 4. mgr. 10. gr. sömu laga hvíli ákvæðin skylda á sveitarstjórn. Hvert mál sé metið sérstaklega og veiti sveitastjórn jákvæða umsögn séu skilyrði ákvæðisins uppfyllt. Séu skilyrðin ekki uppfyllt er gefin neikvæð umsögn. 

Í þriðja lagi áréttar Reykjavíkurborg að neikvæð umsögn hennar hafi ekki byggst á breytingarlögum nr. 43/2024 enda hafi þau ekki tekið gildi á þeim tíma sem kærandi sótti um leyfi til reksturs gististaðar í flokki II að [X].  Þrátt fyrir það var vísað í framangreind breytingarlög til frekari rökstuðnings í bréfi borgarinnar, dags. 28. júní 2024, enda hafi þau tekið gildi á þeim tíma sem bréfið var ritað. Synjun umsóknar um rekstrarleyfi að [X] var því ekki byggð á því að rekstrarleyfisskyld starfsemi þurfi að fara fram í atvinnuhúsnæði og að húsnæðið þurfi að tilheyra notkunarflokki 4 samkvæmt byggingarreglugerð. Með vísan til umsagnar skrifstofu borgarstjóra dags. 12. febrúar 2024 voru gerðar skipulagslegar athugasemdir vegna þess að samkvæmt aðalskipulagi er lóðin og byggingin staðsett á íbúðasvæði, en á íbúðasvæðum er gert ráð fyrir íbúðarhúsnæði ásamt tilheyrandi opinberri grunnþjónustu, almennri verslun og þjónustustarfsemi og minni útivistarsvæðum. Var umsögnin því byggð á staðsetningu fasteignarinnar og heimildum til reksturs gististaðar samkvæmt Aðalskipulagi Reykjavíkur 2040 sem var samþykkt í borgarstjórn Reykjavíkur 19. október 2021 og birt í B-deild Stjórnartíðinda 18. janúar 2022, og var því sannarlega í gildi á þeim tíma er skrifstofa borgarstjórnar leitaði umsagnar skipulagsfulltrúa. Neikvæð umsögn Reykjavíkurborgar byggði því ekki á breytingarlögum nr. 43/2024 og því er ekki um afturvirka beitingu laga að ræða. Ráðuneytið fellst á framangreind sjónarmið Reykjavíkurborgar. 

Líkt og fram hefur komið er leyfisveitanda óheimilt að veita rekstrarleyfi ef einhver lögbundinna umsagnaraðila leggst gegn útgáfu þess sbr. 5. mgr. 10. gr. laga nr. 85/2007. Eru umsagnir bindandi fyrir leyfisveitanda sbr. 2. mgr. 26. gr. reglugerðar nr. 1277/2016. 

Að öllu framangreindu virtu, og með hliðsjón af fyrirliggjandi umsögnum og hlutverki umsagnaraðila, telur ráðuneytið að ekkert hafi komið fram í máli þessu sem hróflað hafi við fyrirliggjandi mati lögbundinna umsagnaraðila né bendi til þess að umsögnin sé haldin verulegum efnisannmarka. 

Með vísan til alls framangreinds telur ráðuneytið ákvörðun sýslumanns, um að synja umsókn kæranda um útgáfu rekstrarleyfis vegna gististaðar í flokki II að [X], lögmæta.

 

Úrskurðarorð

Ákvörðun Sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu frá 13. mars 2025 um að synja umsóknar kæranda um rekstrarleyfi vegna gististaðar í flokki II að [X] er staðfest.