Mál nr. 11/2025 - Álit

ÁLIT

KÆRUNEFNDAR HÚSAMÁLA

í máli nr. 11/2025

 

Skaðabótabótaábyrgð húsfélags. Lekaskemmdir. Svalalokun.

I. Málsmeðferð kærunefndar

Með álitsbeiðni, dags. 22. janúar 2025, beindi A, hér eftir nefndur álitsbeiðandi, til nefndarinnar erindi vegna ágreinings við Húsfélagið B, hér eftir nefnt gagnaðili.

Auk álitsbeiðni voru greinargerð gagnaðila, móttekin 12. febrúar 2025, athugasemdir álitsbeiðanda, dags. 20. febrúar 2025, og skýringar álitsbeiðanda, dags. 13. október 2025, lagðar fyrir nefndina.

Málið var tekið til úrlausnar á fundi nefndarinnar 27.5.2026.

II. Helstu málsatvik og ágreiningsefni

Um er að ræða fjöleignarhúsið C í D, alls 28 eignarhluta. Álitsbeiðandi er eigandi íbúðar á 6. hæð hússins en gagnaðili er húsfélagið.

Kröfur álitsbeiðanda eru:

1. Að viðurkennt verði að kostnaður vegna viðgerða á gluggum og svalalokun íbúðar 602 ásamt kostnaði vegna uppsetningar á vinnupöllum og svo framvegis að fjárhæð 3.466.558 kr. sé sameiginlegur.
2. Að viðurkennt verði að kostnaður vegna viðgerða á svalalofti eignarhluta hans sé sameiginlegur.
3. Að viðurkennt verði að kostnaður vegna ástandsskýrslu verkfræðistofu sé sameiginlegur.

Fallist kærunefnd á þá afstöðu álitsbeiðanda að um sé að ræða sameiginlegan kostnað gerir gagnaðili eftirfarandi kröfur:

1. Að viðurkennt verði að gagnaðila sé heimilt að fjarlægja svalaskýlið með öllu og verði ekki gert að setja upp nýtt svalaskýli.
2. Að viðurkennt verði að gagnaðili beri ekki ábyrgð á viðgerðum fyrir innan svalaskýli og kostnað vegna glers á grundvelli vanrækslu.

Sjónarmið álitsbeiðanda

Álitsbeiðandi, sem er eigandi íbúðar á 6. hæð, kveðst hafa orðið var við vatnstjón á og í kringum svalir íbúðar hans fyrir allmörgum árum og upplýst stjórn gagnaðila um það munnlega. Í kjölfarið hafi hann sent ítrekaða tölvupósta þar sem athygli stjórnarinnar hafi verið vakin á tjóninu. Gagnaðili hafi lítið sem ekkert brugðist við þar sem hann hafi álitið málið sér óviðkomandi, en þó talið að lekinn kæmi að öllum líkindum frá flísum á svölum íbúðar á 7. hæð. Þar sem engin viðbrögð hafi fengist frá gagnaðila hafi álitsbeiðandi upp á sitt einsdæmi óskað eftir aðstoð Húseigendafélagsins og ástandsskoðun verkfræðistofu á eigin kostnað.

Skýrsla verkfræðistofunnar hafi legið fyrir 18. apríl 2023. Niðurstaða ástandsskoðunar hafi verið sú að skemmdir á eignarhluta álitsbeiðanda væri að rekja til sameignar að undanskildum nauðsynlegum framkvæmdum á flísum svala íbúðarinnar fyrir ofan. Stjórn gagnaðila hafi fengið skýrsluna 21. apríl 2023 ásamt erindi álitsbeiðanda þar sem farið hafi verið fram á að hún yrði tekin til umfjöllunar og ákvörðun tekin um framhaldið. Fjallað hafi verið um málið á aðalfundi 3. maí 2023 þrátt fyrir að það hafi ekki verið á dagskrá. Í fundargerð hafi verið farið yfir samskipti stjórnar, álitsbeiðanda og eiganda íbúðar á 7. hæð frá árinu 2018 þar sem segi að téður eigandi hefði látið yfirfara og endurleggja yfirborðsflísar á svölum hans. Stjórnin hafi þá talið málinu lokið.

Í framhaldinu hafi Húseigendafélagið sent stjórn gagnaðila tölvupóst 15. júní 2023 þar sem þess hafi verið farið á leit að húsfundur yrði haldinn til þess að samþykkja tilboð í nauðsynlegar viðgerðir og koma þannig í veg fyrir frekari leka og skemmdir í eignarhluta álitsbeiðanda. Til þess að geta farið að kröfu um húsfund hafi þurft að afla tilboða í verkið, en það hafi tekið nokkurn tíma og ekki legið fyrir fyrr en í mars 2024. Tilboðið hafi verið rætt á aðalfundi 21. maí 2024 en gerður fyrirvari við kostnaðinn þar sem nýr eigandi íbúðar 7. hæðar hafi ætlað að annast þann lið verksins sem hafi snúið að íbúð hans, enda sjálfur múrari. Greiðsluþáttöku í viðgerðunum hafi verið hafnað einróma, en fundarmenn hafi talið vafa um ábyrgð gagnaðila á kostnaði við svalalokunina og viðgerðirnar og talið að gagnaðili ætti ekki að bera kostnað af allri framkvæmdinni vegna meintrar vanrækslu hans.

Vatn sem hafi valdið skemmdum á eignarhluta álitsbeiðanda hafi komið utan frá vegna þeirrar vanrækslu sem gagnaðili hafi sýnt af sér í gegnum allt ferlið og stafi viðhaldsþörfin af orsökum sem séu háðar sameiginlegu viðhaldi ytra byrðis, sbr. 52. gr. laga nr. 26/1994. Álitsbeiðandi hafi í mörg ár gert stjórn gagnaðila viðvart um skemmdir á eignarhluta hans og farið þess á leit að hún aðhefðist í málinu en án árangurs. Á húsfundi vorið 2023 hafi engin ákvörðun verið tekin þrátt fyrir að gagnaðili hafi haft skýrslu verkfræðistofu undir höndum.

Gagnaðili hefði átt að ganga úr skugga um að fyrrum eigandi 0702 væri búinn að framkvæma fullnægjandi viðgerðir á svalagólfi sínu, sér í lagi þar sem það verði að teljast á ábyrgð gagnaðila að filta svalagólfið og bæta múr því það sé hluti af ytra byrði hússins og því sameign. Það hafi gagnaðili ekki gert og látið sér í léttu rúmi liggja hvernig framkvæmdirnar hefðu verið unnar. Það hafi leitt til þess að skemmdir á svalalofti álitsbeiðanda hafi aukist í gegnum árin og mygla farið að myndast, sbr. skýrsla verkfræðistofunnar. Þessar skemmdir sé tvímælalaust að rekja til aðgerðarleysis gagnaðila. Þar sem hann hafi ekki brugðist við ítrekuðum beiðnum álitsbeiðanda um aðstoð hafi hann fengið ástandsskoðun. Í skýrslunni hafi líkur verið leiddar að því að skemmdir á séreign álitsbeiðanda séu meðal annars að rekja til sameignar. Því sé um að ræða þátt í öflun sönnunargagna vegna tjónsins sem sé á ábyrgð allra eigenda.

Sjónarmið gagnaðila

Gagnaðili kveður að uppsetning svalaskjóla hafi á sínum tíma verið samþykkt á þeirri forsendu að eigendur bæru sjálfir ábyrgð á þeim en þar sem ákvörðun þar um hafi verið tekin á húsfundi fyrir síðustu aldamót finnist fundargerðin ekki. Gagnaðili hafi hvorki haft aðkomu að gerð teikninga né umsóknum um leyfi fyrir svalaskjólum. Svalalokanir séu á sextán íbúðum að íbúð álitsbeiðanda meðtalinni. Á aðalfundi 21. maí 2024 hafi verið mætt fyrir hönd tíu íbúða af þeim sextán sem séu með svalalokanir þar sem staðfest hafi verið að þeir sem séu með svalalokanir annist sjálfir um kostnað vegna þeirra.

Svalalokunin hafi ekki verið sett upp með fullnægjandi hætti í upphafi. Í skýrslu verkfræðistofunnar segi að orsakir skemmdanna séu meðal annars þær að kerfið hafi í upphafi verið sett þannig upp að það falli „yfir droparauf á svalalofti 602“ en tilgangur slíkrar raufar sé að tryggja að allt vatn sem renni af húsinu myndi ekki vatnsálag á gluggaumbúnað meðal annars. Þá sé uppbygging svala á efstu hæðum (og raunar allra svala í húsinu) þannig háttað að handriðin séu ekki innspennt í útveggina, þ.e. það sé 10 cm bil milli steypta svalaveggjarins og útveggja sem valdi því að vatn af efstu svölum eigi greiða leið niður vegginn og þar með niður þessi horn í svalalokun fyrir neðan.

Álitsbeiðandi hafi sjálfur sótt um leyfi fyrir uppsetningu svalalokunar, keypt hana og látið setja hana upp. Það sé á ábyrgð hans að sú framkvæmd hafi ekki verið fullnægjandi. Gagnaðili geti heldur ekki borið ábyrgð á því að svalalokunin hafi ekki verið sett upp í samræmi við hönnun hússins, en henni sé þannig háttað að það sé 10 cm bil á milli útveggja og svalahandriða og þjóni það bil þeim tilgangi að hleypa vatni af svölunum sem kunni að safnast upp í miklu vatnsveðri eða ef niðurföll stíflist. Gera verði kröfu um að þeir sem setji svalalokanir á eigin kostnað og ábyrgð setji upp skýli sem taki mið af þessum aðstæðum.

Meðal tillaga að úrbótum í skýrslunni sé að koma í veg fyrir að vatn geti lekið í gegnum téð bil. Yrði farið í slíka framkvæmd yrði um að ræða breytingu á hönnun hússins sem þjóni ákveðnum tilgangi og hafi ekki verið lagt upp með þegar eigendur hafi sótt um leyfi til að setja upp svalaskýli.

Svalaskýlin geti ekki talist hluti af ytra byrði hússins. Samkvæmt samtali við byggingafulltrúa sé ekki gert ráð fyrir að svalalokanir sem þessar séu vatns- og vindheldar með sama hætti og gert sé ráð fyrir með glugga. Húsnæðis- og mannvirkjastofnun hafi sagt að mun strangari kröfur séu gerðar til þess eigi að loka svölum þannig að lokunin verði hluti af ytra byrði og eigi að vera vatns- og vindheld í samræmi við það, en þá þurfi að ganga úr skugga um að lokun standist tiltekna slagregnsprófun og svo framvegis, auk þess sem sækja þurfi um byggingarleyfi og fleira.

Þrátt fyrir að verða hluti hússins eftir uppsetningu sé ekki hægt að fallast á að svalaskýli sem þessi, sem ekki séu gerðar kröfur til að séu vatns- eða vindheld eða háð byggingaleyfi (einungis byggingarheimild), verði hluti af ytra byrði hússins með sama hætti og burðarvirki þess, útveggir, þak, hurðar og ytri gluggaumbúnaður sbr. 8. gr. fjöleignarhúsalaga. Það verði enda að telja ansi þung byrði að leggja á eigendur í húsfélögum almennt eigi þau að bera ábyrgð á því að halda svalaskjólum vatns- og vindheldum, með sama hætti og gluggum og hurðum á ytra byrði hússins, þegar ekki sé gerð krafa til vatns- og vindheldni af opinberum aðilum.

Vegna gagnkrafna gagnaðila sé vísað til þess að samkvæmt skýrslu verkfræðistofunnar hafi svalaskýlið ekki verið sett upp með fullnægjandi hætti og að teknu tilliti til hönnunar hússins og þeir tveir þættir séu meginorsök þess að svalaskýlið sé illa farið. Allt tréverk sé rennandi blautt, fúið og augljós mygluskán á stórum hluta þess. Á aðalfundi ársins 2024 hafi krafa álitsbeiðanda lotið að því að svalalokunin yrði rifin, gert við skemmdir í múr í kringum glugga, sett ný svalalokun og að auki vatnslás sem hafi lokað fyrir þegar núverandi svalaskýli hafi verið sett upp. Því sé alfarið hafnað að gagnaðili beri ábyrgð á kostnaði vegna viðhalds svalaskýlis sem hafi verið sett í með röngum hætti og sé í raun ónýtt.

Vegna kröfu álitsbeiðanda um að gagnaðila beri að greiða kostnað vegna skýrslu verkfræðistofunnar þá hafi álitsbeiðandi byggt á því að hafa um langan tíma verið í samskiptum við stjórnina en samskiptin hafi snúist um að fá aðgang að íbúð 7. hæðar til að taka út svalirnar þar. Engar kröfur voru settar fram á hendur gagnaðila fyrr en eftir öflun skýrslunnar og hafi málið þá verið sett í viðeigandi ferli.

Í athugasemdum álitsbeiðanda segir að hann hafi ekki sjálfur sótt um leyfi fyrir svalalokuninni enda hafi hann keypt íbúðina áratug síðar.

III. Forsendur

Mál þetta varðar viðgerðir álitsbeiðanda á svokölluðu „svalalofti“ og svalalokun íbúðar hans á 6. hæð fjöleignarhússins að C í D en viðgerðirnar munu samkvæmt gögnum málsins hafa verið nauðsynlegar vegna leka frá svölum á 7. hæð hússins fyrir ofan íbúð álitsbeiðanda. Deilt er um það hvort kostnaður vegna viðgerðanna sé sameiginlegur kostnaður eigenda hússins.

Samkvæmt álitsbeiðni styður álitsbeiðandi afstöðu sína einkum við ákvæði 52. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús þar sem kveðið er á um skaðabótaábyrgð húsfélags. Í greininni er kveðið á um að húsfélag sé ábyrgt gagnvart einstökum eigendum og afnotahöfum vegna fjártjóns sem verður á eignum þeirra og afleidds tjóns þegar tjón stafar af vanrækslu á viðhaldi sameignar, búnaði hennar og lögnum, sbr. 1. tölulið, og mistökum við meðferð hennar og viðhald, sbr. 2. tölulið.

Samkvæmt ástandsskýrslu verkfræðistofu frá 18. apríl 2023, sem var unnin að beiðni álitsbeiðanda, eru nokkrar orsakir taldar að baki því að vatn veldur skemmdum á svölum hans. Eins og nánar er rakið í skýrslunni tengjast þær orsakir annars vegar staðsetningu og ófullnægjandi frágangi svalalokunar á svölum álitsbeiðanda og hins vegar svölum íbúðarinnar fyrir ofan íbúð hans, nánar tiltekið er talið að skemmdir megi rekja til vatnsleka milli útveggjar og svalahandriðs þar sem ekki sé kantur neðst í bilinu sem komi í veg fyrir það og annaðhvort leka vegna ófullnægjandi frágangs á flísum á svalagólfi eða meðfram niðurfallsröri eða niðurfalli.

Samkvæmt ódagsettu tilboði byggingaverktaka, sem álitsbeiðandi aflaði og var í gildi til 21. mars 2024, var verkið að laga skemmdir á svölum áðurnefndrar íbúðar á 7. hæð hússins sem væru orsök skemmda á svölum og svalalokun íbúðar álitsbeiðanda. Verkinu var nánar lýst þannig að flísar á fyrrnefndu íbúðinni yrðu rifnar upp, skipt yrði um niðurfall eða það lagað, gert yrði við svalirnar og þær slípaðar og svalagólfið svo filtað með trefjabættum múr. Svalalokun íbúðar álitsbeiðanda yrði rifin, gert yrði við skemmdir í múr í kringum glugga, nýrri svalalokun komið fyrir og vatnslás bætt við sem lokað hefði verið fyrir þegar núverandi svalalokun hefði verið sett í. Svalaloft íbúðarinnar yrði slípað, gert yrði við skemmdir og loft filtað með trefjabættum múr.

Um sameiginlegan kostnað er fjallað í 43. gr. laga nr. 26/1994 en samkvæmt 1. tölulið greinarinnar er allur kostnaður, hverju nafni sem hann nefnist, sem snertir sameign fjöleignarhúss, bæði innan húss og utan, sameiginlega lóð þess og sameiginlegan búnað og lagnir, sem leiðir af löglegum ákvörðunum stjórnar húsfélagsins, almenns fundar þess og þeim ráðstöfunum sem einstakur eigandi hefur heimild til að gera. Þá telst til sameiginlegs kostnaðar samkvæmt 3. tölulið 43. gr. laganna skaðabætur bæði innan og utan samninga sem húsfélagi er gert að greiða og tjón á séreignum eða eignum annarra vegna bilunar eða vanrækslu á viðhaldi á sameign og sameiginlegum búnaði, sbr. 52. gr.

Samkvæmt 8. tölulið 5. gr. laga nr. 26/1994 fellur undir séreign fjöleignarhúss innra byrði svalaveggja og gólfflötur svala en í 4. tölulið 8. gr. laganna er mælt fyrir um að ytra byrði svala og stoð- og burðarvirki þeirra, svo og svalahandrið, falli undir sameign fjöleignarhúss. Kærunefnd hefur talið að í þessum lagareglum felist að eigandi íbúðar með svölum annist allt venjulegt viðhald á yfirborði þeirra en allt annað viðhald falli aftur á móti undir sameign fjöleignarhúss enda verði viðkomandi viðgerð ekki rakin beint til vanrækslu íbúðareiganda á viðhaldsskyldu sinni, sbr. til dæmis álit nefndarinnar 14. september 2017 í máli nr. 57/2017 og þau álit sem þar er getið.

Af ofangreindum ákvæðum 5. og 8. gr. laga nr. 26/1994 leiðir að gólfflötur svala með umræddri íbúð á 7. hæð hússins er séreign í merkingu laganna. Ákvæði laga nr. 26/1994 eru aftur á móti ekki afdráttarlaus um stöðu svokallaðra svalalokana en í álitsframkvæmd kærunefndar hefur atviksbundið mat farið fram í hverju máli fyrir sig þar sem þýðingarmest hefur verið hvort svalalokun sé varanleg og vind- og vatnsheld þannig að hún verði hluti af ytra byrði hússins, sbr. 1. tölulið 8. gr. laga nr. 26/1994. Þar segir að undir sameign fjöleignarhúss falli allt ytra byrði hússins, útveggir, þak, gaflar og útidyr, þó ekki svaladyr, svo og útitröppur og útistigar. Kærunefnd telur að gera verði ríkar kröfur til að sýnt sé fram á að svalalokun sé þannig úr garði gerð að hún verði hluti af ytra byrði fjöleignarhúss og þar með sameign allra eigenda þess og á ábyrgð húsfélags, sbr. 1. mgr. 57. gr. laga nr. 26/1994. Ef eigandi í fjöleignarhúsi hefur komið fyrir svalaskýli eða annars konar svalalokun á svölum sínum verður almennt að leggja til grundvallar að hann beri ábyrgð á kostnaði sem af henni stafar og hún sé því séreign hans.

Sú svalalokun, sem mál þetta hverfist um, var ekki ráðgerð þegar húsið var byggt árið 1995, heldur mun henni hafa verið komið fyrir fjórum árum síðar af þáverandi eiganda íbúðarinnar eftir að hafa fengið samþykki byggingarfulltrúa Kópavogsbæjar 7. júlí 1999 til að byggja „glerskála“ á svalirnar. Aðdragandi þeirrar framkvæmdar mun, samkvæmt gögnum málsins, sbr. einkum fundargerð aðalfundar gagnaðila 21. maí 2024, hafa verið sá að þáverandi eigendur hússins sammæltust um að hverjum og einum eiganda væri heimilt að koma fyrir svalalokun á þeirri forsendu að allt sem tengdist henni væri á kostnað þeirra sem ákvæðu að ráðast í slíka framkvæmd.

Eins og málið liggur fyrir hefur ekki verið upplýst að framkvæmdirnar hafi verið byggingarleyfisskyldar samkvæmt þágildandi byggingarreglugerð nr. 441/1998 eða að staðið hafi til að „glerskálinn“ yrði hluti af ytra byrði hússins sem útveggur. Þá liggja fyrir upplýsingar frá Húsnæðis-, mannvirkja- og skipulagsstofnun, sem gagnaðili aflaði, um að ríkari kröfur séu gerðar til svalalokana, sem eigi að verða hluti af ytra byrði hússins, en annarra, sem verði þá ekki hluti af útveggjum þess. Um það má til hliðsjónar líta til þess að í 90. tölulið greinar 1.2.1 í gildandi byggingarreglugerð nr. 112/2012 er „svalaskýli“ skilgreint sem opnanlegur búnaður sem settur er upp á svalir, utan útveggjar, til að skapa skjól á þeim. Slíkan búnað sé unnt að opna á fljótvirkan hátt þannig að svalirnar nýtist sem flóttaleið. Að öllu framangreindu virtu telur kærunefnd að álitsbeiðandi hafi ekki sýnt fram á að umrædd svalalokun hafi orðið hluti af ytra byrði hússins. Verður því lagt til grundvallar að um sé að ræða séreign álitsbeiðanda.

Af ofangreindri niðurstöðu leiðir einnig að sá hluti hússins, sem aðilar hafa vísað til sem „svalalofts“, er hluti af sameign þess, enda verður að líta svo á að í reynd sé um að ræða ytra byrði þeirra svala sem fylgja umræddri íbúð á 7. hæð hússins, sbr. 4. tölulið 8. gr. laga nr. 26/1994.

Samkvæmt framangreindu verður kostnaður vegna viðgerðanna ekki talinn sameiginlegur á grundvelli 1. töluliðar 43. gr. laga nr. 26/1994, nema sá sem snertir „svalaloft“, og reynir þá á hvort hann verði álitinn sameiginlegur með vísan til 3. töluliðar greinarinnar. Til að svo megi vera verður að liggja fyrir að gagnaðili hafi sýnt af sér sök með vanrækslu á viðhaldi sameignarinnar eða mistökum við meðferð hennar og viðhald sem hafi valdið tjóni álitsbeiðanda, sbr. 1. og 2. tölulið 52. gr. laganna.

Við mat á því hvort tjón álitsbeiðanda verði rakið til saknæmrar vanrækslu gagnaðila á sameign fjöleignarhússins verður að líta til þess að samkvæmt áðurnefndri ástandsskýrslu frá 18. apríl 2023 voru ástæður lekans einkum raktar til staðsetningar og frágangs svalalokunarinnar á svölum álitsbeiðanda og ástands á svalagólfi á næstu hæð fyrir ofan þær en hvorki svalalokunin né svalagólfið fellur undir sameign fjöleignarhússins. Þá verður litið til þess að samkvæmt gögnum málsins áttu álitsbeiðandi og eigandi íbúðarinnar á 7. hæð í samskiptum vegna vatnsleka á árinu 2018 og brást sá síðarnefndi þá við með því að láta „yfirfara og endurleggja allar þær yfirborðsflísar á mínum svölum (íbúð 702), sem tilkvaddur Múrarameistari lagði til og framkvæmdi nýlega, þar með hef ég framkvæmt þá viðgerð á mínum svölum eins og mín ábyrgð nær til“, sbr. tölvubréf 16. október 2018 en afrit af því var sent til stjórnar gagnaðila. Líkt og raun ber vitni komu þessar framkvæmdir ekki í veg fyrir áframhaldandi vatnsleka en upplýsingar um þær gáfu gagnaðila þó ástæðu til að ætla að þá hefði verið brugðist við orsökum hans með fullnægjandi hætti, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 14. febrúar 2013 í máli nr. 462/2012. Af fyrirliggjandi gögnum verður ekki ráðið að tjón álitsbeiðanda verði rakið til saknæmrar háttsemi gagnaðila.

Með vísan til þess sem rakið er að framan verður fallist á II. kröfulið álitsbeiðanda en öðrum kröfum hans verður hafnað. Kröfugerð gagnaðila er sett fram með þeim fyrirvara að fallist hafi verið á þá afstöðu álitsbeiðanda að um sé að ræða sameiginlegan kostnað. Hér að framan hefur verið fallist á að kostnaður sem snertir ytra byrði svala með íbúð á 7. hæð sé sameiginlegur og felst í þeirri niðurstöðu einnig afstaða til II. kröfuliðar gagnaðila. Þar sem sjónarmiðum álitsbeiðanda um fyrrnefnda svalalokun hefur á hinn bóginn verið hafnað verður fyrirvari gagnaðila skilinn á þá leið að ekki sé ástæða til að taka I. kröfulið hans til efnislegrar umfjöllunar.

Álit nefndarinnar hindrar ekki aðila í að leggja ágreining sinn fyrir dómstóla með venjulegum hætti, sbr. 6. mgr. 80. gr. laga um fjöleignarhús.

IV. Niðurstaða

Það er álit kærunefndar að fallast beri á II. kröfulið álitsbeiðanda en að hafna beri öðrum kröfum hans.

 

Reykjavík, 14. júlí 2026

 

Auður Björg Jónsdóttir

 

Þorvaldur Hauksson                                                    Eyþór Rafn Þórhallsson