Mál nr. 15/2025 - Úrskurður

KÆRUNEFND HÚSAMÁLA

 

Úrskurður

uppkveðinn 14. júlí 2026

í máli nr. 15/2025

 

A

gegn

B, C, D og E

 

Þriðjudaginn 14. júlí 2026 var ofangreint mál tekið fyrir í kærunefnd húsamála og kveðinn upp svohljóðandi

ÚRSKURÐUR:

Kærunefndina skipa í þessu máli Auður Björg Jónsdóttir lögmaður, Þorvaldur Hauksson lögmaður og Eyþór Rafn Þórhallsson verkfræðingur. 

Aðilar þessa máls eru:

Sóknaraðili: A. Umboðsmaður sóknaraðila er F.

Varnaraðilar: B,  C, D, og E. Umboðsmaður varnaraðila er G.

Krafa sóknaraðila er að lóðarleigusamningur milli aðila verði framlengdur um 20 ár frá lokum samningsins, 30. apríl 2025, og að staðfest verði að núverandi endurgjald fyrir leigu lóðarinnar, 30.000 kr. á ári, sé hæfilegt.

Krafa varnaraðila er aðallega að kæru sóknaraðila verði vísað frá kærunefndinni. Til vara gerir varnaraðili þá kröfu að kröfum sóknaraðila verði hafnað.

Eftirtalin gögn voru lögð fyrir kærunefnd:

Kæra sóknaraðila, dags. 27. janúar 2025.

Greinargerð varnaraðila, móttekin 2. febrúar 2025.

Athugasemdir sóknaraðila, dags. 25. febrúar 2025.

Athugasemdir varnaraðila, dags. 5. mars 2025.

Viðbótargögn sem nefndin aflaði frá báðum aðilum

Samkvæmt 4. mgr. 26. gr. laga nr. 75/2008, um frístundabyggð og leigu lóða undir frístundahús, er kærunefnd húsamála skylt að leita sátta með aðilum, þegar báðir aðilar hafa komið sínum sjónarmiðum að, nema hún telji víst að sáttatilraun verði árangurslaus vegna atvika máls, afstöðu aðila eða annarra ástæðna. Eins og máli þessu er háttað telur kærunefnd að ekki sé tilefni til sáttaviðræðna vegna atvika máls og afstöðu aðila.

I. Helstu málsatvik og ágreiningsefni

Með lóðarleigusamningi 30. apríl 1995 tók H á leigu 2500 fermetra landspildu undir sumarbústað að I. Landeignanúmer frístundalóðarinnar er J og fasteignanúmer frístundahússins er K. Leigusalar voru L og E. Samningurinn var tímabundinn til 30 ára og í honum er ákvæði um sjálfkrafa 30 ára framlengingu að gildistíma loknum segi hvorugur aðila samningnum upp. Sóknaraðili leiðir rétt sinn sem leigutaki lóðarinnar af þessum samningi en varnaraðilar hafa tekið stöðu leigusala samkvæmt honum.

II. Sjónarmið sóknaraðila

Sóknaraðili segir að samkvæmt lóðarleigusamningum hafi H byggt 60 fermetra sumarhús innan spildunnar. H hafi fallið frá árið 2008 og hún sé ekkja hans og hafi setið í óskiptu búi og njóti því leiguréttar samkvæmt samningnum. Eignarhald á landinu í M sé á höndum afkomenda upphaflegra leigusala, sem séu varnaraðilar í máli þessu.

Haustið 2015 hafi sóknaraðila borist tölvupóstur þar sem bent hafi verið á áætluð samningslok 2025 og að varnaraðilar hygðust ekki framlengja leigusamninginn. Með bréfi, dags. 30. apríl 2024, hafi sóknaraðila formlega verið tilkynnt um uppsögn og jafnframt tekið fram að varnaraðilar væru reiðubúnir til viðræðna um kaup á mannvirkjum lóðarinnar. Lögmenn aðila hafi átt í samskiptum í því skyni að leggja mat á verðmæti sumarbústaðarins og lögmaður varnaraðila stungið upp á því þann 29. maí 2024 að fá tiltekinn fasteignasala til verksins. Þann 4. júní 2024 hafi lögmaður sóknaraðila lagt til að annar fasteignasali kæmi einnig að matinu fyrir hennar hönd og að verðmat þeirra skyldi taka mið af 14. gr. laga nr. 75/2008. Einnig hafi verið tekið fram að ólíklegt væri að húsið þyldi brottflutning og að sóknaraðila væri skylt að fjarlægja húsið.

Með tölvupósti lögmanns varnaraðila 2. janúar 2025 hafi svo verið bent á að fjórir mánuðir væru eftir að leigusamningi og beiðni um innlausnarverð ítrekuð. Sóknaraðili geti ekki sætt sig við að innlausnarverð verði metið á annan hátt en í samræmi við leiðbeiningar 14. gr. laga nr. 75/2008 og uni því hvorki að samningur falli úr gildi né að henni verði gert skylt að fjarlægja mannvirki af lóðinni á eigin kostnað. Sóknaraðili vilji halda áfram að njóta hússins sem frístundarhúss og geri því kröfu um að samningurinn verði framlengdur um 20 ár frá áætluðum samningslokum, sbr. 4. mgr. 12. gr. laga nr. 75/2008.

Varnaraðili hafi ekki nýtt málskotsrétt sinn, enn hann hafi fallið niður 30. október 2024 þegar sex mánuðir hafi verið eftir af leigusamningnum, sbr. 2. mgr. 12. gr. 75/2008.

III. Sjónarmið varnaraðila

Varnaraðili segir að H, sem upphaflega hafi tekið lóðina á leigu, hafi tengst varnaraðilum fjölskylduböndum, þar sem H og varnaraðilar hafi verið systkinabörn. Samningurinn hafi endurspeglað það vel enda fjarri því að vera á markaðskjörum. Varnaraðilar hafi gert sóknaraðila það ljóst þegar árið 2015 að samningurinn yrði ekki framlengdur þegar hann rynni sitt skeið. Varnaraðilar hafi litið á leiguréttindin sem séreign H heitins og hafi þau því ekki runnið inn í dánarbú hans. Líta verði á leigusamninginn sem örlætisgerning, enda sé hann skýr um það hverjir eigi að njóta réttindanna og að þau séu óframseljanleg. Einu ári fyrir lok leigusamningsins, 30. apríl 2024, hafi varnaraðilar sent sóknaraðila formlegt uppsagnarbréf, þar sem meðal annars hafi komið fram að þau væru reiðubúin til viðræðna um kaup á því mannvirki sem H heitinn hafði reist á lóðinni. Ekki hafi verið vísað í ákvæði laga nr. 75/2008 í bréfinu.

Aðilar hafi leitast við að ná saman um innlausnarverð mannvirkja á lóðinni sumarið 2024 og nokkuð langt verið á milli verðhugmynda aðila, en þó hafi verið ljóst að sóknaraðili hafi í engu mótmælt því að leigusambandi aðila væri lokið heldur hafi ágreiningurinn eingöngu snúist um innlausnarverðið.

Frávísunarkrafa varnaraðila sé á því byggð að frestur þeirra til að krefjast innlausnar sé ekki liðinn. Samkvæmt því hafi kæruheimild sóknaraðila enn ekki stofnast og beri því að vísa kærunni frá eða hafna.

Ákvæði laga nr. 75/2008 séu ófrávíkjanleg og óumdeilt milli aðila að tilkynning, sem jafna megi við tilkynningu samkvæmt 3. mg. 10. gr. laganna, hafi ekki verið send innan lögákveðins frests. Þá liggi jafnframt fyrir að sóknaraðili hafi ekki sent tilkynningu samkvæmt 4. mgr. 10. gr. sömu laga.

Þar sem samningar hafi ekki náðst milli aðila og fyrir liggi að tilkynningar hafi ekki verið sendar í samræmi við 3. og 4. mgr. 10. gr. verði að líta svo á að leigusamningurinn hafi framlengst til 30. apríl 2026, sbr. ákvæði 2. mgr. 11. gr. laganna. Varnaraðilar hafi ekki glatað málskotsrétti sínum og muni neyta hans og krefjast innlausnar samkvæmt 5. mgr. 12. gr. laga nr. 75/2008, sbr. 14. gr. og þar af leiðir hafi kæruheimild sóknaraðila ekki stofnast og muni ekki stofnast.

Verði fallist á kröfu sóknaraðila sé þess krafist að kröfu sóknaraðila um staðfestingu þess að núverandi leigugjald sé hæfilegt verði hafnað, enda fari því fjarri að um markaðsleigu sé að ræða.

IV. Athugasemdir sóknaraðila

Sóknaraðili segir að þegar samningurinn hafi verið gerður hafi hún verið í sambúð með H heitnum og þau hafi síðan gengið í hjúskap árið 1997. Við andlát H hafi dánarbú hans tekið við öllum þeim fjárhagslegu réttindum sem hann hafi notið í lifanda lífi, sbr. 2. gr. laga nr. 20/1994 um skipti dánarbúa og fleira. Enginn kaupmáli hafi verið í gildi milli þeirra hjóna og allar eignir þeirra hjúskapareignir. Sóknaraðili hafi því setið í óskiptu búi og njóti því sannarlega umræddra réttinda, enda komi fram í 11. gr. erfðalaga nr. 8/1962 að til óskipts bús teljist hjúskapareignir beggja hjóna. Sumarbústaðurinn hafi ekki verið séreign H og teljist því meðal hjúskapareigna hans.

Því sé mótmælt að tilkynning sem jafna megi við tilkynningu samkvæmt 3. mgr. 10. gr. laga nr. 75/2008 hafi ekki verið send innan lögákveðins frests. Varnaraðilar hafi sent sóknaraðila tölvupóst árið 2015 þar sem bent hafi verið á áætluð samningslok 30. apríl 2025 og að samningurinn yrði ekki framlengdur að samningstímabili loknu. Þær tilkynningar hafi verið sendar tæpum tíu árum fyrir lok leigusamningsins og hafi því verið sendar innan tímamarka 3. mgr. 10. gr. laganna. Í samskiptum aðila 4. júní 2024, sem hafi varðað lok lóðarleigusamningsins og mögulega innlausn, hafi jafnframt verið vísað til 14. gr. laga nr. 75/2008. Báðar aðilar hafi notið aðstoðar lögmanna við viðræðurnar og aðilar verið upplýstir um efni II. kafla laganna. Í samskiptum milli málsaðila hafi komið fram öll efnisleg skilyrði tilkynningar samkvæmt 10. gr. Varnaraðili hafi uppfyllt tilkynningarskyldu sína og því hafi samningurinn ekki framlengst um ár samkvæmt 2. mgr. 11. gr., og að hún njóti sannarlega málskotsréttar, sbr. 3. mgr. 12. gr., enda hafi málskotið verið sent fyrir fyrirhuguð lok leigusamningsins 30. apríl 2025.

V. Athugasemdir varnaraðila

Varnaraðilar ítreka fyrri sjónarmið í athugasemdum sínum.

VI. Niðurstaða

Meðleigusamningi 30. apríl 1995 var 2.500 fermetra lóð leigð undir frístundahús til 30 ára og var tekið fram í samningum að hann yrði framlengdur um 30 ár ef hvorugur aðila segði honum upp. Lóðin ber nú heitið L, og hefur landeignarnúmerið J. Þá hefur frístundahúsið, sem var byggt árið 1996, fasteignanúmerið K.

Sóknaraðili hefur setið í óskiptu búi eftir andlát eignmanns síns, H, en dánarbúið tók við öllum þeim fjárhagslegum réttindum sem hann átti við andlátið eða naut sem og öllum fjárhagslegum skyldum sem hvíldu á honum, nema annað leiddi af réttarreglum, löggerningi eða eðli réttindanna, sbr. 2. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Í áðurnefndum leigusamningi frá 30. apríl 1995 er kveðið á um að hann sé bundinn við H heitinn og börn hans og sé ekki framseljanlegur til annarra. Á þeim tíma, er samningurinn var gerður, mun H hafa verið í sambúð með sóknaraðila og þau átt tvö börn saman en hann svo kvænst henni tveimur árum síðar. Gögn málsins bera ekki annað með sér en að af hálfu leigusala hafi verið litið á sóknaraðila sem handhafa téðra leiguréttinda eftir að H féll frá á árinu 2008. Þannig liggja fyrir gögn allt frá 2015 um samskipti varnaraðila við sóknaraðila sem aðila leigusamningsins auk þess sem varnaraðilar hafa athugasemdalaust tekið við leigugreiðslum frá henni. Þá liggja fyrir gögn um greiðslur sóknaraðila á gjöldum vegna fasteignarinnar. Að framangreindu virtu er hafnað þeim málatilbúnaði varnaraðila að sóknaraðili hafi ekki tekið við leiguréttindum samkvæmt leigusamningnum.

Varnaraðilar byggja á því að leigusamningurinn hafi framlengst um eitt ár miðað við umsamin leigulok á grundvelli 2. mgr. 11. gr. laga nr. 75/2008 þar sem samningar hafi ekki náðst milli aðila einu ári fyrir lok samningsins og tilkynningar samkvæmt 3. og 4. mgr. 10. gr. hafi ekki verið sendar innan þeirra fresta sem þar er getið. Af því leiði að málskotsréttur varnaraðila samkvæmt 3. mgr. 11. gr. laganna hafi ekki verið liðinn þegar sóknaraðili skaut málinu til nefndarinnar 27. janúar 2025 og slíkum rétti hafi því ekki verið til að dreifa. Í samræmi við þessa afstöðu skutu varnaraðilar málinu til nefndarinnar 20. október 2025 og krefjast í því máli, sem hefur fengið málsnúmerið 137/2025 í málaskrá nefndarinnar, innlausnar, sbr. 2. tölulið 5. mgr. 12. gr. laganna. Forsenda þessa málstaðar er sú afstaða varnaraðila að þeir hafi vanrækt tilkynningarskyldu sína samkvæmt 3. mgr. 10. gr. laganna. Í tilefni af þeim vörnum, sem komu fram í greinargerð varnaraðila til nefndarinnar, byggir sóknaraðili á að varnaraðilar hafi uppfyllt téða skyldu með erindum til sín á árinu 2015.

Í 3. mgr. 10. gr. laga nr. 75/2008 segir að sé í gildi tímabundinn leigusamningur um lóð þar sem frístundahús stendur skuli leigusali eigi síðar en tveimur árum fyrir lok leigusamnings senda leigutaka tilkynningu þar sem bent er á áætluð samningslok og efni 11. til 14. gr. Þá segir að leigusala sé heimilt í tilkynningu þessari að hvetja leigutaka til að hefja viðræður við sig við fyrsta tækifæri um áframhald leigu eða lok hennar.

Varnaraðilar sendu sóknaraðila tölvubréf 11. september 2015 þar sem fram kom að leigusamningurinn væri í gildi til ársins 2025 og ljóst væri að hann yrði ekki framlengdur. Varnaraðilar hafi viljað gera henni viðvart með góðum fyrirvara til að hún hefði rúman tíma til að gera ráðstafanir. Í öðru tölvubréfi varnaraðila til sóknaraðila 7. október sama ár kom fram að þeim væri ljóst að það myndi valda henni fyrirhöfn og óþægindum að leigusamningurinn yrði ekki framlengdur þegar hann rynni út á árinu 2025 og því vildu þau láta vita með góðum fyrirvara. Með bréfi varnaraðila til sóknaraðila 30. apríl 2024 var samningnum sagt upp frá og með 30. apríl næsta árs. Um það sagði að þá yrði leigutími liðinn og í því samhengi væri rétt að vísa til tölvubréfa frá hausti 2015 þar sem henni hefði verið tilkynnt um að ekki væri fyrirhuguð framlenging á leigunni. Var þess einnig getið að varnaraðilar væru reiðubúnir til viðræðna um kaup á þeim mannvirkjum sem hefðu verið reist á lóðinni ef um semdist.

Efnislega fór ekki milli mála að sóknaraðila var þegar á árinu 2015 tilkynnt um að varnaraðilar litu svo á að leigusamningnum lyki á umsömdum samningstíma, eins og einnig leiðir af 2. mgr. 10. gr. laga nr. 75/2008. Þótt varnaraðilar hafi ekki bent á efni 11. til 14. gr. laganna í tölvubréfunum, líkt og þeim bar að gera samkvæmt 3. mgr. 10. gr. laganna, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 15. nóvember 2018 í máli nr. 855/2017, er til þess að líta að brýnt var fyrir henni að tilkynnt væri um téða afstöðu til að hún hefði rúman tíma til að gera ráðstafanir. Tilkynning varnaraðila á árinu 2015 var því efni sínu samkvæmt til þess fallin að ná þeim markmiðum sem búa að baki lögunum um að aðilar leigusamnings um frístundalóð gæti að hagsmunum sínum tímanlega fyrir samningslok. Verður hvorki ráðið af orðalagi laganna né forsendum áðurnefnds dóms að það eitt girði fyrir að tilkynning geti talist fullnægjandi að ekki sé berum orðum bent á efni 11. til 14. gr., eins og það er orðað í 3. mgr. 10. gr. þeirra. Eins og atvikum málsins er háttað og að teknu tilliti til markmiða laganna fær ekki heldur staðist að leggja til grundvallar að sóknaraðili sé verr stödd við lok leigusamningsins sökum þess að varnaraðilar gættu þess ekki að benda á 11. til 14. gr. þeirra er þeir sendu henni tilkynningu á árinu 2015.

Samkvæmt framangreindu verður lagt til grundvallar að varnaraðilar hafi á árinu 2015 sent sóknaraðila tilkynningu um leigulok í merkingu 3. mgr. 10. gr. laga nr. 75/2008 en aðilar, sem nutu lögmannsaðstoðar í samskiptum sín á milli á árinu 2024, hafi ekki náð samkomulagi. Af því leiðir að skilyrði 2. mgr. 11. gr. laganna eru ekki fyrir hendi og verður því hafnað málatilbúnaði varnaraðila um að leigusamningurinn hafi framlengst sjálfkrafa um eitt ár á grundvelli þeirrar málsgreinar.

Í samræmi við ofangreinda niðurstöðu höfðu varnaraðilar málskotsrétt til nefndarinnar frá 30. apríl 2024 til 30. október þess árs, sbr. 2. mgr. 12. gr. laga nr. 75/2008. Líkt og áður hefur verið vikið að áttu aðilar í samskiptum á því ári um leigulok og nutu þá lögmannsaðstoðar. Þótt gögn málsins gefi til kynna að þær viðræður hafi ekki gengið vel skutu varnaraðilar málinu ekki til nefndarinnar innan framangreinds frests og féll hann þá niður, sbr. niðurlag síðastnefndrar málsgreinar. Í 3. mgr. 12. gr. laganna segir að nú sé málskotsréttur leigusala niður fallinn og geti þá leigutaki skotið málinu til nefndarinnar en sá réttur falli niður hafi málskot hans ekki verið sent í síðasta lagi fyrir lok leigusamningsins. Í samræmi við ákvæði þessarar málsgreinar var sóknaraðila heimilt að skjóta málinu til nefndarinnar 27. janúar 2025. Nýting málskotsréttarins hafði í för með sér að leigusamningur aðila framlengdist sjálfkrafa um 20 ár frá lokum samningsins að telja. Samkvæmt því gildir leigusamningur aðila nú til 30. apríl 2045.

Að fenginni ofangreindri niðurstöðu kemur til skoðunar krafa sóknaraðila um að staðfest verði að núverandi endurgjald fyrir leigu lóðarinnar, 30.000 kr. á ári, sé hæfilegt, sbr. 8. mgr. 12. gr. laga nr. 75/2008. Í þeirri málsgrein segir að nú hafi leigutaki nýtt sér málskotsrétt sinn og geti hann þá fyrir nefndinni haft uppi kröfu um hver skuli vera fjárhæð ársleigu í framlengdum leigusamningi, sbr. 13. gr. Í þeirri lagagrein er fjallað um mat á ársleigu framlengds leigusamnings og í niðurlagi 1. mgr. kemur fram að ákvörðun um ársleigu skuli taka mið af kröfum aðila og áliti nefndarinnar á markaðsverðmæti á hverjum tíma. Samkvæmt 2. mgr. 13. gr. laganna skal við mat á markaðsverðmæti meðal annars hafa til viðmiðunar:

1. hver sé ársleiga lóða sem eru svipaðar að stærð og búa yfir svipuðum eiginleikum á sömu jörð eða aðliggjandi jörðum; einnig má líta til ársleigu lóða sem eru svipaðar að stærð og búa yfir sams konar eiginleikum innan þess sveitarfélags sem lóðin er á eða þá eftir atvikum innan sveitarfélaga í nágrenninu,
2. legu, útsýni, gróðursæld, staðsetningu og önnur slík atriði sem áhrif geta haft á fjárhæð ársleigu lóðar,
3. hvert hið eldra leigugjald hafi verið og hvort það hafi fylgt breytingum á vísitölu neysluverðs eða vísitölu byggingaverðs.

Varnaraðilar krefjast þess að kröfu sóknaraðila um staðfestingu á að núverandi endurgjald fyrir leigu lóðarinnar sé hæfilegt verði hafnað. Sú krafa er reist á þeirri afstöðu að téð endurgjald sé fjarri markaðskjörum en í því efni vísa varnaraðilar í dæmaskyni til tilgreinds leigusamnings, sem fylgdi greinargerð þeirra til nefndarinnar. Samkvæmt þeim samningi var uppreiknuð leigufjárhæð á árinu 2025 kr. 278.478 á ársgrundvelli.

Að beiðni kærunefndar gerðu aðilar málsins frekari grein fyrir afstöðu sinni um ársleigu lóðarinnar og lögðu fram gögn um hana sem og aðrar lóðir. Eins og fram er komið er stærð umræddrar lóðar 2.500 fermetrar og heildarlóðamat hennar 1.895.000 krónur. Fasteignamat frístundahússins, sem stendur á lóðinni, fyrir árið 2026 er 35.750.000 krónur en verður 39.250.000 krónur fyrir næsta ár.

Eldra leigugjald fyrir lóðina var 30.000 krónur á ári og fylgdi hvorki breytingum á vísitölu neysluverðs né vísitölu byggingaverðs. Samkvæmt upphaflegum lóðarleigusamningi var samið um að endurgjald fyrir leigu á lóðinni skyldi vera fegrun á landi sem svaraði til 50 trjáplantna á ári og samvinnu við það sem til heilla horfði fyrir svæðið sem sumarbústaðir samningsaðila stæðu á. Líkt og varnaraðilar hafa bent á gefur framangreint samningsákvæði sem og önnur ákvæði samningsins til kynna að lóðarleiga hafi verið ákveðin af örlæti við upphaflegan leigjanda en framangreint endurgjald að fjárhæð 30.000 krónur á ári, áður 20.000 krónur á ári, mun samkvæmt gögnum málsins hafa verið ákveðið í stað fyrrnefndrar gróðursetningar þar sem trjágróður hafi þrifist illa á svæðinu. Kærunefnd telur í ljósi framangreinds að eldra leigugjald, sem mun hafa verið óbreytt frá árinu 2015, gefi, eitt og sér, takmarkaðar vísbendingar um markaðsverðmæti lóðarinnar.

Umrædd lóð er samkvæmt gögnum málsins ekki innan skipulagðrar frístundabyggðar. Þjónusta við sóknaraðila, sem leigjanda lóðarinnar, mun því vera takmörkuð. Þá verður tekið undir með sóknaraðila að gögn málsins gefi til kynna að aðstæður á lóðinni séu um sumpart nokkuð frumstæðar og er þá einkum horft til vegagerðar og vatnsveitu, eins og þeim málum mun vera háttað um þessar mundir. Þá mun lóðin ekki vera á sérstaklega grónu svæði. Af þessum ástæðum og að öðru leyti með hliðsjón af sjónarmiðum aðila verður talið að upplýsingar um ársleigu á lóðum innan skipulagðrar frístundabyggðar veiti takmarkaðar vísbendingar um markaðsverðmæti lóðarinnar. Á hinn bóginn telur kærunefnd að líta verði til þess að lóðin er í nálægð við vinsæl útivistarsvæði þar sem þjónusta og náttúrufegurð er mikil.

Að öllu framangreindu virtu sem og kröfum aðila og þeim gögnum sem þær eru studdar við er það niðurstaða kærunefndar að ársleiga framlengds leigusamnings skuli vera 90.000 krónur. Rétt þykir að ársleigan fylgi breytingum á vísitölu neysluverðs miðað við grunnvísitölu í apríl 2025, 649,7 stig.

Í 4. mgr. 27. gr. laga nr. 75/2008 er kveðið á um að nú vilji kærandi eða gagnaðili ekki una úrskurði kærunefndar húsamála og geti hann þá höfðað mál til að ógilda hann fyrir dómstólum eða að honum verði breytt um efni fjárhæða. Mál skuli höfðað innan sex mánaða frá því að aðilinn fékk eða mátti fá vitneskju um úrskurð kærunefndar.

 

ÚRSKURÐARORÐ:

Lóðarleigueigusamningur aðila, dags. 30. apríl 1995, vegna lóðar með landeignanúmeri J, og fasteignanúmeri frístundahúss K að I, er framlengdur um 20 ár frá 30. apríl 2025.

Fjárhæð ársleigu framlengds leigusamnings er 90.000 kr. og fylgir breytingum á vísitölu neysluverðs miðað við grunnvísitölu í apríl 2025, 649,7 stig.

 

Reykjavík, 14. júlí 2026

 

Auður Björg Jónsdóttir

 

Þorvaldur Hauksson                                 Eyþór Rafn Þórhallsson