Úrskurðarnefnd um upplýsingamál

Deilt var um aðgang að gögnum um uppsögn sveitarstjóra. Úrskurðarnefndin taldi gögnin í málinu heyra undir 7. gr. upplýsingalaga og staðfesti ákvörðun sveitarfélagsins.

Deilt var um afgreiðslu utanríkisráðuneytis á upplýsingabeiðni kæranda. Ráðuneytið byggði afgreiðslu sína á því að erindi kæranda fæli ekki í sér beiðni um gögn í skilningi upplýsingalaga. Úrskurðarnefndin staðfesti ákvörðun ráðuneytisins að hluti beiðninnar teldist ekki beiðni um gögn. Að öðru leyti var beiðni kæranda vísað aftur til ráðuneytisins til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum um kortaveltu frá færsluhirðum og öðrum greiðsluþjónustuaðilum í vörslu Seðlabanka Íslands. Ákvörðun bankans var byggð á því að að gögnin innihéldu upplýsingar sem féllu undir þagnarskylduákvæði laga um Seðlabanka Íslands. Úrskurðarnefndin taldi að hluti beiðninnar lyti að gögnum sem ekki væru fyrirliggjandi. Að öðru leyti var ákvörðun Seðlabanka Íslands staðfest.

Kæru var vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál þar sem erindi kæranda til Vinnueftirlitsins bar ekki með sér að vera beiðni um gögn í skilningi upplýsingalaga.

Í málinu var deilt um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu embættis forseta Íslands. Af hálfu embættisins var vísað til þess að gögnin sem óskað var eftir lægju ekki fyrir og að þeim gögnum sem lægju fyrir ætti kærandi ekki rétt til aðgangs af því þau vörðuðu starfssamband starfsmanns við embætti forseta Íslands eða teljist vera bréfaskipti við sérfróða aðila. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál staðfesti ákvörðun embættisins að stærstum hluta.

Deilt var um rétt til aðgangs að gagni í vörslu embættis ríkislögmanns sem var aflað í tilefni af fram kominni bótakröfu til embættis forseta Íslands og hafði að geyma umsögn um kröfur og röksemdir kæranda. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að samskipti stjórnvalds við ríkislögmann vegna könnunar á réttarstöðu eða vegna dómsmáls féllu undir takmörkunarákvæði í 3. tölul. 6. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012. Nefndin taldi að ríkislögmanni hefði verið heimilt að hafna beiðni kæranda um aðgang að gagninu og staðfesti ákvörðun embættisins.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum varðandi auglýsingu Skagafjarðar um ósk um tilboð í skólaakstur, sem sýndu fram á hæfi þess fyrirtækis sem varð hlutskarpast til að sinna akstrinum. Afstaða Skagafjarðar að kærandi ætti ekki rétt til aðgangs að gögnunum var á því byggð að þau hefðu að geyma viðkvæmar fjárhagsupplýsingar um fyrirtækið. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að um rétt kæranda að gögnunum gilti III. kafli upplýsingalaga, nr. 140/2012. Nefndin taldi að kærandi ætti rétt til aðgangs að hluta þeirra gagna sem honum hafði verið synjað um aðgang að.

Mál þetta varðaði beiðni um aðgang að tveimur ráðningarsamningum í vörslu Vestmannaeyjabæjar. Afstaða bæjarins að kærandi ætti ekki rétt til aðgangs að þeim var byggð á að óskylt væri að afhenda þá. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að ráðningarsamningur væri gagn í máli um ráðningu í starf og að réttur kæranda næði samkvæmt 7. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012, ekki til aðgangs að samningunum. Var ákvörðun Vestmannaeyjabæjar því staðfest.

Málið varðaði beiðni um aðgang að samningum í vörslu heilbrigðisráðuneytis um kaup á bóluefnum vegna kórónuveirufaraldursins. Afstaða ráðuneytisins að kærandi ætti ekki rétt til aðgangs að þeim var einkum á því byggð að samningarnir innihéldu upplýsingar um samskipti við önnur ríki eða fjölþjóðastofnanir og að afhending þeirra væri til þess fallin að valda tjóni á mikilvægum almannahagsmunum. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gögnin og staðfesti ákvörðun ráðuneytisins.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu forsætisráðuneytis um örugg farsímakerfi sem unnin voru að beiðni þáverandi forsætisráðherra. Ákvörðun ráðuneytisins að hafna beiðni kæranda var byggð á því að gögnin innihéldu upplýsingar um öryggi ríkisins og samskipti við önnur ríki sem rétt væri að yrðu ekki afhentar. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi með vísan til þess að upplýsingar í gögnunum væru settar fram með almennum hætti og í ljósi þess hve langt væri síðan gögnin urðu til, að mikilvægir almannahagsmunir kölluðu ekki á að þeim væri haldið leyndum. Þá taldi nefndin að afhending upplýsinganna væri ekki til þess fallið að skaða samskipti og gagnkvæmt traust gagnvart öðrum ríkjum. Nefndin lagði því fyrir ráðuneytið að veita kæranda aðgang að gögnunum.

Úrskurðarnefnd um upplýsingamál barst beiðni um endurupptöku máls sem lauk með úrskurði nefndarinnar nr. 1292/2025 frá 21. ágúst 2025. Nefndin taldi að skilyrði 24. gr. stjórnsýslulaga, nr. 37/1993, fyrir endurupptöku máls væru ekki uppfyllt. Þá væru ekki heldur skilyrði til endurupptöku málsins á ólögfestum grundvelli. Beiðni um endurupptöku málsins var því hafnað.

Mál þetta varðaði beiðnir kæranda um aðgang að gögnum, sem lagðar voru fram á fundi hreppsnefndar Skorradalshrepps, og hefðu ekki verið afgreiddar. Ljóst var að kærandi væri fulltrúi í hreppsnefndinni. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál vísaði til þess að sem sveitarstjórnarfulltrúi hefði kærandi rýmri rétt til aðgangs að umbeðnum gögnum á grundvelli sveitarstjórnarlaga en samkvæmt upplýsingalögum. Ákvarðanir sveitarfélags og tafir á afgreiðslu beiðna um gögn yrðu þannig ekki kærð til úrskurðarnefndarinnar og var kærunni því vísað frá nefndinni.

Mál þetta varðaði beiðni um aðgang að tölfræðilegum upplýsingum hjá Reykjavíkurborg um úthlutun félagslegs húsnæðis. Ákvörðun borgarinnar var byggð á því að gagn með upplýsingunum lægi ekki fyrir og að óskylt væri á grundvelli upplýsingalaga að taka þær saman. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál staðfesti ákvörðun Reykjavíkurborgar.

Deilt var um rétt til aðgangs að fjárhagsáætlun Vestmannaeyjaferjunnar Herjólfs ohf. sem samþykkt hefði verið á stjórnarfundi félagsins í október 2024. Ákvörðun félagsins var byggð á því að áætlunin væri vinnugagn og yrði ekki afhent þriðja aðila. Við meðferð málsins hjá úrskurðar¬nefndinni varð ljóst að samþykkt áætlun af stjórnarfundinum lægi ekki fyrir í vörslu félagsins. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að vefengja þá staðhæfingu og staðfesti ákvörðun félagsins.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu utanríkisráðuneytis í tengslum við ákvörðun um að leggja niður starfsemi sendiráðs Íslands í Moskvu. Ráðuneytið byggði á því að gögnin hefðu að geyma upplýsingar um samskipti við önnur ríki eða fjölþjóðastofnanir, sem heimilt væri að takmarka aðgang að, og að önnur gögn hefðu verið tekin saman fyrir fund ríkisstjórnar og þau væru þannig undanskilin aðgangi almennings. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gögnin og staðfesti ákvörðun ráðuneytisins að stærstum hluta.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Skattsins um samskipti tollyfirvalda við erlend flugfélög sem afhentu ekki lista yfir farþega. Skatturinn vísaði til þess að gögnin innihéldu upplýsingar sem háðar væru sérstakri þagnarskyldu. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að öll gögnin innihéldu slíkar upplýsingar, sem væri að finna svo víða í gögnunum að ekki kæmi til álita að leggja fyrir Skattinn að veita aðgang að þeim að hluta. Nefndin lagði fyrir Skattinn að veita aðgang að skjali frá Alþjóðasambandi flugfélaga en að öðru leyti var ákvörðun Skattsins staðfest.

Deilt var um rétt kæranda til aðgangs að upplýsingum um nöfn umsækjenda um starf upplýsingafulltrúa hjá Akraneskaupstað. Kæranda voru ekki afhent nöfn umsækjenda sem höfðu afturkallað umsókn sína um starfið eftir að beiðni kæranda var lögð fram en áður en Akraneskaupstaður afgreiddi beiðnina. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að kærandi ætti rétt til aðgangs að nöfnum þeirra sem töldust umsækjendur um starfið þann dag sem kærandi lagði fram beiðnina. Nefndin lagði því fyrir Akraneskaupstað að afhenda kæranda þær upplýsingar.

Deilt var um rétt til aðgangs að fundargerð úthlutunarteymis félagslegra leiguíbúða á vegum Reykjavíkurborgar. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gagnið og taldi að upplýsingar í því vörðuðu einkamálefni umsækjenda um félagslegt leiguhúsnæði sem sanngjarnt væri og eðlilegt að færu leynt samkvæmt upplýsingalögum. Ákvörðun Reykjavíkurborgar var því staðfest.

Mál þetta varðaði beiðni um aðgang að gögnum um fjölda slysa í málm- og járniðnaði frá 2015 til 2024. Vinnueftirlitið kvað að ekki lægi fyrir gagn með þeim upplýsingum sem beiðnin varðaði. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál hafði ekki forsendur til að draga í efa fullyrðingu Vinnueftirlitsins að gagn með þeim upplýsingum sem kærandi óskaði eftir lægi ekki fyrir í vörslu stofnunarinnar. Þá taldi nefndin að stofnuninni væri óskylt að taka upplýsingarnar saman fyrir kæranda. Var afgreiðsla Vinnueftirlitsins á beiðni kæranda því staðfest.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Garðabæjar sem samanstóðu af yfirlitum úr málaskrá bæjarins. Við meðferð málsins hjá úrskurðarnefnd um upplýsingamál voru gögnin afhent kæranda. Kærandi taldi að hjá bænum lægju fyrir gögn sem ekki væru tilgreind á yfirlitunum. Kæru í málinu var vísað frá nefndinni þar sem ekki lá fyrir að Garðabær hefði tekið afstöðu til þess álitamáls.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu fagráðs eineltismála í grunn- og framhaldsskólum í tengslum við mál sem fagráðið hefði haft til meðferðar. Ákvörðun fagráðsins var byggð á lagaheimild til að takmarka aðgang að gögnum vegna hagsmuna barns. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að um rétt kærenda til aðgangs að gögnunum færi samkvæmt III. kafla upplýsingalaga. Nefndin taldi að þótt kærendur hefðu hagsmuni af að fá aðgang að gögnunum vægju hagsmunir annarra af að upplýsingar í þeim færu leynt þyngra, þar sem upplýsingarnar væru viðkvæmar og afhending til kærenda til þess fallin að skaða hagsmuni þeirra sem tilgreindir væru í gögnunum. Ákvörðun fagráðsins var því staðfest.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Skattsins um þá afstöðu að beita ekki sektum þótt erlend flugfélög afhentu ekki íslenskum tollyfirvöldum upplýsingar um farþega. Skatturinn taldi að réttur kæranda næði ekki til aðgangs að gögnunum þar sem þau innihéldu þagnarskyldar upplýsingar samkvæmt tollalögum og væru að auki undirorpin takmörkunum samkvæmt upplýsingalögum. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gögnin og taldi að mikill meirihluti upplýsinga í gögnunum félli undir þagnarskylduákvæði tollalaga auk 1. og 5. tölul. 10. gr. upplýsingalaga. Ákvörðun Skattsins var því staðfest.

Deilt var um hvort ákvarðanir mennta- og barnamálaráðuneytis um afgreiðslur beiðna kærenda um gögn hefðu verið fullnægjandi. Kærendur höfðu óskað eftir gögnum á upprunalegu sniði þeirra. Ráðuneytið taldi að gögnin hefðu verið afhent í samræmi við ákvæði upplýsingalaga. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að þar sem gögnin væru varðveitt á upprunalegu sniði í vörslu ráðuneytisins ættu kærendur rétt til aðgangs að þeim.

Kæru var vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál þar sem erindi kæranda til Vestmannaeyjaferjunnar Herjólfs ohf. bar ekki með sér að vera beiðni um gögn í skilningi upplýsingalaga.

Deilt var um rétt til aðgangs að færslu úr dagbók lögreglu í vörslu Lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu. Lögreglan taldi að gagnið félli utan gildissviðs upplýsingalaga, nr. 140/2012, þar sem það tilheyrði sakamáli. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi ekki ástæðu til að draga í efa að svo væri. Kærunni var því vísað frá úrskurðarnefndinni.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum um álagningu byggingarheimildargjalda í vörslu Hvalfjarðarsveitar. Ákvörðun sveitarfélagsins að hafna beiðni kæranda var meðal annars á því byggð að seðlarnir hefðu að geyma upplýsingar um einka- og fjárhagsmálefni einstaklinga sem sanngjarnt væri og eðlilegt að færu leynt samkvæmt upplýsingalögum. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að upplýsingar um fjárhæð byggingarleyfisgjalds vörpuðu ekki ljósi á fjárhagsstöðu þeirra sem kæmu fyrir í gögnunum þannig að þær skyldu fara leynt. Var Hvalfjarðarsveit gert að veita kæranda aðgang að þeim.

Deilt var um rétt til aðgangs að skýrslu um kennslufræðilega ráðgjöf í vörslu Sveitarfélagsins Ölfuss sem unnin var í tilefni af samskiptavanda í skóla. Kæranda var afhent skýrslan en tilteknar upplýsingar afmáðar um einkamálefni einstaklinga, þar sem hagsmunir þeirra af að upplýsingarnar færu leynt vægju þyngra en hagsmunir kæranda af að fá aðgang að þeim. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir upplýsingarnar og staðfesti ákvörðun Sveitarfélagsins Ölfuss.

Deilt var um rétt til aðgangs að skýrslu í vörslu Samgöngustofu sem rituð var í tilefni af kvörtun kæranda um einelti. Kærandi fékk skýrsluna afhenta en upplýsingar höfðu verið afmáðar á grundvelli þess að hagsmunir þeirra einstaklinga af að upplýsingarnar færu leynt vægju þyngra en hagsmunir kæranda af að fá aðgang að þeim. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir upplýsingarnar sem voru afmáðar og staðfesti ákvörðun Samgöngustofu.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Seðlabanka Íslands um viðskipti bankans við fyrirtæki um málakerfi og rafrænar undirritanir. Ákvarðanir bankans voru byggðar á því að gögnin innihéldu upplýsingar sem féllu undir þagnarskylduákvæði laga um Seðlabanka Íslands. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gögnin og taldi að þau innihéldu ekki slíkar upplýsingar. Þá taldi nefndin gögnin ekki innihalda upplýsingar um mikilvæga fjárhags- eða viðskiptahagsmuni tilgreinds fyrirtækis sem sanngjarnt væri og eðlilegt að færu leynt samkvæmt upplýsingalögum. Ákvarðanir Seðlabanka Íslands voru því felldar úr gildi og lagt fyrir bankann að veita aðgang að gögnunum.

Deilt var um ákvörðun Lögreglunnar í Vestmannaeyjum að hafna veitingu upplýsinga um aukastörf lögreglumanna. Við meðferð málsins hjá úrskurðarnefnd um upplýsingamál varð ljóst að ekki lægju fyrir gögn í vörslu embættisins sem heyrðu undir erindi kæranda. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að vefengja það og staðfesti ákvörðun Lögreglunnar í Vestmannaeyjum.

Málið varðaði beiðni um aðgang að gögnum í vörslu Vinnueftirlitsins um fjölda tilkynntra vinnuslysa til stofnunarinnar á nokkurra ára tímabili. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál hafði ekki forsendur til að draga í efa fullyrðingu Vinnueftirlitsins að gagn með þeim upplýsingum sem kærandi óskaði eftir lægi ekki fyrir í vörslu stofnunarinnar. Nefndin taldi einnig að stofnuninni væri óskylt að taka upplýsingarnar saman fyrir kæranda. Afgreiðsla Vinnueftirlitsins á beiðni kæranda var því staðfest.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Þjóðskjalasafns Íslands um afskipti barnaverndaryfirvalda af málefnum kæranda og fjölskyldu hans. Kæranda voru afhent gögn en upplýsingar afmáðar sem vörðuðu einkamálefni annarra og ættu að fara leynt samkvæmt lögum um opinber skjalasöfn. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir upplýsingarnar sem voru afmáðar og staðfesti ákvörðun Þjóðskjalasafns Íslands.

Kæru var vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál þar sem beiðni í málinu bar ekki með sér að vera beiðni um gögn samkvæmt upplýsingalögum.

Deilt var um ákvörðun Reykjavíkurborgar að synja beiðni um aðgang að umsögn tiltekins skóla. Kæranda hafði verið veittur aðgangur að umsögninni, en tilteknar upplýsingar afmáðar um einkamálefni annarra sem sanngjarnt væri og eðlilegt að færu leynt. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir upplýsingarnar og taldi að hagsmunir þeirra einstaklinga sem í hlut ættu af að þær færu leynt vægju þyngra en hagsmunir kæranda af að fá aðgang að þeim. Ákvörðun Reykjavíkurborgar var því staðfest.

Mál þetta varðaði beiðni til Skattsins um upplýsingar um hverju íþróttafélagið ÍBV hefði skilað í opinber gjöld vegna Þjóðhátíðar í Vestmannaeyjum 2024. Skatturinn kvað að ekki lægi fyrir gagn með þessum upp­lýsingum og að ekki væri hægt að kalla það fram með einföldum skipunum í gagna­grunnum emb­ættisins. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að draga í efa þá fullyrðingu Skattsins að gagn með um­beðnum upplýsingum sé ekki fyrirliggjandi hjá stofnuninni. Þá væri ljóst að ekki væri unnt að kalla fram gagn með þeim upplýsingum sem óskað er eftir með tiltölulega einföldum hætti, heldur þyrfti að ráðast í vinnu sem væri nokkuð mikil að umfangi. Var því lagt til grundvallar að gagn með umbeðnum upplýsingum lægi ekki fyrir hjá Skattinum. Ákvörðun Skattsins var því staðfest.

Deilt var um rétt til aðgangs að upptökum í vörslu embættis ríkislögreglu­stjóra af bruna sem varð í húsnæði í eigu kæranda. Kærandi taldi að réttur hans til aðgangs að gögn­unum færi samkvæmt 14. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012, og að hann ætti rétt á að fá af­rit af þeim. Ríkislögreglustjóri taldi að gagnið félli utan gildissviðs laganna þar sem það til­heyrði sakamáli, sbr. 1. mgr. 4. gr. laganna. Úr­skurð­ar­nefndin fór yfir gögnin og taldi ekki ástæðu til að draga í efa að þau tilheyrðu umræddu sakamáli. Var kærunni því vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál.

Mál þetta varðaði ákvörðun Reykjavíkurborgar að synja beiðni stéttarfélags um að­gang að tilteknum upplýsingum um orlof hjá starfsmönnum Reykjavíkurborgar, þ.m.t. félags­mönn­um kær­anda. Ákvörðun sveitarfélagsins var byggð á því að beiðni kæranda væri of víðtæk og uppfyllti ekki kröfur samkvæmt 15. gr. upp­lýsingalaga, nr. 140/2012, sbr. 1. mgr. lagagreinar­inn­ar. Í umsögn til úrskurðarnefndar um upplýsingamál tiltók Reykjavíkurborg enn fremur að um­fang beiðninnar væri þannig að heimilt væri að hafna henni samkvæmt 1. tölul. 4. mgr. 15. gr. laganna. Úrskurðarnefndin taldi að Reykjavíkurborg hefði ekki uppfyllt þá leiðbeiningarskyldu sem mælt væri fyrir um í 3. mgr. 15. gr. upplýsingalaga með fullnægjandi hætti áður en beiðni kæranda var hafnað. Gögn málsins bæru ekki með sér að sveitarfélagið hefði í samráði við kæranda reynt að leita leiða til að afmarka beiðnina við tiltekin gögn í vörslu Reykjavíkurborgar eða upplýst hann að ef það yrði ekki gert kynni beiðninni að vera vísað frá sveitarfélaginu eða henni hafnað. Var beiðninni því vísað til Reykjavíkurborgar til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Deilt var um rétt til aðgangs að húsaleigusamningum í vörslu Framkvæmda­sýsl­unnar–Ríkiseigna sem gerðir hefðu verið vegna umsækjenda um alþjóðlega vernd. Stofn­un­in taldi að á grundvelli upplýsingalaga væri óheimilt að afhenda upplýsingar um staðsetningu hús­næð­isins sem fram kæmu í samningunum því þær vörðuðu einkahagsmuni íbúanna. Þá taldi FSRE að umfang beiðninnar væri slíkt að stofnuninni væri heimilt að hafna því að afgreiða hana. Úrskurðarnefndin fór yfir gögnin og taldi einsýnt að umfang og eðli gagnanna væri ekki slíkt að til greina kæmi að hafna afgreiðslu beiðni kæranda samkvæmt 1. tölul. 4. mgr. 15. gr. upplýsinga­laga. Var ákvörðun FSRE því felld úr gildi og lagt fyrir stofnunina að taka beiðni kæranda til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Deilt var um aðgang að kröfubréfi Vestmannaeyjabæjar og HS Veitna hf. vegna tjóns á vatnslögn til Vestmannaeyja. Synjun Vestmannaeyjabæjar byggðist einkum á því að um væri að ræða bréfaskipti við sérfróða aðila í tengslum við réttarágreining eða til af­nota í dómsmáli eða við athugun á því hvort slíkt mál skyldi höfðað, og að hluti bréfsins innihéldi upp­lýsingar sem vörðuðu mikilvæga virka fjár­hags- eða viðskiptahagsmuni fyrirtækja sem upplýs­ing­arnar vörðuðu. Úrskurðarnefndin taldi að kröfubréfið gæti ekki talist vera bréfaskipti við sérfróða aðila í skilningi upplýsingalaga. Þá taldi nefndin nægilega í ljós leitt að upplýsingar um verð og tæknilegar upplýsingar frá framangreindum fyrirtækjum vörðuðu mikilvæga virka fjárhags- eða viðskiptahagsmuni þeirra sem sanngjarnt og eðlilegt væri að færu leynt. Hins vegar taldi nefndin að almenningur hefði hagsmuni af að fá aðgang að kröfubréfinu að öðru leyti. Var því lagt fyrir Vestmannaeyjabæ að afhenda bréfið kæranda að hluta.

Deilt var um rétt til aðgangs að viðauka með bréfi HS Veitna hf. til umhverfis-, orku- og loftslagsráðuneytis. Ráðuneytið afhenti bréfið en synjaði beiðni um aðgang að viðaukanum á grundvelli 2. málsl. 9. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012. Úrskurðarnefndin taldi að þótt fallast mætti á að upplýsingarnar sem skjal­ið hefði að geyma vörðuðu viðskiptahagsmuni HS Veitna hf. teldi nefndin að þær vörðuðu ekki mikil­væga fjárhags- eða viðskiptahagsmuni með þeim hætti að sanngjarnt væri og eðlilegt að þær færu leynt. Var því lagt fyrir ráðuneytið að veita kæranda aðgang að gagninu.

Deilt var um afgreiðslu sveitarfélags á erindi, sem stílað var á tiltekinn formann, með beiðni um upplýsingar í tengslum við að formaðurinn hefði deilt upplýsingum um kærur til úrskurðarnefndar um upplýsingamál sem kærendur hefðu ekki samþykkt að hann gerði. Kærendur vildu því vita hvaða upplýsingum hann hefði deilt. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi, varðandi þau gögn sem sveitarfélagið hafði afmarkað beiðnina við, að afgreiðsla beiðni um þau gögn hefði verið afgreidd á röngum lagagrundvelli. Var beiðni kærenda því vísað til sveitarfélagsins til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Deilt var um afgreiðslu sveitarfélags á erindi, sem stílað var á tvo starfsmenn sveitarfélagsins, með beiðni um upplýsingar í tengslum við að starfsmennirnir hefðu fengið upplýsingar um kærur til úrskurðarnefndar um upplýsingamál sem ekki hefðu beinst að starfsmönnunum heldur öðrum. Kærendur vildu því vita hvaða upplýsingar starfsmennirnir hefðu fengið. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að sveitarfélagið hefði ekki afmarkað beiðni kærenda með fullnægjandi hætti við öll þau gögn sem kynnu að liggja fyrir og falla undir beiðnina. Varðandi þau gögn sem sveitarfélagið hafði afmarkað beiðnina við taldi nefndin að afgreiðsla beiðni um þau gögn hefði verið afgreidd á röngum lagagrundvelli. Var beiðni kærenda því vísað til sveitarfélagsins til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Deilt var um rétt til aðgangs að gagni með upplýsingum um fundi Sorpu bs. og tilgreinds fyrirtækis á árinu 2023, og öllum bréfa­skipt­um og tölvupóstssamskiptum starfs­manna Sorpu og fyrirtækisins á tilgreindu tímabili. Kæranda var afhent yfirlit yfir fundi að hluta en beiðni um bréfaskipti og tölvupóstssamskipti var hafnað á þeim forsendum að þau vörðuðu samkeppn­is­hagsmuni Sorpu og mikilvæga virka fjárhags- eða viðskiptahagsmuni tilgreinda fyrirtækisins, auk þess sem umfang beiðninnar væri slíkt að Sorpu væri heimilt að hafna því að afgreiða hana á grundvelli upp­lýsingalaga. Úrskurðarnefndin taldi að Sorpu hefði verið rétt, áður en beiðninni var hafnað með vísan til umfangs hennar, að gefa kærandi tækifæri til að afmarka beiðni sína með öðrum hætti áður en henni var hafnað. Var beiðninni því vísað til Sorpu til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Mál þetta varðaði beiðni um aðgang að gögnum um fjölda þvingunaraðgerða og dagsekta Vinnueftirlitsins á nokkurra ára tímabili. Vinnueftirlitið kvað að ekki lægi fyrir gagn með þeim upp­lýsingum sem beiðnin varðaði. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál hafði ekki forsendur til að draga í efa fullyrðingu Vinnueftirlitsins að gagn með þeim upplýsingum sem kærandi óskaði eftir lægi ekki fyrir í vörslu stofnunarinnar. Þá taldi nefndin að stofnuninni væri óskylt að taka upplýsingarnar saman fyrir kæranda. Var afgreiðsla Vinnueftirlitsins á beiðni kæranda því staðfest.

Deilt var um rétt til aðgangs að gagni í vörslu Fjarðabyggðar sem hefði að geyma drög að kerfi til að meðhöndla mál sem varða ágang búfjár. Ákvörðun Fjarðabyggðar að takmarka aðgang kæranda að gagninu var byggð á því að um vinnugagn væri að ræða samkvæmt 5. tölul. 6. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012, sbr. 8. gr. sömu laga. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gagnið með það fyrir augum að leggja mat á hvort skilyrði upplýsingalaga um vinnugögn væru uppfyllt. Nefndin taldi öll skilyrði laganna vera uppfyllt og að Fjarðabyggð hefði þannig verið heimilt að takmarka aðgang að gagninu. Ákvörðun sveitarfélagsins var því staðfest.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu sveitarfélags. Ákvörðun sveitarfélagsins að takmarka aðgang kærenda að gögnunum byggðist á því að um vinnugögn væri að ræða í skilningi 5. tölul. 6. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012, sbr. 8. gr. sömu laga. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gögnin með það fyrir augum að leggja mat á hvort skilyrði upplýsingalaga um vinnugögn væru uppfyllt. Nefndin taldi hluta af þeim gögnum sem aðgangur hefði verið takmarkaður að uppfylla þau skilyrði. Önnur uppfylltu ekki skilyrðin, ýmist þar sem um væri að ræða gögn sem stöfuðu frá kærendum sjálfum eða gögnin hefðu ekki að geyma samskipti sem miðuðu að því að móta afstöðu sveitarfélagsins til viðkomandi máls. Var því lagt fyrir sveitarfélagið að veita aðgang að þeim gögnum, en ákvörðun sveitarfélagsins að öðru leyti staðfest.

Deilt var um rétt til aðgangs að samningi Vestmannaeyjabæjar við Studio Olafur Eliasson um gerð minnisvarða. Með hinni kærðu ákvörðun var kæranda veittur aðgangur að samningnum en strikað hafði verið yfir upplýsingar um kaupverð og viðaukum við samning­inn hald­ið eftir með vísan til 9. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012, þar sem upplýsingarnar vörðuðu mikil­væga virka fjárhags- eða viðskiptahagsmuni Studio Olafur Eliasson. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að ekki hefði verið sýnt fram á að yrðu upplýsingarnar gerðar opinberar myndi það valda Studio Olafur Eliasson tjóni. Þá vörðuðu upplýsingar um kaupverð ráðstöfun opinberra fjármuna sem almenningur hefði hagsmuni af að vera upplýstur um. Var því lagt fyrir Vestmannaeyjabæ að veita kæranda aðgang að samningnum í heild sinni.

Deilt var um afgreiðslu sveitarfélags á erindi sem meðal annars fól í sér beiðni um gögn með upplýsingum um aðkomu tveggja starfsmanna að meðferð erindis sem kærendur hefðu beint til sveitarfélagsins. Kæruefni í málinu var afmarkað við gögn sem orðið hefðu til þegar starfsmenn sveitarfélagsins unnu að umsögn fyrir úrskurðarnefnd um upplýsingamál vegna annarra kærumála kærenda hjá nefndinni. Sveitarfélagið teldi að gögnin væru vinnugögn í skilningi upplýsingalaga. Úrskurðarnefndin taldi að um rétt kærenda til aðgangs að gögnunum færi samkvæmt ákvæðum stjórnsýslulaga. Þar sem beiðnin hefði verið afgreidd á röngum lagagrundvelli var henni vísað til sveitarfélagsins til nýrrar meðferðar og afgreiðslu. Öðrum hluta beiðni kærenda var einnig vísað til nýrrar meðferðar og afgreiðslu þar sem sveitarfélagið hefði ekki afmarkað beiðnina með réttum hætti.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Samgöngustofu sem vörðuðu ábendingar og athuganir á tilteknum flugmanni og félagi. Ákvörðun Samgöngustofu var einkum byggð á því að gögnin vörðuðu einkamálefni flugmannsins sem sanngjarnt væri og eðlilegt að færu leynt samkvæmt 1. málsl. 9. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að með vísan til þess að gögnin vörðuðu grun um að flugmaðurinn hefði gerst sekur um refsiverða háttsemi teldust þau varða einkamálefni hans, og að upplýsingar af því tagi væru samkvæmt almennum sjónarmiðum svo viðkvæmar að þær ættu ekki erindi við þorra manna. Nefndin taldi því að gögnin féllu í heild sinni undir 1. málsl. 9. gr. upplýsingalaga og staðfesti ákvörðun Samgöngustofu.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins sem samanstæðu af samningum sem heilsugæslan gerði um lögfræðiþjónustu á tilteknu árabili. Ákvörðun heilsugæslunnar að synja beiðni kæranda var byggð á því að umfang hennar væri slíkt að heimilt væri að hafna að afgreiða hana samkvæmt 1. tölul. 4. mgr. 15. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að vinna við afgreiðslu beiðninnar myndi leiða til skerðingar á möguleikum yfirstjórnar heilsugæslunnar til að sinna öðrum hlutverkum sínum og að mat heilsu­gæslunnar á þeirri vinnu sem afgreiðsla beiðni kæranda myndi útheimta til viðbótar við þá vinnu sem þegar hefði verið unnin væri raunhæft og nægjanlega vel rökstutt. Því hefði heilsugæslunni verið heimilt að synja beiðni kæranda og var ákvörðun heilsugæslunnar staðfest.