Úrskurðarnefnd um upplýsingamál

Úrskurðarnefnd um upplýsingamál er starfrækt á grundvelli V. kafla upplýsingalaga nr. 140/2012 til að leysa úr ágreiningsmálum um aðgang almennings að upplýsingum hjá stjórnvöldum. Nefndin er sjálfstæð og óháð stjórnsýslunefnd sem skipað er til hliðar við hið almenna stjórnkerfi ríkis og sveitarfélaga. Valdsvið nefndarinnar nær til allrar stjórnsýslu hins opinbera án tillits til á hvaða stjórnsýslustigi ákvörðun er tekin. Aðili þarf því ekki að tæma aðrar kæruleiðir innan stjórnsýslunnar áður en til hennar er leitað. Úrskurðir nefndarinnar eru endanlegir og verður ekki skotið annað innan stjórnsýslunnar. Þeir hafa því jafnframt fordæmisgildi fyrir önnur stjórnvöld og stuðla þannig að auknu samræmi í framkvæmd upplýsingalaganna.

Sjá nánar um kæruheimild og verklagsreglur nefndarinnar.

Skipan úrskurðarnefndar

Samkvæmt 21. gr. upplýsingalaga nr. 140/2012 skipar forsætisráðherra þrjá menn í úrskurðarnefnd um upplýsingamál til fjögurra ára í senn og jafnmarga til vara. Tveir nefndarmenn og varamenn þeirra skulu uppfylla starfsgengisskilyrði héraðsdómara. Skal annar þeirra vera formaður nefndarinnar en hinn varaformaður. Nefndarmenn mega ekki vera fastráðnir starfsmenn í Stjórnarráði Íslands. Sjá skipan úrskurðarnefndar.

Nefndin er sjálfstæð í störfum sínum og óháð öðrum stjórnvöldum. Nefndin nýtur þó ritara og skrifstofuþjónustu úr forsætisráðuneytinu og má beina kærum til nefndarinnar á netfangið [email protected]. Einnig er unnt að senda kæru til nefndarinnar með því að fylla út rafrænt eyðublað á vef Stjórnarráðsins, mínar síður (sjá leiðbeiningar um notkun á mínum síðum).

Ritari nefndarinnar er Egill Pétursson.

Hér fyrir neðan eru allir úrskurðir nefndarinnar. Á annarri síðu er hægt að nota fullkomnari leit sem tekur t.d. tillit til beygingar orða og þar er einnig hægt að leita innan ákveðins árs.

 Sýni 51-100 af 1406 niðurstöðum
Kæru var vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál þar sem hún hafði borist að liðnum kærufresti samkvæmt upplýsingalögum.
Málið varðaði beiðni um upplýsingar og gögn í vörslu Grímsnes- og Grafningshrepps um útgjöld vegna aðgerða sveitarfélagsins gagnvart ein­staklingum sem hafa lögheimili skráð sem ótilgreint innan sveitarfélagsins. Ákvörðunin var eink­um byggð á því að beiðnin væri of víðtæk og ekki nægjanlega afmörkuð til að unnt væri að verða við henni. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að sveitarfélagið hefði ekki uppfyllt skyldu sína til að leiðbeina kæranda um afmörkun beiðninnar. Ákvörðun sveitarfélagsins var því felld úr gildi og lagt fyrir sveitarfélagið að taka beiðni kæranda til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.
Deilt var um rétt til aðgangs að minnispunktum sem ritaðir höfðu verið af innviða­ráðu­neytinu á fundi innviðaráðherra við fulltrúa Sveitarfélagsins Voga og Jarðvísindastofnunar. Ráðuneytið taldi að gagnið væri vinnugagn samkvæmt upplýsingalögum og að heimilt væri að takmarka aðgang að því. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gagnið og taldi að það uppfyllti ekki það skilyrði laganna að vera undirbúningsgagn. Ákvörðun ráðuneytisins var því felld úr gildi og lagt fyrir ráðuneytið að veita kærendum aðgang að því.
Deilt var um rétt til aðgangs að gagni í vörslu Áfengis- og tóbaksverslunar ríkisins með upplýsingum um sölutölur áfengis á tilgreindu tímabili, sundurliðuðum eftir mánuðum. ÁTVR vísaði til þess að upplýsingarnar vörðuðu mikilvæga virka fjárhags- eða viðskiptahagsmuni þeirra fyrirtækja sem kæmu fyrir í gagninu. Úrskurðarnefndin taldi að ef veittur yrði aðgangur að gagninu gæti það orðið til þess að auðvelda samkeppnisaðilum að kortleggja viðkomandi markað og kauphegðun neytenda. Þá taldi nefndin að hagsmunir almennings af að fá aðgang að upplýsingunum væru ekki slíkir að aðgangur að gagninu skyldi veittur. Var ákvörðun ÁTVR því staðfest.
Málið varðaði beiðni til embættis landlæknis um gögn um alla sem látist hefðu á tilgreindu árabili í því skyni að kanna möguleg áhrif Covid-19-bólusetninga á heilsu og heilbrigði landsmanna á árabilinu. Landlæknir vísaði til þess að óheimilt væri að afhenda upplýsingar sem óskað væri eftir nema samkvæmt lögum um vísindarannsóknir á heilbrigðissviði. Þá teldust gögnin ekki fyrirliggjandi í skilningi upplýsingalaga þar sem afhending þeirra myndi krefjast umfangsmikillar vinnu. Úrskurðarnefndin taldi að landlækni væri óskylt að verða við beiðni kæranda samkvæmt upplýsingalögum og staðfesti ákvörðun embættisins.
Málið varðaði afgreiðslu á beiðni sem beint hefði verið til formanns tiltekins ráðs Reykjavíkurborgar og varðaði upplýsingar um hverju formaðurinn hefði deilt með öðrum um mál sem kærendur hefðu leitað til hans með. Af skýringum Reykjavíkurborgar var ekki unnt að ráða hvort fyrir lægju gögn sem heyrðu undir beiðnina og hvort eitthvað væri því til fyrirstöðu að þau yrðu afhent kærendum. Var beiðninni því vísað til Reykjavíkurborgar til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.
Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Samkeppniseftirlitsins um kaup Ljósleiðarans ehf. á stofnneti og tengdum búnaði af Sýn hf. Ákvörðun Samkeppniseftirlitsins var einkum byggð á því að gögnin vörðuðu mikilvæga virka fjárhags- og viðskiptahagsmuni þeirra lögaðila sem fjallað væri um í gögnunum. Úrskurðarnefndin fór yfir gögnin og taldi þau innihalda margvíslegar upplýsingar um samrunamálið og rekstur þeirra fyrirtækja sem málið varðaði. Upplýsingarnar væru almennt ekki aðgengilegar öðrum en sjálfum lögaðilunum og hefðu þýðingu fyrir starfsemi þeirra. Nefndin taldi að hagsmunir almennings af að fá aðgang að þessum upplýsingum væru takmarkaðir. Ákvörðun stofnunarinnar var því staðfest.
Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum sem vörpuðu ljósi á ákvörðun ríkislögreglustjóra að leggja niður stöðu kæranda hjá embættinu og segja honum upp störfum. Úrskurðarnefndinni þótti ljóst að gögnin tilheyrðu stjórnsýslumáli sem varðaði uppsögn kæranda. Var kærunni því vísað frá úrskurðarnefndinni þar sem umbeðin gögn voru hluti af stjórnsýslumáli sem kærandi var aðili að.
Málið varðaði beiðni um aðgang að kirkjubókum í vörslum presta þjóðkirkjunnar. Ákvörðun þjóðkirkjunnar að hafna beiðninni var byggð á því að henni væri það óheimilt nema ef óskað væri upplýsinga um sig sjálfan. Úrskurðarnefndin taldi að þjóðkirkjan, eða færsla hennar á kirkjubókum, félli ekki undir gildissvið upplýsingalaga. Því væri ákvörðun þjóðkirkjunnar ekki kæranleg til úrskurðarnefndarinnar á grundvelli laganna. Þá lyti beiðni kæranda ekki að skjölum sem féllu undir lög um opinber skjalasöfn. Kærunni var því vísað frá.
Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Seðlabanka Íslands sem vörðuðu F fasteignafélag ehf. Ákvörðun bankans að hafna beiðni kæranda var byggð á því að gögnin hefðu að geyma upplýsingar sem þagnarskylda ætti að ríkja um samkvæmt lögum um bankann, auk þess sem hluti þeirra teldist vinnugögn samkvæmt upplýsingalögum. Úrskurðarnefndin taldi að engin gagnanna teldust vera vinnugögn samkvæmt upplýsingalögum. Nefndin taldi nokkur gagnanna innihalda þagnarskyldar upplýsingar og staðfesti ákvörðun bankans að því er varðaði þau gögn. Að öðru leyti var lagt fyrir bankann að veita aðgang að þeim gögnum sem aðgangur kæranda hafði verið takmarkaður að.
Deilt var um ákvörðun embættis landlæknis að hafna beiðni um aðgang að verðupplýsingum vegna innkaupa á mótefninu Beyfortus og bóluefninu Gardasil. Ákvörðunin var einkum byggð á því að gögn sem innihéldu upplýsingarnar vörðuðu mikilvæga virka fjárhags- eða viðskiptahagsmuni samningsaðila landlæknis. Úrskurðarnefndin taldi að afhending upplýsinga um einingarverð gæti haft í för með sér neikvæðar afleiðingar fyrir þau bæði með tilliti til samkeppni við samkeppnisaðila á mark­aði sem og samninga fyrirtækjanna við aðra kaupendur bóluefna, og verið til þess fallið að valda þeim tjóni. Ákvörðun landlæknis var staðfest.
Deilt var um rétt kæranda til aðgangs að gögnum í vörslum Sorpu bs. sem vörðuðu samninga eða viljayfirlýsingar Sorpu og tiltekinna félaga um niðurdælingu á CO2 frá Sorpu. Sorpa byggði ákvörðun sína á því að upplýsingar um mikilvæga virka fjárhags- eða viðskiptahagsmuni félaganna stæðu í vegi fyrir afhendingu gagnanna. Úrskurðarnefndin lagði fyrir Sorpu að veita afhenda kæranda hluta umbeðinna gagna með tilteknum takmörkunum. Að öðru leyti var beiðni kæranda vísað aftur til Sorpu til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.
Málið varðaði beiðni um aðgang að gögnum í vörslu Landsnets hf. í tengslum við Suðurnesjalínu 2. Fyrirtækið kvað umbeðin gögn ekki liggja fyrir. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að vefengja þá staðhæfingu og staðfesti ákvörðun fyrirtækisins um afgreiðslu beiðni kærenda.
Málið varðaði beiðni um aðgang að gögnum í vörslu Sveitarfélagsins Voga. Sveitarfélagið kvað umbeðin gögn ekki liggja fyrir. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að vefengja þá staðhæfingu og staðfesti ákvörðun sveitarfélagsins um afgreiðslu beiðni kærenda.
Málið varðaði beiðni til Kópavogsbæjar um upp­lýs­ingar um heildarkostnað við fram­kvæmdir á nýjum Barnaskóla Kársness og Kársnesskóla. Bærinn kvað gagn með umbeðn­um upp­lýsingum ekki liggja fyrir hjá bænum og að óskylt væri að taka upplýsingarnar saman til þess að verða við beiðni kær­anda. Úrskurðarnefndin taldi að meðferð Kópvogsbæjar á beiðninni hefði ekki verið í samræmi við ákvæði upplýsingalaga, því ljóst þætti að í vörslu bæjarins lægju fyrir gögn sem geymdu upplýsingarnar sem óskað væri eftir en kæranda hefði ekki verið leiðbeint um að afmarka beiðni sína við. Var beiðni kæranda því vísað til Kópavogsbæjar til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.
Málið varðaði beiðni til mennta- og barnamálaráðuneytis um gögn og upplýsingar í tengsl­um við erindi sem þeir beindu til ráðuneytisins í febrúar 2023 og mál sem þeir teldu að hefði verið stofnað í málaskrá ráðuneytisins við það tilefni. Ráðuneytið kvað að mál hefði ekki verið stofnað fyrr en í október 2024 og því lægju engin gögn fyrir um stofnun máls frá því í febrúar 2023. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að draga þá staðhæfingu í efa og staðfesti ákvörðun ráðuneytisins.
Málið varðaði beiðni til mennta- og barnamálaráðuneytis um gögn og upplýsingar í tengsl­um við erindi sem þeir beindu til ráðuneytisins í júlí 2023 og mál sem þeir teldu að hefði verið stofnað í málaskrá ráðuneytisins við það tilefni. Ráðuneytið kvað að mál hefði ekki verið stofnað fyrr en í október 2024 og því lægju engin gögn fyrir um stofnun máls frá því í júlí 2023. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að draga þá staðhæfingu í efa og staðfesti ákvörðun ráðuneytisins.
Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Menntaskólans í Kópavogi um rekstur Leiðsöguskóla Íslands. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að vefengja þá staðhæfingu skólans að hluti umbeðinna gagna lægi ekki fyrir. Ákvörðun skólans var því að hluta til staðfest en að öðru leyti vísað aftur til skólans til nýrrar meðferðar og afgreiðslu þar sem skólinn hefði ekki sinnt leiðbeiningarskyldu sinni gagnvart kæranda með fullnægjandi hætti.
Mál þetta varðaði beiðni um aðgang að gögnum í vörslu mennta- og barnamálaráðuneytis. Ákvörðun ráðuneytisins var byggð á því að gagn með umbeðnum upplýsingum lægi ekki fyrir. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að vefengja þá staðhæfingu og staðfesti ákvörðun ráðuneytisins.
Beiðni um endurupptöku máls sem lauk með úrskurði nr. 1305/2025 var hafnað þar sem skilyrði stjórnsýslulaga voru ekki uppfyllt auk þess sem ekki væru rökstuddar vísbendingar um að á úrskurðinum væru verulegir annmarkar að lögum.
Deilt var um aðgang að gögnum um uppsögn sveitarstjóra. Úrskurðarnefndin taldi gögnin í málinu heyra undir 7. gr. upplýsingalaga og staðfesti ákvörðun sveitarfélagsins.
Deilt var um afgreiðslu utanríkisráðuneytis á upplýsingabeiðni kæranda. Ráðuneytið byggði afgreiðslu sína á því að erindi kæranda fæli ekki í sér beiðni um gögn í skilningi upplýsingalaga. Úrskurðarnefndin staðfesti ákvörðun ráðuneytisins að hluti beiðninnar teldist ekki beiðni um gögn. Að öðru leyti var beiðni kæranda vísað aftur til ráðuneytisins til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.
Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum um kortaveltu frá færsluhirðum og öðrum greiðsluþjónustuaðilum í vörslu Seðlabanka Íslands. Ákvörðun bankans var byggð á því að að gögnin innihéldu upplýsingar sem féllu undir þagnarskylduákvæði laga um Seðlabanka Íslands. Úrskurðarnefndin taldi að hluti beiðninnar lyti að gögnum sem ekki væru fyrirliggjandi. Að öðru leyti var ákvörðun Seðlabanka Íslands staðfest.
Kæru var vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál þar sem erindi kæranda til Vinnueftirlitsins bar ekki með sér að vera beiðni um gögn í skilningi upplýsingalaga.
Í málinu var deilt um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu embættis forseta Íslands. Af hálfu embættisins var vísað til þess að gögnin sem óskað var eftir lægju ekki fyrir og að þeim gögnum sem lægju fyrir ætti kærandi ekki rétt til aðgangs af því þau vörðuðu starfssamband starfsmanns við embætti forseta Íslands eða teljist vera bréfaskipti við sérfróða aðila. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál staðfesti ákvörðun embættisins að stærstum hluta.
Deilt var um rétt til aðgangs að gagni í vörslu embættis ríkislögmanns sem var aflað í tilefni af fram kominni bótakröfu til embættis forseta Íslands og hafði að geyma umsögn um kröfur og röksemdir kæranda. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að samskipti stjórnvalds við ríkislögmann vegna könnunar á réttarstöðu eða vegna dómsmáls féllu undir takmörkunarákvæði í 3. tölul. 6. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012. Nefndin taldi að ríkislögmanni hefði verið heimilt að hafna beiðni kæranda um aðgang að gagninu og staðfesti ákvörðun embættisins.
Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum varðandi auglýsingu Skagafjarðar um ósk um tilboð í skólaakstur, sem sýndu fram á hæfi þess fyrirtækis sem varð hlutskarpast til að sinna akstrinum. Afstaða Skagafjarðar að kærandi ætti ekki rétt til aðgangs að gögnunum var á því byggð að þau hefðu að geyma viðkvæmar fjárhagsupplýsingar um fyrirtækið. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að um rétt kæranda að gögnunum gilti III. kafli upplýsingalaga, nr. 140/2012. Nefndin taldi að kærandi ætti rétt til aðgangs að hluta þeirra gagna sem honum hafði verið synjað um aðgang að.
Mál þetta varðaði beiðni um aðgang að tveimur ráðningarsamningum í vörslu Vestmannaeyjabæjar. Afstaða bæjarins að kærandi ætti ekki rétt til aðgangs að þeim var byggð á að óskylt væri að afhenda þá. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að ráðningarsamningur væri gagn í máli um ráðningu í starf og að réttur kæranda næði samkvæmt 7. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012, ekki til aðgangs að samningunum. Var ákvörðun Vestmannaeyjabæjar því staðfest.
Málið varðaði beiðni um aðgang að samningum í vörslu heilbrigðisráðuneytis um kaup á bóluefnum vegna kórónuveirufaraldursins. Afstaða ráðuneytisins að kærandi ætti ekki rétt til aðgangs að þeim var einkum á því byggð að samningarnir innihéldu upplýsingar um samskipti við önnur ríki eða fjölþjóðastofnanir og að afhending þeirra væri til þess fallin að valda tjóni á mikilvægum almannahagsmunum. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gögnin og staðfesti ákvörðun ráðuneytisins.
Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu forsætisráðuneytis um örugg farsímakerfi sem unnin voru að beiðni þáverandi forsætisráðherra. Ákvörðun ráðuneytisins að hafna beiðni kæranda var byggð á því að gögnin innihéldu upplýsingar um öryggi ríkisins og samskipti við önnur ríki sem rétt væri að yrðu ekki afhentar. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi með vísan til þess að upplýsingar í gögnunum væru settar fram með almennum hætti og í ljósi þess hve langt væri síðan gögnin urðu til, að mikilvægir almannahagsmunir kölluðu ekki á að þeim væri haldið leyndum. Þá taldi nefndin að afhending upplýsinganna væri ekki til þess fallið að skaða samskipti og gagnkvæmt traust gagnvart öðrum ríkjum. Nefndin lagði því fyrir ráðuneytið að veita kæranda aðgang að gögnunum.
Úrskurðarnefnd um upplýsingamál barst beiðni um endurupptöku máls sem lauk með úrskurði nefndarinnar nr. 1292/2025 frá 21. ágúst 2025. Nefndin taldi að skilyrði 24. gr. stjórnsýslulaga, nr. 37/1993, fyrir endurupptöku máls væru ekki uppfyllt. Þá væru ekki heldur skilyrði til endurupptöku málsins á ólögfestum grundvelli. Beiðni um endurupptöku málsins var því hafnað.
Mál þetta varðaði beiðnir kæranda um aðgang að gögnum, sem lagðar voru fram á fundi hreppsnefndar Skorradalshrepps, og hefðu ekki verið afgreiddar. Ljóst var að kærandi væri fulltrúi í hreppsnefndinni. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál vísaði til þess að sem sveitarstjórnarfulltrúi hefði kærandi rýmri rétt til aðgangs að umbeðnum gögnum á grundvelli sveitarstjórnarlaga en samkvæmt upplýsingalögum. Ákvarðanir sveitarfélags og tafir á afgreiðslu beiðna um gögn yrðu þannig ekki kærð til úrskurðarnefndarinnar og var kærunni því vísað frá nefndinni.
Mál þetta varðaði beiðni um aðgang að tölfræðilegum upplýsingum hjá Reykjavíkurborg um úthlutun félagslegs húsnæðis. Ákvörðun borgarinnar var byggð á því að gagn með upplýsingunum lægi ekki fyrir og að óskylt væri á grundvelli upplýsingalaga að taka þær saman. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál staðfesti ákvörðun Reykjavíkurborgar.
Deilt var um rétt til aðgangs að fjárhagsáætlun Vestmannaeyjaferjunnar Herjólfs ohf. sem samþykkt hefði verið á stjórnarfundi félagsins í október 2024. Ákvörðun félagsins var byggð á því að áætlunin væri vinnugagn og yrði ekki afhent þriðja aðila. Við meðferð málsins hjá úrskurðar¬nefndinni varð ljóst að samþykkt áætlun af stjórnarfundinum lægi ekki fyrir í vörslu félagsins. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að vefengja þá staðhæfingu og staðfesti ákvörðun félagsins.
Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu utanríkisráðuneytis í tengslum við ákvörðun um að leggja niður starfsemi sendiráðs Íslands í Moskvu. Ráðuneytið byggði á því að gögnin hefðu að geyma upplýsingar um samskipti við önnur ríki eða fjölþjóðastofnanir, sem heimilt væri að takmarka aðgang að, og að önnur gögn hefðu verið tekin saman fyrir fund ríkisstjórnar og þau væru þannig undanskilin aðgangi almennings. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gögnin og staðfesti ákvörðun ráðuneytisins að stærstum hluta.
Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Skattsins um samskipti tollyfirvalda við erlend flugfélög sem afhentu ekki lista yfir farþega. Skatturinn vísaði til þess að gögnin innihéldu upplýsingar sem háðar væru sérstakri þagnarskyldu. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að öll gögnin innihéldu slíkar upplýsingar, sem væri að finna svo víða í gögnunum að ekki kæmi til álita að leggja fyrir Skattinn að veita aðgang að þeim að hluta. Nefndin lagði fyrir Skattinn að veita aðgang að skjali frá Alþjóðasambandi flugfélaga en að öðru leyti var ákvörðun Skattsins staðfest.
Deilt var um rétt kæranda til aðgangs að upplýsingum um nöfn umsækjenda um starf upplýsingafulltrúa hjá Akraneskaupstað. Kæranda voru ekki afhent nöfn umsækjenda sem höfðu afturkallað umsókn sína um starfið eftir að beiðni kæranda var lögð fram en áður en Akraneskaupstaður afgreiddi beiðnina. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að kærandi ætti rétt til aðgangs að nöfnum þeirra sem töldust umsækjendur um starfið þann dag sem kærandi lagði fram beiðnina. Nefndin lagði því fyrir Akraneskaupstað að afhenda kæranda þær upplýsingar.
Deilt var um rétt til aðgangs að fundargerð úthlutunarteymis félagslegra leiguíbúða á vegum Reykjavíkurborgar. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gagnið og taldi að upplýsingar í því vörðuðu einkamálefni umsækjenda um félagslegt leiguhúsnæði sem sanngjarnt væri og eðlilegt að færu leynt samkvæmt upplýsingalögum. Ákvörðun Reykjavíkurborgar var því staðfest.
Mál þetta varðaði beiðni um aðgang að gögnum um fjölda slysa í málm- og járniðnaði frá 2015 til 2024. Vinnueftirlitið kvað að ekki lægi fyrir gagn með þeim upplýsingum sem beiðnin varðaði. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál hafði ekki forsendur til að draga í efa fullyrðingu Vinnueftirlitsins að gagn með þeim upplýsingum sem kærandi óskaði eftir lægi ekki fyrir í vörslu stofnunarinnar. Þá taldi nefndin að stofnuninni væri óskylt að taka upplýsingarnar saman fyrir kæranda. Var afgreiðsla Vinnueftirlitsins á beiðni kæranda því staðfest.
Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Garðabæjar sem samanstóðu af yfirlitum úr málaskrá bæjarins. Við meðferð málsins hjá úrskurðarnefnd um upplýsingamál voru gögnin afhent kæranda. Kærandi taldi að hjá bænum lægju fyrir gögn sem ekki væru tilgreind á yfirlitunum. Kæru í málinu var vísað frá nefndinni þar sem ekki lá fyrir að Garðabær hefði tekið afstöðu til þess álitamáls.
Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu fagráðs eineltismála í grunn- og framhaldsskólum í tengslum við mál sem fagráðið hefði haft til meðferðar. Ákvörðun fagráðsins var byggð á lagaheimild til að takmarka aðgang að gögnum vegna hagsmuna barns. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að um rétt kærenda til aðgangs að gögnunum færi samkvæmt III. kafla upplýsingalaga. Nefndin taldi að þótt kærendur hefðu hagsmuni af að fá aðgang að gögnunum vægju hagsmunir annarra af að upplýsingar í þeim færu leynt þyngra, þar sem upplýsingarnar væru viðkvæmar og afhending til kærenda til þess fallin að skaða hagsmuni þeirra sem tilgreindir væru í gögnunum. Ákvörðun fagráðsins var því staðfest.
Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Skattsins um þá afstöðu að beita ekki sektum þótt erlend flugfélög afhentu ekki íslenskum tollyfirvöldum upplýsingar um farþega. Skatturinn taldi að réttur kæranda næði ekki til aðgangs að gögnunum þar sem þau innihéldu þagnarskyldar upplýsingar samkvæmt tollalögum og væru að auki undirorpin takmörkunum samkvæmt upplýsingalögum. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gögnin og taldi að mikill meirihluti upplýsinga í gögnunum félli undir þagnarskylduákvæði tollalaga auk 1. og 5. tölul. 10. gr. upplýsingalaga. Ákvörðun Skattsins var því staðfest.
Deilt var um hvort ákvarðanir mennta- og barnamálaráðuneytis um afgreiðslur beiðna kærenda um gögn hefðu verið fullnægjandi. Kærendur höfðu óskað eftir gögnum á upprunalegu sniði þeirra. Ráðuneytið taldi að gögnin hefðu verið afhent í samræmi við ákvæði upplýsingalaga. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að þar sem gögnin væru varðveitt á upprunalegu sniði í vörslu ráðuneytisins ættu kærendur rétt til aðgangs að þeim.
Kæru var vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál þar sem erindi kæranda til Vestmannaeyjaferjunnar Herjólfs ohf. bar ekki með sér að vera beiðni um gögn í skilningi upplýsingalaga.
Deilt var um rétt til aðgangs að færslu úr dagbók lögreglu í vörslu Lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu. Lögreglan taldi að gagnið félli utan gildissviðs upplýsingalaga, nr. 140/2012, þar sem það tilheyrði sakamáli. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi ekki ástæðu til að draga í efa að svo væri. Kærunni var því vísað frá úrskurðarnefndinni.
Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum um álagningu byggingarheimildargjalda í vörslu Hvalfjarðarsveitar. Ákvörðun sveitarfélagsins að hafna beiðni kæranda var meðal annars á því byggð að seðlarnir hefðu að geyma upplýsingar um einka- og fjárhagsmálefni einstaklinga sem sanngjarnt væri og eðlilegt að færu leynt samkvæmt upplýsingalögum. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að upplýsingar um fjárhæð byggingarleyfisgjalds vörpuðu ekki ljósi á fjárhagsstöðu þeirra sem kæmu fyrir í gögnunum þannig að þær skyldu fara leynt. Var Hvalfjarðarsveit gert að veita kæranda aðgang að þeim.
Deilt var um rétt til aðgangs að skýrslu um kennslufræðilega ráðgjöf í vörslu Sveitarfélagsins Ölfuss sem unnin var í tilefni af samskiptavanda í skóla. Kæranda var afhent skýrslan en tilteknar upplýsingar afmáðar um einkamálefni einstaklinga, þar sem hagsmunir þeirra af að upplýsingarnar færu leynt vægju þyngra en hagsmunir kæranda af að fá aðgang að þeim. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir upplýsingarnar og staðfesti ákvörðun Sveitarfélagsins Ölfuss.
Deilt var um rétt til aðgangs að skýrslu í vörslu Samgöngustofu sem rituð var í tilefni af kvörtun kæranda um einelti. Kærandi fékk skýrsluna afhenta en upplýsingar höfðu verið afmáðar á grundvelli þess að hagsmunir þeirra einstaklinga af að upplýsingarnar færu leynt vægju þyngra en hagsmunir kæranda af að fá aðgang að þeim. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir upplýsingarnar sem voru afmáðar og staðfesti ákvörðun Samgöngustofu.
Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Seðlabanka Íslands um viðskipti bankans við fyrirtæki um málakerfi og rafrænar undirritanir. Ákvarðanir bankans voru byggðar á því að gögnin innihéldu upplýsingar sem féllu undir þagnarskylduákvæði laga um Seðlabanka Íslands. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gögnin og taldi að þau innihéldu ekki slíkar upplýsingar. Þá taldi nefndin gögnin ekki innihalda upplýsingar um mikilvæga fjárhags- eða viðskiptahagsmuni tilgreinds fyrirtækis sem sanngjarnt væri og eðlilegt að færu leynt samkvæmt upplýsingalögum. Ákvarðanir Seðlabanka Íslands voru því felldar úr gildi og lagt fyrir bankann að veita aðgang að gögnunum.
Deilt var um ákvörðun Lögreglunnar í Vestmannaeyjum að hafna veitingu upplýsinga um aukastörf lögreglumanna. Við meðferð málsins hjá úrskurðarnefnd um upplýsingamál varð ljóst að ekki lægju fyrir gögn í vörslu embættisins sem heyrðu undir erindi kæranda. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að vefengja það og staðfesti ákvörðun Lögreglunnar í Vestmannaeyjum.