Úrskurðarnefnd um upplýsingamál

Deilt var um synjun sveitarfélags á beiðni kæranda um aðgang að gögnum sem tengdust starfslokum hans hjá sveitarfélaginu og aðdraganda þeirra. Synjunin byggðist á því að starfslokasamningur aðila kæmi í veg fyrir aðgang að gögnunum og að ágreiningur um túlkun hans skyldi borinn undir héraðsdóm. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að beiðni kæranda hefði ekki verið afgreidd á réttum lagagrundvelli og vísaði málinu til sveitarfélagsins til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Deilt var um ákvörðun Akureyrarbæjar að hafna beiðni kæranda um sundurliðaðar tölfræðiupplýsingar um ríkisföng barna í barnaverndarmálum. Sveitarfélagið kvað gagnið ekki fyrirliggjandi og að það krefðist umfangsmikillar vinnu að taka upplýsingarnar saman. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál hafði ekki forsendur til að draga í efa að umbeðið gagn væri ekki fyrirliggjandi hjá sveitarfélaginu í skilningi 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012, enda yrði það ekki kallað fram með tiltölulega einföldum hætti. Ákvörðun Akureyrarbæjar um afgreiðslu beiðninnar var því staðfest.

Deilt var um ákvörðun Vestmannaeyjaferjunnar Herjólfs ohf. að hafna beiðni um aðgang að drögum að fjárhagsáætlun félagsins fyrir árið 2026. Synjunin byggðist á því að um vinnugagn væri að ræða, sbr. 5. tölul. 6. gr. og 1. mgr. 8. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi skjalið uppfylla skilyrði þess að vera vinnugagn, og staðfesti ákvörðun félagsins.

Deilt var um afgreiðslu Seðlabanka Íslands á erindum kæranda. Tvö erindanna hafði bankinn tekið til meðferðar á grundvelli upplýsingalaga, nr. 140/2012, og veitt kæranda aðgang að upplýsingum. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að ákvörðun um að fallast á beiðni um aðgang sætti ekki kæru til nefndarinnar og félli því utan úrskurðarvalds nefndarinnar að fjalla um málsmeðferð bankans að þessu leyti. Önnur erindi kæranda taldi nefndin ekki bera með sér að vera beiðnir um gögn í skilningi upplýsingalaga. Var kærunni því vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál.

Deilt var um synjun Lögreglunnar á Suðurnesjum á beiðni kærenda um aðgang að samskiptum embættisins við erlend yfirvöld sem fóru fram í gegnum samskiptakerfi Evrópulögreglunnar (Europol), SIENA. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál vísaði til þess að samkvæmt 12. gr. samnings Íslands og Evrópulögreglunnar frá 2001 skyldi trúnaður ríkja um upplýsingar sem færu um hendur Evrópulögreglunnar. Gögnin féllu því utan gildissviðs upplýsingalaga, nr. 140/2012, sbr. 2. mgr. 4. gr. laganna. Kæru í málinu var vísað frá úrskurðarnefndinni.

Deilt var um þá ákvörðun fjármála- og efnahagsráðuneytis að hafna beiðni um aðgang að tölvupóstum frá yfirmanni markaðseftirlits Kauphallar Íslands hf. í tengslum við áform um mögulega skattlagningu fjármálafyrirtækja. Ráðuneytið afmáði upplýsingar í tölvupóstunum með vísan til viðskiptahagsmuna kauphallarinnar, sbr. 9. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi efni samskiptanna að stórum hluta þegar á vitorði almennings og að ekki hefði verið sýnt fram á að afhending væri líkleg til að valda kauphöllinni tjóni. Var ráðuneytinu því gert að veita kæranda aðgang að tölvupóstunum.

Deilt var um afgreiðslu Lögreglunnar í Vestmannaeyjum á tveimur fyrirspurnum kæranda, annars vegar um hvort embættið hygðist auglýsa stöðu saksóknarfulltrúa og hins vegar um afrit af auglýsingu um slíka stöðu frá september 2016. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi fyrri hluta erindisins ekki bera með sér að vera beiðni um fyrirliggjandi gögn í skilningi upplýsingalaga, nr. 140/2012, og var þeim hluta kærunnar vísað frá. Að því er varðaði afrit af auglýsingunni lagði nefndin til grundvallar að gagnið væri ekki fyrirliggjandi hjá embættinu. Afgreiðsla embættisins var því staðfest.

Deilt var um synjun umhverfis-, orku- og loftslagsráðuneytis á beiðni um aðgang að umsögn Umhverfis- og orkustofnunar um reynslu af sérlausn Íslands fyrir flug innan ETS-viðskiptakerfisins. Synjunin byggðist á 2. tölul. 10. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012, um samskipti við önnur ríki og fjölþjóðastofnanir. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi umsögnina hafa að geyma sjónarmið sem kynnu að hafa þýðingu fyrir samningsstöðu Íslands gagnvart framkvæmdastjórn Evrópusambandsins og að afhending umsagnarinnar til almennings gæti að svo stöddu skaðað þá hagsmuni. Ákvörðun ráðuneytisins var því staðfest.

Deilt var um afgreiðslu Isavia ohf. á upplýsingabeiðni sem laut að því fyrirkomulagi að koma á fót Bílastæðasjóði Sandgerðisbæjar (síðar Suðurnesjabæjar) vegna álagningar gjalda á bíla við Flugstöð Leifs Eiríkssonar. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að hluti beiðninnar bæri ekki með sér að vera beiðni um gögn heldur fyrirspurnir og óskir um skýringar, og var kærunni að því leyti vísað frá. Þá taldi nefndin að tölulegar upplýsingar sem óskað var eftir væru ekki fyrirliggjandi í skilningi 1. mgr. 5. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012, og að tiltekið gagn teldist vinnugagn samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laganna. Ákvörðun Isavia ohf. var því staðfest að öðru leyti.

Deilt var um þá ákvörðun Borgarbyggðar að synja beiðni um aðgang að tölvupóstssamskiptum sveitarfélagsins við Fornbílafjelag Borgarfjarðar vegna uppgjörs á kröfum og úthlutunar lóða. Ákvörðunin byggðist á því að gögnin teldust vinnugögn, sbr. 1. mgr. 8. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012, og að þau innihéldu upplýsingar sem vörðuðu einkahagsmuni. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi samskiptin ekki geta talist vinnugögn þar sem þau höfðu verið afhent öðrum. Þá stæði hvorki síðari málsliður 9. gr. né 3. mgr. 14. gr. laganna í vegi fyrir afhendingu gagnanna, m.a. þar sem gögnin vörðuðu ráðstöfun opinberra hagsmuna. Var lagt fyrir sveitarfélagið að veita aðgang að gögnunum að stærstum hluta. Hluta beiðninnar var vísað til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Kæru í málinu var vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál þar sem ljóst þótti að óskað væri aðgangs að gögnum í stjórnsýslumáli sem kærandi ætti aðild að, sbr. 2. mgr. 4. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012. Kæranda var leiðbeint um að stjórnvaldsákvarðanir sem teknar væru á grundvelli skipulagslaga sættu kæru til úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála.

Kæru í málinu var vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál þar sem ljóst var að óskað væri aðgangs að gögnum í stjórnsýslumáli sem kærandi ætti aðild að, sbr. 2. mgr. 4. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012.

Deilt var um afgreiðslu Vestmannaeyjabæjar á beiðni kæranda um aðgang að greinargerð sem fjallað var um á fundi framkvæmda- og hafnarráðs bæjarins um stórskipakant. Fyrir lá að gagnið var aðgengilegt opinberlega á vefsíðu bæjarins. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að vefslóðin sem bærinn hefði sent kæranda væri ekki virk með þeim hætti sem hún hefði verið afhent. Var beiðni kæranda því vísað til Vestmannaeyjabæjar til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Ágreiningur málsins varðaði afgreiðslu Húsnæðis- og mannvirkjastofnunar á beiðni um aðgang að upplýsingum um íbúðir sem uppfylltu skilyrði hlutdeildarlána á grundvelli laga um húsnæðismál. Stofnunin taldi að ekki væri hægt að veita upplýsingarnar með þeim hætti sem kærandi óskaði eftir, án þess að brjóta gegn ákvæðum upplýsinga- og persónuverndarlaga. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að upplýsingar um að tilteknir einstaklingar uppfylltu skilyrði til að hljóta hlutdeildarlán eða hefðu fengið slík lán teldust vera upplýsingar um einka- og fjárhagsmálefni þeirra sem sanngjarnt væri og eðlilegt að leynt færu í skilningi fyrri málsliðar 9. gr. upplýsingalaga. Eins og umbeðið skjal væri sett fram væri auðvelt að bera kennsl á hvaða einstaklingar ættu í hlut. Því væri óheimilt að veita kæranda aðgang að skjalinu. Ákvörðun stofnunarinnar var því staðfest.

Deilt var um rétt til aðgangs að upplýsingum um hvort Reykjanesbær hefði gripið til aðgerða í kjölfar erindis kæranda til bæjarins þar sem hann kvartaði yfir starfsmanni sveitarfélagsins. Hin kærða ákvörðun var byggð á því að starfsmannamál væru háð persónuvernd og að engar upplýsingar yrðu afhentar um málið. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að gögn sem bærinn afhenti nefndinni og féllu undir beiðni kæranda teldust til gagna í máli sem lyti að starfssambandi starfsmanns við sveitarfélagið, og að upplýsingaréttur kæranda næði ekki til gagnanna. Ákvörðun Reykjanesbæjar var því staðfest.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu dómsmálaráðuneytis. Ráðuneytið afmarkaði beiðni kæranda við gögn starfshóps sem skipaður var í apríl 2025 til að yfirfara reglur um dvalarleyfi á Íslandi. Beiðni kæranda var hafnað í heild sinni á þeim grundvelli að gögnin teldust vinnugögn samkvæmt upplýsingalögum. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að stór hluti gagnanna gæti ekki talist vera vinnugögn, þar sem gögnin stöfuðu frá utanaðkomandi aðilum. Þá hefði ráðuneytið ekki lagt fullnægjandi mat á hvernig önnur gögn uppfylltu skilyrði þess að teljast vinnugögn. Beiðni kæranda var því vísað til ráðuneytisins til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Deilt var um ákvörðun þjóðkirkjunnar að hafna beiðni um aðgang að hljóðupptöku í vörslu kirkjunnar. Í umsögn til úrskurðarnefndar um upplýsingamál vísaði þjóðkirkjan til þess að hún félli ekki undir gildissvið upplýsingalaga. Úrskurðarnefndin taldi að þjóðkirkjan og þar með talin starfsemi aðgerðateymis kirkjunnar félli ekki undir gildissvið laganna, hvorki samkvæmt 2. né 3. gr. þeirra. Kærunni var því vísað frá úrskurðarnefndinni.

Deilt var um afgreiðslu Landspítala á beiðni um gögn sem lægju að baki tölfræðilegri framsetningu á línuriti á glæru sem forstjóri Landspítala varpaði fram á opnum fundi í Háskóla Íslands. Beiðninni var vísað frá, fyrst og fremst á þeim grundvelli að gögnin lægju ekki fyrir í vörslum spítalans. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að í málinu lægi ekki fyrir að Landspítali hefði rannsakað það nánar hvort gögn með umbeðnum upplýsingum væru fyrirliggjandi í öðrum málasöfnum eða upplýsingakerfum á vegum spítalans en skjalasafni hans, t.d. með fyrirspurn til starfsmanns spítalans sem skrifaði þá skýrslu sem kærandi hefði fengið afhenta eða með fyrirspurn til forstjóra spítalans um þá glæru sem fyrirspurn kæranda lyti að. Meðal annars með vísan til þess taldi úrskurðarnefndin að Landspítali hefði ekki lagt fullnægjandi grundvöll að afgreiðslu málsins og vísaði beiðni kæranda til spítalans til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Deilt var um rétt til aðgangs að samantektarskýrslu sem unnin var fyrir dómsmálaráðuneyti um vinnustaðarmenningu, stjórnarhætti og samskipti innan embættis ríkissaksóknara. Ákvörðun dómsmálaráðuneytis að hafna beiðni kæranda var byggð á því að gagnið félli undir takmörkunarákvæði 7. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að gagnið félli ekki undir 7. gr. laganna, en að óheimilt væri að veita aðgang að skýrslunni samkvæmt 9. gr. laganna því hún innihéldi upplýsingar um einkamálefni einstaklinga sem sanngjarnt væri og eðlilegt að færu leynt. Ákvörðun ráðuneytisins var því staðfest.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu dómsmálaráðuneytis sem vörðuðu ákvörðun um flutning vararíkissaksóknara og starfslok hans. Ráðuneytið hafnaði beiðninni með þeim rökum að ekki væru veittar upplýsingar um einstök starfsmannamál eða einkamál starfsfólks. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að hluti gagnanna teldist varða starfssamband vararíkissaksóknara við vinnuveitanda sinn og félli þannig undir 7. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012. Það ætti þó ekki við um úttekt sem gerð var á starfsumhverfi embættis ríkissaksóknara. Nefndin taldi hins vegar að óheimilt væri að afhenda úttektina með vísan til þess að í henni væru upplýsingar um einkamálefni einstaklinga sem sanngjarnt væri og eðlilegt að færu leynt samkvæmt 9. gr. upplýsingalaga. Nefndin staðfesti ákvörðun ráðuneytisins að stærstum hluta.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu skóla í Reykjavík um eineltismál. Skólinn taldi að kærendur ættu ekki rétt til aðgangs að gögnunum þar sem þau hefðu að geyma upplýsingar um einkamálefni annarra, sem hefðu ríkari hagsmuni af að upplýsingarnar færu leynt en kærendur af að fá aðgang að þeim. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að réttur kærenda til aðgangs að gögnunum byggðist á 14. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012. Nefndin staðfesti ákvörðun skólans en taldi þó að kærendur ættu rétt til aðgangs að hluta gagnanna, þar sem hagsmunir kærenda af að fá aðgang að þeim hluta vægju þyngra en hagsmunir annarra af að upplýsingar í gögnunum færu leynt. Hluta af beiðni kærenda var vísað til skólans til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Beiðni um endurupptöku máls sem lauk með úrskurði nr. 1334/2026 var hafnað þar sem skilyrði stjórnsýslulaga voru ekki uppfyllt auk þess sem ekki væru rökstuddar vísbendingar um að á úrskurðinum væru verulegir annmarkar að lögum.

Deilt var um rétt til aðgangs að tölvupóstsamskiptum í vörslu Reykjavíkurborgar sem vörðuðu framsal lóðaréttinda. Reykjavíkurborg taldi að samskiptin væru vinnugögn í skilningi upplýsingalaga og að því væri heimilt að takmarka aðgang kærenda að þeim. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gögnin og taldi að þau uppfylltu ekki skilyrði 1. mgr. 8. gr. upplýsingalaga að teljast í reynd vera undirbúningsgagn. Þar sem gögnin teldust þannig ekki til vinnugagna auk þess sem aðrar takmarkanir samkvæmt upplýsingalögum ættu ekki við um gögnin var lagt fyrir Reykjavíkurborg að afhenda þau kæranda.

Deilt var um rétt til aðgangs að samningi Sjúkrahússins á Akureyri og tiltekins læknis auk yfirlits yfir greiðslur frá sjúkrahúsinu til hans eða félags sem væri að hluta í hans eigu. Sjúkrahúsið á Akureyri byggði ákvörðun sína á því að gögnin innihéldu upplýsingar um fjárhagsmálefni bæði einstaklings og lögaðila sem sanngjarnt og eðlilegt væri að leynt færu í skilningi 9. gr. upplýsingalaga. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að Sjúkrahúsinu á Akureyri væri heimilt að takmarka aðgang að umræddum samningi, að undanskildum upplýsingum í honum sem teldust til fastra launakjara starfsmannsins. Nefndin taldi að upplýsingalög stæðu ekki í vegi fyrir aðgangi kæranda að yfirliti yfir greiðslu frá sjúkrahúsinu til hans eða félags sem að hluta væri í eigu starfsmannsins, og lagði því fyrir Sjúkrahúsið á Akureyri að afhenda það kæranda.

Deilt var um rétt til aðgangs að upplýsingum um vinnunetfang heimilislæknis hjá Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins. Heilsugæslan vísaði til þess að heimilt væri að takmarka aðgang að netfanginu samkvæmt upplýsingalögum auk þess sem tölvupóstur þætti ekki nægilega örugg samskiptaleið. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að meðferð á vinnunetföngum starfsmanna hins opinbera gæti haft ríka þýðingu um starfsaðstæður og starfssamband sem starfsmaðurinn hefði gagnvart og við vinnuveitanda sinn. Ákvarðanir um hvort slík netföng væru aðgengileg almenningi teldust í því ljósi varða starfssambandið í skilningi 1. mgr. 7. gr. upplýsingalaga. Ákvörðun Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins var því staðfest.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Ferðamálastofu um tryggingarfjárhæðir og iðgjöld sem ferðaskrifstofur hefðu innt af hendi í Ferðatryggingasjóð árið 2023. Ákvörðun Ferðamálastofu að hafna beiðni um gögnin var byggð á því að óheimilt væri að afhenda þau samkvæmt 9. gr. upplýsingalaga. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gögnin og taldi að sanngjarnt þætti og eðlilegt að þau færu leynt. Ákvörðun Ferðamálastofu var því staðfest.

Deilt var um rétt til aðgangs að minnisblöðum í vörslu utanríkisráðuneytis. Fyrir lá að minnisblöðin höfðu verið tekin saman og lögð fyrir fund ríkisstjórnar Íslands. Úrskurðarnefndin taldi því að ráðuneytinu hefði verið heimilt samkvæmt 1. tölul. 6. gr. upplýsingalaga, nr. 140/2012, að takmarka rétt kæranda til aðgangs að þeim.

Málið varðaði beiðni um upplýsingar um öll skráð gæludýr í gagnagrunninum Dýraauðkenni, sem starfræktur er af fyrirtækinu Völustalli ehf. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að draga í efa að gagn með umbeðnum upplýsingum lægi ekki fyrir. Þá taldi nefndin að Völustalli ehf. bæri ekki skylda samkvæmt upplýsingalögum til að taka upplýsingarnar saman fyrir kæranda. Ákvörðun Völustalls ehf. var því staðfest.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu utanríkisráðuneytis um lokun sendiráðs Íslands í Moskvu. Ákvörðun ráðuneytisins að hafna beiðni um aðgang að gögnunum var byggð á því að þau vörðuðu málefni starfsmanna, teldust vinnugögn eða hefðu að geyma upplýsingar um samskipti við önnur ríki eða fjölþjóðastofnanir. Úrskurðarnefndin staðfesti að hluti gagnanna varðaði starfssamband viðkomandi starfsmanna, en að kærandi ætti rétt á upplýsingum um föst launakjör sem tilgreindar væru í gögnunum. Þá taldi nefndin að kærandi ætti rétt á tilteknum gögnum sem uppfylltu ekki skilyrði þess að teljast vinnugögn í skilningi upplýsingalaga, og sömuleiðis gögnum sem teldust ekki hafa að geyma samskipti við önnur ríki eða fjölþjóðastofnanir. Að öðru leyti var ákvörðun ráðuneytisins staðfest.

Kæru var vísað frá þar sem beiðni kæranda til Samgöngustofu laut að upplýsingum og gögnum úr stjórnsýslumáli sem kærandi átti sjálfur aðild að.

Kæru var vísað frá úrskurðarnefnd um upplýsingamál þar sem hún hafði borist að liðnum kærufresti samkvæmt upplýsingalögum.

Málið varðaði beiðni um upplýsingar og gögn í vörslu Grímsnes- og Grafningshrepps um útgjöld vegna aðgerða sveitarfélagsins gagnvart ein­staklingum sem hafa lögheimili skráð sem ótilgreint innan sveitarfélagsins. Ákvörðunin var eink­um byggð á því að beiðnin væri of víðtæk og ekki nægjanlega afmörkuð til að unnt væri að verða við henni. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál taldi að sveitarfélagið hefði ekki uppfyllt skyldu sína til að leiðbeina kæranda um afmörkun beiðninnar. Ákvörðun sveitarfélagsins var því felld úr gildi og lagt fyrir sveitarfélagið að taka beiðni kæranda til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Deilt var um rétt til aðgangs að minnispunktum sem ritaðir höfðu verið af innviða­ráðu­neytinu á fundi innviðaráðherra við fulltrúa Sveitarfélagsins Voga og Jarðvísindastofnunar. Ráðuneytið taldi að gagnið væri vinnugagn samkvæmt upplýsingalögum og að heimilt væri að takmarka aðgang að því. Úrskurðarnefnd um upplýsingamál fór yfir gagnið og taldi að það uppfyllti ekki það skilyrði laganna að vera undirbúningsgagn. Ákvörðun ráðuneytisins var því felld úr gildi og lagt fyrir ráðuneytið að veita kærendum aðgang að því.

Deilt var um rétt til aðgangs að gagni í vörslu Áfengis- og tóbaksverslunar ríkisins með upplýsingum um sölutölur áfengis á tilgreindu tímabili, sundurliðuðum eftir mánuðum. ÁTVR vísaði til þess að upplýsingarnar vörðuðu mikilvæga virka fjárhags- eða viðskiptahagsmuni þeirra fyrirtækja sem kæmu fyrir í gagninu. Úrskurðarnefndin taldi að ef veittur yrði aðgangur að gagninu gæti það orðið til þess að auðvelda samkeppnisaðilum að kortleggja viðkomandi markað og kauphegðun neytenda. Þá taldi nefndin að hagsmunir almennings af að fá aðgang að upplýsingunum væru ekki slíkir að aðgangur að gagninu skyldi veittur. Var ákvörðun ÁTVR því staðfest.

Málið varðaði beiðni til embættis landlæknis um gögn um alla sem látist hefðu á tilgreindu árabili í því skyni að kanna möguleg áhrif Covid-19-bólusetninga á heilsu og heilbrigði landsmanna á árabilinu. Landlæknir vísaði til þess að óheimilt væri að afhenda upplýsingar sem óskað væri eftir nema samkvæmt lögum um vísindarannsóknir á heilbrigðissviði. Þá teldust gögnin ekki fyrirliggjandi í skilningi upplýsingalaga þar sem afhending þeirra myndi krefjast umfangsmikillar vinnu. Úrskurðarnefndin taldi að landlækni væri óskylt að verða við beiðni kæranda samkvæmt upplýsingalögum og staðfesti ákvörðun embættisins.

Málið varðaði afgreiðslu á beiðni sem beint hefði verið til formanns tiltekins ráðs Reykjavíkurborgar og varðaði upplýsingar um hverju formaðurinn hefði deilt með öðrum um mál sem kærendur hefðu leitað til hans með. Af skýringum Reykjavíkurborgar var ekki unnt að ráða hvort fyrir lægju gögn sem heyrðu undir beiðnina og hvort eitthvað væri því til fyrirstöðu að þau yrðu afhent kærendum. Var beiðninni því vísað til Reykjavíkurborgar til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Samkeppniseftirlitsins um kaup Ljósleiðarans ehf. á stofnneti og tengdum búnaði af Sýn hf. Ákvörðun Samkeppniseftirlitsins var einkum byggð á því að gögnin vörðuðu mikilvæga virka fjárhags- og viðskiptahagsmuni þeirra lögaðila sem fjallað væri um í gögnunum. Úrskurðarnefndin fór yfir gögnin og taldi þau innihalda margvíslegar upplýsingar um samrunamálið og rekstur þeirra fyrirtækja sem málið varðaði. Upplýsingarnar væru almennt ekki aðgengilegar öðrum en sjálfum lögaðilunum og hefðu þýðingu fyrir starfsemi þeirra. Nefndin taldi að hagsmunir almennings af að fá aðgang að þessum upplýsingum væru takmarkaðir. Ákvörðun stofnunarinnar var því staðfest.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum sem vörpuðu ljósi á ákvörðun ríkislögreglustjóra að leggja niður stöðu kæranda hjá embættinu og segja honum upp störfum. Úrskurðarnefndinni þótti ljóst að gögnin tilheyrðu stjórnsýslumáli sem varðaði uppsögn kæranda. Var kærunni því vísað frá úrskurðarnefndinni þar sem umbeðin gögn voru hluti af stjórnsýslumáli sem kærandi var aðili að.

Málið varðaði beiðni um aðgang að kirkjubókum í vörslum presta þjóðkirkjunnar. Ákvörðun þjóðkirkjunnar að hafna beiðninni var byggð á því að henni væri það óheimilt nema ef óskað væri upplýsinga um sig sjálfan. Úrskurðarnefndin taldi að þjóðkirkjan, eða færsla hennar á kirkjubókum, félli ekki undir gildissvið upplýsingalaga. Því væri ákvörðun þjóðkirkjunnar ekki kæranleg til úrskurðarnefndarinnar á grundvelli laganna. Þá lyti beiðni kæranda ekki að skjölum sem féllu undir lög um opinber skjalasöfn. Kærunni var því vísað frá.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Seðlabanka Íslands sem vörðuðu F fasteignafélag ehf. Ákvörðun bankans að hafna beiðni kæranda var byggð á því að gögnin hefðu að geyma upplýsingar sem þagnarskylda ætti að ríkja um samkvæmt lögum um bankann, auk þess sem hluti þeirra teldist vinnugögn samkvæmt upplýsingalögum. Úrskurðarnefndin taldi að engin gagnanna teldust vera vinnugögn samkvæmt upplýsingalögum. Nefndin taldi nokkur gagnanna innihalda þagnarskyldar upplýsingar og staðfesti ákvörðun bankans að því er varðaði þau gögn. Að öðru leyti var lagt fyrir bankann að veita aðgang að þeim gögnum sem aðgangur kæranda hafði verið takmarkaður að.

Deilt var um ákvörðun embættis landlæknis að hafna beiðni um aðgang að verðupplýsingum vegna innkaupa á mótefninu Beyfortus og bóluefninu Gardasil. Ákvörðunin var einkum byggð á því að gögn sem innihéldu upplýsingarnar vörðuðu mikilvæga virka fjárhags- eða viðskiptahagsmuni samningsaðila landlæknis. Úrskurðarnefndin taldi að afhending upplýsinga um einingarverð gæti haft í för með sér neikvæðar afleiðingar fyrir þau bæði með tilliti til samkeppni við samkeppnisaðila á mark­aði sem og samninga fyrirtækjanna við aðra kaupendur bóluefna, og verið til þess fallið að valda þeim tjóni. Ákvörðun landlæknis var staðfest.

Deilt var um rétt kæranda til aðgangs að gögnum í vörslum Sorpu bs. sem vörðuðu samninga eða viljayfirlýsingar Sorpu og tiltekinna félaga um niðurdælingu á CO2 frá Sorpu. Sorpa byggði ákvörðun sína á því að upplýsingar um mikilvæga virka fjárhags- eða viðskiptahagsmuni félaganna stæðu í vegi fyrir afhendingu gagnanna. Úrskurðarnefndin lagði fyrir Sorpu að veita afhenda kæranda hluta umbeðinna gagna með tilteknum takmörkunum. Að öðru leyti var beiðni kæranda vísað aftur til Sorpu til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Málið varðaði beiðni um aðgang að gögnum í vörslu Landsnets hf. í tengslum við Suðurnesjalínu 2. Fyrirtækið kvað umbeðin gögn ekki liggja fyrir. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að vefengja þá staðhæfingu og staðfesti ákvörðun fyrirtækisins um afgreiðslu beiðni kærenda.

Málið varðaði beiðni um aðgang að gögnum í vörslu Sveitarfélagsins Voga. Sveitarfélagið kvað umbeðin gögn ekki liggja fyrir. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að vefengja þá staðhæfingu og staðfesti ákvörðun sveitarfélagsins um afgreiðslu beiðni kærenda.

Málið varðaði beiðni til Kópavogsbæjar um upp­lýs­ingar um heildarkostnað við fram­kvæmdir á nýjum Barnaskóla Kársness og Kársnesskóla. Bærinn kvað gagn með umbeðn­um upp­lýsingum ekki liggja fyrir hjá bænum og að óskylt væri að taka upplýsingarnar saman til þess að verða við beiðni kær­anda. Úrskurðarnefndin taldi að meðferð Kópvogsbæjar á beiðninni hefði ekki verið í samræmi við ákvæði upplýsingalaga, því ljóst þætti að í vörslu bæjarins lægju fyrir gögn sem geymdu upplýsingarnar sem óskað væri eftir en kæranda hefði ekki verið leiðbeint um að afmarka beiðni sína við. Var beiðni kæranda því vísað til Kópavogsbæjar til nýrrar meðferðar og afgreiðslu.

Málið varðaði beiðni til mennta- og barnamálaráðuneytis um gögn og upplýsingar í tengsl­um við erindi sem þeir beindu til ráðuneytisins í febrúar 2023 og mál sem þeir teldu að hefði verið stofnað í málaskrá ráðuneytisins við það tilefni. Ráðuneytið kvað að mál hefði ekki verið stofnað fyrr en í október 2024 og því lægju engin gögn fyrir um stofnun máls frá því í febrúar 2023. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að draga þá staðhæfingu í efa og staðfesti ákvörðun ráðuneytisins.

Málið varðaði beiðni til mennta- og barnamálaráðuneytis um gögn og upplýsingar í tengsl­um við erindi sem þeir beindu til ráðuneytisins í júlí 2023 og mál sem þeir teldu að hefði verið stofnað í málaskrá ráðuneytisins við það tilefni. Ráðuneytið kvað að mál hefði ekki verið stofnað fyrr en í október 2024 og því lægju engin gögn fyrir um stofnun máls frá því í júlí 2023. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að draga þá staðhæfingu í efa og staðfesti ákvörðun ráðuneytisins.

Deilt var um rétt til aðgangs að gögnum í vörslu Menntaskólans í Kópavogi um rekstur Leiðsöguskóla Íslands. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að vefengja þá staðhæfingu skólans að hluti umbeðinna gagna lægi ekki fyrir. Ákvörðun skólans var því að hluta til staðfest en að öðru leyti vísað aftur til skólans til nýrrar meðferðar og afgreiðslu þar sem skólinn hefði ekki sinnt leiðbeiningarskyldu sinni gagnvart kæranda með fullnægjandi hætti.

Mál þetta varðaði beiðni um aðgang að gögnum í vörslu mennta- og barnamálaráðuneytis. Ákvörðun ráðuneytisins var byggð á því að gagn með umbeðnum upplýsingum lægi ekki fyrir. Úrskurðarnefndin hafði ekki forsendur til að vefengja þá staðhæfingu og staðfesti ákvörðun ráðuneytisins.

Beiðni um endurupptöku máls sem lauk með úrskurði nr. 1305/2025 var hafnað þar sem skilyrði stjórnsýslulaga voru ekki uppfyllt auk þess sem ekki væru rökstuddar vísbendingar um að á úrskurðinum væru verulegir annmarkar að lögum.