Fiskiþing 19. maí 2000

Ágætu fiskiþingsfulltrúar,

Á miðvikudaginn var, var ég á ráðstefnu sem Amerísk-íslenska verslunarráðið efndi til. Meðal fyrirlesara var frískur náungi, Richard Gutting frá einskonar Fiskifélagi þeirra í henni stóru Ameríku. Hann minntist á þær mörgu vörður á leið til sjálfbærrar nýtingar sem reistar hafa verið, nefndi hafréttarsamninginn, úthafsveiðisamninginn, siðareglur Matvæla og landbúnaðarstofnun sameinuðu þjóðanna, FAO, um ábyrgð í fiskimálum og framkvæmdaáætlun FAO um að ná stjórn á umfram sóknargetu. En svo sagði hann: við erum búin að setja langflest af því sem við þurfum að gera í orð, og þau eru orðin að samningum og samþykktum. Við gætum veggfóðrað hjá okkur með öllum þessum skjölum, en það sem núna þarf að gera - verður að vinda sér í, er að hrinda hugmyndunum í framkvæmd - GERA það sem við erum búin að setja á blað.

Mér varð þetta að umhugsunarefni. Þótt við séum langt frá því að vera á veggfóðurstiginu þ.e. að eiga einungis orð en geta ekki sýnt árangur hvað varðar verndun og nýtingu flestra nytjastofna okkar, þá er svo ákaflega víða þörf á að taka til hendi og gera betur, og eru rökin fyrir því hvarvetna Sami maður á sömu ráðstefnu sagði okkur frá nýútkominni bók þar í landi sem fjallar um það, hvað væri óhætt að borða af fiski frá ýmsum löndum. Þar kom fram að það eina sem mætti borða héðan væri, svo merkilegt sem það er, makríll og rækja.

Það er sífellt verið að tala um það að með bættum samgöngum og með aukinni tækni og þróun í farskiptum þá skipti fjarlægðir minna máli. Viðskiptaumhverfi hefur breyst, þá hafa áherslur breyst í viðskiptalöndum okkar. Nú er svo komið að fyrirtæki, stór og smá í hinum ýmsu greinum, stunda viðskipti um allan heim héðan frá Íslandi og það færist í vöxt að þau opni útibú í öðrum löndum. Fyrirtæki sem starfa í sjávarútvegi hafa verið hvað stórtækust í þessum efnum og hefur sú útrás ekki aðeins styrkt stoðir efnhags okkar heldur haft víðtæk áhrif í þjóðfélaginu öllu. Áhrif þróunar undanfarinna ára eru mikil innan stjórnkerfisins, og þá ekki síst á starf sjávarútvegsráðuneytisins. Fram á miðjan áratuginn má segja erlend samskipti hafi nánast einskorðast við Færeyjar, Grænland og Noreg auk samstarfs innan NEAFC NorðausturAtlantshafsfiskveiðiráðsins, sem er stofnun sem hefur verið að styrkjast mikið. Nú er þetta gjörbreytt og er samstarf sjávarútvegsráðuneytisins í alþjóðamálum orðið svo viðamikið að erfitt er að festa hönd á því öllu.

Eins og þið sem hér eruð hafið kannski orðið vör við þá hef ég lagt talsverða áherslu á að hitta þá ráðherra í Evrópu sem ég tel að hafi áhrif á gang mála sem tengjast sjávarútveginum. Þá á ég ekki einungis við fiskveiðar því afstaða Evrópusambandsins til dæmis til matvælaeftirlits skiptir íslenskan sjávarútveg miklu máli. Reynsla mín af þessu er sú að sjónamið okkar mæti í flestum tilfellum skilningi ráðamanna en það þýðir ekki að við náum að knýja fram þá úrlausn sem við kjósum. Ég var staddur í Frakklandi um daginn og fór og skoðaði verksmiðjur SÍF í Boulogne Sur Mer. Þar fullvinna þeir t.d. síld í mjög miklum mæli, en nota aðeins íslenska síld í hluta framleiðslu sinnar vegna tolla sem greiða þarf við innflutning til Bandalagsins á síld. Þetta er í raun mjög slæmt ekki síst í því ljósi að þeir segja mér að íslenska síldin sé mun betra hráefni en önnur síld sem þeir eru að vinna.

Í bókun 9 við samninginn um evrópska efnhagssvæðið er fjallað um viðskipti með fisk og aðrar sjávarafurðir. Bókunin hefur ekki verið endurskoðuð frá gildistöku samningsins. Á síðasta ári óskuðu EFTA-ríki eftir viðræðum við framkvæmdastjórn Evrópusambandsins um ýmis atriði er þau töldu óljós í bókuninni og þau vildu taka til endurskoðunar.

Af Íslands hálfu var fyrst og fremst verið að hugsa um þær afurðir, eins og síld og humar, sem ekki fengu tollalækkun við gerð EES-samningsins. Norðmenn höfðu hins vegar fyrst og fremst áhuga á að ræða undirboðs- og jöfnunartolla ákvæði bókunarinnar. EFTA-ríki hafa átt fundi með framkvæmdastjórninni þar sem þessi mál hafa verið rædd. Viðbrögð framkvæmdastjórnarinnar gefa því miður ekki miklar vonir um breytingar á bókuninni í nánustu framtíð

Það var ánægjulegt að okkur skuli loks hafa tekist að skrifa undir tvíhliðasamning við Rússland á sviði sjávarútvegsmála. Í honum skuldbinda ríkin tvö sig til þess að greiða fyrir samstarfi einkaaðila varðandi veiðar, vinnslu og markaðssetningu sjávarafurða. Samstarfið nær einnig til hafrannsókna. Samningurinn kveður á um að ráðherra landanna tveggja skipi í nefnd sem hittast á reglulega til að fjalla um sameiginleg málefni okkar á sviði sjávarútvegs.

Í viðræðum við ráðherra annara ríkja hef ég gert mér far um að minna á afstöðu okkar til ríkisstyrkja í sjávartútvegi. Í flestum tilfellum er tekið undir sjónarmið okkar Íslendinga. Þetta mun hins vegar ekki gerast á einni nóttu en verður unnið að því innan margra stofnana Alþjóðaviðskiptastofnunarinnar, OECD, FAO og fleiri.

Sjávarútvegsráðuneytið hefur víða beitt sér á undanförnu ári Hvað varðar milliríkjasamninga um skiptingu veiðiheimilda í einstökum stofnum á hinu alþjóðlega hafsvæði í norður Atlantshafi má segja að útfærsla á varúðarleiðinni hafi einkennt árið sem hefur verið óvenju viðburðaríkt.

Þannig gerðu Ísland,Noregur, Færeyjar, Rússland og Evrópusambandið með sér samning í haust um skiptingu veiðiheimilda úr norsk-íslenska síldarstofninum. Samningurinn veitir Íslandi sambærilega hlutdeild í stofninum og undanfarin ár. Það er hins vegar sérstakt við samninginn að með honum er í fyrsta skipti í alþjóðlegu samstarfi af þessu tagi komið á reglum sem segja til um langtímastjórnun veiðanna. Þannig er gert ráð fyrir því að hrygningarstofninum sé haldið yfir 2,5 miljónum tonna með því að ákvarða að fikveiðidánarstuðulinn sé undir 0,125 og að gripið verði til varúðaraðgerða í formi lækkaðs fiskveiðidánarstuðuls falli heildarstofnstærð niður fyrir ákveðin mörk. Samningur þessi var staðfestur samhljóða á ársfundi norðaustur atlantshafsfiskveiðiráðsins NEAFC í nóvember sl.

Alþjóða hafrannsóknaráðið ICES lagði í fyrsta skipti til í ráðgjöf sinni að stjórnun veiða á úthafskarfa á Reykjaneshrygg tæki mið af því að um væri að ræða tvo stofna úthafskarfa. Á ársfundi NEAFC þar sem fjallað var um stjórnun veiðanna lagði sendinefnd Íslands mikla áherslu á að tillögum ICES væri fylgt enda hætta á að óbreytt stjórnun á veiðunum leiddi til ofnýtingar annars stofnsins á meðan hinn væri í raun vannýttur. Þrátt fyrir stuðning Grænlands og Færeyja við málflutning Íslands náðist ekki samstaða um slíka stjórnun og komu aðildarlönd NEAFC sér saman um að halda áfram að stjórna veiðunum eins og um einn stofn væri að ræða en draga nokkuð úr heildarveiðiheimildum frá fyrri árum. Afstöðu sína byggðu löndin á því að ekki hefði verið færð full sönnun að því að um væri að ræða tvo stofna og að erfitt væri í framkvæmd að stjórna veiðunum á þann hátt að um tvo stofna sé að ræða. Ísland mótmælti samþykktinni og er því ekki bundið af henni, en setti þess í stað einhliða reglur um stjórnun veiða íslenskra skipa sem byggja á áðurnefndum tillögum ICES um tveggjastofna stjórn.

Ísland sá sig einnig knúið til að mótmæla samþykkt NEAFC um stjórn veiða á makríl enda voru kröfur Íslands um að tekið væri tillit til strandríkjaréttar þess í engu virtar og Íslandi ekki gefin kostur á að sækja fundi þar sem fjallað var um skiptingu strandríkja á veiðiheimildum úr stofninum. Rússland mótmælti einnig umræddri samþykkt.

Frá áramótum hafa verið haldnir tveir fundir strandríkjanna, Íslands, Noregs, Færeyja, Grænlands og Evrópusambandsins auk fundar í vinnunefnd NEAFC til að leggja grunn að stjórnun veiða á kolmunna og skiptingu veiðiheimilda milli einstakra samningslanda. Þetta verkefni er brýnt þar sem veiðar undanfarinna ára hafa farið verulega fram úr ráðleggingum vísindamanna um hvað sé óhætt að veiða. Lítið hefur miðað í samkomulagsátt á þessum fundum en ákveðið hefur verið að halda áfram og stefna að því að ná samkomulagi fyrir ársfund NEAFC sem haldinn verður nk. nóvember.

Það er því fyrirhugað að fulltrúar strandríkjanna hittist um miðjan næsta mánuð til að fjalla um málið. Á þeim fundum sem haldnir hafa verið hefur komið berlega í ljós að mikið ber á milli einstakra landa bæði hvað varðar þær veiðiheimildir sem gerð er krafa til og þá aðferðarfræði sem beita á til að komast að niðurstöðu. Þannig hafa Ísland og Noregur viljað byggja skiptinguna á líffræðilegri dreifingu stofnsins og byggt kröfur sínar á henni, en Evrópusambandið og Færeyjar vilja að mestu leggja veiðar innan lögsagna einstakra landa til grundvallar. Miðað við umræður á þeim fundum sem þegar hafa verið haldnir er rétt að vara við bjartsýni á að niðurstöður samninganna verði mjög jákvæðar. Þá er rétt að minna að vísindmenn telja að heildarveiðar úr kolmunnastofninum verði að draga saman um um allt að helming.

Eins og kunnugt er hefur Ísland mótmælt því fyrirkomulagi Norðvestur-Atlantshafs -fiskveiðistofnunarinnar NAFO sem hefur verið á stjórn rækjuveiða á Flæmingjagrunni, en það hefur byggst á sóknarstýringu. Ísland hefur því frá 1997 sett sér einhliða kvóta á svæðinu fyrst 6.800 tonn árin 1997 og 1998 en hann var aukinn í 9.300 tonn á síðasta ári og hefur verið ákveðinn sá sami til bráðabirgða á þessu ári. Í mars sl. var haldinn sérstakur fundur aðildarlanda NAFO sem hafði það hlutverk að skoða kosti þess að tekið væri upp kvótakerfi við stjórn rækjuveiðanna í stað núverandi kerfis þar sem ljóst væri að núverandi kerfi dygði ekki óbreytt til að hafa hemil á veiðunum. Á umræddum fundi leiddi sendinefnd Íslands umræðurnar og fengu tillögur Íslands mikinn hljómgrunn á fundinum. Það eru þó margar hindranir sem þarf að yfirstíga áður en samkomulag næst um nýtt kerfi til að stjórna þessum veiðum enda hefur engin niðurstaða fengist um skiptingu veiðiheimilda milli einstakra landa af hinum fyrirhugaða 30.000 tonna heildarkvóta sem vísindanefnd NAFO hefur mælt með.

Undanfarin ár hefur verið unnið að því að innleiða fjareftirlit innan NAFO og NEAFC, og hefur Ísland tekið virkan þátt í þeirri vinnu í báðum stofnunum. Komið var á fót tilraunaverkefni í NAFO þar sem skip sem stunduðu rækjuveiðar á Flæmska hatti sendu staðsetningarskeyti til Íslands. Innan NAFO hefur ekki verið mikill framgangur í því að þróa fjareftirlitið frekar.

Starfið innan NEAFC hefur aftur á móti verið með öðrum hætti og er nú svo komið að búið er að samþykkja að taka í notkun fjareftirlitskerfi þar sem upplýsingar um staðsetningu skipa er stunda veiðar á samningssvæðinu eru sendar á sjálfvirkan hátt til skrifstofu NEAFC. Auk þess verða tilkynningar um komu inn á veiðisvæði og aflaskýrslur sendar með rafrænum hætti í samræmi við tiltekið form sem NEAFC hefur samþykkt.

Búið er að leggja í verulega vinnu við að hanna og smíða tölvukerfi sem geta tekið við skeytunum og vinna úr þeim og senda viðeigandi upplýsingar til skrifstofu NEAFC. Ánægjulegt er að sjá að Íslendingar hafa tekið afgerandi forystu í þessum málum. Íslenskt hugbúnaðarfyritæki STEFJA hf hefur, í nánu samráði við Landhelgisgæsluna og ráðuneytið smíðað þann hugbúnað sem er notaður hér á landi og á skrifstofu NEAFC. Enn sem komið er eru íslensku skipin sem stunda þessar veiðar þau einu sem eru fær um að senda upplýsingarnar til skrifstofu NEAFC á því formi sem krafist er.

Þá að sjávarspendýrum. Í NAMMCO, sem eru svæðisbundin samtök um stjórn veiða sjávarspendýra í Norðuratlantshafi, var á árinu haldið áfram að vinna að vísindalegum úttektum á einstökum stofnum Á grundvelli ályktunar vísindanefndar samþykkti ársfundur NAMMCO m.a. að veiðar á 200 langreyðum á ári hér við land væru sjálfbærar. Þrátt fyrir að við höfum sagt okkur úr Alþjóða hvalveiðiráðinu, fylgjumst við náið með þróun mála á þeim vettvangi, og tókum þátt í síðsta ársfundi samtaka sem áheyrnarfulltrúar. Þar sem þróun mála í ráðinu getur skipt miklu máli fyrir íslenska hagsmuni munum við halda áfram þátttöku þar.

Atlantshafstúnfiskveiðiráðið, eða ICCAT, er sú alþjóðlega stofnun sem fer með stjórn veiða á túnfiski í Atlantshafinu. Eins og kunnugt er eru veiðar hér á túnfisk nýhafnar sem er tilefni þess að við tökum þátt í starfi ráðsins þótt við séum ekki aðilar að stofnuninni. Helsta vandamálið sem við stöndum frammi fyrir þar er sú staðreynd að réttur okkar sem strandríkis til að nýta þær auðlindir sem koma inn í efnahagslögsögu okkar hefur ekki verið viðurkenndur. Við núverandi aðstæður myndi aðild að ICCAT jafngilda því að Ísland afsalaði sér réttinum til að veiða túnfisk.

Ætla má að þetta ástand sé að breytast. Innan ICCAT starfar nú vinnunefnd sem hefur það verkefni að endurskoða úthlutunarreglur ráðsins og höfum við tekið virkan þátt í því starfi. Því fer fjarri að við stöndum ein, fjölmörg ríki vilja að réttindi strandríkja verði aukin, enn er þó töluvert verk óunnið. Hitt er ljóst, að þótt við viljum eftir fremsta megni taka þátt í alþjóðlegu samstarfi varðandi stjórnun veiða á deilistofnum og víðförullum fiskstofnum getur Ísland ekki samþykkt núverandi úthlutunarreglur ICCAT.

Nýlega var haldið 11. aðildarríkjaþing samningsins um alþjóðaverslun með tegundir villtra dýra og plantna sem eru í útrýmingarhættu, CITES. Ísland var að taka þátt í fyrsta sinn sem fullgildur aðili. Það þarf varla að útskýra það fyrir neinum hér hvað alþjóðaverslun með villtar tegundir er mikilvæg fyrir Ísland þannig að augljóst er að þarna þurfum við að beita okkur.

Á aðildarríkjaþinginu lagði Ísland mikla áherslu á að þegar ákveða á hvort einstaka tegundir teljist vera í útrýmingarhættu eða ekki, verði slíkt mat að byggjast á vísindalegum forsendum. Því miður hefur þetta ekki alltaf verið raunin eins og sést glögglega á því að allar hvalategundir heimsins eru samkvæmt skráningu CITES annað hvort taldar vera í útrýmingarhættu eða að þær væru í útrýmingarhættu ef verslun með þær væri ekki háð ströngum skilyrðum. Við fullgildingu CITES samningsins gerði Ísland fyrirvara varðandi þær hvalategundir sem eru hér við land og eru rangt flokkaðar. Auk þess hvöttum við til þess að fram færi alsherjarúttekt á því hvort þær tegundir sem eru á lista CITES séu raunverulega í hættu.

Ýmis ríki eru því fylgjandi að nota CITES samninginn sem tæki við fiskveiðistjórnun. Við höfum staðið gegn slíku þar sem við teljum rétt að til þess bærar svæðisbundnar stofnanir, svo sem NAFO og NEAFC, sjái um stjórnunina. Þau vandamál sem upp koma við alþjóðlega fiskveiðistjórnun eru fyrst og fremst svæðisbundin vandamál sem tengjast viðkomandi stofnum og aðstæðum á hverjum stað. Okkur líst afleitlega á það ef stofnun eins og CITES fer að reyna að leysa staðbundin vandamál með hnattrænum lausnum.

Vissulega eru margar tegundir dýra og plantna í útrýmingarhættu og Íslandi ber að taka þátt í alþjóðlegu samstarfi til að vernda viðkomandi tegundir. Á hinn bóginn er ekki hægt að sætta sig við að samningur sem þjónar þessum tilgangi sé notaður til þess að friða tegundir af tilfinningalegum ástæðum eða til að taka fram fyrir hendurnar á svæðisbundnum samtökum sem eru mun betur til þess fallin að sinna fiskveiðistjórnun.

Úthafsveiðisamningurinn sem gerður var árið 1995 styrkti stöðu svæðisbundinna fiskveiðistjórnarstofnana sem grunn alþjóðlegrar samvinnu um stjórn fiskveiða. Í kjölfarið hefur verið unnið að því á ýmsum svæðum að stofna slíkar stofnanir auk þess sem hlúð hefur verið að þeim sem fyrir eru, eins og NEAFC sem opnaði sjálfstæða skrifstofu síðastliðið haust.

Ísland hefur tekið þátt í viðræðum um stofnun nýrrar stjórnunarstofnunar fyrir Suðaustur-Atlantshafið. Þáttaka Íslands í viðræðunum byggðist á tvennu. Annars vegar á því að verja veiðihagsmuni Íslands á svæðinu, sem reyndar eru ekki mjög miklir. Hins vegar var tilgangurinn að taka virkann þátt í mótun þess hafréttar sem grunnur var lagður að með úthafsveiðisamningnum og kemur til með að skipta Íslendinga mjög miklu máli í framtíðinn.

Fyrr í þessum mánuði var haldinn fundur sem væntanlega verður síðasti samninngafundurinn í þessu ferli þótt enn eigi eftir að ganga frá nokkrum lausum endum. Ef allt gengur samkvæmt áætlun verður skrifað undir þennan samning í haust og þegar hann gengur í gildi verður Suðaustur-Atlantshafs fiskveiðistofnunin, SEAFO, stofnuð.

En það er einnig er starfað að sjávarútvegsmálum, og málefnum hafsins í víðara samhengi, á vettvangi Sameinuðu þjóðanna. Þótt fiskveiðistjórnun eigi vissulega að heyra undir einstök ríki og svæðisbundin samtök eru ákveðin verkefni sem nauðsynlegt er að vinna að á hnattrænum vettvangi. Þetta er bæði vegna þess að sum vandamál eru hnattræn í eðli sínu og vegna þess að samræming er nauðsynleg á sumum sviðum í starfi svæðisbundinna stofnanna. Í þessu sambandi er rétt að geta þess að um mánaðarmótin maí-júní verður í fyrsta sinn fundað á nýjum vettvangi Sameinuðu þjóðanna um málefni hafsins og þar munum við taka virkan þátt.

Matvæla- og landbúnaðarstofnun Sameinuðu þjóðanna, FAO, vinnur einnig mikilvægt starf á sviði sjávarútvegsmála. Á þeim vettvangi voru til dæmis settar siðareglur um ábyrgð í fiskimálum og samþykktar ýmsar alþjóðlegar framkvæmdaáætlanir. Á vettvangi FAO er nú m.a. unnið að aðgerðum gegn því sem nefnt er ólöglegar, ótilkynntar og óstjórnaðar fiskveiðar.

Sjávarútvegsráðuneytið tekur þátt í samstarfi í fiskimálanefnd OECD Efnahags- og framþróunarstofnunar Innan fiskimálanefndar er unnið að afmörkuðum verkefnum tveimur til þremur verkefnum í einu. Nú er verið að ljúka við eina verkefnasyrpu um breytinguna í ábyrgar fiskveiðar (transition to responsible fisheries). Meðal verkefna sem er nýlokið er athugun á fjármagnsflutningum frá stjórnvöldum til sjávarútvegs. Verkefni næstu þriggja ára verða m.a. um leiðir til að auka frelsi á mörkuðum (Market Liberalisation) og stjórnunarkostnað í sjávarútvegi.

OECD starfar í mörgum deildum, ein þeirra gerir árlega úttekt efnahagsmálum aðildarland sem oft er vitnað í. Nýlega var hér á landi fólk frá umhverfismálanefnd OECD sem vinnur að umhverfisúttekt á Íslandi og þar er sjávarútvegur veigamikill en úttektin tekur til flestra sviða þjóðfélagsins. Síðasta umhverfisúttekt OECD hér á landi var gerð fyrir 8 árum.

Í norrænu samstarfi ber þrennt hæst um þessar mundir. Vinnu sem varaformaður fiskifélagsins Kristján Þórarinsson stjórnar um viðmið fyrir umhverfismerkingar sjávarafurða en þess er vænst að hópurinn skili af sér tillögum síðsumars. Í júní næstkomandi verður haldin ráðherraráðstefna um öryggi matvæla í Kaupmannahöfn. Ráðstefnan er skiplögð í samráði umhverfis, matvæla, landbúnaðar sjávarútvegs og neytendageira norræna samstarfsins þannig að það er mikið undir og merkingar og neytendamál verða meðal þess sem rætt verður. Guðjón Atli Auðunsson er einn fjögurra fyrirlesara á ráðstefnunni í hluta sem fjallar um hreina náttúru - hreinar afurðir. Í þriðja lagi er svo von á skýrslu alþjóðahafrannsóknarráðsins um sjálfbærar veiða í NorðurAtlantshafi. Þar er í fyrsta sinn unnin heilstæð úttekt á ástandi fiskistofna og beitt nútímalegri nálgun og viðmiðum sem kennd er við varúð. Búast má við að fram komi að ástand einstakra stofna sé misgott, sumra gott annarra ekki. Skýrslan verður birt í ágúst en hún er hugsuð sem framlag í umhverfismerkingaumræðuna þannig að þar séu fengnir færustu sérfræðingar á sviðinu til að meta stöðuna og þær upplýsingar gerðar aðgengilegar þeim sem áhuga hafa.

Ef að líkum lætur, mun ykkur þykja nú nóg upptalið. Þó eru ónefndir fjöldi ferla á umhverfissviði sem snerta sjávarútveg. Þar er má nefna OSPAR samninginn um verndun sjávarumhverfis í NorðausturAtlanshafi. Samningar eru eitt en samtök og stofnanir annað. Íslendingar eru aðilar að Norðurskautsráðinu sem einkum hefur látið umhverfismál til sín taka, en þar er áhugi meðal flestra aðildarþjóðanna að fjalla um sjálfbæra þróun á norðurslóð, sem hefði í för með sér að sjávarútvegsmál og þar með málefni er varðar sjávarspendýr, yrðu hluti starfsins. Alþjóða náttúruverndarsamtökin IUCN en aðilar eru á áttunda hundrað félagasamtaka, 76 ríki og á annað hundrað ríkisstofnanir heldur heimsþing sitt í haust. Þegar eru komnar fram tillögur sem reifa þörf á yfirþjóðlegri stjórn sjávarútvegsmála, þá er innan vísndasamstarfs IUCN er einnig unnin svokallaður rauður listi fyrir CITES. Ég nefndi áðan að okkur litist afleitlega á hugmyndir um að leysa staðbundin vandamál með hatttrænum lausnum. Við þurfum að sjálfsögðu að fylgjast með þessu starfi og beita okkur fyrir því að mál fari í þá farvegi sem við teljum skynsamlegast.

Einu sinni var til dagskráliður í fjölmiðlum sem hét fundir og mannfagnaðir. Þeir voru nú sjaldnast jafnlangir og þessi pistill minn er orðinn. En þótt vissulega hafi hér verið nefndir margir fundir og æfinlega sé maður manns gaman, vil ég leggja áherslu á að erlendu samskiptin eru fyrst og fremst vinna. Vinna sem ég tel að við þurfum að leggja mikla áherslu á og leysa af hendi skipulega og faglega. Það er mikil þörf á að slaka hvergi á því virka samráði við greinina sem hefð hefur skapast fyrir, en jafnframt er brýnt að færa það til fleiri sviða. Þá er æskilegt að rödd greinarinnar sem mótleikara og samherja stjórnvalda heyrist víðar en verið hefur. Ég sagði á þessum sama vettvangi í fyrra að sífellt fleiri úrlausnarefni íslensks sjávarútvegs krefðust þess að greinin tali einni röddu og Fiskifélagið gæti orðið sú rödd. Fiskifélagið hefur að undanförnu unnið að því að koma á virku samráði við stjórnvöld í þeim þríþætta tilgangi að greinin eigi þess betri kost að koma sjónarmiðum sínum á framfæri við þá sem gæta íslenskra hagsmuna í þessum efnum; að stuðla að samræmdri afstöðu stjórnvalda og greinarinnar og síðast en ekki síst að auka þáttöku greinarinnar í starfi alþjóðasamtaka sem hún að aðild að þannig að íslensk sjónarmið komi einnig þar fram. Ég fagna þessu og vænti mikils af samstarfi við félagið á þessum sviðum.